Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026

Σαν σήμερα το 1955 έφυγε από την ζωή ο Thomas Mann

 


ΜΠΡΑΒΟ! ΚΆΠΟΙΟΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 16 λ. · ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ

 





Αντώνης Ανδρουλιδάκης 16 λ.  

ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ


Έλα. Ξάπλωσε πάνω μου. Δεν χρειάζεται να μου εξηγήσεις τίποτε.

Εγώ είμαι το σεντόνι σου. Εκείνο το λευκό, ντρίλινο σεντόνι που λέει ο Ελύτης. Ξέρω τη θερμοκρασία σου πριν μου πεις αν κρυώνεις ή αν καίγεσαι. Ξέρω πώς αλλάζει η ανάσα σου όταν φοβάσαι και πώς ψάχνεις το σώμα του άλλου μέσα στη νύχτα.

Και δεν θα σε ρωτήσω ποτέ γιατί.

Δεν φοβάμαι το σώμα σου. Τη μυρωδιά σου. Τον ιδρώτα σου. Το τρέμουλό σου. Τη φωτιά και την επιθυμία σου. Δεν χρειάζεται να είσαι όμορφος για μένα. Ούτε δυνατός. Ούτε καν ερωτευμένος κάθε βράδυ. Μου αρκεί να είσαι αληθινός.

Έχω δει πολλά εγώ. Έχω δει δυο ανθρώπους να πέφτουν πάνω μου λαχανιασμένοι από επιθυμία και, λίγο αργότερα, να κοιμούνται σαν παιδιά. Έχω κρατήσει ιδρώτα και δάκρυα. Έχω ακούσει «σ’ αγαπώ» ψιθυριστά κι άλλα που δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά τα κατάλαβα από ένα χέρι που έψαξε ένα άλλο μέσα στο σκοτάδι.

Ένα στεντόνι σαν εμένα είναι πάντα μάρτυρας κάθε ένωσης, κάθε αγκαλιάς, κάθε αγγίγματος, κάθε φιλιού, κάθε ανάσας, κάθε ψιθύρου, κάθε γυμνότητας παραδομένης, κάθε έκθεσης, κάθε δίψας, κάθε σπασμού, κάθε παλίρροιας, κάθε κατάδυσης, κάθε παλμού χαράς, κάθε επιστροφής, κάθε μεταλαβιάς.

Και ξέρω πως ο έρωτας δεν συμβαίνει μόνο όταν τα σώματα σμίγουν. Συμβαίνει και μετά.

Όταν όλα έχουν ησυχάσει και το ένα σώμα γυρίζει ασυναίσθητα προς το άλλο. Όταν εκείνος την ψάχνει στον ύπνο του και με παραμερίζει που τον ενοχλώ. Όταν εκείνη με τραβά λίγο πάνω στον ώμο του επειδή κατάλαβε πως κρύωσε.

Εκεί σας αγαπώ περισσότερο. Όταν δεν προσπαθείτε πια να είστε εραστές. Όταν είστε απλώς δύο γυμνοί, κουρασμένοι άνθρωποι που μπορούν να αφήσουν για λίγο αφύλακτο το σώμα τους ο ένας δίπλα στον άλλον.

Γιατί ίσως αυτό να είναι τελικά η πιο βαθιά ερωτική πράξη:

να κλείνεις τα μάτια δίπλα σε κάποιον και να ξέρεις πως η ευαλωτότητά σου είναι ασφαλής.

Κι εγώ θα μείνω εδώ. Θα πάρω το σχήμα σας. Θα κρατήσω λίγη από τη ζέστη σας, λίγη από τη μυρωδιά σας, ίσως κι ένα δάκρυ που ξέφυγε πριν τον ύπνο. Και το πρωί, όταν σηκωθείτε και επιστρέψετε στον κόσμο, θα μείνω πίσω ανακατεμένο, τσαλακωμένο, γεμάτο από τα ίχνη σας.

Μη βιαστείτε να με στρώσετε. Τα τσαλακωμένα σεντόνια είμαστε μερικές φορές η πιο ειλικρινής βιογραφία ενός έρωτα. Είμαστε μαρτυρίκια στη βάφτιση της όντως ζωής.

