ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ- Δεν οδηγούν σε «λύση» αλλά σε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας!!

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

       Η Κύπρος ξαναβρίσκεται πάλι μπροστά σε θανάσιμο κίνδυνο, με το βρυκολάκιασμα του Εφιαλτικού σχεδίου Ανάν, υπό νέα έκδοση.

            Η Κύπρος δέχθηκε, σε πρώτη φάση, μια ύπουλη επίθεση στην οικονομία της, ως προετοιμασία του εδάφους, για ν’ακολουθήσει αργότερα επίθεση στο εθνικό της θέμα και στο φυσικό της αέριο. Η επίθεση αυτή βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη, με τη σύμπραξη και τη συνεργασία των πολιτικών ηγεσιών στην Κύπρο και την Αθήνα.

          Ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης εξελέγη με παραπλανητικές διαβεβαιώσεις ότι θα σεβασθεί τη θέληση του Κυπριακού λαού, που ψήφισε, με συντριπτική πλειοψηφία, «όχι» στο σχέδιο Ανάν. Επανήλθε όμως απροκάλυπτα στον παλαιό εαυτό του, εντασσόμενος σε σχέδιο της Αμερικανικής και της Βρετανικής διπλωματίας για εσπευσμένη «λύση» στο Κυπριακό, με αδιανόητες υποχωρήσεις της Ελληνικής πλευράς.

            Οι υποχωρήσεις αυτές καταγράφονται στο κοινό ανακοινωθέν, που συμφώνησε ο Κύπριος Πρόεδρος, μετά από Αμερικανική διαμεσολάβηση, με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου. Το πολιτικό πλαίσιο του κοινού ανακοινωθέντος δεν οδηγεί σε μια πραγματική επανένωση και εφαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου σ’ολόκληρη την Κύπρο, όπως παραπλανητικά διακηρύσσεται.
Αντιθέτως οδηγεί:

·  
στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που ήταν πάντα ο στόχος των εχθρών της Κύπρου.

·  
Στην παραγραφή της Τουρκικής κατοχής και στην αναγνώριση και νομιμοποίηση του ψευδοκράτους και των κατεχομένων ως δήθεν «νόμιμης» επικράτειας των Τουρκοκυπρίων.

·  
Στην κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατικής αρχής και την υποδούλωση της μεγάλης Ελληνικής πλειοψηφίας του 80% στην Τουρκοκυπριακή μειοψηφία του 18% και μέσω αυτής στην Άγκυρα, που την ελέγχει πολιτικά, δημογραφικά, μέσω των εποίκων, και στρατιωτικά.

·  
Στην καταπάτηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων των Ελλήνων της Κύπρου, που είναι χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, η οποία, υποτίθεται, ότι προστατεύει τα δικαιώματα αυτά ως αναπόσπαστο μέρος των αρχών της και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου.

·  
Στην παράδοση του φυσικού αερίου της ελεύθερης Κύπρου σε λεόντεια «συνεκμετάλλευση» με τους αναγνωριζόμενους ως «ίσους» Τουρκοκυπρίους, ανεξάρτητα από ποσοστό πληθυσμού, και με την Άγκυρα. Η τελευταία προεξοφλεί επίσης την εξαγωγή του φυσικού αερίου της Κύπρου με αγωγό μέσω Τουρκίας και προβάλλει επίσης διεκδικήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ. Η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα επιτρέψει σε ξένα συμφέροντα, σε συνεργασία με την Άγκυρα, να θέσουν υπό τον έλεγχό τους το φυσικό αέριο της Κύπρου, πριν προλάβει να το αξιοποιήσει και να ενισχύσει την οικονομική και διπλωματική της θέση.

·  
Στην επιβολή «λύσεως» συνομοσπονδίας δύο «ίσων» κρατών, που παρουσιάζεται ως ιδιώνυμη «διζωνική ομοσπονδία».

·  
Στην ουσιαστική κατάλυση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Κύπρου και τη μετατροπή της σε όμηρο και προτεκτοράτο της Άγκυρας.

·  
Στην παράδοση του γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού κεφαλαίου της Κύπρου στην Άγκυρα και τη Μ. Βρετανία, στην έξωση της Ελλάδος από την Ανατολική Μεσόγειο και στον τορπιλισμό της προοπτικής για νέες στρατηγικές συγκλίσεις και συμμαχίες της Ελλάδος και της Κύπρου στην περιοχή.

Οι δηλώσεις ότι διασφαλίζεται δήθεν η ενιαία κυριαρχία, ενιαία ιθαγένεια και ενιαία διεθνής προσωπικότητα στο νέο κράτος, είναι ανακριβείς και παραπλανητικές. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς έμπειρος διπλωμάτης για ν’αντιληφθεί τη διπλή και διφορούμενη γλώσσα, που χρησιμοποιείται σκοπίμως στο κοινό ανακοινωθέν για να συγκαλυφθεί η παραχώρηση στην Τουρκική μειοψηφία και στο ψευδοκράτος των κατεχομένων χωριστής κυριαρχίας, χωριστής ιθαγένειας, χωριστής ταυτότητας και ακόμη «ακεραιότητας».

      Στη ψευδεπίγραφη ενιαία δήθεν κυριαρχία, θα συμμετέχουν «εξίσου», κατά 50% με 50%, οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι, δηλαδή το 80% και το 18%. Με άλλα λόγια, δύο «ίσες» κυριαρχίες σε τυπική συσκευασία μιας δήθεν ενιαίας κυριαρχίας, που αποτελεί σύμβολο και της υποδουλώσεως της πλειοψηφίας στη μειοψηφία.

      Το ίδιο επαναλαμβάνεται στην ιθαγένεια. Μια «κοινή» ιθαγένεια αλλά παραλλήλως δύο άλλες ιθαγένειες για τα δύο συνιστώντα κράτη. Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό για την ενότητα του κράτους και τη νομιμοποίηση εποίκων, παλαιών και νέων, στα κατεχόμενα.

      Τα δύο «ίσα» συνιστώντα κράτη, όπως αναφέρεται ρητά στο κοινό ανακοινωθέν, θα έχουν και το κατάλοιπο της εξουσίας, όπως απαιτούσε η Τουρκική πλευρά. Το νέο κράτος δηλαδή δεν θα είναι συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά θα προκύψει από «παρθενογένεση», με τη μορφή ενός νέου «συνεταιρισμού» των δύο κοινοτήτων και των αντιστοίχων συνιστώντων κρατών.

      Το κοινό ανακοινωθέν δίδει επίσης ικανοποίηση στην αξίωση της Τουρκικής πλευράς, η εκτρωματική «λύση», σε βάρος των Ελλήνων της Κύπρου, να γίνει πρωτογενές Ευρωπαϊκό δίκαιο, ώστε να μη μπορεί κανείς η να είναι πολύ δύσκολο να προσφύγει εναντίον της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παραβίαση των αρχών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

      Το κοινό ανακοινωθέν καταγράφει ως κεκτημένο των συνομιλιών τις υποχωρήσεις του πρώην Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια και επαναφέρει, ως μηχανισμό επιλύσεως αδιεξόδων, την πρόνοια του σχεδίου Ανάν για Συνταγματικό Δικαστήριο, στο οποίο την αποφασιστική ψήφο θα έχει ξένος δικαστής.

    Προβλέπεται, τέλος, στο κοινό ανακοινωθέν η προώθηση Μέτρων Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) για να δημιουργηθεί, υποτίθεται, κατάλληλο κλίμα για τις διαπραγματεύσεις. Στην πραγματικότητα όμως έχουν κυρίως ως στόχο να προδικάσουν τη «λύση» και να προαναγνωρίσουν το ψευδοκράτος ώστε ν’ασκήσουν εκβιασμό στον Κυπριακό λαό ν’αποδεχθεί τη «λύση», όταν θα κληθεί να ψηφίσει στο προβλεπόμενο δημοψήφισμα.

      Στο κοινό ανακοινωθέν, δεν γίνεται καμιά αναφορά στην Τουρκική εισβολή και κατοχή και στη λεγόμενη εξωτερική πτυχή του Κυπριακού. Η τελευταία παραπέμπεται να συζητηθεί σε άλλο πλαίσιο, ως το θέμα να μη αφορά την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Κύπρου. Η Άγκυρα επιμένει ανυποχώρητα σε εγγυήσεις, με δικαίωμα μονομερούς επεμβάσεως και στην παραμονή Τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στο νησί στο διηνεκές. Με ποιό δικαίωμα οι πολιτικές ηγεσίες της Κύπρου και της Ελλάδος προχωρούν στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανοίγουν το δρόμο για τον πλήρη έλεγχό της από την Άγκυρα και τον αφανισμό του Κυπριακού Ελληνισμού;

      Με ποιό δικαίωμα υποχωρούν άτακτα στις πιέσεις των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας που παίζουν παιχνίδια στρατηγικής και γεωπολιτικής στην πλάτη της Κύπρου για να ικανοποιήσουν την Άγκυρα και τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα και να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τα ενεργειακά κοιτάσματα της Κύπρου;

      Καλούμε τον Κυπριακό και τον Ελληνικό λαό να μη εξαπατηθούν από τη ψεύτικη προπαγάνδα για την Κύπρο και να συνειδητοποιήσουν ότι η Κύπρος βρίσκεται σήμερα σε μέγα κίνδυνο εθνικής καταστροφής.

