Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2025

"ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ, ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ!"

 Σταλινικοί Φιλελεύθεροι

Mε επιτυχία η πρεμιέρα της ταινίας "ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ, ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ!" - "CoExistence My Ass!"
Με μεγάλη επιτυχία και με τη συμμετοχή πλήθους δημοσιογράφων, καλλιτεχνών και θεατών πραγματοποιήθηκε στο STUDIO New Star Art Cinema η πανελλήνια πρεμιέρα του πολυβραβευμένου ντοκιμαντέρ «CoExistence My Ass!», παρουσία του Journalists’ Network for Palestine – Greece (JNFP-Greece).
Την εκδήλωση άνοιξε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του STUDIO και της New Star, Βελισσάριος Κοσσυβάκης, ο οποίος καλωσόρισε θερμά τους δημοσιογράφους του Journalists’ Network for Palestine – Greece, Λαμπρινή Θωμά, Ηλία Σκυλλάκο, Γιώργο Τσιάρα και Άρη Χατζηστεφάνου, καθώς και τον Χριστόφορο Ζαραλίκο, μαζί με το πολυπληθές κοινό που γέμισε την αίθουσα.
Την προβολή παρουσίασε ο ηθοποιός και σατιρικός δημιουργός Χριστόφορος Ζαραλίκος, ο οποίος είπε:
«Ετοιμαστείτε να δείτε μια ταινία που θα σας κάνει να γελάσετε — αλλά στο τέλος θα σας κάνει να κλάψετε.»
Και συνέχισε τονίζοντας ότι το κοινό οφείλει να μεταφέρει αυτή την εμπειρία σε όλους, λέγοντας:
«Πείτε το παντού, να πάνε όλοι να δουν αυτή την ταινία· αξίζει όσο λίγες να τη μοιραστείτε.»
Κάνοντας ένα μικρό “spoiler”, ανέφερε χαρακτηριστικά μια σκηνή στην οποία η Νόαμ Σούστερ-Ελιάσι, ανοίγοντας μια παράστασή της σε Παλαιστίνιους, είπε:
«Θα κάτσω μόνο 7 λεπτά, όχι 70 χρόνια.»
Όλοι οι ομιλητές ανέδειξαν τον ρόλο της ενημέρωσης ως πράξης αντίστασης απέναντι στη σιωνιστική προπαγάνδα και τη φίμωση των φωνών που αποκαλύπτουν τη γενοκτονία στη Γάζα. Παράλληλα, προέτρεψαν το κοινό να παρακολουθήσει την ταινία, η οποία χαρακτηρίστηκε ως «αναγκαία, συγκλονιστική και αποκαλυπτική».
Ο Άρης Χατζηστεφάνου στάθηκε στον καθοριστικό ρόλο των ψηφιακών μέσων και των κοινωνικών δικτύων στη διάδοση της αλήθειας για τη Γάζα, επισημαίνοντας ότι, παρά την πρωτοφανή επιχείρηση προπαγάνδας του Ισραήλ και των δυτικών μηχανισμών, το αφήγημά τους κατέρρευσε μπροστά στην πραγματικότητα. Έκανε ειδική αναφορά στον ρόλο των τεχνολογικών κολοσσών, όπως η Oracle, που συνεργάζονται με το ισραηλινό καθεστώς, αλλά και στη δύναμη του σιωνιστικού λόμπι να επιβάλλει πολιτικές φίμωσης σε πλατφόρμες και ΜΜΕ. Τόνισε, ωστόσο, πως η αντίσταση των λαών σε όλο τον κόσμο αποδεικνύει ότι καμία προπαγάνδα, όσο ισχυρή κι αν είναι, δεν μπορεί να σβήσει την αλήθεια.
Ο Ηλίας Σκυλλάκος ανέλυσε τον τρόπο με τον οποίο η προπαγάνδα των μεγάλων ΜΜΕ διαμορφώνει το αφήγημα μέσω διπλωματικών, τεχνολογικών και επικοινωνιακών παρεμβάσεων. Αναφέρθηκε στους μηχανισμούς παραγωγής ψευδών ειδήσεων, στα bot networks που διοχετεύουν φιλοϊσραηλινό περιεχόμενο, αλλά και στις παρεμβάσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, τα οποία –όπως είπε– «μετατρέπουν μια ολόκληρη ήπειρο σε αναμεταδότη του ίδιου ψεύδους». Κατέληξε τονίζοντας ότι ο αγώνας ενάντια στη γενοκτονία είναι ταυτόχρονα αγώνας υπέρ της ενημέρωσης, της δημοσιογραφίας και της αποκάλυψης της αλήθειας απέναντι στην παγκόσμια φίμωση.
Η Λαμπρινή Θωμά στάθηκε στην ανάγκη συνέχισης του αγώνα ενάντια στη σιωπή και τη λογοκρισία, τονίζοντας ότι «όποιος αντιστέκεται πλέον είναι στόχος.Οι μνήμες όμως πρέπει να μείνουν ζωντανές. Δεν πρέπει να φιμωθεί καμία φωνή που υπερασπίζεται την Παλαιστίνη». Επισήμανε πως η αλληλεγγύη και η δημοσιογραφία της αντίστασης αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ίδιου μετώπου απέναντι στην κατοχή και τη γενοκτονία.
Ο Γιώργος Τσιάρας μίλησε για τις απειλές και τις απολύσεις που υφίστανται δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο όταν δεν συμμορφώνονται με το κυρίαρχο αφήγημα, υπογραμμίζοντας ότι ο αγώνας των κινημάτων αλληλεγγύης είναι κρίσιμος. Κατέληξε λέγοντας ότι, παρά τον τεράστιο μηχανισμό προπαγάνδας, η ισραηλινή αφήγηση δεν κατάφερε να κυριαρχήσει στη συνείδηση της κοινής γνώμης.
Η προβολή αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τον παλαιστινιακό αγώνα, επιβεβαιώνοντας τη δύναμη του κινηματογράφου να ενώνει φωνές, να προκαλεί σκέψη και να εμπνέει δράση.
Η ταινία συνεχίζει τις προβολές της στους κινηματογράφους STUDIO, ΔΙΑΝΑ και ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ, καλώντας όλους να σταθούν απέναντι στη γενοκτονία και την παραπληροφόρηση.
FLICKR LINK με φωτογραφίες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)