Ξέρω, βέβαια, μερικοί άνθρωποι βλέπουν ένα τσαλακωμένο κρεβάτι και παθαίνουν μικρή υπαρξιακή κρίση. Αλλά αφήστε με λίγο έτσι. Ανακατεμένο, ζεστό, με τα ίχνη σας ακόμη επάνω μου. Δεν χρειάζεται να βάζουμε σε τάξη αμέσως όλα όσα ο έρωτας έχει τόσο ωραία αναστατώσει.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος διαβάζει Νικόλα Άσιμο

 

Μουσική : MΙΧΑΛΗΣ ΤΕΡΖΗΣ : "Ξένοι απαιτούν το αίμα μου". Τραγουδάει ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ Στίχοι: ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΔΑΣ-ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΕΡΖΗΣ

 

Νικος Καλογεροπουλος- Ο κανένας

 


Στον τεκέ του κάτω κόσμου

 


Τραγούδι Π. Αντέλλης, Ν. Καλογερόπουλος Στιχουργός,Συνθέτης Νικος Καλογερόπουλος Ζωντανή ηχογράφηση στο ΚΥΤΤΑΡΟ (2012)........
Στον τεκέ του κάτω κόσμου Ταξιδεύω εντός κι εκτός μου Μια θαυμάζω , δυό φωνάζω Τραγουδάω κι αναστενάζω Ποιος ν' ακούσει ' ποιος να δώσει Που είναι τόσοι κι άλλοι τόσοι; Στον τεκέ του κάτω κόσμου Μόνοι εγώ κι ο εαυτός μου Δεν μιλάμε ,δεν λαλάμε Μόνο βλέπουμε και πάμε. Όλα είναι μιλημένα Όλα είναι ειπωμένα Στον τεκέ του Κάτω Κόσμου Μπαινοβγαίνω εντός και εκτός μου Κι αγναντεύω τα σημεία Για ν΄ ανέβω κι άλλη μία Μια οκτάβα παραπάνω Για να μην ξαναποθάνω!!

Τρίτη 11 Αυγούστου 2026

Άντονι Χόπκινς Ηθοποιός * Μέγιστος. *

 

🦋 " Δεν είναι η εξουσία που διαφθείρει , είναι το αληθινό πρόσωπο του κάθε ανθρώπου όταν δε φοβάται πια τις συνέπειες."

Άντονι Χόπκινς
Ηθοποιός
* Μέγιστος. *

Χάνς Κέλσεν: Υπεράσπιση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από τους εχθρούς της

 


