Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 3 Μαρτίου 2023

Yanis Varoufakis - Γιάνης Βαρουφάκης: Αιτία της αδιανόητης τραγωδίας

 Yanis Varoufakis - Γιάνης Βαρουφάκης 

1 ημ. 
Αιτία της αδιανόητης τραγωδίας η εγκληματική ιδιωτικοποίηση που δρομολόγησε το ΠΑΣΟΚ, ολοκλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ κι ενίσχυσε η Νέα Δημοκρατία #Τεμπη
---------------------------------------------------------------------
Διαβάστε περισσότερα
👇
Επικίνδυνες αμαξοστοιχίες πτωχευμένης Ιταλικής εταιρείας κινούμενες σε ράγες (και στο έλεος σημάτων) απαξιωμένης κρατικής εταιρείας της οποίας το προσωπικό συρρικνώθηκε ώστε τα έργα να παραδοθούν σε σκοτεινούς εργολάβους. Αυτή είναι η πραγματική αιτία της αδιανόητης τραγωδίας των Τεμπών.
Η αιτία της τραγωδίας είχε διαπιστωθεί πολύ πριν την τραγωδία. Μηχανικοί, εργοδηγοί, συντηρητές φώναζαν καιρό τώρα: «Παραδίδουν το έργο μας σε άσχετους. Μας στερούν τα εργαλεία και το προσωπικό χωρίς τα οποία θα κλαίμε νεκρούς.» Και, τώρα, που μετράμε τους νεκρούς, ο κ. Μητσοτάκης αποφάνθηκε ότι ήταν… «ανθρώπινο λάθος».
Το πρώτο πείραμα ιδιωτικοποίησης εθνικών σιδηρόδρομων έγινε την περίοδο 1993-1997 στη Βρετανία όταν ο ύστερος Θατσερισμός αποφάσισε, μετά την δική τους ΔΕΗ, να ξεπουλήσει και τους σιδηρόδρομους. Για να μην τους κατηγορήσουν ότι δημιουργούν ιδιωτικό μονοπώλιο, έσπασαν την ενιαία εταιρεία σε κομμάτια τα οποία πούλησαν ένα-ένα. Το αποτέλεσμα; Η τραγωδία με τους 31 νεκρούς στο Πάντιγκτον τον Οκτώβρη του 1999. Ζηλεύοντας την «επιτυχία» του βρετανικού εγχειρήματος, τα ίδια έκαναν εδώ. Πρώτα το ΠΑΣΟΚ, μετά – υπό την πίεση της τρόικας – ο ΣΥΡΙΖΑ και, πιο πρόσφατα, η Νέα Δημοκρατία.
Το απαρχαιωμένο δίκτυο του ΟΣΕ χρειαζόταν πολλά δισεκατομμύρια για να αναβαθμιστεί. Τι θα μπορούσε να έχει γίνει αντί για την εγκληματική ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ; Μια τέτοια επένδυση μπορούσε να γίνει, διατηρώντας τόσο το «ενιαίο» του ΟΣΕ όσο και τον δημόσιο χαρακτήρα του, με συμφωνία ανάλογη της Κινεζικής κυβέρνησης με την Ιαπωνική Kawasaki που οδήγησε στην κατασκευή της υπερσύγχρονης γραμμής Πεκίνου-Σανγκάη – το πρώτο βήμα πριν κατασκευαστεί το πιο εντυπωσιακό δημόσιο σύστημα σιδηρόδρομων, μήκους 25 χιλιάδων χιλιομέτρων, στον κόσμο.
Με τον λαό μας να θρηνεί, δεν θα επιτρέψουμε να «ξεπλυθεί» η ένοχη ιδιωτικοποίηση που μας έφερε ως εδώ. Αποτελεί χρέος μας σ’ ένα λαό που, τον Ιούλιο του 2015, είχε πει ΟΧΙ σε όλα αυτά τα εγκλήματα.
Όλες οι αντιδράσεις:
Costas Tsiantis

Στέλλα Τεργιακή, για το τρένο του θανάτου

 

