ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Χρήστος Τσιαμούλης Ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης

 

ΙΣΡΑΗΛ ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ- ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ. Ο Νικόλας Κοσματόπουλος, αν καθηγητής πολιτικής και ανθρωπολογίας, αμερικανικό πανεπιστήμιο Βηρυτού, μιλάει στην τηλεόραση της «Ν»

 

Michael Andritsopoulos - ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Michael Andritsopoulos

3 ώρ. 

·

Ας υποθέσουμε —όχι ως δόγμα, αλλά ως άσκηση σκέψης— ότι ο υλισμός έχει αποτύχει. Όχι επειδή έχει καταρριφθεί πειραματικά, αλλά επειδή αφήνει ένα υπόλειμμα ανεξήγητο: τη συνείδηση. Αυτό το “κάτι” που δεν αναλύεται πλήρως σε νευρωνικές διεργασίες, που δεν εξαντλείται σε υλικές περιγραφές, αλλά επιμένει ως εμπειρία, ως φως μέσα στο οποίο εμφανίζονται όλα.

Ας υποθέσουμε τότε ότι η συνείδηση δεν είναι προϊόν του κόσμου, αλλά η προϋπόθεσή του. Ότι αυτό που ονομάζουμε “πραγματικότητα” δεν είναι παρά μια εκδήλωση — ένα δυναμικό σύστημα, ένα είδος λογισμικού που τρέχει μέσα σε αυτή τη θεμελιώδη συνειδητότητα.

Το λογισμικό αυτό δεν είναι ξένο προς τη συνείδηση. Είναι ο ίδιος της ο Λόγος. Όχι απλώς ως γλώσσα ή νόημα, αλλά ως δημιουργική αρχή: ο Λόγος που μορφοποιεί, που οργανώνει, που γεννά δομές, σχέσεις, ταυτότητες. Ένας Λόγος που γίνεται κόσμος, και ένας κόσμος που λειτουργεί σαν λογισμικό — με κανόνες, με περιορισμούς, με δυνατότητες.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ενσάρκωση αποκτά μια εντελώς διαφορετική σημασία. Αν η συνείδηση είναι η πηγή του λογισμικού, τότε η ενσάρκωση δεν είναι απλώς μια θεϊκή εμφάνιση μέσα στον κόσμο. Είναι μια ριζική πράξη αυτοπεριορισμού: η συνείδηση που εισέρχεται στο ίδιο της το σύστημα, αποδεχόμενη τους κανόνες του, τη λήθη, την αβεβαιότητα, τον πόνο.

Δεν πρόκειται απλώς για “κάθοδο”. Πρόκειται για ρίσκο.

Γιατί αν η ενσάρκωση είναι πλήρης, τότε δεν υπάρχει εξωτερική εγγύηση. Η συνείδηση, ως άνθρωπος πλέον, δεν θυμάται τον εαυτό της ως απόλυτο. Ζει μέσα στο λογισμικό όπως όλοι οι άλλοι. Υποφέρει, αμφιβάλλει, φοβάται. Η έκβαση δεν είναι προδιαγεγραμμένη ως εμπειρία — μόνο ως δυνατότητα.

Εδώ εμφανίζεται το υπαρξιακό άλμα.

Η ταυτότητα —αυτό το περιορισμένο “εγώ” που συγκροτείται μέσα στο σύστημα— αρχίζει να ραγίζει. Όχι μέσω γνώσης μόνο, αλλά μέσω μιας βαθιάς υπαρξιακής μεταστροφής: μιας αγάπης που δεν περιορίζεται πια στο εγώ, αλλά ανοίγεται καθολικά. Μιας αγάπης που φτάνει μέχρι το σημείο να εγκαταλείψει την ίδια την αυτοσυντήρηση.

Αυτή η στιγμή δεν είναι απλώς ηθική. Είναι οντολογική.

Είναι η κατάρρευση της ταύτισης με τη μερικότητα.

Και μέσα σε αυτή την κατάρρευση, κάτι παράδοξο συμβαίνει: ο άνθρωπος δεν εξαφανίζεται, αλλά διαπερνάται. Η συνείδηση, που είχε περιοριστεί σε μια συγκεκριμένη μορφή, επανεμφανίζεται ως καθολικότητα. Ο Λόγος δεν είναι πια απλώς η δομή του κόσμου — γίνεται ενσώματος, ζωντανός, δραστικός μέσα στην ίδια την ύπαρξη.

