Γιώργος Ν. Φλωράκης / George N. Florakis

23 ώρ. 

·

«Ο Θησαυρός της πίσω αυλής»

«Το ιδανικό πρότυπο του ποιητή είναι αυτό που δεν παρεμβάλλεται ανάμεσα στα πράγματα και σε μας, αλλά τα φέρνει στο προσκήνιο, ενώ ο ίδιος αποσύρεται διακριτικά. Τα κάνει να βγαίνουν από την αφάνεια και την αφασία που βρίσκονταν και τ’ αφήνει ελεύθερα να φανερωθούν και να μιλήσουν από μόνα τους. Πρωτύτερα δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν, τώρα αποκτούν υπόσταση, γίνονται αυθύπαρκτα, παρελαύνουν μπροστά μας, αιχμαλωτίζουν την προσοχή μας, γίνονται παρόντα. Ο ποιητής αποτραβηγμένος απ’ την κίνησή τους, μας αφήνει να πιστεύουμε ότι εμείς τ’ ανακαλύψαμε. Ξαφνικά, έχουμε αποκτήσει την ικανότητα να βλέπουμε και ν’ ακούμε με καινούργια όραση και ακοή. Την ικανότητα ν’ ανακαλύπτουμε αυτό που ήταν παρόν χωρίς να το βλέπουμε. Δεν υποπτευόμαστε καν πως η νέα μας όραση κι ακοή χρωστιέται στον Ποιητή. Τόση είναι η διακριτικότητά του που να μας κάνει να παίρνουμε για κατόρθωμά μας το δικό του επίτευγμα: να διεγείρει την προσοχή μας, ώστε όταν αυτός μιλά, το χωριστικό κέντρο που μας κάνει να λέμε: “εγώ και οι άλλοι”, “εγώ και ο κόσμος”, να εξαφανίζεται. Κι όλος ο μηχανισμός του της διαρκούς αυτοάμυνας, της βασανιστικής μέριμνας, της συνεχούς αυτοπροστασίας και αντίστασης να σταμάτα. Κατακλυζόμαστε τότε, από το αίσθημα μιας απέραντης ελευθερίας, ενός απεριόριστου πλούτου μέσα στο κοσμογονικό τώρα, με την απειρία των αυθύπαρκτων στιγμών που το αποτελούν.

Καθώς όλα παρελαύνουν απ’ το εστιακό σημείο του τώρα, αναφλέγονται και φανερώνονται πρωτόφαντα. Έτσι παύει να υπάρχει ασήμαντο ή σημαντικό, μικρό ή μεγάλο, τετριμμένο ή έξοχο. Όλα ανακαλύπτονται μοναδικά μες σε μια πλήρη ισοτιμία.

Κι εμείς συμμετέχουμε χωρίς καμιά εκλογή σε κάθε στιγμή του κόσμου.

Είμαστε η κάθε στιγμή του κόσμου σε μια αδιαίρετη πραγματικότητα ή όπως στην τέχνη της Ζεν: “ο σκοπευτής και ο στόχος”»

Μελισσάνθη, «Το ιδανικό πρότυπο του ποιητή» στο «Νύξεις και εκδοχές-δοκίμια», Αθήνα: Εκδόσεις Πρόσπερος, 1990

Το Σάββατο 18 Απριλίου και ώρα 16:00, ακούμε, μεταξύ άλλων, τραγούδια των Ιωσήφ Βαλέτ, Νίκου Γεωργάκη, Γιώργου Δίπλα, Αλέξανδρου Καψοκαβάδη και Δαμιανού Πάντα.

Για όσους δεν αγαπούν το ελληνικό τραγούδι!

Για να το αγαπήσουν!

Info

«Ο θησαυρός της πίσω αυλής»

Τρίτο Πρόγραμμα 90,9 & 95,6

Επιμέλεια-Παρουσίαση: Γιώργος Ν. Φλωράκης / George N. Florakis

Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 16:00

Live Streaming: bit.ly/45PqWbp

Διαδικτυακή ακρόαση: www.trito.gr

Νίκος Γεωργάκης

@Ιωσήφ Βαλέτ

Damianos Pantas

#οθησαυρόςτηςπίσωαυλής #γιώργοςνφλωράκης #ertecho #April2026 #τραγουδι #music #ραδιόφωνο #Σάββατο #poetry #Listening #TritoProgramma

«εμφύλιος» .. ως ει παρόν. 15 Ιαν 2016

 

«Η κόκκινη Βία, 1947-1950. Ένοχες σιωπές, αριστεροί μύθοι», του Σάκη Μουμτζή

Something Was Here Before Us… And Scientists Are Horrified | Brian Greene

ΤΖΟΝ ΝΑΣ: ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ:

 

MathLand - Learn Mathematics

23 ώρ. ·

JOHN NASH: A BEAUTIFUL MIND AND MATHEMATICAL PRODIGY:

ΤΖΟΝ ΝΑΣ: ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ:

Όταν οι άνθρωποι παρακολουθούν το "Ένα Όμορφο Μυαλό", βλέπουν την ιστορία ενός λαμπρού μαθηματικού που σιγά σιγά χάνει την επαφή του με την πραγματικότητα. Αυτό που πολλοί δεν συνειδητοποιούν είναι ότι δεν πρόκειται για μυθοπλασία. Είναι εμπνευσμένο από την πραγματική ζωή του Τζον Νας - ενός ανθρώπου του οποίου το μυαλό άλλαξε για πάντα την οικονομία, ακόμα και όταν στράφηκε εναντίον του.

Ο Τζον Νας ήταν ένα μαθηματικό παιδί-θαύμα. Στα είκοσί του χρόνια, ανέπτυξε πρωτοποριακές ιδέες στη θεωρία παιγνίων, έννοιες που αργότερα θα επηρέαζαν την οικονομία, την πολιτική επιστήμη και την παγκόσμια στρατηγική. Το έργο του ήταν τόσο ισχυρό που δεκαετίες αργότερα θα λάμβανε το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών.

Πίσω όμως από την ευφυΐα, κάτι πιο σκοτεινό ξετυλισσόταν.

Στις αρχές της δεκαετίας των τριάντα του, ο Νας άρχισε να βιώνει σοβαρά συμπτώματα παρανοϊκής σχιζοφρένειας. Πίστευε ότι λάμβανε μυστικά μηνύματα. Έβλεπε μοτίβα και συνωμοσίες που δεν υπήρχαν. Το ίδιο μυαλό που μπορούσε να λύσει πολύπλοκες εξισώσεις άρχισε να δημιουργεί μια εναλλακτική πραγματικότητα που του φαινόταν εντελώς πραγματική.

Για χρόνια, η ζωή του κατέρρευσε. Νοσηλευόταν πολλές φορές. Η καριέρα του κατέρρευσε. Φίλοι και συνάδελφοι αποστασιοποιήθηκαν. Κατά καιρούς, περιπλανιόταν σιωπηλός στις αίθουσες του πανεπιστημίου, μια σκιά του ανερχόμενου αστέρα που κάποτε ήταν.

Ωστόσο, το πιο αξιοσημείωτο μέρος της ιστορίας του δεν είναι η πτώση - είναι η αργή, ήσυχη επιστροφή.

Χωρίς μια δραματική θεραπεία ή μια θαυματουργή ανακάλυψη, ο Νας σταδιακά έμαθε να ζει με την ασθένειά του. Περιέγραψε ότι απέρριψε συνειδητά τις αυταπάτες του, επιλέγοντας τη λογική σκέψη αντί για τη σαγηνευτική έλξη της παράνοιας. Δεν ήταν εύκολο. Δεν ήταν γρήγορο. Αλλά ήταν δυνατό.

Δεκαετίες αφότου πολλοί υπέθεσαν ότι είχε χαθεί στην κατάστασή του, ο Τζον Νας στάθηκε ενώπιον του κόσμου για να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ. Ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε πάλευε με φωνές στο κεφάλι του αναγνωρίστηκε τώρα ως ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά της γενιάς του.

Η ιστορία του δεν αφορά μόνο την ιδιοφυΐα. Αφορά την ανθεκτικότητα. Αφορά την εύθραυστη γραμμή μεταξύ λαμπρότητας και ευαλωτότητας. Και είναι μια υπενθύμιση ότι ακόμα και όταν το μυαλό γίνεται πεδίο μάχης, η ελπίδα μπορεί ακόμα να επιβιώσει.

Κάποιες μάχες είναι αόρατες. Κάποιες νίκες χρειάζονται χρόνια. Αλλά είναι νίκες παρόλα αυτά.

To Topio · Martha Menahem · Mitsos Papanikolaou

 

Στο θλιμμένο κάμπο βρέχει,

βρέχει στις ελιές τις γκρίζες·

το νερό σαν ρίγος τρέχει

από τα κλαδιά στις ρίζες.

Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα,

σκοτεινά κάτω κι απάνω.

Ξεχωρίζουν μες στη μπόρα

τα τσαντίρια των τσιγγάνων.

Απ’ την άσφαλτο τα κάρα

κατεβαίνουν, κατεβαίνουν…

Λάμπουν μερικά τσιγάρα

στα παράθυρα του τραίνου.

Ένα σκιάχτρο απελπισμένο

στη νεροποντή, στο κρύο,

άδικα γνέφει στο τραίνο

κι εμψυχώνει το τοπίο.

Ανυπόφορη είναι η θλίψη

των αγρών, αυτόν τον μήνα…

Η βροχή μας έχει κρύψει

απ’ τον φόντο την Αθήνα.

https://lyricstranslate.com/.../mitsos-papanikolaou-topio...

Bernie Sanders: We must block arms sales to Israel

 

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΑΘ.ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΆΛΛΟΙ : Tο Ολοκαύτωμα των Σουλιωτών στο Σέλτσο 22/23 Απριλίου 1804

 

Για το Ολοκαύτωμα των Σουλιωτών στο Σέλτσο 22/23 Απριλίου 1804

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΑΘ.ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Το 1965 ο Πηγιώτης δικηγόρος Ναπολέων Αθ. Οικονόμου εξέδωσε το βιβλίο Ο ΧΑΛΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΠΟΤΣΑΡΑΙΩΝ ΣΤΟ ΣΕΛΤΣΟ.

Ήταν το πρώτο αυτοτελές βιβλίο το οποίο αναφέρεται αποκλειστικά στην ιστορία των Σουλιωτών που κατέληξαν στο Σέλτσο, την τρίμηνη δραματική αντίσταση και το ολοκαύτωμα από τα στρατεύματα του Αλή Πασά. Ένα βιβλίο 210 σελίδων με μια εξαιρετική περιγραφή σαν παραμύθι, μια ιστοριογραφία όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος ο συγγραφέας, το οποίο έκανε γνωστή τη Μονή Σέλτσου και την ιστορία της, πέρα από τα στενά όρια της περιοχής.

Το βιβλίο αποτέλεσε πηγή άντλησης πληροφοριών για την διεθνούς φήμης εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ LAROUSSE BRITANNICA η οποία καταχώρησε την ιστορία του Σέλτσου ως λήμμα στον 54ο τόμο της.

Για το Ολοκαύτωμα των Σουλιωτών στο Σέλτσο 22/23 Απριλίου 1804

ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΟΤΙΔΑΣ και ΦΑΝΑΡΙΟΦΕΡΣΑΛΩΝ

Το 1929 ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων Ιεζεκιήλ, μετά την επισκεψή του στο χωριό μας στη Βρεστενίτσα-(σημερινες Πηγές) και την Ιερά Μονή Σέλτσου εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΕΛΤΣΟΥ, όπου κατέγραψε τις εντυπώσεις του από το κοπιώδες και επικίνδυνο για εκείνη την εποχή εγχείρημα, αναδεικνύοντας παράλληλα την ιστορική και θρησκευτική σημασία της Ιεράς Μονής. (Αρχειακή Βιβλιοθήκη Αδελφότητας Πηγιωτών Άρτας).

IRAN DEFIES U.S. — RUSSIA AND CHINA ARE ALREADY IN THIS FIGHT | Douglas Macgregor

 

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΟΊΗΣΗ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗ ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ

1849 - 1896

Αποχαιρετισμός

Φυσά βοριάς, φυσά θρακιάς, γεννιέται μπόρα φοβερή

με παίρνουν, μάνα, σαν φτερό, σαν πεταλούδα τρυφερή

και δεν μπορώ να κρατηθώ·

μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Βογγούν του κόσμου τα στοιχειά σηκώνουν κύμα βροντερό

θαρρείς ανάλυωσεν η γη, και τρέχ' η στράτα, σαν νερό

και γω το κύμα τ' ακλουθώ

μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Όσες γλυκάδες και χαρές μας περεχύν' ο ερχομός

τόσες πικράδες και χολές μας δίν' ο μαύρος χωρισμός

ωχ! Ας ημπόργα να σταθώ

μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Πλάκωσε γύρω καταχνιά, κι ήρθε στα χείλη μ' η ψυχή

δος με την άγια σου δεξιά, δος με συντρόφισσαν ευχή

να με φυλάγη μη χαθώ,

μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Σχόλιο :

Σε όποια εποχή, από όποια οπτική γωνία κι αν σταθούμε απέναντι στο συγγραφικό έργο του Γ. Βιζυηνού, δεν μπορεί παρά να δούμε το παιδί - αφηγητή με το πρόσωπό του στραμμένο στο πρόσωπο της μητέρας. 

Ο Βιζυηνός, στο κύριο σώμα του έργου του, ανοίγει δύο διάπλατα κι αχόρταγα παιδικά μάτια  προς αυτήν, που είναι ο σύνολος κόσμος. Μια αναζήτηση του προσώπου της, σε κάθε γωνία του, σε κάθε ριτίδα κι ανεπαίσθητη σκίαση. Γελάς;  θυμώνεις; κουράστηκες;  Πώς είναι εκεί πάνω που είσαι; Πες μου...  Ένα ψηλάφισμα που περιμένει ανταπόκριση. 

Έτσι θεμελιώνεται η κρυφή γλώσσα που απευθύνεται στο πρόσωπο της μητέρας και ξαναγυρνάει προς τα μέσα για να γίνει ο εαυτός που γνώσθηκε από κάποιον, ο εγνωσμένος εαυτός, η σκέψη που σκέφτεται.

Έτσι μιλάει ο ποιητής μέσα στο ποίημα: Το παιδί που βλέπει τους άγριους ανέμους, τον βοριά και τον θρακιά, τα στοιχειά του κόσμου και τις φρικτές του στράτες, γυρνάει και αναζητά το πρόσωπό της.

Ήταν αυτή που έριχνε γέφυρες και γεφύρωνε τα χάσματα που χώρισαν τον κόσμο και το βρέφος της, παίρνοντας πάντα το μέρος του, το μέρος του αδυνάτου,  με τις κραυγούλες, με τα έκπληκτα μάτια ή μιλώντας μωρουδίστικα, αγγίζοντας πιο μαλακά.

Αυτή που σύστησε τον κόσμο στο μωρό της και το μωρό της στον κόσμο. 

Θέτοντας για πάντα την σύνδεση με το ανθρώπινο γένος, τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, τα πάθη και τις χαρές του, την συγχώρεση και την αναμονή, τον αγώνα. 

Είναι η κρυφή γλώσσα που ήξεραν οι γυναίκες από την αρχή του χρόνου και που αργότερα, πολύ αργότερα την είπαν εμπαθητική κατανόηση, την χαρτογράφησαν, την περιέλαβαν σε εγχειρίδια ψυχολογίας και την χρησιμοποίησαν πάσης φύσεως ανίδεοι ειδικοί. 
Έκλεψαν από τις σκυφτές - δούλες γυναίκες την γλώσσα τους και την αφυδάτωσαν. 
Γιατί από τους δούλους κι απ' αυτούς που δεν έχουν συνείδηση του είναι τους, κλέβουν...

Σε  αντάλλαγμα τους έδωσαν σύγχρονους τίτλους : εργαζόμενη, ανεξάρτητη, θεληματική, υπεύθυνη, χειραφετημένη...  Τόσα επίθετα κατάλληλα για τις διαφημίσεις και την κενότητά τους.

Και την άφησαν άφωνη. Κι αυτήν και το μωρό της. 

Ναι, οι μητέρες έχουν  χάσει αυτή την πρωταρχική τους ικανότητα, ν' ακούνε αυτές και μόνον αυτές την φωνή του παιδιού τους αδιαμεσολάβητα και χωρίς συμβουλές, από ένστικτο της ζωής και μόνον.

Κι οι άνθρωποι μόνοι εκεί έξω στις στράτες του κόσμου. Χωρίς να έχουν πού να πάνε. 
Τριγύρω όλοι οι δυνατοί, όλοι αυτοί που φωνάζουν, που απειλούν, που βρίζουν τον άνθρωπο, που τον υποβιβάζουν σε εμπόρευμα, σε άψυχο πράγμα, σε καταναλωτική μάζα, σε φοβισμένο υπήκοο.... η καταχνιά. 
Και έφτασε η ψυχή στο στόμα. 
Στο στόμα του ανθρώπου, που δεν έμαθε να μιλάει την κρυφή γλώσσα του κόσμου γιατί δεν βρέθηκε κανείς να του την διδάξει και γι' αυτό δεν μπορεί να φωνάξει τ' άδικο, να πει αυτό που τον πνίγει. Να κραυγάσει την λεηλασία της ζωής του και να του χαριστεί ο κόσμος....

Ξεχωριστή η στιγμή που ο Νίκος Ξυδάκης συνάντησε τον Γεώργιο Βιζυηνό.