Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2026

Καβάφης.

 


Οὐκ ἔγνως

Για τες θρησκευτικές μας δοξασίες —ο κούφος Ιουλιανός είπεν «Ἀνέγνων, ἔγνων,κατέγνων». Τάχατες μας εκμηδένισεμε το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος.

5Τέτοιες ξυπνάδες όμως πέρασι δεν έχουνε σ’ εμάςτους Χριστιανούς. «Ἀνέγνως, ἀλλ’ οὐκ ἔγνως· εἰ γὰρ ἔγνως,οὐκ ἂν κατέγνως» απαντήσαμεν αμέσως.
Σχόλιο ΑΙ

Τι σημαίνει η φράση του Ιουλιανού

Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης (4ος αι.) ήταν μορφωμένος, ελληνολάτρης και πολέμιος του Χριστιανισμού. Η φράση του:

«Ἀνέγνων, ἔγνων, κατέγνων»

= «Διάβασα, κατάλαβα, και καταδίκασα.»

Δηλαδή:

«Ξέρω πολύ καλά τι λέτε εσείς οι Χριστιανοί — και το απορρίπτω.»

Ο Καβάφης τον ειρωνεύεται ως κούφιο και γελοιωδέστατο.

🟣 Η χριστιανική απάντηση

Οι Χριστιανοί απαντούν με μια ρητορική αντιστροφή:

«Ἀνέγνως, ἀλλ’ οὐκ ἔγνως· εἰ γὰρ ἔγνως, οὐκ ἂν κατέγνως.»

= «Διάβασες, αλλά δεν κατάλαβες· γιατί αν είχες καταλάβει, δεν θα τις καταδίκαζες.»

Η λογική είναι:

«Αν είχες πραγματικά κατανοήσει το βάθος της πίστης μας, δεν θα την απέρριπτες.»

Άρα η καταδίκη του Ιουλιανού αποδεικνύει όχι γνώση, αλλά αμάθεια.

🟣 Ερμηνεία — Τι κάνει ο Καβάφης εδώ

Ο Καβάφης παίζει με τρία επίπεδα:

1. Ιστορική ειρωνεία

Ο Ιουλιανός, που ήθελε να αναστήσει τον παγανισμό, πέθανε νέος και το σχέδιό του απέτυχε. Η φράση του «κατέγνων» γίνεται αυτογελοιοποίηση.

2. Ρητορική αντιστροφή

Οι Χριστιανοί παίρνουν την τριπλή φράση του Ιουλιανού και την αναστρέφουν σε μια λογική παγίδα: αν καταδικάζεις, δεν έχεις καταλάβει.

3. Θεολογική θέση

Η αληθινή γνώση της πίστης δεν είναι διανοητική αλλά βιωματική. Άρα ο Ιουλιανός, όσο κι αν διάβασε, δεν “έγνως”.

🟣 Συνοπτική ουσία

Ο Καβάφης λέει:

Ο Ιουλιανός νόμιζε πως μας κατέκρινε με μια έξυπνη φράση. Εμείς όμως του απαντήσαμε ότι η καταδίκη του δείχνει πως δεν κατάλαβε τίποτα.

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

MICHALIS TERZIS Music / Ποίηση: ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ " Το Σπίτι που γεννήθηκα "

 


Το σπίτι που γεννήθηκα

Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι,στοιχειό είναι και με προσκαλεί· ψυχή, και με προσμένει.

Το σπίτι που γεννήθηκα ίδιο στην ίδια στράταστα μάτια μου όλο υψώνεται και μ’ όλα του τα νιάτα.

5Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα·και ανόθευτο και αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα.

Της πόρτας του η παλαιική κορόνα, ω! νά η καμάρα!Μόνο οι χορδές τής λείπουνε, για να γενεί κιθάρα

να συνοδέψει του σπιτιού τ’ ολόχαρο τραγούδι10προς το παιδί· γυρίζω ανθός, δροσιά, ξεπεταρούδι,

πάω στη φωλιά, στη γάστρα μου, στο πρωί μου, στο μαγνήτη,στη ζέστα της μητέρας μου, στο πατρικό άγιο σπίτι.

Ας ήρθαν τα γεράματα κι ας κύλησαν οι χρόνοι·απ’ το ψιμύθρι του αλλασμού κι απ’ του χαμού τη σκόνη

15και απείραχτο και ανέγγιχτο στη Μοίρα αγνάντια στέκει,κι από τον κήπο του για μέ χλωρά στεφάνια πλέκει.

Του κάκου οι έγνοιες, οι καιροί, πληγές καρδιών και τόπων.Τα μάτια μου άλλα, κι άλλα ειναι τα μάτια των ανθρώπων.

Από την ισκιερή εμπατή στη φωτισμένη σάλα20με τ’ ακριβό ρολόι χρυσό στην κρυσταλλένια γυάλα,

όλα βαλμένα ρυθμικά, γιορτιάτικα ντυμένα,προσώπατα, αντικείμενα, με καρτερούν εμένα.

Στο πλάι της δούλας της πιστής η αρχόντισσα γιαγιά μουκαι η ρήγισσα της προκοπής η μάνα μου, ω χαρά μου!

25το στερνογέννητο καρπό στην αγκαλιά, και πέραμπρος σε χαρτιά το φάντασμα γνοιασμένο του πατέρα.

και μέσ’ απ’ τους ανασασμούς του ρόδου και του δυόσμουκαι δουλευτής και φυτευτής του κήπου ο αδερφός μου.

Και πιο βαθιά, κατάβαθα, σαν άλλου κόσμου πλάση,30νά! Ολόρθο, αξήγητο, κρυφό, στον κήπο ένα κοράσι.

Του πρώτου πόθου το ιερό προφήτεμα, η παιδούλα!Στη χαραυγή μου γέλασμα, στη δύση μου τρεμούλα.

Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι.Στοιχειό, και σαν απάτητο, με ζει και με προσμένει.

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026

Οδυσσέας Ελύτης / Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία

 

Λιλη Παντα

1 ημ. 
Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ…
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ…
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω… μερικές φορές…
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν…
Οδυσσέας Ελύτης
Λιγότερα
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΓΛΩΣΣΑ

AYΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΑΡΚΕΤΟΊ ΕΙΧΑΜΕ ΩΣ ΔΙΑΣΘΗΣΗ
The Brain Can Reason Without Language, MIT Study Finds
scitechdaily.com
The Brain Can Reason Without Language, MIT Study Finds
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΠΑΛΑΜΑΣ-ΤΟ ΚΕΛΙ

ΠΑΛΑΜΑΣ-ΤΟ ΚΕΛΙ 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τρίτη 21 Ιουλίου 2026

ΣΤΙΧΟΙ : Αντρέας Νίκου Τηλεμάχου ΜΟΥΣΙΚΗ : Γιάννης Βενιζέλος ΚΥΠΡΟΣ ΓΛΥΚΙΑ ΠΑΤΡΊΔΑ ΜΟΥ

 


ΣΤΙΧΟΙ : Αντρέας Νίκου Τηλεμάχου
ΜΟΥΣΙΚΗ : Γιάννης Βενιζέλος
ΚΥΠΡΟΣ ΓΛΥΚΙΑ ΠΑΤΡΊΔΑ ΜΟΥ

Παίρνω αρχαίους πάπυρους
Να γράψω για τον πόνο
Από το αίμα της καρδιάς
Λόγια σταράτα μόνο

Βυθίστηκα στα κλάματα
Που χάσαμε τους τόπους
Και νοσταλγώ από καρδιάς
Βουνά, λαγκάδια, λόφους

Να παίξουμε στην αμμουδιά
Στο όμορφο Βαρώσι
Ξέγνοιαστα χρόνια να ρθουνε
Η Παναγιά να δώσει

Να φύγει η θλίψη από όλους μας
Να πάμε πάλι πίσω
Τραγούδια για την Κύπρο μας
Πολλά θα τραγουδήσω

Οι ρίζες της παράδοσης
Φυτρώσαν στην ψυχή μου
Να δω την Κύπρο λεύτερη
Αυτή είναι η ευχή μου

Ο πόθος της επιστροφής
Στις φλέβες μας κυλάει
Το δάκρυ που στα μάτια μας
Ελπίδα μαρτυράει

Γλυκύτατη μου Παναγιά
Αμάραντό μου ρόδο
Κάνω Σταυρό εις το Χριστό
Σ Εσέ ελπίζω μόνο

Να διώξουμε της προσφυγιάς
Σκληρή μελαγχολία
Να πάμε στην Κερύνεια
Με Θεία Ευλογία

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Οδυσσέας Ελύτης: Προσανατολισμοί

 


Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

OI ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ. Δημήτρης Τσάτσος: Το αναγκαίο γεφύρωμα του χάσματος


Δημήτρης Τσάτσος: Το αναγκαίο γεφύρωμα του χάσματος 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Για την Κύπρο-Αλκίνοος Ιωαννίδης

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΚΥΠΡΟΣ- ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΧΕΛΙΔΟΝΑ

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026

ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)