      Ο κίνδυνος αυτός μπορεί ν’αποτραπεί μόνο από την έγκαιρη κινητοποίηση του Κυπριακού και του Ελληνικού λαού. Ο Ελληνικός λαός δεν πρέπει να έχει καμιά αμφιβολία ότι το πρότυπο που προωθείται στην Κύπρο, θ’ αξιοποιηθεί αργότερα σε άλλα σημεία του Ελληνικού εθνικού χώρου για την προώθηση των Τουρκικών διεκδικήσεων.

      Το σύνθημα «κάτω τα χέρια από την Κυπριακή Δημοκρατία» πρέπει να γίνει εγερτήριο εθνικό σάλπισμα για Κύπρο και Ελλάδα.

     

Απαιτούμε από τις πολιτικές ηγεσίες της Κύπρου και της Ελλάδος:

·        Να εγκαταλείψουν την ολέθρια πολιτική των συνεχών, μονομερών υποχωρήσεων, που έχουν φέρει την Κύπρο στο χείλος της καταστροφής.

·       
Να συνειδητοποιήσουν ότι η πολιτική που ακολουθούν, υποτασσόμενοι σε ξένες πιέσεις, είναι συμπληρωματική της πολιτικής και της στρατηγικής των εχθρών της Κύπρου και δεν οδηγεί σε «λύση» αλλά σε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι το έρεισμα του αγώνα του Κυπριακού λαού.

·       
Να επανατοποθετήσουν το πρόβλημα της Κύπρου  ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής και όχι να σπεύδουν ν’αναγνωρίσουν το ψευδοκράτος των κατεχομένων με χωριστή κυριαρχία, χωριστή ιθαγένεια και ακόμη χωριστή «ακεραιότητα».

·       
 Μιά δίκαιη λύση του Κυπριακού δεν μπορεί να βασίζεται στην υποδούλωση της Ελληνικής πλειοψηφίας στην Τουρκοκυπριακή μειοψηφία και μέσω αυτής στην Άγκυρα ούτε στην αναγνώριση δύο χωριστών κρατών που νομιμοποιεί τα τετελεσμένα γεγονότα της Τουρκικής κατοχής.

Περικλής Νεάρχου Πρέσβυς ε.τ.:Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης σε Ρόλο Αντι-Παπαδόπουλου

και Δεξιού Χριστόφια

            Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν διέψευσε, δυστυχώς, τον παλιό εαυτό του του φανατικού υποστηρικτή του σχεδίου Ανάν, το 2004. Δέκα χρόνια μετά,  έρχεται να διαψεύσει, αντιθέτως, από όσα έλεγε και υποσχόταν για να εκλεγεί Πρόεδρος, αποστασιοποιούμενος από το σχέδιο Ανάν και διακηρύσσοντας ότι θα σεβασθεί τη γνώμη που εξέφρασε ο λαός στο δημοψήφισμα. Εξελέγη Πρόεδρος γιατί τον κατέστησε εκλέξιμο η πολιτική του προκατόχου του Δημήτρη Χριστόφια, που άφησε πίσω της ερείπια και προετοίμασε το δρόμο για τις σημερινές εξελίξεις.

            Το κοινό ανακοινωθέν, στο οποίο συμφώνησε, δεν είναι ένα απλό ανακοινωθέν για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών. Είναι ένα περίγραμμα της σχεδιαζόμενης «λύσεως», στο οποίο περιλαμβάνονται υποχωρήσεις της Ελληνικής πλευράς, πριν την έναρξη ακόμη των διαπραγματεύσεων, πάνω σε όλα σχεδόν τα επίμαχα θέματα, που χώριζαν τις δύο πλευρές.

            Ο Κύπριος Πρόεδρος, ακολουθώντας την ίδια τακτική, που ακολούθησε και στις εκλογές, προσπαθεί να παραπλανήσει τον Κυπριακό λαό ότι δήθεν έχουν κατοχυρωθεί η ενιαία κυριαρχία, η ενιαία ιθαγένεια και η ενιαία διεθνής προσωπικότητα, που η Ελληνική πλευρά έθετε ως κόκκινη γραμμή στις διαπραγματεύσεις. Προσπαθεί επίσης να συσκοτίσει το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος και να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι έπεται η διαπραγμάτευση και ότι η ουσία των πραγμάτων δεν έχει προκριθεί με τις παραμέτρους που έχουν συμφωνηθεί.

            Η αλήθεια, όμως είναι, δυστυχώς, πολύ διαφορετική και φέρνει την Κύπρο στο χείλος της καταστροφής. Μόνη ελπίδα πλέον είναι η απόρριψη της «λύσεως» στο προβλεπόμενο δημοψήφισμα. Ακόμη όμως και τότε η ζημιά που θα έχει υποστεί το εθνικό θέμα θα είναι ανεπανόρθωτη. Η Ελληνική πλευρά θα έχει ήδη αναγνωρίσει το ψευδοκράτος, υπό την προϋπόθεση κάποιων εδαφικών αλλαγών, για τις οποίες δεν γίνεται, άλλωστε, κανένας λόγος στο κοινό ανακοινωθέν, ως επικράτεια περίπου των Τουρκοκυπρίων, με θεμιτό δικαίωμα χωριστής κυριαρχίας, χωριστής ιθαγένειας, χωριστής ταυτότητας και «ακεραιότητας» ακόμη, όπως αναφέρεται στο κοινό ανακοινωθέν. Η ζημία επίσης θα είναι πολύ μεγάλη, ακόμη και αν δεν ευοδωθούν οι νέες διαπραγματεύσεις και οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Η Τουρκική αδιαλλαξία έσωσε πολλές φορές την Ελληνική πλευρά από τα λάθη της. Τη φορά όμως αυτή, η Τουρκική πλευρά έχει ήδη πάρει αυτά που ήθελε και στοχεύει επιπλέον στο φυσικό αέριο της Κύπρου. Δύσκολα θα αφήσει την Ελληνική πλευρά να διαφύγει από τον σημερινό αυτοεγκλωβισμό της. Παρά την εσωτερική αναταραχή, θα είναι πολύ ευπρόσδεκτη για την Άγκυρα μια τεράστια διπλωματική και γεωστρατηγική επιτυχία στην Κύπρο, που θα ενέγραφε επίσης υποθήκες και για άλλες Τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδος και θα δημιουργούσε πρότυπο.

            Συζητούνται επίσης Μέτρα Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), τα οποία έχουν, υποτίθεται, ως στόχο να καλλιεργήσουν το κατάλληλο κλίμα για την αποδοχή της «λύσεως». Πραγματικός όμως στόχος είναι να δημιουργήσουν τετελεσμένα γεγονότα, με τα οποία να προκαταλαμβάνεται και να εκβιάζεται η απόφαση του λαού στο δημοψήφισμα, υπό την απειλή της διεθνούς αναγνωρίσεως του ψευδοκράτους.

Τι Περιλαμβάνει Ακριβώς το Κοινό Ανακοινωθέν;

            Ας δούμε όμως τι περιλαμβάνει, συγκεκριμένα, το κοινό ανακοινωθέν. Στο πρώτο άρθρο, γίνεται αναφορά στην παρούσα κατάσταση, χωρίς, βεβαίως, οποιαδήποτε μνεία στην Τουρκική κατοχή και τονίζεται ότι η παράτασή της θα έχει αρνητικές συνέπειες και για τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους. Αμέσως μετά, με τη γνωστή μέθοδο του αμαλγάματος ανομοίων πραγμάτων, ταυτίζει «τον σεβασμό στις δημοκρατικές αρχές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες» με «τις ξεχωριστές ταυτότητες και την ακεραιότητα αμφοτέρων» (εννοεί των δύο συνιστώντων κρατών).

            Η «ακεραιότητα» εισάγεται ως νέα Τουρκική αξίωση, κοντά στη χωριστή κυριαρχία, τη χωριστή ταυτότητα και τη χωριστή ιθαγένεια, που διεκδικούσε μέχρι τώρα.

            Στο δεύτερο άρθρο γίνεται εμμέσως αποδεκτή η Τουρκική αξίωση οι διαπραγματεύσεις να συνεχισθούν από το σημείο στο οποίο διεκόπησαν. Να θεωρηθούν δηλαδή ως κεκτημένο των συνομιλιών οι μονομερείς υποχωρήσεις του πρώην Προέδρου Χριστόφια. Οι τελευταίες είχαν προκαλέσει σάλο στην Ελληνική πλευρά. Ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης, ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως αλλά και ως υποψήφιος στις Προεδρικές εκλογές, είχε δεσμευθεί να τις ανακαλέσει ως απαράδεκτες. Στις υποχωρήσεις αυτές περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η αποδοχή της εκ περιτροπής Προεδρίας, υπό τον όρο σταθμισμένης ψήφου στις Προεδρικές εκλογές, και των τεσσάρων Ευρωπαϊκών ελευθεριών (ελεύθερη διακίνηση, ελεύθερη εγκατάσταση, δικαίωμα εργασίας και δικαίωμα περιουσίας) για όλους τους υπηκόους της Τουρκίας (τα 76 δηλ. εκατομμύρια των Τούρκων), ανεξάρτητα από την ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι και μόνο η εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, θα μετέτρεπε την Κύπρο σε Τουρκική επαρχία.

            Οι παραχωρήσεις Χριστόφια κωδικοποιήθηκαν από τον πρώην ειδικό σύμβουλο για το Κυπριακό του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ, ως κείμενο συγκλίσεων και προόδου των διαπραγματεύσεων. Η Τουρκική πλευρά επέμενε να μη αποσυρθεί από το τραπέζι το έγγραφο Ντάουνερ αλλά να παραμείνει ως κεκτημένο των συνομιλιών, με δεσμευμένη την Ελληνική πλευρά στις υποχωρήσεις Χριστόφια.

            Το κοινό ανακοινωθέν δίνει ικανοποίηση στην Τουρκική πλευρά, αναφέροντας, συγκεκριμένα, στο άρθρο 2 ότι «όλα τα άλυτα βασικά θέματα θα είναι στο τραπέζι και θα συζητηθούν αλληλένδετα». Ποιά είναι τα λελυμένα θέματα; Προφανώς, αυτά που περιλαμβάνονται στο έγγραφο συγκλίσεων Ντάουνερ.

            Στο άρθρο 3 περιγράφεται η μορφή της λύσεως, τονίζεται ως αρχή η «πολιτική ισότητα» και θίγονται τα κρίσιμα θέματα της κυριαρχίας και της ιθαγένειας. Κατά τη γνωστή τακτική της διφορούμενης διατυπώσεως, εξαγγέλλεται στην αρχή ότι το σχεδιαζόμενο νέο κράτος «θα έχει μια ενιαία νομική προσωπικότητα και μια κυριαρχία». Αμέσως όμως μετά διευκρινίζεται ότι η κυριαρχία «θα προέρχεται εξίσου από τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους». Δηλαδή δύο «ίσες» κυριαρχίες, κατά 50% με 50%, σε τυπική συσκευασία μιας κυριαρχίας. Η ίδια μέθοδος ακολουθείται και για την ιθαγένεια. «Θα υπάρχει», αναφέρεται, «μια ενιαία Κυπριακή ιθαγένεια, που θα ρυθμίζεται από την ομοσπονδιακή νομοθεσία».  Αμέσως όμως μετά, διευκρινίζεται ότι «όλοι οι πολίτες της ενωμένης Κύπρου θα είναι και πολίτες είτε του Ελληνοκυπριακού συνιστώντος κράτους είτε του Τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους». Για να μετριασθούν οι εντυπώσεις, προστίθεται ότι «αυτή η ιδιότητα θα είναι εσωτερική και θα συμπληρώνει και δεν θα αντικαθιστά, με οποιοδήποτε τρόπο, την ενωμένη Κυπριακή ιθαγένεια». Έπεα πτερόεντα.

            Στο ίδιο άρθρο 3, για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο σαφή και οδυνηρά για την Ελληνική πλευρά, γίνεται αναφορά στο κατάλοιπο της εξουσίας. Η Τουρκική πλευρά διεκδικούσε ανυποχώρητα τη λεγόμενη παρθενογένεση. Την αποδοχή δηλαδή ότι το νέο κράτος της «Ενωμένης Κύπρου» θα προκύψει όχι από συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά από «συνεταιρισμό» των δύο «ίσων» συνιστώντων κρατών, οπότε και το κατάλοιπο εξουσίας θα παραμείνει σ’αυτά. Το κείμενο του ανακοινωθέντος δίνει πλήρη ικανοποίηση στην Τουρκική πλευρά. Αναφέρει συγκεκριμένα: «το ομοσπονδιακό σύνταγμα θα προνοεί επίσης ότι το κατάλοιπο εξουσίας θα ασκείται από τα συνιστώντα κράτη».

            Στο ίδιο σημείο, για να μη δημιουργηθεί καμία αμφιβολία σχετικά με τις εξουσίες της ομοσπονδιακής κυβερνήσεως, αναφέρεται επίσης: «τα συνιστώντα κράτη θα ασκούν πλήρως και οριστικά όλες τις εξουσίες τους, μακριά από επεμβάσεις από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση».

            Τι γίνεται αν στην άσκηση των εξουσιών και αρμοδιοτήτων αυτών προκύψει διαφωνία ή διαμάχη; «Οποιαδήποτε διαμάχη σε σχέση με τα παραπάνω», αναφέρεται στο κείμενο, «δικάζεται από το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο». «Καμιά»,  προστίθεται παρακάτω, «από τις δύο πλευρές, δεν θα μπορεί να διεκδικεί εξουσία ή δικαιοδοσία από την άλλη».

            Ποιοί θα αποτελούν και τί ρόλο γενικότερα θα παίζει το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο, για το οποίο γίνεται λόγος; Προφανώς, θα έχει την ίδια σύνθεση και θα παίζει τον ίδιο ρόλο που προέβλεπε γι’αυτό το σχέδιο Ανάν. Θα έχει δηλαδή ίσο αριθμό Τούρκων και Ελλήνων Δικαστών και ένα ή περισσότερα ξένα μέλη, τα οποία θα έχουν ρυθμιστικό ρόλο και την αποφασιστική ψήφο. Ο καθένας μπορεί να υποθέσει από πού θα ελέγχονται αυτοί και ποιόν πραγματικό ρόλο θα παίζουν, υπό τον δικαστικό μανδύα, αναλώμασι της πραγματικής ελευθερίας, ανεξαρτησίας και κυριαρχίας της Κύπρου.

Ελληνική Υποχώρηση και στο Μέγα Θέμα

του Πρωτογενούς Ευρωπαϊκού Δικαίου

            Στο άρθρο 4, με τη γνωστή μέθοδο του αμαλγάματος, δίνεται εμμέσως ικανοποίηση και σε μια άλλη επίσης Τουρκική αξίωση. Η «λύση» που θα συμφωνηθεί, επειδή είναι βέβαιο ότι θα συγκρούεται με τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, να καταστεί πρωτογενές Ευρωπαϊκό δίκαιο. Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα μπορεί κανείς ή θα γίνει πολύ δύσκολο να προσφύγει εναντίον της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, επικαλούμενος το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και τη Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος του με τη Συνθήκη της Λισσαβώνος.

            Στο κείμενο αναφέρεται, συγκεκριμένα: «Το ομοσπονδιακό σύνταγμα θα ορίζει ότι η Ενωμένη Κυπριακή Ομοσπονδία θα αποτελείται από δύο συνιστώντα ίσα κράτη. Η δικοινοτική, διζωνική φύση της Ομοσπονδίας και οι αρχές, πάνω στις οποίες βασίζεται η ΕΕ, θα διασφαλίζονται και θα γίνονται σεβαστές σε όλο το νησί».

            Η κατάφωρη αντίφαση μεταξύ των αρχών, πάνω στις οποίες βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, και της παραβιάσεως κάθε έννοιας της δημοκρατικής αρχής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που περιλαμβάνει το σχέδιο «λύσεως», αποσιωπάται και παραπέμπεται σε συγκάλυψη και ανοχή, με τη μορφή του πρωτογενούς Ευρωπαϊκού δικαίου. Η εξαίρεση των Ελλήνων της Κύπρου από την Ευρωπαϊκή προστασία των βασικών δημοκρατικών αρχών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα επιρρίπτεται ως ευθύνη στους ίδιους, που αποδέχθηκαν, εάν αποδεχθούν, μια τέτοια «λύση».

Η Επιδιαιτησία δεν Έγινε τη Φορά αυτή από τον Γ.Γραμματέα του ΟΗΕ. Έγινε από τον Ίδιο τον Πρόεδρο της Κύπρου

            Στο άρθρο 6 σημειώνεται, κατά τραγική ειρωνεία, ότι «οποιασδήποτε μορφής διαιτησία αποκλείεται». Κενός λόγος για παραπλάνηση των αφελών. Δεν χρειάζεται επιδιαιτησία, γιατί την έχει ήδη ασκήσει, πριν ακόμη από τις διαπραγματεύσεις, υπέρ της Τουρκικής πλευράς, ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κύπρου, αποδεχόμενος τις θέσεις της πάνω σε όλα σχεδόν τα σημαντικά επίμαχα θέματα. Συγκεκριμένα:

·        στο θέμα της χωριστής ταυτότητας και «ακεραιότητας»,

·        στο θέμα της κυριαρχίας και της ιθαγένειας, που κατ’επίφαση είναι ενιαία και στην πραγματικότητα είναι τρικέφαλη,

·        στο θέμα της αποδοχής ως κεκτημένου των υποχωρήσεν Χριστόφια και του εγγράφου Ντάουνερ,

·        στο θέμα του πρωτογενούς Ευρωπαϊκού δικαίου,

·        στο θέμα του καταλοίπου της εξουσίας και της παρθενογενέσεως,

·        στο θέμα της αδύναμης ομοσπονδιακής εξουσίας.

Πριν ακόμη από το κοινό ανακοινωθέν, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε δώσει δείγμα γραφής της γραμμής αυτής, ενσωματώνοντας σε δικές του προτάσεις τις Τουρκικές θέσεις, τις οποίες μετά η Τουρκική πλευρά, βεβαίως, αποδεχόταν.

      Το ίδιο έκανε και με τα Μέτρα Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ). Πρώτο παράδειγμα, είναι η πρότασή του για την Αμμόχωστο, την οποία αποσυνέδεσε από τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και τη συνέδεσε με όρους «απευθείας εμπορίου» μεταξύ κατεχομένων και Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Σχετικά με το Λιμάνι της Αμμοχώστου, υπήρχε διαπραγματευτικό προηγούμενο. Περιέλαβε όμως στην πρότασή του και το αεροδρόμιο της Τύμπου, υπό προϋποθέσεις σεβασμού, υποτίθεται, της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να κατοχυρωθεί κάτι τέτοιο εκτός και εκφυλισθεί σ’ένα προσχηματικό φύλλο συκής, που θα άνοιγε το δρόμο για το «απευθείας εμπόριο» και την έμμεση, ντε φάκτο, αναγνώριση του ψευδοκράτους από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

      Ο υπουργός Εξωτερικών Γιαννάκης Κασουλίδης συνέδεσε την ίδια πρόταση για την Αμμόχωστο και με άλλα «ανταλλάγματα» προς την Τουρκική πλευρά. Άρση του βέτο της Κύπρου για το άνοιγμα δύο νέων κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Αλλαγή στάσεως της Κύπρου έναντι των Τουρκικών διεκδικήσεων στη συνεργασία ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Η Τουρκία, με πρόσχημα το ΝΑΤΟ, διεκδικεί δικαιώματα μέλους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στην Ευρωπαϊκή πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας.

      Το κείμενο του συμφωνημένου κοινού ανακοινωθέντος, επαναλαμβάνει, κατά το μεγαλύτερο μέρος του, την πρόταση, που είχε υποβάλει η Ελληνική πλευρά στις 18 Δεκεμβρίου προς την Τουρκική. Η Αμερικανική διπλωματία, που πρωτοστάτησε, με διακριτικό συνεργό και υποβολέα τη Βρετανική διπλωματία, που σκοπίμως διατηρεί χαμηλό προφίλ, παρουσιάζει την πρόταση ως Ελληνική, και την παρέμβασή της ως απλώς υποβοηθητική. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι καθόλου αυτή. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια δυναμική Αμερικανική παρέμβαση, που συνδέεται με τη γενικότερη κατάσταση στην περιοχή και έχει στόχους υψηλής στρατηγικής και γεωπολιτικής.

Η Αμερικανική Παρέμβαση

και οι Στόχοι της Αμερικανικής Πολιτικής

       Η Αμερικανική παρέμβαση γίνεται σε μια στιγμή που θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει ένα παράθυρο ευκαιρίας για να ολοκληρωθούν και στο διπλωματικό επίπεδο οι στόχοι που ετέθησαν με τη διπλή επιχείρηση του πραξικοπήματος και της εισβολής, υπό την υψηλή εποπτεία του Χένρυ Κίσσιγκερ. Η εκτίμηση αυτή συνδέεται με το υπολογισμένο κτύπημα κατά της οικονομίας της Κύπρου, την εκλογή στην Προεδρία ενός υποστηρικτή του σχεδίου Ανάν και την πλειοδοσία του ΑΚΕΛ, που είναι σήμερα η αξιωματική Αντιπολίτευση, υπέρ της γραμμής Αναστασιάδη και «λύσεως» τύπου σχεδίου Ανάν.

      Συνδέεται επίσης με τις εξελίξεις στην περιοχή: την ανεύρεση μεγάλων ενεργειακών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ΑΟΖ της Κύπρου, τον πόλεμο στη Συρία και τη μόνιμη εγκατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο ισχυρής μοίρας Ρωσικού στόλου και τη ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ.

      Η κατάσταση άλλαξε, βεβαίως, σημαντικά από την εποχή του Κίσσιγκερ. Δεν άλλαξε όμως ο στόχος της νομιμοποιήσεως, με κάποιες αλλαγές, των τετελεσμένων γεγονότων της Τουρκικής εισβολής και της παγιώσεως, μέσα από τη «λύση», του ελέγχου της Κύπρου, με τη μοναδική γεωστρατηγική σημασία της, από το ΝΑΤΟ. Πυλώνες του ελέγχου αυτού θα ήταν, σε μια τέτοια περίπτωση, η Τουρκία με τη Μ. Βρετανία. Προφανώς, το δικέφαλο κράτος που σχεδιάζεται δεν θα έχει καμιά πραγματική ανεξαρτησία και κυριαρχία και η Κυπριακή Εθνική Φρουρά θα διαλυθεί, στο πλαίσιο της αποστρατικοποιήσεως της Κύπρου, στην οποία περιέργως εμμένει ακόμη η Ελληνική πλευρά. Οι μόνες στρατιωτικές δυνάμεις, που θα έμεναν στο νησί, θα ήταν ουσιαστικά οι Βρετανικές βάσεις και τα στρατιωτικά αποσπάσματα Ελλάδος και Τουρκίας, που θα συμφωνούνταν να μείνουν, στο πλαίσιο των εγγυήσεων και της στρατιωτικής παρουσίας, την οποία απαιτεί ανυποχώρητα η Άγκυρα. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι, με αιχμάλωτη την Κύπρο, μέσα από μια λύση δύο ίσων κρατών, και με Τουρκικό δικαίωμα βέτο σε όλα τα επίπεδα, η Ελληνική στρατιωτική παρουσία τύπου ΕΛΔΥΚ, θα είχε εντελώς συμβολικό χαρακτήρα. Ουσιαστικά, η Ελλάδα, με εξουδετερωμένο το βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού, μέσα από μια τέτοια «λύση», θα έχανε την Κύπρο ως έρεισμα για γεωπολιτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Αντίθετα, η Τουρκία, λόγω ακριβώς μιας τέτοιας Τουρκικής «λύσεως» αλλά και λόγω γεωγραφικής γειτνιάσεως, θα ενίσχυε τον γεωπολιτικό της έλεγχο στην Κύπρο και θα εγκαθιστούσε, ντε φάκτο, καθεστώς συγκυριαρχίας με τους Βρετανούς.

      Η Αμερικανική πολιτική και στρατηγική στο Κυπριακό επαναλαμβάνει, για άλλη μια φορά, το γνωστό πρότυπο της πολιτικής της στα Ελληνο-Τουρκικά. Κινούμενη από τον υστερικό γεωπολιτικό ανταγωνισμό της με τη Ρωσία, επιδιώκει, αναλώμασι των Ελληνικών συμφερόντων, να προαγάγει τη στρατηγική οργανική σύνδεση του Ελληνικού και του Τουρκικού χώρου σ’ένα ενιαίο σύνολο, στο πλαίσιο των λεγομένων Ευρω-Ατλαντικών θεσμών, με ιδεολογική επίφαση την Ελληνο-Τουρκική φιλία, συνεννόηση και συνεργασία.

      Η «λύση» του Κυπριακού υπέρ των Τουρκικών συμφερόντων είναι ένα αντάλλαγμα και δέλεαρ για τον προσανατολισμό της Τουρκίας προς τη Δύση και την ασφαλέστερη πρόσδεσή της σ’αυτήν, με την ενίσχυση, μεταξύ άλλων, της Ευρωπαϊκής της πορείας. Η επωδός αυτή, ότι δηλαδή μπορεί η Τουρκία να στρέψει την πλάτη προς την Ευρώπη και ν’ακολουθήσει ανεξάρτητη δική της πολιτική, όπως δείχνουν ορισμένες ενέργειες του Ερντογάν, επιστρατεύεται ως επιχείρημα για να πεισθούν και όσοι Ευρωπαίοι δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι για να προωθήσουν την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας.