Spyros Koutroulis

Χάνς Κέλσεν: Υπεράσπιση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από τους εχθρούς της
Η Σαντρίν Μπώμ τονίζει ότι για τον Κέλσεν «το δημοκρατικό παιχνίδι έγκειται στη σύγκρουση ομάδων με αντίθετα συμφέροντα, τα οποία εκπροσωπούνται πιο αποτελεσματικά από τα πολιτικά κόμματα. Η αξία που ο Κέλσεν αναγνωρίζει στους κομματικούς σχηματισμούς, και ο ενθουσιασμός με τον οποίο τους ενσωματώνει στη θεωρία του για τη δημοκρατία, τον διακρίνει από άλλους συνταγματολόγους, ιδίως κατά την περίοδο της Βαϊμάρης, που δεν συμμερίζονταν την αισιοδοξία του ως προς το κομματικό σύστημα και τη θέση που κατέχει στον κοινοβουλευτικό στίβο. Σε αντίθεση με ορισμένους νομομαθείς, μετά το 1918, όπως ο Μαξ Βέμπερ ή ο Καρλ Σμιτ, που ανησυχούν για την ανάδυση των κομματικών σχηματισμών, ο Κέλσεν όχι απλώς δεν τους φοβάται, αλλά τους θεωρεί «ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της πραγματικής δημοκρατίας, αφού εξασφαλίζουν στα άτομα επιρροή στη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων, αναομαδοποιώντας τα ανάλογα με τις πεποιθήσεις τους. Κατά την άποψή του, η ανάδυση των πολιτικών κομμάτων και η ρύθμισή τους από το Σύνταγμα ανάγονται στον σύμφυτο με τα σύγχρονα δημοκρατικά κράτη εξορθολογισμό της εξουσίας» .
Ο Κέλσεν απορρίπτοντας την κριτική του Σμίτ στον κοινοβουλευτισμό καταλήγει ότι «ο σκοπός και το νόημα του Κοινοβουλίου συνίσταται στην επίτευξη συμβιβασμών ανάμεσα σε διαφορετικές αξίες και αποκλίνοντα συμφέροντα. Με αυτή τη σχετικιστική επιχειρηματολογία ο Κέλσεν κατορθώνει να υπονομεύσει ένα μέρος των αντικοινοβουλευτικών επικρίσεων που στηρίζονται στην ιδέα της προδοσίας του διαβουλευτικού ιδεώδους. Οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες δεν επιδιώκουν ούτε τις «απόλυτες αλήθειες» ούτε μια «αληθινή» βούληση του κράτους, αλλά αναζητούν μια ενδιάμεση λύση ανάμεσα στα συμφέροντα της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας» . Η δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα «που όχι μόνο ανέχεται αλλά και προϋποθέτει μια επιστημονική εξέταση αυτού του ίδιου ως μορφής διακυβέρνησης. Αντίθετα, η αυταρχία απορρίπτει τον εξορθολογισμό της πολιτικής πράξης» . Ο συμβιβασμός αποτελεί το πρωταρχικό, το «συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας» .
Πέραν των παραπάνω ο Κέλσεν είναι από τους πρώτους που παύτηκε από την θέση του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο, μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Διέφυγε στην Γενεύη, έγινε καθηγητής στην Πράγα από όπου και από εκεί αναγκάστηκε να φύγει λόγω του πολέμου από τους ναζί φοιτητές. Το 1939 εγκαταλείπει την Ευρώπη, εγκαθίσταται στις ΗΠΑ, οπότε από το 1942 είναι καθηγητής στο Χάρβαρντ και στην συνέχεια στο Μπέρκλευ. Μετά το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου διετέλεσε νομικός σύμβουλος του ΟΗΕ.
Ο Νικόλας Βαγδούτης στην εισαγωγή του διαλόγου ανάμεσα στον Κέλσεν και τον Σμίτ καταλήγει ότι «ο Kelsen υπερασπίστηκε τον δημοκρατικό και κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του Συντάγματος της Βαϊμάρης -και άρα, τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης- απέναντι στη μετάβαση στο αυταρχικό Προεδρικό Καθεστώς που έλαβε χώρα μέσω της υπέρμετρα διασταλτικής ερμηνείας του άρθρου 48. Μάλιστα, προειδοποίησε ήδη από το 1931 ότι η συνεχής νομοθέτηση μέσω του άρθρου 48 θα επέφερε κίνδυνο της κατάρρευσης του Συντάγματος, κάτι που τελικά συνέβη. Η ευθύνη της θεωρίας του Schmitt γι΄αυτή την κατάρρευση είναι υπαρκτή δεδομένου ότι νομιμοποίησε αυτή την πρακτική της διαρκούς νομοθέτησης μέσω του άρθρου 48 κατά την τελευταία περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, δηλαδή νομιμοποίησε ένα καθεστώς με δικτατορικές εξουσίες του Προέδρου του Reich» .
Ο Κ.Τσάτσος μνημονεύει συχνά και ξεχωρίζει τον Χ.Κέλσεν. Επηρεάστηκε έντονα από την σκέψη του. Με αφετηρία τον βενιζελισμό, τους αγώνες κατά της μοναρχίας, στο πνευματικό του έργο και στις πολιτικές τους πράξεις υπερασπίστηκε τον κοινοβουλευτισμό και την Προεδρευόμενη Ελληνική Δημοκρατία της οποίας υπήρξε ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος.
Λιγότερα

Σωκράτης Μάλαμας & Τζίμης Πανούσης - Ο πόνος του ποδηλάτη (VIDEO)

 

Διασκευή - Στίχοι: Τζίμης Πανούσης Ενορχήστρωση: Βασίλης Γκίνος Ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας & Τζίμης Πανούσης Απ' τον καιρό που άρχισα ποδήλατο να κάνω να ντύνομαι σα σούργελο νοιώθω πως θα την κάνω Στην αλυσίδα δάχτυλο θα βάλω εν κινήσει σαν Τζέφρυ, σαν ρεντίκολο σ' ανατολή και δύση Μοίρα μαϊμού με πλάνεψε μοίρα μαϊμού με σέρνει πίθηκος μεταλλάχτηκε και την ζωή μου παίρνει Άσε με κάτω πίθηκα φίδι του Εωσφόρου να φάω το μηλαράκι μου, τη γνώση του διαβόλου. Να πάρω τον άερα μου απ' τους ασκούς του Αιόλου

Γιατί οι ισραηλινοί αγοράζουν μαζικά γη και ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα; Ηλίας Σκυλλάκος

 

Ντίνος Χριστιανόπουλος.

 





Cultural News - Πολιτιστικά Νέα.

"ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ".
Ἔλα νὰ ἀνταλλάξουμε κορμὶ καὶ μοναξιά.
Νὰ σοῦ δώσω ἀπόγνωση, νὰ μὴν εἶσαι ζῷο,
νὰ μοῦ δώσεις δύναμη, νὰ μὴν εἶμαι ράκος.
Νὰ σοῦ δώσω συντριβή, νὰ μὴν εἶσαι μοῦτρο,
νὰ μοῦ δώσεις χόβολη, νὰ μὴν ξεπαγιάσω.
Κι ὕστερα νὰ πέσω μὲ κατάνυξη στὰ πόδια σου,
γιὰ νὰ μάθεις πιὰ νὰ μὴν κλωτσᾶς.

"ἘΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΙΔΕΨΑΝ".
Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ,
ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει;
Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή,
ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια
καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν,
ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε.
Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ…

"Η ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ".
«Τα μάθατε; Ο τάδε το και το».
Έτσι μια μέρα θα ’ρθει κι η σειρά μας∙
μια αστοχία, μια κακιά στιγμή,
και κουρελιάζεσαι για όλη τη ζωή σου.
Θεέ μου, φύλαγε απ’ την κακιά στιγμή,
κάνε ν’ αργήσει η αναπόφευκτη στιγμή,
που η νέμεση χαρίζεται στους κουτσομπόληδες
και κάνουν γλέντι την καταστροφή μας.

"ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ".
Σπασμένες μέσα μου εἰκόνες ἀνταπόκρισης,
ρήμαγμα μέσα σὲ ξένες ἀγκαλιές,
ἀπελπισμένο κρέμασμα ἀπὸ λαγόνια ξένα.
Πέσιμο ἐκεῖ ποὺ μοναχὰ ἡ μοναξιὰ ὁδηγεῖ:
νὰ ὑποτάξω ἀκόμη καὶ τὸ πνεῦμα μου,
νὰ τὸ προσφέρω σὰν τὴν ἔσχατη ὑποταγή.

"ΒΡΟΧΟΣ".
Τώρα ποὺ σ᾿ ἔχω διαγράψει ἀπ᾿ τὴν καρδιά μου,
ξαναγυρνᾷς ὅλο καὶ πιὸ πολὺ ἐπίμονα,
ὅλο καὶ πιὸ πολὺ τυραννικά.
Δὲν ἔχουν ἔλεος τὰ μάτια σου γιὰ μένα,
δὲν ἔχουν τρυφερότητα τὰ λόγια σου,
τὰ δάχτυλά σου ἔγιναν τώρα πιὸ σκληρά,
ἔγιναν πιὸ κατάλληλα γιὰ τὸ λαιμό μου.

"ΈΡΩΤΑΣ".
Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια –
ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή.
Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα.
Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν,
φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριὰ σπασμῶν.
Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας,
ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί.
Ντίνος Χριστιανόπουλος.
----------
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ήταν ένας από τους σύγχρονους, σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές.
Πίσω από το καλλιτεχνικό του όνομα, στην πραγματικότητα βρίσκεται ο Κωνσταντίνος Δημητριάδης.
Ήταν ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, εκδότης και βιβλιοκριτικός.
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιος προσφύγων από την Ανατολική Θράκη, φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πήρε πτυχίο στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Το 1958 ίδρυσε και ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού Διαγώνιος, που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις, και τον εκδοτικό οίκο Εκδόσεις Διαγωνίου. Εκείνη την περίοδο, αναπτύχθηκε ο λεγόμενος «κύκλος των λογοτεχνών της Διαγωνίου».
Ξεχώριζε για το προσωπικό αιχμηρό ύφος στα ποιήματά του, μια θεματολογία που ξεκινάει από τον έρωτα και καταλήγει στην ταπείνωση και στην εκμηδένιση, με επιρροές από Καβάφη και Έλιοτ.
Έγραψε τις ποιητικές συλλογές: «Εποχή Των Ισχνών Αγελάδων», «Ξένα Γόνατα», «Ανυπεράσπιστος Καημός», «Ο Αλλήθωρος», «Το Κορμὶ & Το Σαράκι», «Νεκρὴ Πιάτσα», «Το Αιώνιο Παράπονο» & «Η Πιο Βαθιὰ Πληγή».
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος πέρασε στην Αθανασία
#ΣανΣήμερα στις 20 Αυγούστου του 2020.
Λιγότερα

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)