Αντώνης Ανδρουλιδάκης · Ο ΕΡΩΤΑΣ ΩΣ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΟ ΠΛΗΓΜΑ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

1 ώρ. 

·

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΩΣ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΟ ΠΛΗΓΜΑ

Αν έπρεπε να περιγράψω τον έρωτα με μία μόνο λέξη, δεν θα διάλεγα τη λέξη «ευτυχία», Ούτε τη λέξη «ένωση», Ούτε καν τη λέξη «αγάπη». Νομίζω θα επέλεγα τη λέξη «πλήγμα». Γιατί πριν γίνει παρηγοριά, πριν γίνει πατρίδα, πριν γίνει κοινός κόσμος, ο έρωτας είναι σχεδόν πάντοτε ένα πλήγμα του ναρκισσισμού μας.

Μια ρωγμή στο αυτάρεσκο οικοδόμημα του εαυτού. Μια ανατροπή της ψευδαίσθησης ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου.

Πριν από τον έρωτα, οι άνθρωποι ζούμε συνήθως μέσα σε έναν κόσμο οργανωμένο γύρω από τον εαυτό μας. Μετράνε κατά βάσιν οι επιθυμίες μας, οι ανάγκες μας, οι στόχοι μας και οι αγωνίες μας.

Ακόμη και όταν αγαπάμε, συχνά αγαπάμε ναρκισσιστικά. Αγαπάμε εκείνους που μας επιβεβαιώνουν, που μας θαυμάζουν, που μας κάνουν να αισθανόμαστε σημαντικοί, που ενισχύουν την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας ή την τόσο καταπληκτική "πάρτη" μας.

Και τσούπ ξαφνικά εμφανίζεται κάποιος και για πρώτη φορά συμβαίνει κάτι σκανδαλώδες. Υπάρχει κάτι σημαντικότερο από εμένα. Πλάκα κάνετε; Υπάρχει κάποιος που αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα από τις δικές μου προτεραιότητες. Κάποιος που διακόπτει τον μεγαλοπρεπή μου μονόλογο; Κάποιος που εισβάλλει στο κέντρο της ύπαρξής μου και μετακινεί τον θρόνο πάνω στον οποίο καθόταν μέχρι τώρα ο εαυτός μου.

Αυτό είναι το πρώτο πλήγμα. Ο άλλος παύει να είναι ακόμη ένας δορυφόρος και γίνεται αίφνης ήλιος. Και ξαφνικά η ζωή δεν οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τις δικές μου ανάγκες. Ζόρικα πράγματα.

Ο χρόνος μας αλλάζει, οι προτεραιότητές μας αλλάζουν, οι σκέψεις μας αλλάζουν, ακόμη και η σιωπή μας αλλάζει. Γιατί τώρα υπάρχει κάποιος Άλλος που κατοικεί μέσα της. Και βέβαια, αυτό το γεγονός δεν είναι καθόλου αυτονόητο.

Ο σύγχρονος πολιτισμός - ή αν το πούμε με το όνομα του, ο Καπιταλισμός- μας εκπαιδεύει διαρκώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μας μαθαίνει να αυτοπραγματωνόμαστε, να εξελισσόμαστε, να επενδύουμε στον εαυτό μας, να συγκεντρώνουμε "εφόδια", να προστατεύουμε ακόμη και τα άκαμπτά όριά μας, να φροντίζουμε την εικόνα μας, να γινόμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, να "είμαστε ο εαυτός μας"!

Και βέβαια όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Υπάρχει όμως ένας κίνδυνος. Να καταλήξουμε να ζούμε μέσα σε έναν κόσμο όπου ο εαυτός γίνεται το μοναδικό αντικείμενο ενδιαφέροντος. Να γίνουμε ταυτόχρονα ο πρωταγωνιστής, ο σκηνοθέτης, ο θεατής και το κοινό στο σενάριο της ίδιας μας της ζωής.

Ο έρωτας έρχεται να διακόψει αυτή την αυτάρκεια. Μας υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν εξαντλείται μέσα στα όρια του Εγώ. Ότι υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος του οποίου η ύπαρξη έχει αξία ανεξάρτητα από τη δική μας. Και αυτό είναι ένα σοκ.

Γιατί ο ναρκισσισμός δεν αφορά μόνο στην υπερβολική αγάπη προς τον εαυτό ή σ' αυτό το "τοξικό κάθαρμα" που πολλοί θεραπευόμενοι αναφέρουν στον θεραπευτή τους αναζητώντας ανακούφιση για τα όσα υπέστησαν στη σχέση τους. Ναρκισσισμός είναι η αδυναμία να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει κάτι εξίσου πραγματικά σημαντικό έξω από τον Εαυτό μας.

Ο έρωτας μας αναγκάζει να συναντήσουμε αυτή την πραγματικότητα. Να συναντήσουμε έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει για να επιβεβαιώσει τις ανάγκες μας, που δεν είναι καθρέφτης μας, που δεν είναι προέκτασή μας, που δεν είναι δημιούργημά μας, αλλά μια αυτόνομη ύπαρξη. Ένας ολόκληρος Άλλος κόσμος.

Και τότε έρχεται το δεύτερο πλήγμα. Η ανακάλυψη ότι δεν μπορούμε να τον ελέγξουμε. Όσο βαθιά κι αν αγαπάμε, ο άλλος παραμένει -να πάρει η ευχή- θέλει να παραμείνει ελεύθερος. Δηλαδή, μπορεί να μείνει ή μπορεί να φύγει. Μπορεί να μας αγαπήσει αλλά μπορεί να σταματήσει να μας αγαπά. Μπορεί να μας πληγώσει ή μπορεί και να προσδοκούμε ότι θα μας σώσει.

Και αυτή η ελευθερία του άλλου είναι ταυτόχρονα η ομορφιά και η αγωνία του έρωτα. Η αξία και το κόστος τους αξεδιάλυτα μαζί. Γιατί ο ναρκισσισμός "αγαπά" ό,τι μπορεί να ελέγξει και ο έρωτας αγαπά αυτό που δεν μπορεί να κατέχει. Ο ναρκισσισμός θέλει βεβαιότητες, ενώ ο έρωτας απαιτεί εμπιστοσύνη. Ο ναρκισσισμός θέλει καθρέφτες, ενώ ο έρωτας μας φέρνει αντιμέτωπους με πρόσωπα.

Γι' αυτό και κάθε μεγάλη αγάπη είναι μια μικρή ταπείνωση. Ας σκεφτούμε μόνο την αγάπη προς τα παιδιά μας ως την μεγαλύτερη μορφή ταπεινότητας-γιατί αυτό είναι η γονεϊκότητα.

Ταπεινότητα όχι με την έννοια της υποταγής, αλλά με την έννοια της "αποκέντρωσης", της μετακίνησης από το «εγώ» προς το «εσύ», από την αυτάρκεια προς τη σχέση, από την αυτοαναφορικότητα και τον ακραίο υποκειμενισμό προς τη συνάντηση.

Ίσως γι' αυτό ο έρωτας υπήρξε πάντοτε, για αιώνες, μια τόσο βαθιά πνευματική εμπειρία. Όχι επειδή μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα, αλλά επειδή μας αποσπά από τη φυλακή του εαυτού μας. Μας αναγκάζει να αναγνωρίσουμε ότι ο κόσμος δεν τελειώνει στα όρια της δικής μας ύπαρξης. Ότι υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος που δεν είναι εργαλείο, ούτε μέσο, ούτε αντανάκλαση, αλλά μυστήριο.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το βαθύτερο δώρο του έρωτα. Όχι ότι μας ολοκληρώνει, αλλά ότι μας βγάζει από το ψευτό-κέντρο του Εγώ. Ότι γκρεμίζει την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας. Ότι μας διδάσκει πως η ζωή αρχίζει πραγματικά τη στιγμή που σταματάμε να το "παίζουμε" ως οι μόνοι πρωταγωνιστές της.

Γιατί ίσως ο έρωτας να είναι ακριβώς αυτό: η ευλογημένη πληγή που δέχεται ο ναρκισσισμός μας όταν ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει κάποιος που αξίζει να αγαπηθεί όσο - ή και περισσότερο- από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Λιγότερα

ΨΕΡΙΜΟΣ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ ΝΑ Σ' ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ;

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

12 ώρ. 

·

ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ ΝΑ Σ' ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ;

Η αγάπη μετά την εξιδανίκευση

Σε κάθε σημαντική σχέση εμφανίζεται εκείνη η άβολη στιγμ'η που σπάνια περιγράφεται στα ποιήματα και σχεδόν ποτέ στις ερωτικές ταινίες. Είναι η στιγμή που ο άλλος παύει να είναι τέλειος ή -πιο προσωπικά- η στιγμή με κατεβάζει από το βάθρο μου.

Η στιγμή που αρχίζουμε να βλέπουμε όχι τον άνθρωπο που φανταστήκαμε, αλλά τον άνθρωπο που πραγματικά είναι. Τις αδυναμίες του, τις αντιφάσεις του, τις μικρότητές του, τους φόβους του, τα τραύματά του, τα σκοτεινά του υπόγεια και τις...μαλακίες του.

Είναι οι στιγμές που δεν στέκεται στο ύψος όσων περιμέναμε. Οι στιγμές που μας απογοητεύει, που μας πληγώνει. Και τότε εμφανίζεται ένα σπουδαίο ερώτημα: Τι συμβαίνει στην αγάπη όταν τελειώνει η εξιδανίκευση;

Τι κρίμα που οι περισσότεροι άνθρωποι "εκπαιδεύονται" να πιστεύουν ότι ο θυμός και η αγάπη είναι αντίθετα συναισθήματα.

Ότι αν αγαπώ πραγματικά κάποιον δεν θα έπρεπε να θυμώνω μαζί του. Κι αν θυμώνω πολύ, ίσως αυτό να σημαίνει ότι η αγάπη έχει χαθεί.

Όμως η πραγματική ζωή είναι πολύ πιο περίπλοκη. Ο θυμός δεν είναι το αντίθετο της αγάπης. Το αντίθετο της αγάπης είναι η αδιαφορία. Και βέβαια, ο θυμός γεννιέται συχνά ακριβώς επειδή ο άλλος έχει σημασία, επειδή μας επηρεάζει, επειδή η παρουσία του μετρά, επειδή οι πράξεις του έχουν τη δύναμη να μας αγγίξουν, να μας πληγώσουν, να μας μετακινήσουν.

"Κανονικά" δεν θυμώνουμε έτσι με έναν άγνωστο, μ' ένα περαστικό, δεν θυμώνουμε έτσι με τον σερβιτόρο-εκτός κι αν το τραύμα μας μας ωθεί συνέχεια στη θέση ενός τσαμπουκαλεμένου έφηβου που διαμαρτύρεται προκλητικά γιατί δεν τον αγαπούν.

Όπως και να έχει θυμώνουμε πολύ με αυτούς που κατοικούν μέσα μας, μ' αυτούς που έχουν γίνει μέρος της ιστορίας μας, μ' αυτούς που έχουν αποκτήσει τη δύναμη να μας επηρεάζουν βαθιά.

Η αλήθεια είναι πως κάτω από τον θυμό κρύβεται συχνά μια πληγωμένη μορφή αγάπης. Μια ανάγκη που δεν συναντήθηκε, μια προσδοκία που διαψεύστηκε, μια απογοήτευση, μια απώλεια που δεν πενθήθηκε όπως της άξιζε.

Κάτω από τον θυμό κρύβεται ένα ανείπωτο: «Σε χρειαζόμουν.», «Με πλήγωσες.», «Περίμενα κάτι άλλο από εσένα.»

Και το πρόβλημα δεν είναι ο θυμός. Το πρόβλημα αρχίζει όταν δεν μπορούμε να αντέξουμε την ταυτόχρονη ύπαρξη αγάπης και θυμού. Όταν νιώθουμε ότι πρέπει να διαλέξουμε. Ή αγαπώ ή θυμώνω. Ή είσαι καλός ή κακός. Ή είσαι άγγελος ή τέρας. Και τότε αρχίζει ο διχασμός. Είτε εξιδανικεύουμε τον άλλον αρνούμενοι κάθε απογοήτευση. Είτε τον δαιμονοποιούμε για να προστατευτούμε από την "απειλητική" αγάπη που συνεχίζουμε να νιώθουμε.

Όμως και στις δύο περιπτώσεις χάνουμε την πραγματικότητα. Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Η Melanie Klein υπήρξε από τους πρώτους ανθρώπους που κατανόησαν βαθιά αυτή την αλήθεια, υποστηρίζοντας ότι η ψυχική ωρίμανση αρχίζει όταν το παιδί ανακαλύπτει ότι τόσο η «καλή μητέρα» όσο και η «κακή μητέρα» είναι το ίδιο πρόσωπο. Ότι ο άνθρωπος που το αγαπά είναι ταυτόχρονα και ο άνθρωπος που το ματαιώνει.

Ότι η πηγή της χαράς και η πηγή της απογοήτευσης δεν είναι δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Είναι ένας.

Και προφανώς, αυτό που ισχύει για το παιδί ισχύει και για τον ενήλικα. Η ωριμότητα αρχίζει όταν μπορούμε να αντέξουμε ότι το πρόσωπο που αγαπάμε δεν είναι ούτε τέλειο ούτε αποκρουστικό, ούτε απόλυτα καλό ούτε απόλυτα κακό, αλλά απλά ανθρώπινο.

Κοντά σε αυτή την ιδέα κινήθηκε αργότερα και ο D. Winnicott, που πίστευε ότι η ωριμότητα μιας σχέσης εξαρτάται από την ικανότητα του άλλου να «επιβιώνει» από την επιθετικότητά μας.

Δηλαδή, να μπορούμε να θυμώνουμε, να απογοητευόμαστε, να βιώνουμε ακόμη και στιγμές έντονης εχθρότητας, χωρίς να χρειάζεται να καταστρέψουμε τον δεσμό, χωρίς να χρειάζεται να διαγράψουμε την αγάπη, χωρίς να χρειάζεται να εξαφανίσουμε τον άνθρωπο.

Τότε είναι που η αγάπη ωριμάζει. Όχι όταν εξαφανίζεται ο θυμός, αλλά όταν σταματάει ο διχασμός. Όταν μπορούμε να κρατήσουμε μέσα μας δύο φαινομενικά αντιφατικές αλήθειες. Και ότι αγαπώ και Και ότι θυμώνω. Και ότι εκτιμώ και ότι απογοητεύομαι. Και ότι θαυμάζω και ότι βλέπω καθαρά τις αδυναμίες. Ίσως μάλιστα αυτή να είναι η μεγαλειώδης στιγμή που που τελειώνει ο έρωτας της φαντασίας και αρχίζει η αγάπη του πραγματικού ανθρώπου.

Γιατί ενώ η εξιδανίκευση αγαπά ένα είδωλο, η αγάπη αγαπά ένα πρόσωπο. Η εξιδανίκευση αγαπά αυτό που θα ήθελε να υπάρχει, ενώ η αγάπη αγαπά αυτό που όντως υπάρχει. Με τις πληγές του, με τις ελλείψεις του, με τις αντιφάσεις του, με τις στιγμές μεγαλείου και τις στιγμές μικρότητας, με το φως και τη σκιά του.

Και ίσως εδώ να βρίσκεται η βαθύτερη μετάβαση κάθε μεγάλης σχέσης. Η μετάβαση από τον φαντασιακό στον πραγματικό Άλλο.

Από τον άνθρωπο που δημιουργήσαμε μέσα στο μυαλό μας στον άνθρωπο που στέκεται απέναντί μας.

Και τότε συμβαίνει το παράδοξο της Αγάπης. Της αγάπης που βαθαίνει, που παύει να στηρίζεται στην τελειότητα και αρχίζει να πατά γερά στην ανθρώπινη αλήθεια.

Συνεπώς μπορεί να πει κανείς πως η πιο ώριμη μορφή έρωτα α είναι εκείνη όπου δύο άνθρωποι μπορούν να πουν ο ένας στον άλλον: «Αυτή τη στιγμή είμαι θυμωμένος μαζί σου. Και όμως εξακολουθώ να σε βλέπω. Εξακολουθώ να αναγνωρίζω ποιος είσαι για μένα. Εξακολουθώ να επιλέγω να μείνω μέσα στη σχέση μαζί σου.»

Γιατί εκεί αρχίζει η αγάπη μετά την εξιδανίκευση, εκεί αρχίζει η αγάπη του πραγματικού ανθρώπου, που είναι "φτιαγμένος από σκατά και αίμα" όπως ορίζει ο μεγάλος μας ερωτευμένος Αλέκος Παναγούλης. Και εκεί ακριβώς αρχίζει η αγάπη που μπορεί πραγματικά να αντέξει στον χρόνο.

Λιγότερα

Seeing the Impossible

 

Extremely interesting facts

· 

Follow

Posted by 

Alessandro13

 

1y

Seeing the Impossible

Using the atomic force microscope (AFM) and the quantum microscope, researchers are now able to capture real images of molecules and even individual atoms (in the last image on the bottom left, the yellow-red area does not show the nucleus, or positive charge, but rather the atom's electrons).

Source: "Real-Space Identification of Intermolecular Bonding with Atomic Force Microscopy", Jun Zhang, Pengcheng Chen, Bingkai Yuan, Wei Ji, Zhihai Cheng, Xiaohui Qiu, 2013.

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΩΣ "ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ" ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

3 ώρ.

 

·

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΩΣ "ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ" ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Για χρόνια πίστευα ότι η προδοσία τραυματίζει μόνο εκείνον που την υφίσταται. Πίστευα πως ο πόνος ανήκει αποκλειστικά στον προδομένο. Ότι εκείνος είναι που χάνει την εμπιστοσύνη του, που αμφισβητεί τη ζωή του, που βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει.

Και χρειάστηκε νομίζω πολύς καιρός για να καταλάβω ότι η προδοσία αφήνει ένα διαφορετικό, αλλά εξίσου βαθύ αποτύπωμα και σε εκείνον που την διαπράττει. Δεν αναφέρομαι στις συνήθεις συνέπειες, στους καβγάδες, στους χωρισμούς ή στις ενοχές.

Μιλώ για κάτι βαθύτερο. Μιλώ για τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν τραυμάτισες απλώς έναν άνθρωπο. Τραυμάτισες έναν κόσμο. Και κάποτε υπήρξα κι εγώ ο άνθρωπος στον οποίο κάποιος εμπιστεύτηκε τις πιο ευάλωτες εκδοχές του εαυτού του.

Υπήρξα το πρόσωπο στο οποίο κάποιος παρέδωσε τις ελπίδες του, τους φόβους του, τα όνειρά του. Υπήρξα μέρος μιας κοινής πατρίδας. Και κάποια στιγμή πρόδωσα αυτή την πατρίδα.

Και σήμερα υποψιάζομαι πως η προδοσία, τις περισσότερες φορές, ξεκινά από κάτι πολύ πιο πεζό. Από τη δειλία, από τη σύγχυση, από τη ναρκισσιστική αυταπάτη ότι οι πράξεις μας αφορούν μόνο εμάς. Από την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να παραβιάσουμε έναν δεσμό χωρίς να πληγώσουμε τον κόσμο που έχει χτιστεί γύρω του.

Κι ύστερα έρχεται η στιγμή της επίγνωσης. Η στιγμή που αρχίζεις να βλέπεις τη ζημιά. Όχι μόνο στα μάτια του άλλου, αλλά και μέσα στην ίδια τη δική σου μνήμη. Ξαφνικά επιστρέφεις σε παλιές στιγμές και τις βλέπεις αλλιώς. Θυμάσαι υποσχέσεις που έδωσες, βλέμματα που συνάντησες, λόγια που είπες ψευδή και καθησυχαστικά, όνειρα που σχεδιάστηκαν από κοινού και καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά υπήρξαν μέσα σε ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης που εσύ αργότερα διέψευσες.

Η προδοσία γίνεται τότε αναδρομική καταστροφή. Όχι μόνο για τον άλλον, αλλά και για σένα. Γιατί αναγκάζεσαι να ξαναδείς ολόκληρη την ιστορία σου μέσα από την πληγή που άφησες πίσω σου. Και αυτό είναι ίσως το πιο ζόρικο κομμάτι. Να παραμείνεις αρκετά τίμιος ώστε να μη μετατρέψεις τον εαυτό σου σε τέρας, αλλά και αρκετά γενναίος ώστε να μη τον αθωώσεις. Να αναγνωρίσεις ότι μπορεί να υπήρξες και αγαπημένος και πληγωτικός μαζί, και τρυφερός και καταστροφικός μαζί Ότι μπορεί να αγάπησες αληθινά και παρ' όλα αυτά να πρόδωσες.

Για πολλά χρόνια πίστευα πως η ενοχή είναι η τιμωρία της προδοσίας. Σήμερα νομίζω ότι η πραγματική όχι τιμωρία, αλλά συνέπεια, είναι η γνώση. Η γνώση ότι κάποτε κατοίκησες μέσα στην εμπιστοσύνη ενός ανθρώπου και δεν στάθηκες στο ύψος της. Ότι κάποιος σου παρέδωσε κάτι ιερό και εσύ δεν μπόρεσες να το προστατεύσεις.

Και εδώ αρχίζω να καταλαβαίνω κάτι ακόμη. Ίσως η μεγαλύτερη δυσκολία να μην είναι να παραδεχτείς ότι πλήγωσες. Ίσως η μεγαλύτερη δυσκολία να είναι να αντέξεις να παραμείνεις παρών απέναντι στην πληγή που δημιούργησες. Να μην εξαφανιστείς, να μην το βάλεις στα πόδια. Να μην αμυνθείς. Να μην κρυφτείς πίσω από δικαιολογίες. Να μην μετατρέψεις τον εαυτό σου σε θύμα της ίδιας σου της πράξης. Αλλά να μπορέσεις να πεις: «Ναι, το έκανα, σε πλήγωσα, κατέστρεψα κάτι πολύτιμο κι αυτό θα είναι για πάντα μέρος της ιστορίας μου.» Όχι για να με συντρίβει, αλλά για να με διδάσκει.

Θυμάμαι μια αρχαία φράση που κάποτε με είχε συγκλονίσει: «Ο τρώσας και ιάσεται.» Για χρόνια τη διάβαζα σαν μια όμορφη ρήση περί συγχώρεσης. Σήμερα νομίζω πως μιλά για κάτι πολύ βαθύτερο. Στον μύθο του Τήλεφου, το τραύμα που προκαλεί ο Αχιλλέας δεν μπορεί να θεραπευτεί παρά μόνο από το ίδιο το δόρυ που το προκάλεσε.

Το τραύμα και η θεραπεία συνδέονται μυστηριωδώς μεταξύ τους.

Όχι επειδή ο θύτης αθωώνεται, αλλά επειδή η αλήθεια για την πληγή βρίσκεται εκεί όπου δημιουργήθηκε και στον έρωτα αυτό γίνεται ακόμη πιο οδυνηρό. Γιατί ο άνθρωπος που πληγώνουμε δεν είναι ένας τυχαίος άνθρωπος, είναι εκείνος που μας εμπιστεύτηκε, εκείνος που μας παρέδωσε την πιο ευάλωτη εκδοχή του εαυτού του. Ο σημαντικός Άλλος, ο φορέας της πληγής. Αλλά και ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει πραγματικά τι ακριβώς χάθηκε. Ο μάρτυρας της απώλειας ενός κόσμου.

Γι' αυτό συχνά ο προδομένος δεν αναζητά μόνο δικαιοσύνη, αλλά αναγνώριση, αλήθεια, μετάνοια και κατανόηση. Όχι προφανώς επειδή αυτά αναιρούν το γεγονός, αλλά επειδή ο ψυχισμός διαισθάνεται ότι η θεραπεία περνά μέσα από την αλήθεια της σχέσης που τραυματίστηκε.

Τι κρίμα όμως, δεν θεραπεύονται όλες οι πληγές από εκείνον που τις προκάλεσε. Μερικές φορές είναι πολύ αργά, μερικές φορές η ζημιά είναι μη αναστρέψιμη, μερικές φορές το μόνο που μπορεί να προσφέρει ο προδότης είναι η ειλικρίνεια. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο μάθημα της ενηλικίωσης. Να μπορείς να κοιτάξεις κατάματα τη ζημιά που προκάλεσες χωρίς να μετατρέπεσαι σε τέρας και ταυτόχρονα να αναλαμβάνεις την ευθύνη χωρίς να βυθίζεσαι στην αυτοκαταδίκη. Να παραδέχεσαι το τραύμα χωρίς να διεκδικείς αθώωση.

Κάπως έτσι κάποια στιγμή μπορεί να θεραπεύεται όχι μόνο ο προδομένος, αλλά και ο προδότης. Όχι όταν ξεχνά ή όταν δικαιολογείται. Αλλά όταν αποκτά την ταπεινότητα να δει καθαρά αυτό που συνέβη και να επιτρέψει σε αυτή τη γνώση να τον μεταμορφώσει.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η μόνη λύτρωση που μας προσφέρεται.

Όχι να ξαναγίνουμε αθώοι. Αλλά να γίνουμε πιο αληθινοί. Γιατί η προδοσία είναι πράγματι μια αναδρομική καταστροφή. Αναγκάζει τον άνθρωπο να επιστρέψει πίσω και να κοιτάξει ξανά ολόκληρη την ιστορία του και η θεραπεία είναι επίσης μια αναδρομική πράξη. Όχι μια πράξη λήθης, αλλά μια πράξη αλήθειας.

Η στιγμή που παύεις να κρύβεσαι από αυτό που έκανες και αρχίζεις να το εντάσσεις στην ιστορία σου, όχι ως άλλοθι, ούτε ως ταυτότητα, αλλά ως γνώση. Γιατί οι αρχαίοι ήξεραν κάτι που εμείς συχνά ξεχνάμε. Ότι η αληθινή θεραπεία δεν ξεκινά από την αθώωση, αλλά από την αναγνώριση της πληγής και από το θάρρος να παραμείνεις παρών μπροστά της.

Ίσως τελικά το ερώτημα να μην είναι αν υπήρξα κάποτε ο Ιούδας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, αν είναι αρκετά ειλικρινείς, θα αναγνωρίσουν πως κάποτε πρόδωσαν κάτι που αγαπούσαν. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα ακολουθήσουμε τον δρόμο του Ιούδα ή του Πέτρου. Αν η ενοχή θα γίνει αυτοκαταδίκη ή μετάνοια. Αν θα μετατραπεί σε θηλιά ή σε γνώση. Αν θα μας συντρίψει ή θα μας μεταμορφώσει.

Ο Ιούδας δεν άντεξε να ζήσει ως ο άνθρωπος που πλήγωσε. Ο Πέτρος έμαθε να ζει με αυτή τη γνώση και να μεταμορφώνεται μέσα από αυτήν. Και εκεί ίσως βρίσκεται η βαθύτερη διαφορά και η θεραπεία.

Λιγότερα

Christos Papadimitriou, Pinelopi Koujianou Goldberg: Honoured for their decisive contributions to science

 

Bodossaki Excellence Award 2026: From expanding the frontiers of computational thinking to the impacts of globalisation on social well-being. The preeminent theoretical computer scientist, Christos Papadimitriou and the internationally renowned economist, Pinelopi Koujianou Goldberg, are honoured for their decisive contributions to science.

The Bodossaki Foundation announces the two distinguished Greek scientists who are being honoured with the Bodossaki Excellence Award 2026 for their pioneering and internationally recognised life’s work, which contributes decisively to the advancement of science. 

• In the field of Technological Sciences, the 2026 Bodossaki Excellence Award is presented to Christos Papadimitriou, Donovan Family Professor of Computer Science, Columbia University, USA.

• In the field of Social Sciences, the 2026 Bodossaki Excellence Award is presented to Penelope Koujianou Goldberg, William Nordhaus Professor of Economics and Global Affairs at Yale University, USA.

The Bodossaki Excellence Awards will be presented by the President of the Republic, Mr Konstantinos An. Tasoulas, at the Award Ceremony to be held on Thursday 25 June 2026 at Megaron the Athens Concert Hall.

The Bodossaki Excellence Award is awarded biennially to Greeks who have dedicated their lives to science, and is accompanied by a cash prize of €100,000. The Excellence Award Committee  is responsible for evaluating nominations and selecting the laureates. The Committee is composed of eight internationally renowned foreign scientists who hold top scientific distinctions, including the Nobel Prize in Economics, the BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Prize, the Boltzmann Medal, the Lorentz Medal, the Spinoza Prize and the NIH Director’s Pioneer Award, as well as being distinguished members of scientific academies.

“The objective of the Bodossaki Excellence Award is twofold: on the one hand, to serve as our country’s most elevated scientific recognition for Greek scientists who, through their dedication to science, their integrity and creative spirit, have expanded the frontiers of knowledge and left their mark on the advancement of science; on the other hand, the Award showcases crucial role models for the generations to come,” notes Athina Dessypri, President of the Board of Trustees of the Bodossaki Foundation. “The institution relies on a rigorous and impartial evaluation process, with the contribution of an Excellence Award Committee composed of foreign scientists of international standing who have themselves made a profound scientific impact. It is with great pleasure that we welcome Ms Pinelopi Koujianou Goldberg and Mr Christos Papadimitriou into the prestigious circle of the institution’s laureates.”

---

The laureates’ lifelong scientific contributions

Christos Papadimitriou: The limits of computation

Christos Papadimitriou has had a decisive influence on theoretical computer science.

His early research laid the mathematical foundations of computational complexity theory—the rigorous study of what computers can and cannot solve efficiently.  His contribution to the theory of approximation algorithms demonstrated not only that intractable optimisation problems can be tackled through algorithms that provably approach the optimal solution, but also when even approximation lies beyond the limits of feasibility.  He also pioneered the study of problems—such as finding equilibrium points in games—where mathematical theory guarantees the existence of a solution, yet the solution remains computationally intractable. This body of work provides the language and the tools on which much of modern algorithmic design is based.

Over the last three decades, Christos Papadimitriou has pursued an ambitious research agenda: the use of computational theory as an interpretative tool for understanding other sciences. He is one of the founders of algorithmic game theory, which introduced rigorous computational thinking into economics and strategic behaviour—contributions that proved instrumental to our understanding of the Internet.  Since 2005, his interests have expanded into biology and evolutionary theory, and more recently, into the study of the brain and artificial intelligence, where his investigations have focused on the computational and biological foundations of intelligence and language.

Christos Papadimitriou has played a decisive role in popularising modern computational theory among students and the broader public alike, through textbooks but also through novels in which mathematics and computer science serve as the structural backbone of the narrative.

He studied at the National Technical University of Athens and at Princeton, and has taught at Harvard, MIT, Stanford, UCSD, the National Technical University of Athens, and—for 22 years—at UC Berkeley.  Since 2017, he has been a professor at Columbia University and co-founder of “Archimedes”, the Greek AI research institute.

Christos Papadimitriou has been a full member of the Academy of Athens since 2024. He is also a member of the United States National Academy of Sciences, the National Academy of Engineering and the American Academy of Arts and Sciences.

Pinelopi Koujianou Goldberg: An empirical analysis of global trade and development

Pinelopi Koujianou Goldberg is a leading researcher in the empirical analysis of global trade policy, with a focus on international trade and development issues.  By combining microeconomic data with structural economic models, she has produced critical estimates regarding the impact of globalisation on social well-being and the unequal distribution of its benefits both between and within countries.

She studied economics at the University of Freiburg and went on to complete her graduate studies and Ph.D. at Stanford.  She has held tenured professorships at Princeton and Columbia, as well as at Yale, where she currently serves as the William Nordhaus Professor of Economics and Global Affairs.

Her work has highlighted the impact of trade policies on productivity and consumer welfare, as well as on poverty, inequality and economic growth, particularly in developing nations.  Her research has also demonstrated that the effects of trade liberalisation are not uniform; rather, they depend on market structures, the degree of competition, institutional conditions, and domestic policies and economic frictions.

During her tenure as Chief Economist of the World Bank, 2018–2020, she enhanced research transparency standards and promoted evidence-based policy design, extending the impact of her academic work into the policy sphere.  She has also served in top leadership positions within her discipline, notably as Editor-in-Chief of the American Economic Review and President of the Econometric Society.

In her recent work, she analyses the shifts in globalisation—including the US-China trade war and the resurgence of industrial policy—as well as the role of gender-based distortions in restricting economic participation and growth.

Pinelopi Koujianou Goldberg is a member of the United States National Academy of Sciences and the American Academy of Arts and Sciences, and an International Fellow of the British Academy.

---

Excellence Award winners:

The following professors have received the Bodossaki Excellence Award: Ioannis Iliopoulos (2002), Kyriacos Nicolaou (2004), Athanassios Fokas (2006), Demetrios Christodoulou (2006), Evangelos Moudrianakis (2009), Charalampos Moutsopoulos (2011), George Chrousos (2011), Chryssa Kouveliotou (2024), and Nektarios Tavernarakis (2024).

BACK TO LIST