      Μεταξύ των ήδη πεπεισμένων, είναι, δυστυχώς, κατ’εξοχήν και ο υπουργός Εξωτερικών και Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως Ευάγγελος Βενιζέλος. Ενστερνίσθηκε πλήρως την Αμερικανική πολιτική, που του μετέφερε ο Αμερικανός ομόλογός του στην Ουάσιγκτον και αργότερα η Αμερικανίδα υφυπουργός Βικτόρια Νούλαντ, κατά την επίσκεψή της στην Αθήνα. Μετά την επίτευξη συμφωνίας για το κοινό ανακοινωθέν, τηλεφωνήθηκε με τον Τούρκο ομόλογό του και συνεχάρησαν αλλήλους για την «πρόοδο» στο Κυπριακό. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Νταβούτογλου έχει κάθε λόγο να χαίρεται και να πανηγυρίζει. Προσβλέπει σε μια απίστευτη Τουρκική διπλωματική και στρατηγική επιτυχία. Ο Έλληνας όμως υπουργός γιατί χαίρεται;

      Στο πλαίσιο της ίδια στρατηγικής αντιλήψεως, που θέλει ενιαίο στρατηγικό σύνολο την Ελλάδα και την Τουρκία, με θυσία όμως Ελληνικών συμφερόντων, η Αμερικανική πολιτική επιδιώκει, με ισχυρές πιέσεις, την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Βλέπει ιδιαίτερα, με μεγάλη ανησυχία, τη στρατηγική σύγκλιση Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, που θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα στη  στρατηγική της απέναντι στην Τουρκία και στη συνοχή του ΝΑΤΟ.

      Η Αμερικανική πολιτική βλέπει ευνοϊκά την προσέγγιση Κύπρου και Ελλάδος με το Ισραήλ, υπό την προϋπόθεση όμως αυτή να μην έχει αντι-Τουρκική αιχμή. Υπό την προϋπόθεση επίσης να μην ενθαρρύνει την Ελλάδα προς μια πιο ενεργό αποτρεπτική πολιτική έναντι της Τουρκίας και την Κύπρο προς μια πολιτική, που δεν θα συμβιβαζόταν με τα προωθούμενα σχέδια για φιλοτουρκική «λύση» τύπου σχεδίου Ανάν.

      Το Ισραήλ παρακολουθεί, με ανησυχία, τον νεο-Οθωμανικό και φιλο-Ισλαμικό προσανατολισμό της Τουρκίας και τις φιλοδοξίες της ν’αναδειχθεί σε περιφερειακή στρατιωτική δύναμη, με έμφαση στην ισχυρή αεροναυτική παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο. Η παρουσία αυτή είναι εκ των πραγμάτων ανταγωνιστική για το Ισραήλ, που, ακόμη και αν αποκατασταθούν οι σχέσεις, δεν θα έχει την παλαιά εμπιστοσύνη και σχέση με την Τουρκία. Με τη λογική αυτή, ο γεωπολιτικός έλεγχος της Κύπρου από την Τουρκία, έστω σε συγκυριαρχία, ντε φάκτο, με τους Βρετανούς, δεν είναι επιθυμητός από το Ισραήλ, αντίθετα με τη στάση που τήρησε κατά την προώθηση του σχεδίου Ανάν, όταν οι Τουρκο-Ισραηλινές σχέσεις ήταν ανέφελες.

      Σήμερα έχει κάθε συμφέρον να προωθήσει τη στρατηγική σύγκλιση και συνεργασία με την Ελλάδα και την Κύπρο. Είναι ενδεικτικές, από την άποψη αυτή, οι κοινές αεροναυτικές ασκήσεις με την Κύπρο στις 13-15 Φεβρουαρίου.

      Η Αμερικανική όμως πολιτική, ασκώντας πιέσεις στον αδύνατο κρίκο της συμμαχίας, που είναι οι ενδοτικές πολιτικές ηγεσίες στην Κύπρο και την Ελλάδα και προτάσσοντας γι’αυτές την προσέγγιση με την Τουρκία, υπονομεύουν την προοπτική και την αξιοπιστία μιας τέτοιας τριπλής συγκλίσεως και πιέζουν το Ισραήλ προς την αποκατάσταση των σχέσεων με την Άγκυρα.

Τί θα Σήμαινε για την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση

μια «Λύση» Δικέφαλου  Κράτους;

      Πολλοί βαυκαλίζονται, όπως και πριν για το σχέδιο Ανάν, ότι το Ευρωπαϊκό πλαίσιο θα λειτουργήσει περιοριστικά και θα μετριάσει τις απαράδεκτες πλευρές ενός κακού σχεδίου «λύσεως».

      Η εφαρμογή πρωτογενούς Ευρωπαϊκού δικαίου για τη «λύση», δεν θ’αφήσει, δυστυχώς, πολλά περιθώρια προς μια τέτοια κατεύθυνση. Αντιθέτως, η ένταξη δύο «ίσων» και «κυριάρχων» κρατών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα βάλει από την πίσω πόρτα στην ΕΕ, μέσω του Τ/Κ κρατιδίου, την Τουρκία στην Ευρώπη, εφόσον θα έχει αποφασιστικό λόγο για τη ψήφο της Κύπρου. Το Τουρκοκυπριακό κρατίδιο θα γίνει ο μπαϊρακτάρης (σημαιοφόρος) της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

      Σύμφωνα με τις συγκλίσεις που επιτεύχθησαν, με τις υποχωρήσεις Χριστόφια, το υπουργείο Εξωτερικών της Κύπρου θα διχοτομηθεί σε υπουργείο Εξωτερικών και σε Υπουργείο Ευρωπαϊκής Ενώσεως, για να πάρει το κάθε κρατίδιο από ένα υπουργείο και ν’αλλάζουν εκ περιτροπής. Η Τουρκική πλευρά, το 18% δηλαδή του πληθυσμού, διεκδικεί επίσης τις μισές σημαντικές πρεσβείες και τις μισές υψηλές θέσεις σ’όλη τη δημόσια ομοσπονδιακή υπηρεσία.

      Η Κύπρος, με άλλα λόγια, έδωσε αγώνα για να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις, που μπορεί να έχει κανείς σήμερα γι’αυτήν, για να μην έχει τα δικαιώματα που έχουν όλοι οι Ευρωπαίοι και για να μετατραπεί σε ενεργούμενο της Άγκυρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω των ισοτίμων Τουρκοκυπρίων και της επαίσχυντης «λύσεως», που σχεδιάζεται.

Η Άγκυρα Θέλει Τώρα Επειγόντως Λύση για να Μπει, Εκτός των Άλλων, Λεόντειος Συνέταιρος στο Φυσικό Αέριο της Κύπρου

      Ο πρώην Πρόεδρος Χριστόφιας άνοιξε την πόρτα, με πρόσχημα τους Τουρκοκυπρίους, για να νομιμοποιηθούν Τουρκικές αξιώσεις στο φυσικό αέριο της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου, ακόμη και πριν τη λύση του Κυπριακού. Ο ξένος παράγων άρπαξε την ευκαιρία για να χρησιμοποιήσει το φυσικό αέριο ως καταλύτη για «λύση». Εάν επρόκειτο για μια λύση, που θα διεσφάλιζε τα βασικά συμφέροντα και των Ελληνοκυπρίων, θα ήταν κατανοητό. Στην πραγματικότητα όμως, η δήθεν «λύση» θα υφαρπάξει από την Κύπρο τον έλεγχο του φυσικού αερίου της, πριν προλάβει να το αξιοποιήσει και να ενισχύσει την οικονομική και τη διπλωματική της θέση.

      Ειδικότερα η Άγκυρα εγείρει τρεις αξιώσεις σχετικά με το φυσικό αέριο της Κύπρου:

·        μερίδιο για τους «ισότιμους» Τουρκοκυπρίους

·        εξαγωγή του φυσικού αερίου της Κύπρου, με αγωγό μέσω Τουρκίας

·        οριοθέτηση της ΑΟΖ της Κύπρου, με βάση τις δικές της γνωστές απόψεις και θέσεις. Η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα δημιουργούσε μια νέα κατάσταση. Η Κύπρος θα ήταν δέσμια της σύμφωνης γνώμης και του βέτου της Τουρκοκυπριακής πλευράς.

Οι Επιπτώσεις για το Μέλλον

του Κυπριακού Ελληνισμού και την Ελλάδα

      Η επιβολή μιας απαράδεκτης «λύσεως» στην Κύπρο, με τη μορφή ενός δικέφαλου κράτους, με τρικέφαλη κυριαρχία και ιθαγένεια, και με αυτοκαταστροφική συνέργεια, στρατηγική μυωπία και απουσία γεωπολιτικής αντιλήψεως της Κυπριακής ηγεσίας αλλά και της πολιτικής ηγεσίας στην Αθήνα, θα ήταν μια τραγική κατάληξη ενός αιώνα σχεδόν αγώνα της Κύπρου για ελευθερία και ανεξαρτησία.

      Θ’αποτελούσε στρατηγική νίκη για την Άγκυρα και πολύ επικίνδυνο προηγούμενο για τις διεκδικήσεις της στον άλλο Ελληνικό χώρο. Ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν θα είχε, σε μια τέτοια περίπτωση, πραγματική ελευθερία και ανεξαρτησία. Θα ήταν όμηρος της Άγκυρας, υπό την επίφαση μιας δήθεν ομοσπονδίας, που θα ήταν στην πραγματικότητα λεόντεια συνομοσπονδία. Όχι μόνο, άλλωστε, με τους Τουρκοκυπρίους αλλά, μέσω αυτών, και με την Άγκυρα, που τους ελέγχει πολιτικά, δημογραφικά, μέσω των εποίκων, και στρατιωτικά.

      Η ευθύνη ανήκει τώρα στον Κυπριακό λαό αλλά και σ’ολόκληρο τον Ελληνισμό να αποτρέψει μια τέτοια καταστροφική «λύση».

  

Περικλής Νεάρχου

Πρέσβυς ε.τ.

” Βρε ποίο ‘σχέδιο Ομπάμα’; “

” Βρε ποίο ‘σχέδιο Ομπάμα; “

15/02/2014Γράψτε ένα σχόλιοGo to comments

Το επιτήδειο Economist …ξανά, εργολαβικά στη δουλειά του! Αίφνης άρχισε να βλέπε ‘αχτίδες’ ελπίδας στη Κύπρο με συνομοσπονδία. Και αυτό μέσω… ‘σχεδίου Ομπάμα’ όπως βλέπουν οι Κύπριοι γράφει. Βρε ποίο ‘σχέδιο Ομπάμα’ και τρίχες κατσαρές, ο Ομπάμα δεν ξέρει που καλά καλά πέφτει η Κύπρος (για να μην πω και κάτι άλλο) στο παγκόσμιο χάρτη, και θα ετοίμαζε  άκουσον άκουσον ‘οδικό χάρτη’ με σχέδιο λύσης του Κυπριακού!

Ας πάει μια βόλτα στα αρχεία του, το  βρετανικό Economist για το 1975 και ας ξαναδεί τους χάρτες που δημοσίευε τότε για λύση για δύο componentparts και που του είχε διοχετεύσει το Φόρειν ΄Οφις και τα ξαναλέμε. Αυτά για τους άξεστους δικούς μας που πλασάρουν τα βρετανικά σχέδια ως…’σχέδιο Ομπάμα’ και όπως ακούω κάποιοι στο προεδρικό Αναστασιάδη μαραζώνουν οι καημένοι που θα χάσουν τον MatthewKidd, ( ο οποίος αντικαθίσταται τον Απρίλιο) το καλύτερο Βρετανό ΄Υπ. Αρμοστή που είχαν μέχρι τώρα!!!

Πολύ χρήσιμος τους φάνηκε στο μαγείρεμα φαίνεται…

Φ.Α.

Θεόδωρου Καρυώτη- ” Δύο Κυπριακές ΑΟΖ. “

” Δύο Κυπριακές ΑΟΖ. “

16/02/2014Γράψτε ένα σχόλιοGo to comments

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πληροφορήθηκαν ότι η Τουρκία σχεδιάζει να υπάρξουν δύο κυπριακές ΑΟΖ και, μέχρι στιγμής δεν έχουν φέρει κάποια αντίρρηση θέλοντας να προστατέψουν τα συμφέροντα των αμερικανικών εταιριών που ενδιαφέρονται για τους υδρογονάνθρακες της ανατολικής Μεσογείου.

Όπως είναι γνωστόν, η Τουρκία δεν αναγνώρισε την ανακήρυξη της Κυπριακής ΑΟΖ αλλά αυτή αναγνωρίστηκε αμέσως από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Κύπρος βέβαια, από την εποχή του Τάσσου Παπαδόπουλου έχει ζητήσει από τις ελληνικές κυβερνήσεις των Καραμανλή, Παπανδρέου και Σαμαρά να οριοθετήσουν τις ΑΟΖ των δύο κρατών αλλά αυτοί, πάσχοντας από κάποιο σύνδρομο (φοβικό ίσως), αρνούνται να το κάνουν.

Η Τουρκία έχει ιδιαίτερα ενοχληθεί από τις έρευνες που δείχνουν ότι η Κύπρος διαθέτει σοβαρές ποσότητες υδρογονανθράκων και τώρα τελευταία ανησυχεί ιδιαίτερα και για την επικείμενη οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο που είναι τόσο κρίσιμη για την Ελλάδα διότι σ’ αυτή την περιοχή βρίσκεται ο μεγαλύτερος όγκος του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας. Ήδη αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες ενδιαφέρονται και θέλουν να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό για την προκήρυξη των οικοπέδων στη μελλοντική ΑΟΖ της Ελλάδας

Η Τουρκία από το 1982, δηλαδή από τότε που δημιουργήθηκε η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), αρνείται να προφέρει τις λέξεις Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στις συζητήσεις της με την Ελλάδα. Η Τουρκία είναι ένα κράτος που δεν υπέγραψε, δεν επικύρωσε και δεν πρόκειται να προσχωρήσει στο UNCLOS διότι γνωρίζει ότι, η Σύμβαση υιοθετώντας την ΑΟΖ και το Άρθρο 123 (2) που αναφέρει ρητά ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές, έχασε το παιχνίδι στο Αιγαίο Πέλαγος που πάντα ήθελε να το μοιράσει με την Ελλάδα. Ξεχνάει βέβαια ότι έχει υποχρέωση να προσχωρήσει στο UNCLOS εφ’ όσον επιθυμεί να γίνει πλήρες μέλος της ΕΕ, κάτι που η ΕΕ αλλά και η Ελλάδα «ξεχνούν» πάντοτε να της το υπενθυμίσουν.

Έτσι, πονηρά σκεπτόμενη, οριοθέτησε την υφαλοκρηπίδα της και όχι την ΑΟΖ της με αυτή του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους δίνοντας στους Τουρκοκύπριους ένα μέρος μόνο της υφαλοκρηπίδας που δικαιούνται, χωρίς να χρησιμοποιήσουν την μέθοδο της μέσης γραμμής, που τόσο απεχθάνονται, μια και τονίζουν πάντα ότι τα νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με την ηπειρωτική χώρα. Τώρα βέβαια ετοιμάζονται για το μεγάλο κόλπο. Έχουν απαιτήσει από τον Έρογλου να ζητήσει στη νέα συμφωνία για επίλυση του κυπριακού να περιλαμβάνει δύο ΑΟΖ, μία για κάθε συνιστώσα κοινότητα.

Έχουν ήδη προβλέψει ότι εάν αυτή η συμφωνία επικυρωθεί, τότε θα οριοθετήσουν την ΑΟΖ της Τουρκίας με τη τουρκοκυπριακή συνιστώσα αναφέροντας απλά ότι η οριοθέτηση αυτή συμπίπτει με την ήδη υπάρχουσα οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ

“Η παράνομη ΑΟΖ της Τουρκίας.”

Ο παραπάνω χάρτης είναι ένας επίσημος χάρτης της Τουρκίας που δείχνει την οριοθέτηση που θέλει να πραγματοποιήσει η Τουρκία με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο παρ’ όλον ότι γνωρίζει, βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας, ότι δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Όπως βλέπετε ο χάρτης δείχνει την οριοθέτηση που έχει κάνει με το βορειοανατολικό τμήμα της Κύπρου μη δίνοντας πλήρη επήρεια σ’ αυτό το τμήμα της Κύπρου γνωρίζοντας  ότι εάν θα έκανε αυτό θα είχε πρόβλημα με το σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Τέλος, μπορείτε εύκολα να δείτε ότι δεν δίνει καθόλου ΑΟΖ στα ελληνικά νησιά παρά μόνο την αιγιαλίτιδα ζώνη των 6 ν.μ.

Αρκετοί, βέβαια, παρεξήγησαν τις δηλώσεις Ομπάμα και πρέπει να τις ξαναδιαβάσουν γιατί δεν περιέχουν αιχμές κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας καθόσον σ’ ένα σημείο εξηγεί ότι «Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαιώνει την υποστήριξή της στην εξάσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας να εξερευνήσει και να αξιοποιήσει τους φυσικούς της πόρους εντός των θαλάσσιων ζωνών της.. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού, όπως όλοι οι πόροι, θα πρέπει να κατανεμηθούν ακριβοδίκαια μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης».

Ο εκλιπών πρόεδρος της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε ΑΟΖ το 2004 διαθέτοντας (κάτι που επαναλαμβάνω συνεχώς) μόνο 4 τανκς και 2 ελικόπτερα και δεν φοβήθηκε την Τουρκία. Εάν επιχειρηθεί να υπάρξουν δύο ΑΟΖ κάποιοι θα αμαυρώσουν την μεγαλύτερη επιτυχία του. Ελπίζω και εύχομαι οι πολιτικοί της  Κύπρου να μη σκεφτούν καν, μια Κύπρο μικρότερη από αυτή που παρέλαβαν.

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ-ΧΑΡΤΕΣ: Το πρώτο δείχνει την Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Το δεύτερο δείχνει την παράνομη τουρκική ΑΟΖ.

http://mignatiou.com/2014/02/dio-kipriakes-aoz/#more-21110

Γιάνης Βαρουφάκης: Πότε θα γίνουμε Ευρωπαίοι;

ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ;

Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου- Λευκωσία: ο Εφιάλτης στο Προεδρικό

ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΣΤΟΝ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!

Λευκωσία: ο Εφιάλτης στο Προεδρικό

‘Εμμεση αναγνώριση κατεχομένων, αυτοκατάλυση της Δημοκρατίας: τα κυπριακά πειράματα με το κράτος

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αφού εξαπάτησε τους συμπολίτες του και εξευτέλισε όσους τον εμπιστεύτηκαν, συγκατατιθέμενος στο κούρεμα των καταθέσεων και μετατρέποντας τη χώρα του σε καταστρεφόμενη «αποικία χρέους», ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης εξαπέλυσε τώρα και δεύτερη, δυνάμει θανάσιμη επίθεση στο κράτος που διευθύνει, παραβιάζοντας εκ νέου, όπως και για τις καταθέσεις, τις ρητές δεσμεύσεις του και ξεκινώντας μια διαδικασία fast track κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, δια της επαναφοράς του απορριφθέντος το 2004 σχεδίου Ανάν.

‘Ηδη, ένας τουλάχιστο Κύπριος πολιτικός, ο κ. Λιλλήκας της «Συμμαχίας Πολιτών», ζητάει το αυτονόητο: την παραίτηση του Προέδρου και την προκήρυξη νέων εκλογών, ώστε να δοθεί στον κυπριακό λαό η δυνατότητα να αποφασίσει αν συμφωνεί με μια πολιτική που κινείται στον αντίποδα των προεκλογικών δεσμεύσεων του Προέδρου Αναστασιάδη.

Το ερώτημα είναι, βέβαια, αν οι Κύπριοι πολίτες θα προλάβουν να απομακρύνουν τον κ. Αναστασιάδη από το Προεδρικό, προτού καταστρέψει το κράτος τους – και κανείς δεν γνωρίζει την απάντηση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι, με τον συγκεκριμένο Πρόεδρο να το κυβερνά, τα «ψωμιά» του κυπριακού κράτους και των Ελληνοκυπρίων είναι μάλλον μετρημένα.

Ποτέ άλλοτε μετά το 1960, ούτε καν κατά το ματωμένο 1974, δεν διέτρεχαν τόσο σοβαρό και άμεσο κίνδυνο το κυπριακό κράτος και οι ‘Ελληνες της Κύπρου. Και, όπως τόσο συχνά στην ιστορία των Ελλήνων, η κύρια απειλή προέρχεται μάλλον από την ηγεσία τους, παρά από τους ισχυρότατους ξένους, που δεν θα μπορούσαν να κάνουν ούτε το ένα εκατοστό όσων κάνουν, χωρίς την πρόθυμη συνέργεια των ελληνικών, ελλαδικών τε και κυπριακών «ελίτ».

Ο κίνδυνος μια εθνική να συμπληρώσει την ήδη συντελεσθείσα (και προβλεπόμενη μεγαλύτερη) κοινωνικο-οικονομική καταστροφή στην Κύπρο είναι άμεσος. Οι συνέπειες μιας τέτοιας ρύθμισης δεν θα περιοριστούν εξάλλου στο νησί. Θα επεκταθούν στη μητροπολιτική Ελλάδα, που πλήττεται και αυτή από τη σοβαρότερη κρίση που διήλθε ως ανεξάρτητο κράτος, μετά την επίθεση του φασιστικού «Τρίτου Ράιχ», στη δεκαετία του 1940. Είναι τόσο μεγάλο αυτό που μας απειλεί και ήδη μας καταστρέφει πολύπλευρα ως έθνος, που δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να το συλλάβουμε στην ολότητά του και να το αντιμετωπίσουμε, προτιμάμε να κουρνιάζουμε έκαστος στη γωνίτσα μας.

«Κοινή δήλωση»: το περίγραμμα νέου σχεδίου Ανάν

 Η βάση στην οποία ο Αναστασιάδης, με την υποστήριξη της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, συμφωνεί τώρα να ξαναρχίσει τις συνομιλίες με τους Τουρκοκυπρίους για την επανένωση του νησιού, είναι ακριβώς η βάση του απορριφθέντος από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών,  στο δημοψήφισμα του 2004, σχεδίου Ανάν. Δηλαδή η βάση της κατάλυσης του δημοκρατικού, κυρίαρχου, ανεξάρτητου χαρακτήρα του κυπριακού κράτους, που θα μετατραπεί, αν αυτά ισχύσουν, σε μεταμοντέρνο προτεκτοράτο και «αεθνικό κράτος», κατά την έκφραση του αμερικανού Πρέσβη στην Αθήνα Μοντήγκλ Στερνς, «κράτους» ελεγχόμενου πλήρως από την «Αυτοκρατορία», τους «Πιστωτές» και τους «Προστάτες».

 Περιγράφεται άλλωστε επαρκώς αυτό το δήθεν «κράτος» στην κοινή δήλωση που επρόκειτο να υπογράψουν ‘Ερογλου και Αναστασιάδης την περασμένη Τρίτη, καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές. Από το σχέδιο αυτού του ανακοινωθέντος, που ήδη γνωρίζουμε, προκύπτει ότι στην Κύπρο θα δημιουργηθεί ένα νέο «κράτος» που θα συνίσταται από το νυν «ψευδοκράτος» που δημιούργησε, εισβάλλοντας, ο τουρκικός στρατός (εμμέσως αναγνωριζόμενο για πρώτη φορά) και την Δημοκρατία, υποβιβαζόμενη σε ελληνοκυπριακό κρατίδιο (και αποδεχόμενη έτσι ότι δεν εκφράζει παρά την ελληνοκυπριακή κοινότητα, της οποίας μάλιστα τα μέλη έχουν περιορισμένα δικαιώματα έναντι των Τουρκοκυπρίων πολιτών, με έναν Τουρκοκύπριο να «βαρύνει» στο νέο «κράτος», όσο τέσσερις Ελληνοκύπριοι!).

Επί δεκαετίες, η Λευκωσία έδινε σκληρότατες διπλωματικές, νομικές και πολιτικές μάχες παγκοσμίως για να διαφυλάξει την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως μόνης νόμιμης κρατικής εξουσίας στο νησί και το κατάφερε. Τώρα έρχεται η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία να αυτοκαταλυθεί, αφενός μετατρεπόμενη σε συνιστών ελληνοκυπριακό κρατίδιο, αφετέρου αναγνωρίζοντας, εμμέσως πλην σαφώς, το ψευδοκράτος που δημιούργησε ο τουρκικός στρατός, υπό τη μορφή «συνιστώντος κράτους»!

Επί δεκαετίες, η Λευκωσία διεκδικούσε την μία και μοναδική κυριαρχία, τη μία υπηκοότητα και τη μία διεθνή προσωπικότητα στο νησί – διεκδικούσε δηλαδή ένα και όχι δύο κράτη. Σήμερα, όλα αυτά γράφονται μεν στο ανακοινωθέν (όπως γράφονταν και στο σχέδιο Ανάν), αμέσως μετά όμως, υπονομεύονται με άλλες πρόνοιες, όπως η κυριαρχία που πηγάζει από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους και όχι τον κυπριακό λαό, ένα κράτος που συντίθεται από δύο, την ιδιότητα του πολίτη εκάστου συνιστώντος κράτους, κ.ο.κ.

Επικίνδυνα πειράματα με την κρατική κυριαρχία

 Μια λύση όπως αυτή που περιγράφει το κοινό ανακοινωθέν είναι πολύ χειρότερη και από την καθαρή διχοτόμηση και από το σημερινό status quo. Μπορεί ασφαλώς μια μειοψηφία να διεκδικεί περιορισμούς στην άσκηση της κυριαρχίας της πλειοψηφίας σε διάφορα θέματα και ειδικές ρήτρες προστασίας. Αλλά δεν είναι λογικό αυτές οι πρόνοιες να οδηγούν σε πλήρη κατάργηση του δικαιώματος της πλειοψηφίας να κυβερνά, δηλαδή της δημοκρατίας! Η απόλυτη ισότητα πλειοψηφίας-μειοψηφίας που προβλέπει ρητά και με όλους τους τρόπους η «κοινή δήλωση» ‘Ερογλου-Αναστασιάδη, οδηγεί πρακτικά είτε σε μη-κράτος, σε δημιουργία δηλαδή προϋποθέσεων μιας νέας Βοσνίας στο νησί, είτε σε κράτος κυβερνώμενο από ξένους διαιτητές, όπως προέβλεπε το σχέδιο Ανάν. Οι Χριστόφιας και Ταλάτ ειδικώς είχαν καταλήξει σε ένα μείγμα και ζουρλομανδύα και  διαιτησίας ξένων!

