Κερατσίνι Δραπετσώνα - Η πόλη μας ανήκει
Ο Άλκης Αλκαίος είχε συναντήσει τους βασανιστές του αργότερα. Είχε φρικτά βασανιστεί στη Μπουμπουλίνας την περίοδο της δικτατορίας. Πέντε μήνες τον είχαν εκεί. Είχε εμπλακεί στην απόπειρα δραπέτευσης του Αλέκου Παναγούλη από τη φυλακή, όταν εκείνος προσπάθησε να σκοτώσει τον τύραννο. Τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν.
Ο Μίλτος Πασχαλίδης είχε περιγράψει: «Τους δυο βασανιστές του ο Αλκαίος τους συνάντησε κάποτε. Τον ένα στην Ευελπίδων, έξω απο μια αίθουσα δικαστηρίου. Ήταν αστυνομικός. Ο Άλκης τον γνώρισε αμέσως. Του λέει “Με θυμάσαι;” Ο άλλος δεν τον κατάλαβε. “Κάτι μου θυμίζεις αλλά δεν είμαι σίγουρος. Μήπως υπηρετήσαμε μαζί φαντάροι;” Ο Άλκης χαμογέλασε και του είπε: “Έχεις δίκιο. Μαζί υπηρετήσαμε. Μόνο που εσύ ήσουν από πάνω και εγώ από κάτω”. Έκανε μεταβολή και έφυγε. Τον άλλο τον πέτυχε στο καράβι. Ήταν μαζί με τον αδελφό του Γρηγόρη ο οποίος του λέει: “Δειξ τον μου τον να τον σκίσω”. Δεν του τον έδειξε. Έκανε μόνο μια κίνηση με το δεξί χέρι. “Προχώρα, δεν έχει σημασία”».
Ο Πασχαλίδης στο «Αγύριστο κεφάλι. Ο Άλκης Αλκαίος που γνώρισα» έγραψε: «Μπήκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ όρθιος και βγήκε με φορείο. Σακατεμένος. Για πολύ καιρό ήταν κατάκοιτος και τον τάιζαν με καλαμάκι." και λέει "Κάτι άσχετες ώρες που μου ’ρχόταν να τον ρωτήσω περισσότερες λεπτομέρειες, θυμόμουν την ατάκα του: «Άσ’ τα, μανάρι. Βράσ’ τα. Ό,τι έγινε έγινε».
Ο Μίλτος Πασχαλίδης πριν λίγα χρόνια, στη σελίδα του στα ΜΚΔ, είχε ακόμα πει και για τον δικό του πατέρα:«Ο μπαμπάς μου ήταν φαρμακοποιός. Επίσης ήταν δεξιός. Έδινε μεγαλύτερη σημασία στο πρώτο. Απόγευμα 16 Νοεμβρίου του '73 μπήκε στο σπίτι έξαλλος και φώναξε στη μάνα μου : οι αλήτες κατεβάσανε τα τανκς, θα βαρέσουν τα παιδιά. Θα τους πάω φάρμακα. Η μάνα μου ήταν αριστερή.Του είπε : να πας αλλά να προσέχεις γιατί έχουμε παιδί. Και εκείνος της είπε : κι αυτά τα παιδιά έχουνε μανάδες. Φόρεσε την στολή του έφεδρου αξιωματικού για παραπλάνηση και κατέβηκε στο Πολυτεχνείο. Πέταξε στους φοιτητές γάζες, ασπιρίνες και ιώδιο απο τα κάγκελα της Στουρνάρη. Γύρισε σπίτι κλαμένος. Δε ξέρω αν ήταν από τα δακρυγόνα ή κάτι άλλο. Ήμουν τεσσεράμιση χρονών. Και πάντα αυτό το βράδυ ο μπαμπάς μου ανοίγει τις φτερούγες του και γίνεται ένας άγγελος».
Για όλα αυτά, για όλους τους ανθρώπους που βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, δολοφονήθηκαν, χρέος μας να κρατήσουμε τη μνήμη ψηλά. Το χρωστάμε σε αυτούς τους άγγελους. Το χρωστάμε σε αυτό το «Άσ' τα μανάρι. Ό,τι έγινε έγινε».
Στη φωτογραφία το πρωινό τσιγάρο, το ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο. Η πιρόγα, η Ρόζα, ο Άλκης Αλκαίος. Ο αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα, ο Βαγγέλης Λιάρος.
Από την φίλη μας Gianna Kouka
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου