Τις τελευταίες μέρες στα social εξελίσσεται μια απίστευτη επίθεση στο πρόσωπο της κ. Καρυστιανού από την στιγμή που γνωστοποίησε ότι πρόκειται να κατέλθει στον πολιτικό στίβο και να ηγηθεί κόμματος. Οι επιτιθέμενοι στο πρόσωπό της χρησιμοποιούν κάθε μέσο και επιχείρημα να την πλήξουν προσωπικά μπροστά βέβαια στον πανικό τους για την πιθανή συσπείρωση κοινωνικών δυνάμεων στο νέο κομματικό εγχείρημα. Αυτό που πρέπει να μην ξεχνάμε είναι ότι η κ. Καρυστιανού που θα κριθεί για τις πολιτικές της απόψεις και για την φυσιογνωμία του νέου πολιτικού κόμματος το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα εντάσσεται και αυτό στον γαλαξία των αστικών κομμάτων της χώρας, η κ. Καρυστιανού λοιπόν ήταν αυτή που εδώ και τρία χρόνια με αφορμή την προσωπική της απώλεια και το προσωπικό της πένθος κατάφερε να εκφράσει απόλυτα την κοινωνική διαμαρτυρία και να αποτελέσει την ισχυρή κοινωνική αντιπολίτευση σηκώνοντας απ΄τον καναπέ εκατομμύρια, χωρίς υπερβολή, συμπολιτών μας. Την ώρα που η γαλάζια συμμορία διαχειριζόταν και διαχειρίζεται με όρους μαφίας την διακυβέρνηση και την εξουσία της, την ώρα που η μπόχα της διαφθοράς και της σήψης είναι διάχυτη στον αέρα, την ώρα που το πολιτικό σύστημα εν συνόλω είναι συμμέτοχο ή στην καλύτερη θεατής αυτής της καταχνιάς είναι τουλάχιστον άκομψο και υποκριτικό να επιτίθεσαι στην συγκεκριμένη κυρία με επιχειρήματα του τύπου, δεν έχει θέσεις για τα ζητήματα, επιδιώκει καριέρα πάνω στο χαμό του παιδιού της και άλλα τέτοια δυσώδη. Εδώ να επισημάνουμε πρώτον ότι ο οποιοσδήποτε και η οποιαδήποτε κ. Καρυστιανού έχουν το δικαίωμα να εκτεθούν πολιτικά έστω και αν δεν ανήκουν στις τρεις τέσσερις αριστοκρατικές πολιτικές οικογένειες που κυβερνούν αυτόν τον τόπο από γενιά σε γενιά και δεύτερον πέρα από το αν συμφωνείς ή θα συμφωνήσεις με τις πολιτικές της απόψεις τουλάχιστον μπορείς να δεχτείς ότι το τεράστιο αυτό κοινωνικό κίνημα της τελευταίας τριετίας, έχει το δικαίωμα να εκφραστεί και πολιτικά, πολύ δε περισσότερο από τους εκπροσώπους της σαπίλας. Το τι θα καταφέρει και το πώς θα κριθεί από τον κόσμο μένει να το δούμε…
Για τα ήδη υπάρχοντα αστικά κόμματα δεν είχαμε και δεν έχουμε αυταπάτες για τον ρόλο τους και για την απόλυτη συμμετοχή τους στην παρακμή της κοινωνίας μας και της χώρας μας. Όλα τους έχουν συμβάλλει και υπηρετήσει αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς όμως και η Αριστερά και με τον όρο δεν εννοώ ΠασοκοΣυριζοΠλευσεις και άλλα τέτοια μορφώματα της ίδιας πολιτικής όχθης υπεράσπισης του συστήματος, αλλά την Κομμουνιστογενή κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, ενώ υπήρχε η δυνατότητα να εκφράσει αυτήν την διαμαρτυρία και κοινωνικά αλλά πρωτίστως πολιτικά, έχασε το τραίνο για μια ακόμη φορά. Οι επιμέρους κομματικές περιχαρακώσεις και ο πάγιος φόβος δυστυχώς για το «ανεξέλεγκτο» όπως εκφράστηκε κοινωνικά αυτό το κίνημα των Τεμπών, όπως συνηθίσαμε να το λέμε, οδήγησε στην δυσπιστία και στην ανάθεση των πρωτοβουλιών κυρίως στους συγγενείς και στην μάνα κ. Καρυστιανού. Αυτό βεβαίως είχε και έχει και την ανάλογη συνέχεια που βλέπουμε σήμερα γιατί ως γνωστόν στην φύση και την πολιτική δεν υπάρχει χώρος για το κενό…
