Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2026

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Οι "αγνοημένοι από τις κυβερνήσεις Έλληνες στρατιώτες που μαρτύρησαν και αφανίστηκαν στη ματωμένη Μικρά Ασία''.

 Κύκλος

Μιά ἄγνωστη πτυχή τῆς σύγχρονης μας ἱστορίας , ἴσως ἡ πιό ἐπώδυνη μαζί μέ τήν Μικρασιατική καταστροφή
'"ΜΙΑ ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ"
"Οι 40000 αγνοημένοι ,από την τότε αλλά και μετέπειτα Ελληνική κυβέρνηση, Έλληνες στρατιώτες που μαρτύρησαν και αφανίστηκαν στη ματωμένη Μικρά Ασία από τους αιμοσταγείς Τούρκους"
Οι 40.000 Ελληνες αιχμαλωτοι στρατιωτες που αιχμαλωτιστηκαν απο τους Τουρκους κατα την υποχωρηση της Στρατιας Μικρας Ασιας το 1922 (στην ουσια 54.753- επεστρεψαν τμηματικα στην Ελλαδα 14.750 μεχρι το 1923 και λιγες δεκαδες μεχρι το ....1931(!) ειναι περισσοτεροι απο το ΣΥΝΟΛΟ των νεκρων Ελληνων στρατιωτων σε ΟΛΟΥΣ τους πολεμους απο το 1897 μεχρι και το 1941(!).
Πραγματι, σε κατ' ιδιαν συναντηση με τον αγαπητο φιλο Ευστάθιο Δαφνομήλη το περασμενο Σαββατο, καταληξαμε στο ασφαλη συμπερασμα οτι οι νεκροι του πολεμου του 1897 (672) του Α' Βαλκανικου (3.804) του Δευτερου Βαλκανικου (5.512), των "Νοεμβριανων" του 1916 (82) της εκστρατειας του 1919 στην Ουκρανια (382) της Μικρασιατικης Εκστρατείας (13.869) και του Ελληνοιταλικου πολεμου του 1940-1 μαζι με αυτη του Ελληνογερμανικου ( 13.428), ΣΥΝΟΛΟ 37.599,
υπολειπεται κατα 2.400 ανδρες περιπου των 40.000 Ελληνων στρατιωτων που εξαφανιστηκαν στην ματωμενη Μικρά Ασια, που στην κυριολεξία τους κατάπιε, με τροπο "χειροτερο απο τον θανατο" (Πυροβολισμοι, ομαδικες εκτελεσεις με πολυβολα, σφαξιμο με ξιφολογχη, κοψιμου λαιμου με μαχαιρι, πριονισμοι, θαψιμο ζωντανοι, μαζικοι απαγχονισμοι, κατακρεουργηση με φαλτσετες μεσα σε σταυλους, ακρωτηριασμος με χασαπομαχαιρα και κατοπιν καταναλωση απο Τουρκους χωρικους (Κρεαταγορα της Μαγνησιας, 16 Νοεμβριου 1922) συνθλιβη κρανιου με πετρα απο συμπατριωτες(!)
υπο την απειλη οπλου, καψιμο ζωντανοι δεμενοι με ατσαλοσυρμα σε ομαδες των πενηντα με πετρελαιο, βιασμοι κατ επαναληψη, εξορυξη οφθαλμων και αλλων οργανων απο Τουρκους ιατρους(!) σε υγιεις(!) στρατιωτες, θανατηφορες ενεσεις, πλυσιμο σε χαμαμ πενηντα βαθμων Κελσιου και μετα έκθεση γυμνοί σε θερμοκρασιες κατω του μηδενος στο Μικρασιατικο υψιπεδο κ.ο.κ.
ΚΑΜΙΑ, μα ΚΑΜΙΑ Ελληνικη κυβερνηση δεν ενδιαφερθηκε για την τυχη τους, και δεν εκανε την παραμικρη νυξη στους Τουρκους για αυτο μετα την "ανταλλαγη" Ελληνων και Τουρκων στρατιωτων που ολοκληρωθηκε μεσα στο 1923. Οι Τουρκοι ειπαν ξερα οτι "δεν υπηρχαν αλλοι" και το θεμα εκλεισε εκει.
Δεν εκλεισε ομως, μεσα στις καρδιες των απλων Ελληνων, που ηξεραν οτι μια ολοκληρη γενια νεων Ελληνων ηλικιας 18-30 δεν γυρισε ποτε πισω, και οχι απλα δεν γυρισε, αλλα βρηκε μια μοιρα πιο τραγικη απο το πιο μαυρο εφιάλτη...