Αν δούμε αυτή τη στιγμή μέσα από τη μεταφορά του λογισμικού, τότε η αυτοθυσία δεν είναι απλώς ένα τραγικό γεγονός. Είναι μια πράξη επαναπρογραμματισμού.

Μια “διαμέριση” μέσα στο ίδιο το σύστημα.

Ένα εσωτερικό άνοιγμα — ένας χώρος που δεν υπακούει πλέον πλήρως στους αρχικούς περιορισμούς του λογισμικού. Ένας τόπος μέσα στον κόσμο, αλλά όχι δεσμευμένος από αυτόν. Αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε, μεταφορικά, παράδεισο.

Όχι ως τόπο αλλού, αλλά ως κατάσταση ύπαρξης που καθίσταται προσβάσιμη.

Και η πρόσβαση δεν δίνεται μέσω πληροφορίας, αλλά μέσω μίμησης. Όχι ως εξωτερική αντιγραφή, αλλά ως εσωτερική επανάληψη της ίδιας πράξης: της αποδέσμευσης από την αποκλειστική ταύτιση με το εγώ, της διάνοιξης προς μια αγάπη που δεν έχει όριο την ατομικότητα.

Αυτό που προτείνεται, τότε, δεν είναι πίστη σε ένα γεγονός, αλλά συμμετοχή σε μια διαδικασία.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο.

Ακόμα κι αν όλα αυτά είναι απλώς μια σύλληψη — ένα φιλοσοφικό σενάριο, μια ποιητική μεταφορά — η ίδια η δυνατότητα να το σκεφτούμε είναι αποκαλυπτική. Δείχνει ότι η συνείδηση, ως φαινόμενο ή ως αρχή, εμπεριέχει την ιδέα μιας αγάπης που φτάνει μέχρι την αυτοθυσία. Ότι μπορεί να φανταστεί —και ίσως να επιδιώξει— την υπέρβαση του εαυτού της προς κάτι καθολικό.

Δεν χρειάζεται να το πιστέψει κανείς για να σταθεί απέναντί του.

Αρκεί να αναγνωρίσει ότι, αν ένα τέτοιο σενάριο είναι νοητό, τότε η ίδια η συνείδηση φέρει μέσα της το σπέρμα αυτής της δυνατότητας.

Και ίσως —μόνο ίσως— αυτό να είναι ήδη μια μορφή αλήθειας.

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΤΟΥ ΝΕΤΑΝΙΑΡΧΟΥ ΔΕ ΛΟΓΑΡΙΑΖΕΙ ΤΊΠΟΤΑ. ΗΜΕΡΑ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑΣ ΜΕ ΙΡΑΝ! 8/4/2026

 

Iran War Is FAR From Over — The Worst Is Coming | Douglas Macgregor

 

ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ . 8/4/2026

 

Εν Ερμουπόλει...

 

Μουσική: Μιχάλης Τερζής

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Τρελή Σελήνη, μάγισσα γριά σα φάντασμα του Μάκβεθ τα λιβάδια που τρώει τα σπασμένα τα γυαλιά και τα σκυλιά χορταίνουν με σμαράγδια. Το πλοίο γι΄ άλλους τόπους ξεκινά μεγάφωνα σκορπούν την "Κομπαρσίτα" το εξώμο σου φόρεμα πεινά θα γίνουν όλα απόψε αυτή τη νύχτα. Στής Σύρας τ’ ανοιχτά - Το κύμα π’ αλυχτά Στην κόψη του καιρού - του κόσμου τα’ αλμυρού Σκιές του Άδη - ρούχα του νερού βομβαρδισμένο σκοτεινό τοπίο μιας εποχής του κόσμου, του κόσμου, τ' αλμυρού και μιας αποκριάς το προσωπείο. Μητρόπολη, παρέλαση, φωνές κι η μπάντα με τα χάλκινα στο χιόνι. Αρχαίοι συγγραφείς, περγαμηνές της τέχνης μου θα γίνουν οι δαιμόνοι. Πικρά νησιά κοχύλια της ψυχής αισθήματα που ζουν μες στη φορμόλη. Μια πιστολιά στην άκρη της ζωής γράμμα στερνό που αρχίζει: Εν Ερμουπόλει...

Άσε με στη φαντασία

 

Μουσική: Μιχάλης Τερζής

Στίχοι: Δημήτρης Λέντζος

Τα μοιράζουμε τα λόγια

με παλιά διαίρεση

κράτησε εσύ το δόγμα

και εγώ την αίρεση.