Μάρτης ήταν …
Σαν τη Μεγάλη Παρασκευή, ξημέρωσε…
Δεν έχω χρώματα να ζωγραφίσω,
χάθηκαν στο κενό της λύπης…
Σιωπώ…
Κι η ποίηση, αρνήθηκε να συμμετέχει!
«Δεν έχω λόγια να σου πω»,
είπε ... και στάθηκε, συλλογισμένη, παραπέρα…
Στα μάτια μου εικόνα η μάνα, να ωρύεται
και να λιποθυμά σε αγκάλες…
να χάνεται ο πατέρας στο πόνο το βουβό…
«Παιδί μας» ….
Ανήμπορη, αλαφιασμένη … τους κοιτώ
Δεν δύναμαι το πόνο να μετρήσω …
Το μέτρο χάθηκε στου ουρανού
και στου πελάγου τα βάθη.
Μα η ψυχή μου κλαίει συμμετέχοντας...
δίχως να με ρωτήσει …
Δυο μαύρα μάτια γελαστά
τους κοιτούν από ψηλά, νοσταλγικά …
με δάκρυ αγιασμένο…
και να … Άγγελοι έγιναν... κατάλευκοι
κρατώντας στ’ ακροδάχτυλα ρόδα
και κρίνα και τριαντάφυλλα….
και μύρο αφήνουν πίσω τους…
ήτανε μύρα άλλωστε… νεανικά κι ατόφια…
«Που πάτε; Αφήσατε βιβλία ανοιχτά…
Σας περιμένουν τόσα, όλα μισά τ΄αφήσατε..» …
Ριγώ σιωπηλά …
Σιωπώ με ρίγος στη ψυχή μου…
Σε ποιες και πόσες λέξεις να χωρέσει τόση οδύνη;
Τα σύμφωνα και τα φωνήεντα δεν έχουν θέση…
Εξομοιώνονται στον οδυρμό, που πρωταγωνιστεί!
Μάρτης ο μήνας της απώλειας…
Δίχως την ένδειξη του «είμαι εδώ» στο πέτο…
Άνοιξη… Μάρτης … Αναγέννηση...
ήταν σαν «έφυγες» κι εσύ,
Τριανταφυλλένιο μου αστέρι …
Κι εγώ … σιωπώ …
© Στέλλα Τεργιακή
1.3.2023
Ας είναι ευλογημένο το ταξίδι στο αέναο Φως, όλων όσων έφυγαν ...
Οι περισσότεροι νέα παιδιά με όνειρα, ελπίδες, γεμάτη καρδιά...
και στιβαρά μπράτσα για να σηκώσουν στα χέρια τους τη ζωή,
που κάποιοι τους στέρησαν τόσο βάναυσα...
με την ελλειμματική αδιαφορία τους, τις αμέλειες και τις προχειρότητες των πεπραγμένων τους....
Όχι άλλα λόγια ξύλινα και κούφια....
Μόνο σιωπή... αληθινής ανθρώπινης ενσυναίσθησης...
Και πράξεις...!!!
Όλες οι αντιδράσεις:
Εσείς, Χρύσα Χονδροθύμιου Κόθρου, Maria Katsarani και 3 ακόμη
1
Μου αρέσει!
Σχόλιο
Κοινοποίηση

Στην ίδια χώρα που οι πλειστηριασμοί σπιτιών γίνονται ηλεκτρονικά, η ασφάλεια των επιβατών φαίνεται πως εξαρτάται από... «μανιβέλες και κλειδιά»

 ROSA

1 ημ. 
Στην ίδια χώρα που οι πλειστηριασμοί σπιτιών γίνονται ηλεκτρονικά, η ασφάλεια των επιβατών φαίνεται πως εξαρτάται από... «μανιβέλες και κλειδιά», αφού τα συστήματα ασφαλείας ή δεν λειτουργούν ή είναι ανύπαρκτα.
Η συστηματική υποβάθμιση για κάθε τι δημόσιο, το ξεπούλημα στα συμφέροντα, η θυσία της ασφάλειας του λαού για τα κέρδη κάποιον, είναι που μας οδήγησαν εδώ. Ποιος ξέρει, ίσως αν ταξίδευαν ισχυροί με τα τρένα στην Ελλάδα, να μην θρηνούσαμε σήμερα τόσες ζωές.
Η τραγωδία στα Τέμπη, είναι ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα κι όχι απλώς ένα ανθρώπινο λάθος.

Ν' ανεβαίνεις ψηλά - Μαρία Δουράκη

Κατερίνα Τσιρίδου- Τάσος Κακλαμάνης. ΜΑΡΙΚΑ ΝΙΝΟΥ Σαν άστρο εβασίλεψα


Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο, βιβλίο και κείμενο

Πέμπτη 2 Μαρτίου 2023

Γιώργος Κοντογιώργης: Βρέθηκε τελικά ο ένοχος της τραγωδίας των Τεμπών, ο σταθμάρχης!

...Με άλλα λόγια, εάν η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να θρηνήσει και άλλα θύματα του τύπου της Μάνδρας, του Ματιού ή των Τεμπών και μάλιστα να διασώσει ό,τι ακόμη μπορεί να διασωθεί για τη χώρα, μία λύση υπάρχει: να πάψει να γίνεται συνένοχος του εγκλήματος με την ψήφο της και να αξιώσει να εθνικοποιηθεί το κράτος, δηλαδή να διεκδικήσει την πολιτική της ελευθερία, που επάγεται την ανάληψη έστω κατά μικρόν της ευθύνης της συλλογικής της μοίρας.

Η λογική της εναλλαγής στην εξουσία δοκιμάστηκε επί δύο αιώνες με τραγικά για τον ελληνισμό αποτελέσματα. Όσο και αν η κρατική διανόηση προσπαθεί να τα σκεπάσει κάτω από το χαλί της αλλοτρίωσης και της επινόησης μιας ιστορίας που δεν ανήκει στον ελληνισμό, η πραγματικότητα είναι αδήριτη και διακρίνεται διά γυμνού οφθαλμού. Αρκεί να αναλογισθεί κανείς που ήταν ο ελληνισμός σε συνθήκες εθνικής κατοχής και πού βρίσκεται σήμερα.

Εν κατακλείδι, μπροστά στα άψυχα σώματα τόσων νέων ανθρώπων είναι σκάνδαλο να σκυλεύονται τον θρήνο των οικείων τους οι πρωταίτιοι του εγκλήματος: σύσσωμη η πολιτική τάξη με πρώτη την ηγεσία της κομματοκρατίας. Το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να αποχωρήσει εν σιωπή και μετάνοια. Να ντραπεί αν της απομένει λίγο φιλότιμο. Επιτέλους.

Όλες οι αντιδράσεις:
Costas Tsiantis

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)