Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Κυριακή 18 Μαΐου 2025

Γιώργος Ν. Φλωράκης : «Ο Θησαυρός της πίσω αυλής»

 



🎶🎵🎶«Ο Θησαυρός της πίσω αυλής»🎶🎵🎶
🧩
«Το θέμα της ανθρώπινης μοναξιάς μας οδηγεί απευθείας στην καρδιά του κοινωνικού αλλά και του οντολογικού προβληματισμού. Λέγοντας “μοναξιά” εννοούμε την ψυχολογική εκείνη κατάσταση του ανθρώπου που βρίσκεται αντιμέτωπος με την υπαρξιακή του ένδεια και την αγωνία θανάτου που αυτή προκαλεί. Η ένδειά του και η αγωνία του, είναι η ένδειξη ότι όντας αποκομμένος από τη συνολική ζωή, από τον πλούτο και την αφθονία της γίνεται η πρόθυμη λεία του θανάτου. [...]
Έχουμε επινοήσει χίλιους-δυο τρόπους, μαγικά φίλτρα, ισχυρά αντίδοτα, για να ξορκίσουμε το κακό και να σώζουμε τον πανικόβλητο εαυτό μας. Από τα πιο αδιαφιλονίκητα και νόμιμα μέσα, αναφέρουμε τον έρωτα, τη δράση, την κοινωνική συναναστροφή. Ωστόσο, όχι μόνο στην κοινωνική, αλλά και την προσωπική μας ζωή, χρησιμοποιούμε αλλήλους, για να καλύπτουμε αυτή τη μοναξιά που μας τρομάζει τόσο – χωρίς ποτέ να φτάνουμε στον μόνο δυνατό τρόπο που μπορεί να την θεραπεύσει: την πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία. Αλλά η ουσιαστική επικοινωνία δεν μπορεί να συμβεί χωρίς να παριστάμεθα, χωρίς να είμαστε παρόντες – και παρόντες είμαστε μόνον μέσα στον χώρο του όντως Όντος. Επόμενο, λοιπόν, είναι οι ανθρώπινες σχέσεις μας στο χρόνο της απουσίας μας που διανύουμε να είναι αυτό που βλέπουμε σ’ όλα τα κοινωνικά πεδία, σχέσεις μίσους και ανταγωνισμού.
Γιατί, λοιπόν, ν' απορούμε αν η εικόνα που παρουσιάζει, σήμερα, ο πλανήτης μας σε κάθε σημείο του, είναι η εικόνα μιας γενικευμένης διαμάχης και διαρπαγής; Τίποτα δηλαδή περισσότερο απ’την μεγαλοποιημένη εικόνα αυτού που συγκρατούμε όλοι μαζί και είμαστε καθένας ξεχωριστά. Μια εικόνα που απελπίζει, μα που σαν κάθε ακραία κατάσταση μπορεί να γίνει η απαρχή μιας αντιθετικής κίνησης (σύμφωνα με τον νόμο της εναντιοδρομίας) μιας κίνησης προς την ελπίδα.
Γιατί, αν ο πλανήτης μας είναι αυτό που είμαστε εμείς, τότε είναι δυνατό να γίνει κι αυτό που μπορούμε να γίνουμε. Αυτό δηλαδή που μπορεί να γίνει ο καθένας μας με αγώνα προσωπικό. Και να, πως η ευθύνη και με ποιο τρόπο, ξαναγυρίζει στο ξεχωριστό άτομο. Εννοούμε το άτομο στην απεριόριστη δυνητικότητά του. Γιατί το άτομο στην στοιχειώδη του κατάσταση, δεν είναι τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που λέει η επιστήμη της ψυχολογίας· ένα “ψυχολογικό υβρίδιο”. Και μόνο με την διάνοιξή του μέσα στο Όλον που είναι το όντως Ον, το ξεμοναχιασμένο άτομο μπορεί να αποκτήσει αυθεντικότητα και τελικά να υπάρξει. Το άτομο στην δυνητικότητά του δηλαδή να γίνει ο Συνολικός Άνθρωπος και να πραγματώσει την αληθινή ανθρώπινη Kοινωνία, που εντός του φέρνει εγγεγραμμένο το πνευματικό της πρότυπο».
📚Μελισσάνθη, «Μοναξιά και ανθρώπινη κοινωνία», περιοδ. «Ευθύνη», 1983 στο «Νύξεις και εκδοχές-δοκίμια», Αθήνα: Εκδόσεις Πρόσπερος, 1990
🎼📻Σήμερα Κυριακή, 18 Μαΐου και ώρα 16.00 ακούμε, μεταξύ άλλων, Μάνο Χατζιδάκι, Δημήτρη Παπαδημητρίου, και Κυριάκο Σφέτσα.
🖼Θάλεια Φλωρά-Καραβία (1871 - 1960), Μοναξιά, Λάδι σε χαρτόνι, 46,8 x 32,3 εκ., Συλλογή του Μουσείου της Τράπεζας της Ελλάδος, Αρ. 411
📌Info
«Ο θησαυρός της πίσω αυλής»
Επιμέλεια-Παρουσίαση: Γιώργος Ν. Φλωράκης
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 16:00
Live Streaming: bit.ly/45PqWbp
Διαδικτυακή ακρόαση: www.trito.gr
Όλες οι αντιδράσεις:
Εσείς και 1 ακόμη


Neural Network’s conceptual framework

 


neural network’s conceptual framework looks a lot like this:

ANN visualization chart

Source: KDnuggets

https://en.wikipedia.org/wiki/Artificial_neuron 

Artificial neurons are designed to mimic aspects of their biological counterparts. However a significant performance gap exists between biological and artificial neural networks. In particular single biological neurons in the human brain with oscillating activation function capable of learning the XOR function have been discovered.[6]

  • Dendrites – in biological neurons, dendrites act as the input vector. These dendrites allow the cell to receive signals from a large (>1000) number of neighboring neurons. As in the above mathematical treatment, each dendrite is able to perform "multiplication" by that dendrite's "weight value." The multiplication is accomplished by increasing or decreasing the ratio of synaptic neurotransmitters to signal chemicals introduced into the dendrite in response to the synaptic neurotransmitter. A negative multiplication effect can be achieved by transmitting signal inhibitors (i.e. oppositely charged ions) along the dendrite in response to the reception of synaptic neurotransmitters.
  • Soma – in biological neurons, the soma acts as the summation function, seen in the above mathematical description. As positive and negative signals (exciting and inhibiting, respectively) arrive in the soma from the dendrites, the positive and negative ions are effectively added in summation, by simple virtue of being mixed together in the solution inside the cell's body.
  • Axon – the axon gets its signal from the summation behavior which occurs inside the soma. The opening to the axon essentially samples the electrical potential of the solution inside the soma. Once the soma reaches a certain potential, the axon will transmit an all-in signal pulse down its length. In this regard, the axon behaves as the ability for us to connect our artificial neuron to other artificial neurons.

Unlike most artificial neurons, however, biological neurons fire in discrete pulses. Each time the electrical potential inside the soma reaches a certain threshold, a pulse is transmitted down the axon. This pulsing can be translated into continuous values. The rate (activations per second, etc.) at which an axon fires converts directly into the rate at which neighboring cells get signal ions introduced into them. The faster a biological neuron fires, the faster nearby neurons accumulate electrical potential (or lose electrical potential, depending on the "weighting" of the dendrite that connects to the neuron that fired). It is this conversion that allows computer scientists and mathematicians to simulate biological neural networks using artificial neurons which can output distinct values (often from −1 to 1).

Γιάννης Μάζης, άλλαξε η σωστή πλευρά της ιστορίας; Τραμπ, Πούτιν και Ερν...

Σάββατο 17 Μαΐου 2025

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ . Δευτέρα 19 Μαίου 2025, Ωρα 5.00-6.00 μμ.

 

ecclesiaradio.gr
Δευτέρα | Ecclessia - Radio
Προσθήκη στη δημοσίευσή σας

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ 1492

ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

Πρόσωπα 
Ακολουθήστε

2 ώρ. 
Έπαιζα πιάνο από τότε
που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο
και δεν μπορώ να ζήσω αλλιώς.
Δεν σπούδασα Μουσική.
Δεν πήγα στο Ωδείο,
δεν σπούδασα νότες, δεν ήθελα.
Δεν διδάσκεται η Μουσική.
Η Μουσική εμπεριέχεται.
Κολυμπάμε μέσα στη Μουσική.
Η Μουσική υπάρχει παντού
αρκεί να τη διαβάζεις.
Ντρέπομαι να πω
το ρήμα ''δημιουργώ'' γιατί
η Μουσική είναι ήδη δημιουργημένη.
Ξέρω τη δύναμη της Μουσικής
και, πολλές φορές με τρομάζει.
Αυτό με κάνει πιο υπεύθυνο.
Ο μουσικός
βρίσκεται συνεχώς μπροστά
σε απεριόριστες δυνατότητες.
Γι' αυτό ο καλλιτέχνης χρειάζεται
περισσότερη υπευθυνότητα
και λιγότερη προβολή.
Το στοιχείο
που διακρίνει τους συνεργάτες μου
είναι η αρμονία.
Η αρμονία είναι
η μόνη βαλβίδα ασφαλείας.
Αυτό που λέμε ''καλός άνθρωπος'',
είναι ο άνθρωπος
που τα πάει καλά με τον εαυτό του,
που δεν έχει ανάγκη να πει ψέματα,
να φερθεί με ηλιθιότητα,
με μικροπρέπεια, να κάνει κακό.
Αυτός είναι ο άνθρωπος
που μπορείς κάπου να βασιστείς.
Αλλιώς μπλέκεις με επικίνδυνα όντα.
Δεν κουράζομαι από τη δουλειά μου.
Κουράζομαι μόνο όταν βρεθώ σ' ένα
περιβάλλον που δεν είναι αρμονικό.
Είμαι κάθε μέρα στο στούντιο αλλά
ζω μέσα στη Μουσική ακόμη κι όταν
δεν είμαι στο στούντιο.
Βέβαια, όλα έχουν ένα μέτρο, ωστόσο
πού θα βρω μεγαλύτερη ευδαιμονία
από αυτόν τον παράδεισο των ήχων;
Βαγγέλης Παπαθανασίου
Σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια,
έφυγε από τη ζωή.
.........................................................................
Πηγές:
olafaq. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη
στον Θανάση Λάλα.
tovima. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη
στον Παύλο Παπαδόπουλο.
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και πιάνο
Όλες οι αντιδράσεις:
310

Ντόμινο εξελίξεων!

Στη Βουλή νέα δικογραφία για τα Τέμπη που στρέφεται κατά του πρωθυπουργο...

ΕΓΩ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΜΕ ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΠΛΗΓΗ Nίκος Ανδρουλάκης

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)