Ηλίας Ανδριόπουλος / Elias Andriopoulos Official
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ
΄Όταν περνάν τα χρόνια και έρχονται κάποιες στιγμές που αναπολείς το παρελθόν, φέρνοντας στη σκέψη σου μορφές σπάνιων ανθρώπων, που γνώρισες, θαύμασες και αγάπησες, τότε συνειδητοποιείς πόσο ευεργετική υπήρξε η αύρα τους, και πόσο θετικό ρόλο έπαιξε η παρουσία τους στην καλλιτεχνική σου διαμόρφωση.
Εδώ νομίζω η τύχη στάθηκε γενναιόδωρη απέναντί μου, γιατί έφερε στον δρόμο μου σπουδαίους ανθρώπους όπως τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Γκάτσο, τον Ελύτη, τον Ελευθερίου και τόσους άλλους. Πόσοι καλλιτέχνες της νεότερης εποχής προσδοκούν ένα τέτοιο αντάμωμα στη ζωή τους, αλλά και πού να βρεθούν στις μέρες μας τα ανάλογα αναστήματα….
Ο Γκάτσος υπήρξε μία εμβληματική προσωπικότητα, που αποσπούσε τον σεβασμό των νεοτέρων και την βαθιά εκτίμηση των συνομήλικων του ποιητών, χωρίς ο ίδιος να καταβάλει καμία προσπάθεια γι αυτό. Ακτινοβολούσε από ποιότητα , ευπρέπεια και ήθος.
Τον γνώρισα αρκετά νέος, ένα μεσημέρι, τον Μάρτιο του 1976 στο περιώνυμο Καφέ Φλόκα, επί της οδού Πανεπιστημίου. Ήταν τότε που ετοίμαζα τον πρώτο μου δίσκο, Κύκλο Σεφέρη. Ο Δήμος Μούτσης, που βρεθήκαμε τυχαία εκείνη την ημέρα στα γραφεία της Columbia, στο κέντρο της Αθήνας, μου πρότεινε να περάσουμε από του Φλόκα, για να αφήσει κάτι στον Γκάτσο. Τον αντίκρισα για πρώτη φορά από κοντά στο περιποιημένο με μπεζ τραπεζομάντηλο και λουλούδια τραπέζι του, να πίνει μόνος του τον καφέ του. Με εντυπωσίασε. Αρχοντικός με αριστοκρατική φινέτσα και άψογους τρόπους, μας ζήτησε , μετά τις πρώτες συστάσεις του Δήμου, να καθίσουμε να μας φιλέψει.
Εκείνο τον καιρό ο Γκάτσος δέσποζε στις φιλολογικές συντροφιές , συγκεντρώνοντας γύρω του διαλεχτές προσωπικότητες του πνεύματος και κορυφαίους καλλιτέχνες, με πρώτο τον φίλο του τον Μάνο Χατζιδάκι. Τα θέματα των συζητήσεων, γιατί μετά την πρώτη μας γνωριμία συνήθιζα να τον επισκέπτομαι, δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος, αλλά αφορούσαν και την τρέχουσα επικαιρότητα. Όλα αυτά διανθισμένα με αρκετό χιούμορ και όμορφα αστεία, όμως πάντα με τον απαράβατο τόνο της ποιότητας .
Όταν αργότερα μία γνωστή δισκογραφική εταιρία όρθωσε εμπόδια και δεν μπορέσαμε να ολοκληρώσουμε την συνεργασία μας σε δίσκο, σε μία απογευματινή μας συνάντηση στο GB Corner - είχε μεταφερθεί εκεί η συντροφιά , λόγω ότι του Φλόκα είχε κλείσει - , έβγαλε από την τσέπη του σακακιού του ένα διπλό χαρτί και μου το προσέφερε λέγοντας
- Ηλία είναι το «Τραγούδι του παλιού καιρού». Αν σε εμπνεύσει, μελοποίησε το, μόνο να το τοποθετήσεις κάπου, που να ταιριάζει στο κλίμα.
Το υποσχέθηκα, και το ενέταξα στον δίσκο «Αργοναύτες» μαζί με στίχους του Σεφέρη και του Ελευθερίου, ο οποίος κυκλοφόρησε στα τέλη του 1998. Το ερμήνευσε έξοχα ο Μανώλης Μητσιάς. Άργησα όμως, ο Γκάτσος είχε φύγει από τη ζωή και δεν πρόλαβε να το ακούσει.
Δεν είμαι ο καταλληλότερος να μιλήσω για τις ποιητικές αρετές του Γκάτσου. Θα πω μόνο τούτο. Ο Γκάτσος υπήρξε μεγάλη ποιητική μορφή, αλλά παράλληλα και Δάσκαλος. Με τον εμπνευσμένο και φροντισμένο στίχο του, έδωσε φτερά στο ελληνικό τραγούδι. Ανέσυρε στοιχεία της ελληνικής λαϊκής παράδοσης, γνώριζε όσο κανείς άλλος τον πλούτο του δημοτικού μας τραγουδιού, και τα έδεσε, τα ανάπλασε δημιουργικά με τα μοντέρνα ποιητικά ρεύματα της εποχής του. Ο στίχος του αφηγείται πάντα κάτι, και ξεπροβάλλει από μέσα του ένα δυνατό νόημα. Γνώριζε να τον προσαρμόζει, χωρίς να κάνει ποιοτικές εκπτώσεις στην φόρμα ενός τραγουδιού, στοχεύοντας στην καρδιά της μουσικής.
Με λίγα λόγια, ο Γκάτσος υπήρξε ένας και μοναδικός.
ΗΛΙΑΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ
Νοέμβρης 2025
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου