Ντονμπάς: Καταστράφηκε η μεγαλύτερη στρατιά της Ευρώπης μετά τον Β’ΠΠ

Χρῆστος Γιανναρᾶς Το τίμημα της ποιότητας

 

Posted: 10 Jul 2022 12:02 PM PDT Ποιό ποσοστό του ελλαδικού πληθυσμού βρίσκεται σήμερα σε επίπεδο γλωσσικού (επομένως και ψυχικού) πρωτογονισμού; Είναι ένα μικρό, περιθωριακό ποσοστό, είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο αντέχουμε να παραδεχτούμε; Οι δημοσκοπήσεις μας πληροφορούν, συνήθως, για τα ποσοστά λαϊκής προτίμησης που συγκεντρώνουν κατά καιρούς οι πολιτικοί και τα κόμματα ή για την ιεράρχηση από την κοινή γνώμη της σπουδαιότητας των προβλημάτων – διερευνούν, κατά κανόνα, ποσοστά απόψεων και γνωμών ανεξέλεγκτης σπουδαιότητας ή και μικρόνοιας. Δεν ενδιαφέρουν (γι’ αυτό και δεν δημοσιεύονται) στατιστικές που να καταμετρούν, ποιο ποσοστό του πληθυσμού κατανοεί (ή απλώς διαβάζει) το κύριο άρθρο μιας εφημερίδας, δημοσιογραφικές πολιτικές αναλύσεις, τους προβληματισμούς μιας επιφυλλίδας. Δεν ξέρουμε πόσοι Έλληνες σήμερα μπορούν να εντοπίσουν γεωγραφικά την Τσετσενία ή και τη Λήμνο, να κατανοήσουν τις πολύτιμες αναλύσεις του Ιωάννη Μάζη ή του Σάββα Καλεντερίδη, πόσοι μπορούν να διηγηθούν την «υπόθεση» ενός κινηματογραφικού έργου που μόλις παρακολούθησαν. Γήπεδα, καφετέριες, σχολικά προαύλια, στρατόπεδα, χώροι κοινής σχόλης δίνουν συνήθως την εικόνα ότι η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού πληθυσμού σήμερα είναι, μέχρι σημείου αναπηρίας, βυθισμένη σε γλωσσική (άρα και νοητική) υστέρηση. Το χρήμα, η τεχνολογία και οι σωματικές απολαύσεις είναι τα όσα κυρίως απασχολούν τον ανθρωπολογικό τύπο, που επίμονα προβάλλουν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια. Τον καμβά της εκφραστικής του Ελλαδίτη τον συνιστούν κυρίως λέξεις σεξουαλικών απηχήσεων – μοιάζει μάλλον ανίκανος να αρθρώσει ένα πλήρες νόημα, να διατυπώσει επιχείρημα, να χτίσει λογικό συμπέρασμα. Δεν πρόκειται για περιθωριακή κοινωνική μερίδα, που υπάρχει και επιμένει (ολοφάνερα λένε οι στατιστικές) σε μορφωτική καθυστέρηση. Μάλλον μιλάμε για φαινόμενο γενικευμένου αυθυποβιβασμού και νεο-πρωτογονισμού, όπου ο καταναλωτισμός απολυτοποιείται, γίνεται μοναδική συλλογική στόχευση, ενιαία διακομματική επιδίωξη. Μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα, εδώ και πολλές δεκαετίες, το «φροντιστήριο» έχει υποκαταστήσει το σχολείο, η συνδικαλισμένη ημιμάθεια έχει επιβάλει την κατάργηση της αξιοκρατίας και τον χλευασμό της αριστείας, ζούμε τον εφιαλτικό κρετινισμό να ταυτίζεται η «ακαδημαϊκή ελευθερία» με τη μόνιμη κατάληψη των πανεπιστημιακών χώρων και δημόσιων κτιρίων από τη νεολαιίστικη κομματική καφρίλα. Ας τολμήσουμε, επιτέλους, μια στατιστική έστω προσέγγιση: Να αντιληφθούμε, ποιο ποσοστό του ελλαδικού πληθυσμού είναι ανέλπιδα βυθισμένο στον πρωτογονισμό της ανέμελης αφέλειας. Ρεαλιστικά, μοιάζει να μετρούν ποσοτικές αναλογίες ευήθειας μόνο οι πολιτικοί. Μόνο πατώντας σε έγκυρες διαγνώσεις απερισκεψίας των εκλογέων τους μπορούν να παραβλέπουν οι πολιτικοί τις κριτικές καταγγελίες και την οργή των σκεπτόμενων πολιτών. Ξέρουν οι επαγγελματίες της εξουσίας ότι τόσο ο λόγος τους όσο και τα έργα τους δεν θα περάσουν από τον λογικό κριτικό έλεγχο των πολιτών, το σχολείο στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης (1974-2022) έχει μεθοδικά χειραγωγήσει τους Ελληνώνυμους υπηκόους του ΝΑΤΟ στην κατάφωρη αδυναμία να κρίνουν, να συγκρίνουν, να σκέφτονται, να επαληθεύουν εμπειρικά την πληροφορία, την είδηση, ενημέρωση, κριτική αποτίμηση. Τις εκλογές τις κρίνει ο πρωτογονισμός της συνθηματολογικής προπαγάνδας, το μέγεθος και το πλήθος από αφίσες, η ψυχολογική υποβολή της ψευδολογίας των «σποτς», η πρόκληση ορμέμφυτων διχαστικών αντανακλαστικών. Γι’ αυτό και η κρατική προστασία που επισήμως προσφέρεται στον πρωτογονισμό, είναι κυριολεκτικά εξωφρενική: Πολυδάπανη αστυνομική προστασία του κρετινισμού των γηπέδων, διακριτική εύνοια για τους χούλιγκανς, που με τακτή περιοδικότητα καίνε και λεηλατούν περιουσίες, άκρατος λαϊκισμός στην ανοχή της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας, θεσμοποιημένη κατάργηση πειθαρχικών συμβουλίων και αξιοκρατικής ιεραρχίας σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου. Με ποιο συνειδησιακό αντίκρισμα οι συγκεκριμένοι διαχειριστές της εξουσίας αναλαμβάνουν την ευθύνη και πρωτοβουλία τέτοιων εν ψυχρώ κοινωνικών εγκλημάτων; Είναι δυνατό, νοήμονες άνθρωποι να πιστεύουν ότι ο μεθοδικός εκμαυλισμός του δημόσιου και ιδιωτικού ήθους συνιστά «εκσυγχρονισμό», «φιλελευθεροποίηση», «δημοκρατία»; Τους καλύπτουν ψυχολογικά οι εξωραϊσμοί του μηδενισμού ως της μόνης πολιτικής φιλοσοφίας, με τους οποίους κατακλύζει τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων η «προοδευτική» μας διανόηση; Ας τολμήσουν, σαν τον βασιλιά του παραμυθιού, να εισχωρήσουν, μεταμφιεσμένοι και αγνώριστοι, σε γήπεδα, καφετέριες, σχολικά προαύλια, στρατόπεδα, χώρους κοινής σχόλης. Ή ας τολμήσουν (τουλάχιστον) μια στατιστική καταμέτρηση του πρωτογονισμού στην Ελλάδα σήμερα.

"Ukraine Is Going To Be Around A Lot Longer Than Vladimir Putin" - Sec. ...

Putin : "We have heard many times that the West wants to fight us to the last Ukrainian. This is a tragedy for the Ukrainian people..."

https://www.msn.com/

Putin Warns Ukraine and Their Western Allies About Future of War: 'We Haven't Even Yet Started' www.msn.com

"Today we hear that they want to defeat us on the battlefield. What can you say, let them try," Putin said in a Thursday speech, adding: "We have heard many times that the West wants to fight us to the last Ukrainian. This is a tragedy for the Ukrainian people, but it seems that everything is heading towards this."

Elsewhere in his speech, Putin spoke with a hawkish tone, but still left the door open for negotiations, saying: "Everyone should know that, by and large, we haven't even yet started in earnest. At the same time, we don't reject peace talks."

He did offer a caveat, however, saying that those who "reject" Russian offers "should know that the further it goes, the harder it will be for them to negotiate with us."

Putin also offered a thinly veiled threat at those who he said "want to defeat us" on the battlefield: "Let them try."

Ρένα Κουμιώτη - Το θαλασσινό τριφύλλι - Official Audio Release

Χρῆστος Γιανναρᾶς Όλοι ίδιοι είναι;

 

Posted: 03 Jul 2022 10:56 PM PDT Πόσο αφορά τον Έλληνα σήμερα η πολιτική; Πόση σχέση έχει με την πραγματικότητα της ζωής του, με τα πραγματικά του προβλήματα; Ο ιδιωτικός βίος συναντιέται με την πολιτική σε δύο επίπεδα: του συμφέροντος ή του οράματος. Κάποτε το όραμα λειτουργεί ως πρόσχημα για το συμφέρον, ίσως και το συμφέρον να γίνεται έναυσμα για το όραμα. Σήμερα δεν υπάρχουν πια περιθώρια να εξυπηρετηθούν συμφέροντα από την πολιτική, ούτε να ενεργοποιηθούν οράματα. Μιλάμε για την πραγματικότητα ζωής της πλειονότητας των ψηφοφόρων, όχι για τους λίγους «διαπλεκόμενους» με την εξουσία. Ως πριν από λίγα χρόνια, ο ισχυρός δεσμός του ιδιωτικού βίου με την πολιτική ήταν το ρουσφέτι: Τα γραφεία των πολιτευτών κατακλύζονταν από ψηφοφόρους που επαιτούσαν ή εκβίαζαν διορισμό στο δημόσιο, δάνειο από Τράπεζα ή οργανισμό του δημοσίου, ποικίλες διευκολυντικές παρακάμψεις του γραφειοκρατικού πολύποδα. Σήμερα, εκ των πραγμάτων, τα περιθώρια για ρουσφέτι έχουν, ίσως, μειωθεί, η εκτεταμένη διαφθορά και καταλήστευση του δημόσιου χρήματος πέρασε σε κυκλώματα, που είναι αδύνατο πια να ελεγχθούν. Το χαράτσι που πρέπει να πληρώσει ο πολίτης (σε χρήμα ή σε κομματική υποτέλεια) για να διοριστεί το παιδί του σε θέση δημόσιου υπαλλήλου, το καταβάλλει με προηγμένες μεθόδους μαφίας σε μεσολαβητές φαινομενικά ασύνδετους με το κύκλωμα. Κομματικό χαρακτήρα απροκάλυπτο διατηρούν οι παροχές προνομιακών δανείων και οι καμουφλαρισμένοι διορισμοί. Εύκολο ρουσφέτι παραμένει η μετάθεση στρατευμένων ή φυλακισμένων. Ο ιδιωτικός βίος έχει πάψει προ πολλού να συναντιέται με την πολιτική και σε επίπεδο «οράματος» κοινωνικού, πατριωτικού αυθορμητισμού. Δεν κυκλοφορούν πια ιδέες πολιτικές, που να εγγίζουν τον υπαρξιακό προβληματισμό των ανθρώπων, την κοινωνική