Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 2 Ιουλίου 2025

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΠΑΛΙΟΓΩΝΙΑΣ


Πριν από 3 χρόνια
 Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας
ΠΑΛΙΟΓΩΝΙΑ- ''είναι γαρ και ενταύθα θεούς'' (Ηράκλειτος)

Κώστας Τσιαντής: Γεννημένο και Ποιημένο

 


Γεννημένο και Ποιημένο


Θα φύγω μακριά σ' άλλη θάλασσα
με γλάρους αμπέλια και σχίνους
κι' αγρίμια να με συντροφεύουνε
σ' ερημιές με ολόλευκους κρίνους.

Θα φύγω το εδώ να νοικιάσουμε
στ' ομοίωμα το πεποιημένο
και λίγο επί γης να λογιάσουμε
τον κόσμο εκ φωτός γεννημένο.

Της έσχατης πλέον απόφασης
καιρός πριν το τέλος μας εύρει
με είδωλα αβέβαιης διάκρισης
κι' αλήθειες που πέφτουν στη χλεύη.
Κ Τ , 1/7/2025

Τρίτη 1 Ιουλίου 2025

Ex-Google Executive Warns a MASSIVE AI Catastrophe Is Coming!

COL. Douglas Macgregor : US at a strange point. What's next?

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀς Φρόντιζαν» (1930)

 

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀς Φρόντιζαν» (1930)
Κατήντησα σχεδόν ἀνέστιος καί πένης.
Αὐτή ἡ μοιραία πόλις, ἡ Αντιόχεια
όλα τά χρήματα μου τά ‘φαγε:
αυτή ἡ μοιραία μέ τόν δαπανηρό της βίο.
Ἀλλά εἶμαι νέος καί μέ ὑγείαν ἀρίστην.
Κάτοχος τῆς ἑλληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Ἀριστοτέλη, Πλάτωνα∙
τί ρήτορας, τί ποιητάς, τί ὅ,τι κι ἄν πεῖς).
Ἀπό στρατιωτικά ἔχω μιάν ἰδέα,
κ’ ἔχω φιλίες μέ ἀρχηγούς τῶν μισθοφόρων.
Εἶμαι μπασμένος καμπόσο καί στά διοικητικά.
Στην Ἀλεξάνδρεια ἔμεινα ἕξι μήνες, πέρσι∙
κάπως γνωρίζω (κ’ εἶναι τοῦτο χρήσιμον) τά ἐκεῖ:
τοῦ Κακεργέτη βλέψεις καί παληανθρωπιές, καί τά λοιπά.
Ὅθεν φρονῶ πώς εἶμαι στά γεμάτα
ἐνδεδειγμένος γιά νά ὑπηρετήσω αὐτήν τήν χώρα,
τήν προσφιλῆ πατρίδα μου Συρία.
Σ’ ὅ,τι δουλειά μέ βάλουν θά πασχίσω
νά εἶμαι στήν χώρα ὠφέλιμος. Αὐτή εἶν’ ἡ πρόθεσίς μου.
Ἄν πάλι μ’ ἐμποδίσουνε μέ τά συστήματά τους –
τούς ξέρουμε τούς προκομένους: νά τά λέμε τώρα;
ἄν μ’ ἐμποδίσουνε, τί φταίω ἐγώ.
Θ’ ἀπευθυνθῶ πρός τόν Ζαβίνα πρῶτα,
κι ἄν ὁ μωρός αὐτός δέν μ’ ἐκτιμήσει,
θά πάγω στόν ἀντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι ἄν ὁ ἠλίθιος κι αὐτός δέν μέ προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στόν ‘Υρκανό.
Θά μέ θελήσει πάντως ἕνας ἀπ’ τους τρεῖς.
Κ’ εἶν’ ἡ συνείδησίς μου ἥσυχη
γιά τό ἀψήφιστο τῆς ἐκλογῆς.
Βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τήν Συρία τό ἴδιο.
Ἀλλά, κατεστραμμένος ἄνθρωπος, τί φταίω ἐγώ.
Ζητῶ ὁ ταλαίπωρος να μπαλωθῶ.
Ἀς φρόντιζαν οἱ κραταιοί θεοί
να δημιουργούσαν ἕναν τέταρτο καλό.
Μετά χαρᾶς θά πήγαινα μ’ αὐτόν.