Οι Ελληνοκύπριοι έχουν δύο δυνατότητες. Η μία να διεκδικήσουν ένα ενιαίο κράτος που θα διατηρεί τα βασικά χαρακτηριστικά του κράτους, αναγνωρίζοντας έστω ευρύτατα δικαιώματα στους Τουρκοκύπριους. Η δεύτερη είναι να αναζητήσουν ένα οδυνηρό μεν, πολιτισμένο δε διαζύγιο από τη μειονότητα. Αυτό που πάνε να κάνουν είναι το χειρότερο δυνατό: διατηρούν μια εσωτερική δομή διχοτόμησης, αλλά καταργούν τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά κράτους υπό τα οποία διαβιούν σήμερα. Αλλά χωρίς κανονικό κράτος, δεν μπορεί να υπάρξει καμία προστασία για τους Ελληνοκύπριους στο νησί. Χωρίς κράτος, ο ελληνικός πληθυσμός που το κατοικεί εδώ και χιλιάδες χρόνια θα αρχίσει να το εγκαταλείπει, όπως ήδη άλλωστε κάνουν, σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς, οι πιο μορφωμένοι, ενεργητικοί και νέοι ‘Ελληνες και από την Κύπρο και από την Ελλάδα. Και όσοι μείνουν θα χρησιμεύσουν ως όμηροι για τον έλεγχο της Ελλάδας

Η γεωπολιτική του κυπριακού

Αν «όλα πάνε καλά», αφενός με τους Κυπρίους, αφετέρου με τους Τούρκους και τις σχέσεις τους με το Ισραήλ, τότε το όλο αυτό «κράτος» προορίζεται από τις ΗΠΑ, μαζί με όσους κατοίκους του δεν διαλέξουν τη φυγή, να γίνει αναπόσπαστο τμήμα μιας υπό διαμόρφωση ζώνης αμερικανο-ισραηλινο-τουρκικής κυριαρχίας στην Αν. Μεσόγειο και τη Νότιο Ευρώπη, που θα αποκλείσει οριστικά κάθε ρωσική παρουσία στην περιοχή και θα παρεμβληθεί μεταξύ Μέσης Ανατολής και Ευρώπης. Μια Κύπρος – προτεκτοράτο που θα αποβεί επίσης χρησιμότατος μοχλός εκβιασμού και ελέγχου της μητροπολιτικής Ελλάδας. Πιθανά «σενάρια» εκδίωξης Ελλάδας ή/και Κύπρου από το ευρώ ή/και την ΕΕ θα μπορούσαν να συγκλίνουν στην ίδια κατεύθυνση.

Η Αθήνα θα παραμείνει σε κάθε περίπτωση εσαεί όμηρος μιας παρόμοιας, εξωφρενικής «λύσης» του κυπριακού, γιατί καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορεί να μείνει αδιάφορη στην τύχη των Ελλήνων της Κύπρου. Αλλά η τύχη αυτή θα είναι αποκλειστικά στα χέρια των «Προστατών», των διεθνών «νταβατζήδων» και της Τουρκίας, αν οι Κύπριοι στερηθούν της προστασίας «κανονικού» κράτους, ενός κράτους δηλαδή δημοκρατικού, όπου θα ισχύει στα κεντρικά τουλάχιστο θέματα ο κανόνας της πλειοψηφίας, και κράτους που θα διαθέτει δικό του στρατό και δικαίωμα αυτοάμυνας, το πιο βασικό δηλαδή από τα δικαιώματα που αναγνωρίζει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ στα κράτη-μέλη του. Αν δεν υπάρχουν αυτά, το μόνο που θα μπορούν να κάνουν οι ‘Ελληνες της Κύπρου και η κυβέρνηση της Αθήνας, θα είναι να γλύφουν γονατιστοί τις μπότες όλων των μεγάλων δυνάμεων μπας και τους λυπηθούνε. Και η Κύπρος, που υπήρξε πρωτοπόρα στον παγκόσμιο ξεσηκωμό κατά της αποικιοκρατίας, θα γίνει τώρα πρωτοπόρα στην υποδούλωση των Ελλήνων.

Η Κύπρος του Αναστασιάδη, όπως δυστυχώς και η Ελλάδα των Μνημονίων, θυμίζουν τώρα την εποχή των ελληνιστικών βασιλείων που οι ολιγαρχίες τους παρέδιδαν αυτοβούλως στους Ρωμαίους, με την ελπίδα, που δεν επιβεβαιωνόταν πάντα, ότι αυτοί θα τους αφήσουν τις περιουσίες τους ή και θα τους αναθέσουν πάλι τη διοίκηση των νέων κτήσεών τους. Ο ελληνικός λαός, μετά από μια παρατεταμένη περίοδο επίχρυσης παρακμής και σαπίλας, τείνει τώρα να γίνει άβουλο πιόνι στα χέρια απολύτως διεφθαρμένων «ηγετών» που δρουν υπό την καθοδήγηση και για λογαριασμό ξένων δυνάμεων.

Η στρατηγική των τετελεσμένων

Ο διεθνής παράγων και η εσωτερική ολιγαρχία έχουν βγάλει τα διδάγματά τους από την εμπειρία του 2004. Τώρα δεν υποτιμούν τον αντίπαλο, δεν περιφρονούν την αντίσταση που ενδεχομένως μπορεί να προβάλλει τελικά ο κυπριακός λαός. ‘Ερχονται με πολύ πιο επεξεργασμένη τακτική και στρατηγική.

‘Ένα στοιχείο αυτής της τακτικής είναι τα τετελεσμένα. Το έπραξαν στον οικονομικό τομέα, αιφνιδιάζοντας τους πάντες με το κούρεμα καταθέσεων, το κάνουν και εδώ. Ήδη πολύ προτού φτάσουμε στα δημοψηφίσματα, στην αρχή της διαδικασίας, ο Αναστασιάδης υπέγραψε με τη μορφή κοινής δήλωσης το περίγραμμα του σχεδίου λύσης, ειδικά τα σημεία εκείνα που καταργούν τον κυρίαρχο, ανεξάρτητο και δημοκρατικό χαρακτήρα του κράτους, αναγνωρίζουν συνιστώντα κράτη και τον θεμελιωδώς αποικιακό χαρακτήρα της λύσης. Αυτό το χαρτί θα μείνει ανεξαρτήτως της τελικής ή όχι απόρριψης σε δημοψήφισμα, δυσχεραίνοντας οποιαδήποτε αυριανή αμφισβήτηση του αποικιακού χαρακτήρα της λύσης.

Είναι επίσης πιθανό ότι θα έχουμε, αν το επιτρέψει η τουρκική ανελαστικότητα, και μια προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού επί χάρτου, με την επαναφορά της πρότασης επιστροφής Αμμοχώστου, με την οποία θα επιδιωχθεί

-        να λυθεί το κυπριακό επί χάρτου, με την άρση κάθε αποκλεισμού των κατεχομένων

-        να καταρρεύσει το εσωτερικό μέτωπο αντίστασης

-        να εμφανισθεί η Τουρκία ως φιλειρηνική δύναμη και να αθωωθεί για την εισβολή και κατοχή της  μισής Κύπρου

-        να αφοπλισθεί Κύπρος και Ελλάδα από το ισχυρότερο διπλωματικό όπλο τους, όσα από τα «μικρά βέτο» του Παπαδόπουλου στην τουρκική ενταξιακή πορεία παραμένουν ενεργά

Καθώς η οικονομική κατάσταση θα χειροτερεύει και το Μνημόνιο θα αδυνατίζει οικονομικά και θα αφοπλίζει νομικά το κυπριακό κράτος, στον πληθυσμό θα αρχίσουν να λένε ότι πρέπει να συγκατατεθεί στην λύση του κυπριακού, για να μπορέσει επιτέλους να έχει ωφελήματα από τους υδρογονάνθρακες.

Οικονομικά συντετριμμένος, σε βαθιά σύγχυση και πανικό εξαιτίας της απίστευτης έκτασης της προδοσίας των ηγετών του (το απίστευτο των όσων συμβαίνουν και ειδικά όσων κάνει ο Αναστασιάδης είναι τελείως κεντρικό στοιχείο του εξαιρετικά σύνθετου ψυχολογικού πολέμου που διεξάγεται), συγκλονισμένος από το όσα συμβαίνουν σε Κύπρο και σε Ελλάδα, ελπίζεται ότι ο κυπριακός λαός θα καταλήξει τελικά να βάλει ο ίδιος τη θηλειά στον λαιμό του, προσυπογράφοντας την αυτοκτονία του κράτους του, που κέρδισε με το αίμα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και όσων αντιστάθηκαν στο χουντικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Ελπίζει κανείς, παρόλα αυτά, καθώς το νησί προσεγγίζει στο σημείο μηδέν, να βρεθούν οι δυνάμεις μιας σωτήριας εθνικής, παλλαϊκής έγερσης, και στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

 Konstantakopoulos.blogspot.com

 Επίκαιρα, 13 Φεβρουαρίου 2014