τους ευαισθησία, κίνητρα προσφοράς και θυσιών για τα κοινά. Το πιο τραγικό: δεν υπάρχουν πια ελπίδες κοινωνικής αλλαγής. Ο σημερινός Έλληνας πιστεύει ότι όσο ζει, όποιο κόμμα κι αν ψηφίσει, όποιον αρχηγό, δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει στη ζωή του. Αν κάτι βελτιωθεί, θα οφείλεται σε συγκυρίες, όχι στην πολιτική. Ούτε περιθώρια πολιτικών επιλογών υπάρχουν. Ο ψηφοφόρος πολίτης δεν έχει δίλημμα ανάμεσα σε πολιτικές που ειλικρινά πιστεύουν στη γονιμότητα προστασίας των ατομικών συμφερόντων και σε πολιτικές που μάχονται για κοινωνικές προτεραιότητες. Ξέρει καλά ο ψηφοφόρος σήμερα ότι κοινωνικά αγαθά (το συλλογικό συμφέρον, η κοινή ανάγκη, η κοινωνία της χρείας) δεν υπάρχουν πια, όλα είναι εμπορεύσιμα, ατομικά δικαιώματα εκβιάζονται ή αγοράζονται. Οι «σοσιαλιστές» ασκούν θατσερική πολιτική, η «Δεξιά» πιθηκίζει την καπατσοσύνη των «σοσιαλιστών». Ο απλός άνθρωπος ξέρει ότι, όποιος κι αν νέμεται την εξουσία στη χώρα, τίποτα στη δική του ζωή δεν αλλάζει. Θα πεθάνει με την πίκρα, τουλάχιστον ο ασυμβίβαστος με την καπατσοσύνη. Η πίκρα κατασταλάζει κάθε μέρα στην ψυχή του: για την αναιδή ανισότητα, τον προκλητικό αμοραλισμό, τον άνομο πλούτο, την κλοπή του φορολογημένου ιδρώτα. Η πολιτική δεν αφορά τον σημερινό άνθρωπο, δεν αγγίζει την πραγματικότητα της ζωής του ούτε στο επίπεδο του συμφέροντος ούτε στο επίπεδο του οράματος. Στην πιστοποίηση συνεργούν τα τηλεοπτικά μέσα προσδίδοντας στην πολιτική την «ελκυστικότητα» του επαγγελματικού ποδοσφαίρου ή του κουτσομπολιού της γειτονιάς. Ξέρουν καλά οι έμποροι της «πληροφόρησης» ότι στα ενδιαφέροντα της «πλεμπάγιας» προηγούνται οι ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου, οι ερωτικές ή υγείας περιπέτειες λαϊκών τραγουδιστών και δημοφιλών ηθοποιών και ακολουθεί σε απόσταση το ενδιαφέρον για τα εσωκομματικά παρασκήνια και συντροφικά αλληλομαχαιρώματα δελφίνων. Το χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στην πολιτική γίνεται αγεφύρωτο, όταν μια κρίσιμη μάζα πολιτών πεισθεί πως οι πολιτικοί «όλοι ίδιοι είναι». Η κρίση, ισοπεδωτική, απαξιώνει τους πάντες, δίχως περιθώρια ελπίδας στην εξαίρεση. Οι επαγγελματίες της πολιτικής, φυσικοί αυτουργοί του χάσματος ανάμεσα στην κοινωνία και στην πολιτική, εξοργίζονται με τον απαξιωτικό αφορισμό στη γενικότητά του. Τον καταγγέλλουν σαν προάγγελο φασιστικών υπονομεύσεων της δημοκρατίας. Δεν καταλαβαίνουν το ρεαλιστικό γνωμάτευμα του λαού. Το «όλοι ίδιοι είναι» δεν σημαίνει ότι όλοι οι πολιτικοί «διαπλέκονται», όλοι ψευδολογούν, υποκρίνονται, καλύπτουν ατιμίες με τη βουλευτική ασυλία τους. Ο λαός απλώς εκφράζει αυτό που βλέπει: Βλέπει ανθρώπους, ακόμα και σπάνιας ποιότητας, μόρφωσης, εξαίρετων ικανοτήτων. Που μόλις «κατέβουν» στην πολιτική αποκόβονται καισαρικά από την πραγματικότητα της κοινής ανθρώπινης ζωής. Μιλάνε για τη ζωή, αλλά αναφέρονται πια σε φαντάσματα. Μοναδική πραγματικότητα γι’ αυτούς είναι η εκλογή ή επανεκλογή τους. Σε αυτή τη μοναδική πραγματικότητα και επιδίωξη εξομοιώνονται όλοι. Η Κίρκη της εκλογής ή επανεκλογής τούς κάνει όλους ίδιους. Εκτός πραγματικότητας.