ΚΑΝΕΝΑΣ Ελληνας ηγετης, ουτε ο Βενιζελος με τα κωλοτριψιματα στον Κεμαλ και τα "Βραβεια" του κωλου, ουτε ο Μεταξας, που δωριζε "σπιτια" στη Θεσσαλονικη απο το πουθενα στον αρχισφαγεα Κεμαλ για να δει που ...πρωτομπουσουλησε, ουτε ο Παπαγος και το Βασιλικο ζευγος που υποδεχτηκε με τετοια δουλικοτητα τον Τουρκο Προεδρο Ταγιαρ το 1952, ωστε του εκανε δωρο ενα χρυσο πιστο αντιγραφο(!) της νεκρικης μασκας του Ατρεα των Μυκηνων, ουτε η...Χουντα, ουτε φυσικα οι ακομα πιο αθλιοι ηγετες της Μεταπολιτευσης ( που δεν ασχοληθηκαν και με τους 103 Ελλαδιτες αγνοουμενους του 1974, ποσο μαλλον για τους 1.516 Κυπριους) δεν ενδιαφερθηκε για την τυχη αυτων των ανθρωπων, της πλεον "χαμενης γενιας του Ελληνισμου".
Η απώλεια 40.000 νεων Ελληνων μονοκοπανιά, ειναι η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ απωλεια σε εμψυχο δυναμικο Ελληνικου στρατου στα 5.000 χρονια ιστοριας του, και μονο η θλιβερη μαχη της Πυδνας (22 Ιουνιου του 168 πΧ-20.000 νεκροι υπο τον Περσέα) καθως και η δευτερη μαχη της Πυδνας ( 17 Μαιου του 148 πΧ-20.000 νεκροι υπο τον Ανδρίσκο) την "ακολουθουν' σε μεγαλη αποσταση...
Και η ξεφτιλα γινεται ακομα μεγαλυτερη, οταν χωρες σαν την ξεφτιλισμενη και κατεστραμενη Γερμανια του Αντεναουερ να πιεζει ολοκληρο Σταλιν με συνεχη γραμματα, να κινει Θεους και Δαιμονες για να μην μεινει "κανενας Γερμανος στρατιωτης πισω" ενω ηδη ειχε 2.400.000(!) αγνοουμενους στρατιωτες στο Ανατολικο Μετωπο ( η επιστροφη 5.589 επιζωντων της 6ης Στρατιας του Σταλιγκραντ το 1955 ηταν προσωπικη επιτυχια του δαιμονιου Αντεναουερ). Οι δε, επιμονες προσπαθειες των ΗΠΑ για τους αγνοουμενους στρατιωτες τους στο Βιετναμ ειναι γνωστες, ενω εχουν γυριστει και ταινιες (Chuck Norris).
Ολη η Ελλαδα, "ματωσε"
Μονο απο το μικρο χωριό του γραφοντος (Πιστιανά Αρτας, που αριθμει..120(!) κατοικους, ο φορος αιματος ηταν βαρυς για τη Μικρασιατικη εκστρατεια: Πεντε νεκροι σε μαχες, πεντε αιχμαλωτοι ( απο τους οποιους επέστρεψαν μονο οι δυο, ο ενας πεθανε σε ηλικια 86 ετων το 1986, και οταν εβηχε τον ακουγε ολο το...χωριο, λογω των φοβερων βρογχικων που ειχε λογω της εκθεσης σε τετοια..."χαμαμ", ενω ο αλλος πεθανε το 1979, αφου ειχε βιασθει κτηνωδως απο Τουρκους στρατιωτες, -δεν μπορουσε να περπατησει).
Αναρωτιεται λοιπον κανεις, τι σχεση εχει με τον Ελληνισμο αυτο το αθλιο κρατικο μορφωμα που μας εχει μπαστακωθει απο την επαυριο της δολοφονιας του τελευταιου πραγματικου Ελληνα ηγετη, Καποδιστρια.
Τα συμπερασματα δικα σας. Ηταν μια σκεψη που δουλευα μεσα μου επι χρονια, αλλα η μελετη μου το καλοκαιρι του 2019 στα ημερολογια των Ελληνων αιχμαλωτων του 1922 που τα βρηκα ενα προς ενα ηταν η χαριστικη βολη. Θεωρησα εθνικη υποχρεωση μου να αποκαλυψω αυτη την τραγικη αληθεια και ειδικα προς τις ψυχες των νεκρων, καποιοι απο τους οποιους ηταν ακομα εν ζωη το 1950 στις φυλακες της Σμυρνης, Αδανων και της "σκοτεινης" Αμασειας του Ποντου...
Θερμη παράκληση: Δημοσιευστε το ΟΛΟΙ.
Σας ευχαριστω ολους.
Via Ηλίας Αναγνωστάκης αλλά εγώ το είδα στον τοίχο της φίλης μου Voula Tsakogianni
💖
Λιγότερα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)