LIVE | Jeffery Sachs EXPOSES How Netanyahu TRICKED America Into Middle E...

Μαρία Φαραντούρη - η παντέρμη - Μ. Θεοδωράκης


Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί σκάβουν ζητώντας την αυγή την ώρα που στα σκοτεινά βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά. Μαύρη μαυρίλα είν' η ψυχή της κι ωχρό μπακίρι το πετσί της τα στήθια της ωσάν τ' αμόνια που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια. -Παντέρμη, τι ζητάς εδώ μόνη σου δίχως σύντροφο; -Κι αν είναι κάτι που ζητώ πε μου, σε γνοιάζει εσένανε; Ζητάω εκείνο που ζητώ ζητάω την ίδια εμένανε. -Παντέρμη, πες ποιος ο καημός σου ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου; -Ποιός ο καημός μου; Μαύρη πίσσα εγίνη η λινή μου η πουκαμίσα και μες στο σπίτι σαν τρελλή σούρνω το ξέπλεκο μαλλί. -Παντέρμη, λούσε το κορμί σου λουσ' το χελιδονόνερο κι άσε κυρά μου την ψυχή σου άσ τη να βρει αναπαμό. Άχου, τσιγγάνικες ψυχές κι ολόκρυφες νεροσυρμές πίκρες μαζί και θάματα στα μακρινά χαράματα.

Δευτέρα 30 Ιουνίου 2025

NATO Only has a 'Plan A' for Russia: WAR! /Larry Johnson & Lt Col Daniel...

The Godfather of AI Says The END Is Near?!

2 Katara cover - "Χαίρε" Μίκης Θεοδωράκης Μ Ζορμπαλά

Θόδωρος Αγγελόπουλος

Πρόσωπα 
Ακολουθήστε

4 ημ. 
Η σχέση μου με την ποίηση
ξεκινάει από πολύ νωρίς.
Ποίηση άρχισα να γράφω και να
δημοσιεύω από τα 16 μου χρόνια.
Και η σχέση μου με την ποίηση
είναι μόνιμη, διαρκής.
Το σινεμά, σύμφωνα μ' έναν
διαχωρισμό του Παζολίνι,
χωρίζεται στο σινεμά της ποίησης
και στο σινεμά της πρόζας.
- Ποια είναι η διαφορά;
- Είναι όπως στη λογοτεχνία,
όπου υπάρχουν το μυθιστόρημα,
ή η νουβέλα και η ποίηση.
Αυτό δε σημαίνει ότι μια νουβέλα
δεν μπορεί να είναι ποιητική,
μόνο που η ποίηση
είναι κάτι περισσότερο από αυτό.
Είναι περισσότερο ιστορία
του αισθήματος παρά του μυαλού,
παρ' όλο που το ένα δεν αποκλείει
το άλλο καθόλου. Για παράδειγμα,
το σινεμά του Αντονιόνι
μπαίνει στο σινεμά της πρόζας.
Ενώ το σινεμά του Ντράγερ
μπαίνει στο σινεμά της ποίησης.
- Εκεί βάζετε και τις δικές σας ταινίες;
- Νομίζω ότι
ολοένα και περισσότερο οι ταινίες
που κάνω, πάνε προς την ποίηση.
Αυτό σημαίνει και μια αφαιρετική
λειτουργία. Δηλαδή, αφαιρούνται
τα καθαρά αφηγηματικά στοιχεία,
με την έννοια της κλασικής αφήγησης
και μπαίνει περισσότερο ένας χώρος
που έχει σχέση με τη μνήμη,
τη φαντασίωση, τη σύγχυση
πραγματικότητας και φαντασίας,
το μπέρδεμα του ονείρου, παρελθόν,
παρόν, όλα αυτά μοιάζουν αξεδιάλυτα
μέσα σ' ένα σύνολο μιας ταινίας,
όπως η τελευταία.
- Σ' αυτή ταινία ακούγεται
ένα ποίημα του Ρίλκε που λέει:
''Έζησα τη ζωή μου με κύκλους
που μεγαλώνουν και αυξάνουν
σαν μια πέτρα που πέφτει...''
Μπορούμε να πούμε
ότι το ''Βλέμμα του Οδυσσέα''
είναι ο τελευταίος στη σειρά
κύκλος στη ζωής σας;
- Ναι. Κάθε μου ταινία είναι
ένας ακόμα κύκλος στη ζωή μου.
- Ο Χάρβεϊ Καϊτέλ - Οδυσσέας,
στο τέλος της ταινίας λέει:
''Όταν γυρίσω, θα γυρίσω με τα
ρούχα μου και τ' όνομα ενός άλλου.''
- Αυτή είναι η περίφημη
συνάντηση Οδυσσέα - Πηνελόπης,
εκφρασμένη μ' ένα ποίημα δικό μου.
Όπως ξέρετε, ο Οδυσσέας γύρισε
με τα ρούχα και το όνομα ενός άλλου.
Μόνο που
για τον Οδυσσέα, στην Οδύσσεια,
το ταξίδι τελείωσε στην Ιθάκη.
Εδώ, μπαίνει μ' έναν
υποθετικό λόγο, ''όταν γυρίσω...'' άρα
το ταξίδι, η αναζήτηση, συνεχίζεται...
- Η αντίδρασή σας στη βράβευση του
Κουστουρίτσα με τον Χρυσό Φοίνικα,
ενώ εσείς πήρατε το Μεγάλο Βραβείο
στο φεστιβάλ των Καννών,
εξέπληξε κι έκανε ορισμένους
να σας κατηγορήσουν
ότι δεν είστε έτοιμος ν' αποδεχτείτε
το αποτέλεσμα μιας αναμέτρησης.
- Η αντίδρασή μου
έχει σχέση με κάτι προσωπικό μου,
κάτι που έγινε μέσα στην αίθουσα
και με ενόχλησε συναισθηματικά
και όχι με τον Κουστουρίτσα.
Ούτε την ταινία του είδα,
ούτε με ενδιαφέρει σαν σκηνοθέτης.
- Σας αρέσει ν' ακούτε καλά λόγια,
να εξυμνούν τη δουλειά σας;
- Μ' ενδιαφέρει
οι ταινίες μου, το βλέμμα μου,
να συναντάει ένα άλλο βλέμμα.
- Οι τίτλοι, ''μεγάλος δημιουργός'',
''μεγάλος σκηνοθέτης'';
- Κοιτάξτε, εδώ που είμαι τώρα,
όλα αυτά είναι πια άνευ σημασίας.
- Οι θαυμαστές σας, ο κόσμος,
θα ήθελαν να έχουν μια εικόνα σας
ως ανθρώπου στην καθημερινότητα.
- Είμαι ένας άνθρωπος
εντελώς όπως όλος ο κόσμος.
Περνάω τις ώρες μου
με τον τρόπο που προσπαθεί
ο καθένας να τις περάσει καλύτερα,
με τα παιδιά μου, την οικογένειά μου.
Κι επειδή εμένα
δεν με πλήττει η μοναξιά,
δεν την αισθάνομαι σαν αρρώστια,
την θεωρώ αντίθετα παραγωγική,
μ' αρέσει να είμαι και αρκετά μόνος.
Τις καλύτερες ώρες μου
τις περνάω με τον εαυτό μου.
Θόδωρος Αγγελόπουλος
.......................................................................
Απόσπασμα από το βιβλίο
της Όλγας Μπακομάρου:
ΩΣΕΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και κείμενο που λέει "5247 5247 /2r SP4R 限 ASA"
Όλες οι αντιδράσεις:
342

Η μεγαλύτερη αεροπορική επίθεση στην Ουκρανία και η απάντηση του ΝΑΤΟ: Θ...

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)