Γιάνης Βαρουφάκης: Η ρήξη που δεν έγινε ποτέ είναι η μόνη απάντηση στην ...

ΣΎΝΟΔΟΣ της Ατλαντικής Συμμαχίας στη Μαδρίτη

Μια μαύρη μέρα για την ευρωπαϊκή Δημοκρατία, Ανεξαρτησία (και την Αθήνα) Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ Επιφάνεια Αβέρωφ

ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΟ ΛΟΥΡΙ ΣΤΟ ΣΒΕΡΚΟ! ΗΤΑΝ 2/7/2015

 1.Επί πέντε  μήνες  η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τους  θεσμούς μια βιώσιμη λύση, ώστε να πάψουν  να μας  σέρνουν  με το λουρί στο σβέρκο και μας ζητάνε νέα  μέτρα και περικοπές κάθε τρίμηνο.

2.Κάναμε όλες τις δυνατές παραχωρήσεις κι αφού τελικά τους υποβάλαμε την πρόταση των 47 σελίδων[1] πρώτα την καλοδέχτηκαν ως βάση συζήτησης και μετά την παρέκαμψαν φέρνοντας στο τραπέζι την πρόταση Γιούγκερ, που ήθελε μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις[2], δεν εξασφάλιζε βιωσιμότητα και  αναπτυξιακά μέτρα, αλλά και που ήταν πέρα από την λαϊκή εντολή που έλαβε η κυβέρνηση[3]. Έτσι η κυβέρνηση οδηγήθηκε να την θέσει  στην κρίση του ελληνικού λαού. Η πρόταση Γιούγκερ τροποποιήθηκε στη συνέχεια, η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε νέα πρόταση, αλλά η διαπραγμάτευση δεν προχώρησε περιμένοντας τα αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος (παρά τις αντιρρήσεις Ολάντ για συνέχισή της).

3. Είναι αμφίβολο αν οι εταίροι και δανειστές θέλουν λύση.  Όλες τους οι μέχρι σήμερα ενέργειες είναι στραμμένες στο πώς θα  μας κρατούν με το λουρί στο σβέρκο, καθώς αρνούνται να παραδεχτούν ότι απέτυχε η πολιτική της λιτότητας που επέβαλαν στην Ελλάδα επί πέντε χρόνια (μια και πέτυχε να υπηρετήσει τα συμφέροντα των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών). Παρότι επί πέντε χρόνια οι αναλύσεις των πλέον έγκυρων οικονομολόγων κατάγγελλαν  ότι η πολιτική τους είναι συνταγή θανάτου για την Ελλάδα, γεγονός που αποκαλύπτεται και στην πρόσφατη έκθεση του  ΔΝΤ που τους εκθέτει διεθνώς,  αυτοί δεν συνετίζονται και επί πέντε μήνες  στρέφονται με κάθε τρόπο εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης, που διεκδικεί με σθένος την εφαρμογή της επιστήμης και του δικαίου στον προσδιορισμό της λύσης.

4.Από τη στιγμή που αποφασίστηκε να θέσουμε στην κρίση του ελληνικού λαού την πρότασή τους έπεσαν πάνω μας να μας φάνε. Στέρεψαν την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες, ωθώντας αναγκαστικά στο capital control,  ενώ παράλληλα  κινητοποίησαν όλους τους μηχανισμούς ψεύδους και της κατασυκοφάντησης της ελληνικής κυβέρνησης,  με την απαράδεκτη δυστυχώς συνεργασία των εδώ πολιτικών και δημοσιογραφικών οργάνων τους.  