Κράτα και την εξουσία

στόχους και διλήμματα

άσε με στη φαντασία

μ’ όλα τα ελλείμματα.

Στα παλιά και στα καινούργια

τη ζωή διχάσαμε.

τα φιλιά και τα τραγούδια

τα δικάσαμε.

Στα παλιά και στα καινούργια

τη ζωή διχάσαμε

Παίξαμε και χάσαμε…..

Μείνε με τις απαρτίες

ψήφους και αιτήματα

παίρνω εγώ τις αμαρτίες

κι όλα τ’ ανομήματα.

Πάρε την μεγάλη πόλη

λόγια και συμπάθεια

παίρνω εγώ την πίκρα όλη

Πέραμα κι΄ Εξάρχεια.

Μεγάλοι Έλληνες Γεωμέτρες . . . Πέτρος ΤΟΓΚΑΣ

 Ιστορικό Αρχείο Φροντιστών - Κωνσταντάρας Γιώργος

 

·

Ακολουθήστε

1 ημ. 

·

Μεγάλοι Έλληνες Γεωμέτρες . . . Πέτρος ΤΟΓΚΑΣ . . . . (1ο μέρος)

Έχει συνδεθεί με την Γεωμετρία για πολλές γενιές μαθητών και Μαθηματικών. Σε κανένα, όμως, από τα βιβλία του δεν έχει πληροφορίες για την βιογραφία του ή τις σπουδές του.

Απο τα εξώφυλλα των βιβλίων γνωρίζουμε ότι υπήρξε Επίτιμος Δ/ντης Βαρβακείου και καθηγητής Σχολής Ευελπίδων.

Το ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΩΝ με την βοήθεια αρκετών φίλων έχει συλλέξει βιογραφικά στοιχεία, τα οποία υπάρχουν σε αναρτήσεις του Ι.Α.Φ. και τα αναρτώ συγκεντρωμένα πλέον σήμερα.

Ο Πέτρος Γεωργίου ΤΟΓΚΑΣ γεννήθηκε στη Μεγαλόπολη στις 13 Αυγούστου 1894.

Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών και κατόπιν ενεγράφη και περάτωσε τις σπουδές του στο Μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Από το 1922 ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως καθηγητής των μαθηματικών σε διάφορα γυμνάσια των Αθηνών.

Διετέλεσε διευθυντής της Βαρβακείου προτύπου σχολής μέχρι το 1958, με τον βαθμό του γενικού επιθεωρητού.

Δίδαξε μαθηματικά στην σχολή Ευελπίδων τα έτη 1950 και 1951.

Υπήρξε ενεργό μέλος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας από το 1930 και μάλιστα για μια τετραετία ήταν αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της.

Είχε τιμηθεί με τον χρυσό σταυρό του Φοίνικος, ο οποίος αποτελούσε πολεμικό μετάλλιο.

Απέκτησε ένα γιό και 3 κόρες και η σύζυγός του απεβίωσε νωρίς (στις αρχές της δεκαετία του ’60 ; ).

Το γραφείο του ήταν στην οδό Ιπποκράτους 6, ενώ διέμενε στην Πιπίνου 22 (Κυψέλη).

Ήταν κάτοχος της Γαλλικής γλώσσας.

Δεν ασχολήθηκε με φροντιστήρια, αλλά επικεντρώθηκε αποκλειστικά με τη διδασκαλία σε δημόσια σχολεία και την συγγραφή βιβλίων και περιοδικών.

Έγραφε απλά, κατανοητά και με σαφήνεια, με αποτέλεσμα τα βιβλία του να καταστούν δημοφιλή στον κόσμο των μαθητών. Τα βιβλία αυτά βοήθησαν και τους καθηγητές οι οποίοι δίδασκαν στα σχολεία της επικράτειας, διότι περιείχαν πλήθος ασκήσεων και οι λύσεις που έδινε ήταν κατανοητές.

Πολλά οφείλουμε στον Τόγκα, όλοι οι των θετικών επιστημών της γενιάς μου, αλλά και προηγούμενων και επόμενων γενιών.

Το μικρό αυτό σημείωμά μου, αποτελεί ύστατο φόρο τιμής, σε έναν από τους πρωτοπόρους μαθηματικούς, οι οποίοι προσπάθησαν για την ανύψωση της μαθηματικής στάθμης στη μέση εκπαίδευση της πατρίδας μας.

ΥΓ. 1) Μερικά από τα βιογραφικά που αναφέρω τα βρήκα στο «Ελληνικόν Who’s who» του 1965.

2) Οι φωτογραφίες προέρχονται από την έκδοση του Βαρβακείου ιδρύματος: «150 χρόνια Βαρβάκειο. Η σχολική ζωή σε ένα ιστορικό σχολείο»

από Ανυφαντάκη Ιωάννη, φυσικό, απόφοιτο Βαρβακείου.

Τα βιβλία ΤΟΓΚΑ πρωτοεκδόθηκαν το 1945.

Το προσδιορίζω από την Α΄ έκδοση καθώς αναγράφει στο εξώφυλλο: οδός ΤΣΩΡΤΣΙΛ, που είναι η οδός Σταδίου. Είχε αλλάξει όνομα, τον Μάρτιο του 1945 αλλά το όνομα αυτό διατηρήθηκε για πολύ λίγο διάστημα, όπως αναφέρουν εφημερίδες εποχής. Το βιβλίο κοστίζει 40.000 δρχ. Την Τρίτη έκδοση του ιδίου τόμου την τοποθετώ στα χρόνια μετά το 1953 διότι αναγράφει τιμή 35 δρχ.

Απο αναζήτηση στα ψηφιακά αρχεία της ΕΜΕ και σε βιβλία του έχω τις εξής πληροφορίες :

Υπήρξε μέλος της ΕΜΕ και διετέλεσε και Αντιπρόεδρος. Απο το 1932 εκδίδει τον "Μαθηματικό Φάρο" μηνιαίο μαθητικό περιοδικό με ανεβασμένη στάθμη ασκήσεων και πανελλήνια κυκλοφορία. Εκεί λοιπόν βλέπουμε ότι το 1932 είναι Καθηγητής στο Β΄ γυμνάσιον Θηλέων Αθήνας , ενώ στο τεύχος Δεκεμβρίου 1934 αναφέρεται μόνον ως ΄ καθηγητής Μαθηματικών΄.

Αλλά, στο τεύχος 33 του Οκτωβρίου 1935 είναι πλέον Καθηγητής της ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΒΑΡΒΑΚΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ.

Τα έτη 1955-1956 είναι Δ/ντής του Πρακτικού λυκείου Βαρβακείου.

Το 1936 αρθρογραφεί στο Δελτίο Λειτουργών Μ.Ε. όπως αναφέρει ο κ. Θωμαίδης στο βιβλίο του "Μαθηματικά και Εξετάσεις" (Ζήτη,2009,Θεσνικη). Τέλος να αναφέρω ότι διεύθυνση κατοικίας δίνει : Ευφρονίου18 Παλαιά Σκοποβολή.

Πέτρος ΤΟΓΚΑΣ και Θεόδωρος ΠΑΣΣΑΣ

ΚΥΠ, 1953: Πώς μα διαλύσουμε το ΚΚΕ από μέσα.

ΚΥΠ, 1953: Πώς να διαλύσουμε το ΚΚΕ από μέσα. 

https://www.news247.gr/sg

Γ. Αϋφαντής: Μεγάλος χαμένος το Ισραήλ – Τι κερδίζει το Ιράν

Δημήτρης Παπαδημητρίου - Εισαγωγή | Dimitris Papadimitriou - Isagogi

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

 

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Νίκος Γκάτσος «Μεγάλη Τετάρτη»

«Εκ των σπηλαίων του όρους
εξήλθον οι δαίμονες.
Τετάρτη των τεφρών και των παθών
ο θάνατος δεν έχει παρελθόν
Τετάρτη των ψυχών και των αγγέλων
ο θάνατος δεν έχει ούτε μέλλον
Ως θάλασσα υαλίνη ομοία κρυστάλλω.
Του σύμπαντος ηχεί το εκκρεμές
ξυπνήστε να αποδώσουμε τιμές.
Φανήκαν οι ουράνοι στρατηλάτες
σα σκοτεινού Ρουβίκωνα Γαλάτες.
Πίστις, ελπίς, αγάπη. Τα τρία ταύτα.
Μείζω δε τούτων η αγάπη.
Της γης αναθαρρήσαν οι πληγές.
Πότε θ’ ανάψει ο ήλιος πυρκαγιές
να κάψουν το παλάτι του Ηρώδη
και τ’ άνθος του κακού να γίνει ρόδι;

Πάντα ποιείτε ίνα γένησθε άμεμπτοι και ακέραιοι
μέσον γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης.»

(Ν. Γκάτσος, Φύσα αεράκι φύσα με, εκδ. Ίκαρος).