 5. Επιχειρούν με κάθε τρόπο  να ταυτίζουν το δημοψήφισμα με το ερώτημα «ευρώ ή δραχμή», τη στιγμή κατά την οποία η ίδια η κυβέρνηση 1).επιμένει για βιώσιμη αξιοπρεπή λύση εντός του ευρώ και 2).τη στιγμή που κρατά σταθερό τον γεωπολιτικό της προσανατολισμό της χώρας, προτείνοντας και υπερψηφίζοντας ως πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας τον Προκόπη  Παυλόπουλο.

 Δεν τους αρκούν αυτά! Τους βλέπουμε ότι επιμένουν να μας βλέπουν σαν προτεκτοράτο (αποικία χρέους), παραβιάζοντας όλους του ευρωπαϊκούς κανόνες,  παρεμβαίνοντας ανοιχτά στη διαμόρφωση  της κοινής γνώμης  και  καταργώντας ουσιαστικά τη δημοκρατία. Έτσι χθες μόλις (1-7-2015) ο γερμανός  αντικαγκελάριος Γκάμπριελ είπε στη γερμανική Βουλή: «Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους Έλληνες έρμαιο της κυβέρνησής τους!»[4].

Πατριώτες!!

Για να βρεθεί αξιοπρεπής και βιώσιμη λύση είναι ανάγκη  να λειτουργήσει πριν απ’ όλα η Δημοκρατία και η Ενότητα του λαού!

 Καλούμαστε σήμερα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να υπερασπιστούμε πριν απ’ όλα τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΟΧΙ στις απαράδεκτες ξένες παρεμβάσεις, στα τελεσίγραφα και στη χυδαία προπαγάνδα!

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΛΥΣΗ!

Κώστας Τσιαντής (2-7-2015)

ΠΗΓΕΣ

[1] ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ http://elepistole.blogspot.gr/2015/06/47-2015.html 
[2] ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ «ΕΝ ΧΟΡΩ» ΤΟΝ Ζ.Κ.ΓΙΟΥΝΚΕΡ ΤΑ ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ ΜΜΕ – «ΗΘΕΛΕ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ»  http://realbomb.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%88%CE%B5%CF%8D%CE%B4%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B5%CE%BD-%CF%87%CE%BF%CF%81%CF%8E-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B6-%CE%BA-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%BA%CE%B5%CF%81-%CF%84%CE%B1/

[3] ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ-ΝΑΙ Ή ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΕΛΕΣΙΦΓΡΑΦΟ. http://elepistole.blogspot.gr/2015/06/nai-oxi.html

[4]  Γκάμπριελ  στη γερμανική Βουλή:   http://elepistole.blogspot.gr/2015/07/blog-post_7.html

Γιώργος Νταλάρας - Όμορφη και παράξενη πατρίδα

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης, Μουσική: Δημήτρης Λάγιος Όμορφη και παράξενη πατρίδα ωσάν αυτή που μου ’λαχε δεν είδα Ρίχνει να πιάσει ψάρια - πιάνει φτερωτά στήνει στη γη καράβι - κήπο στα νερά κλαίει φιλεί το χώμα - ξενιτεύεται μένει στους πέντε δρόμους - αντρειεύεται Όμορφη και παράξενη πατρίδα ωσάν αυτή που μου ’λαχε δεν είδα Κάνει να πάρει πέτρα - τηνε παρατά κάνει να τη σκαλίσει - βγάνει θάματα μπαίνει σ’ ένα βαρκάκι - πιάνει ωκεανούς ξεσηκωμούς γυρεύει - θέλει τύραννους Όμορφη και παράξενη πατρίδα ωσάν αυτή που μου ’λαχε δεν είδα

Mpratsera