Το τελος της Φυσικής;

Το Τρελοβάπορο του Οδυσσέα Ελύτη

Ποίηση Οδυσσέας Ελύτης και μελοποιήση Δημήτριος Λάγιος.

Πάνος Δρίζος " Άσμα σ' έναν ποιητή" {Tribute to George Seferis}

Ερμηνεία : Πάνος Δρίζος Μουσική / Ενορχήστρωση: Γιώργος Αβραμίδης Ποίηση : Παναγιώτης Ορνιθόπουλος ΑΣΜΑ Σ' ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ (Ποιητική Συλλογή "Σμύρνης Ενθύμιον" 2019 Εκδόσεις Όστρια) Ένδοξε μας Σμυρνιέ ποιητή δύο κόσμοι ο βίος που είχες απ' τη μια η φιλότης να ευωδιάζει τη γη απ' την άλλη το νείκος που αδίκως μετείχες. Καλοκαίρια στη Σκάλα παιδί της θαλάσσης το κύμα ρωτούσες αν γινόταν να ζούσες την κάθε στιγμή με της Τέχνης πνοή ν' ανασάνεις ποθούσες. Όταν έκανες της ζωής τη στροφή τα κρυφά περιγιάλια τί ωραία υμνούσες τ' αηδόνια στις Πλάτρες περίμεναν εκεί κελαηδώντας γλυκά όταν τα συναντούσες. Μες στη Σμύρνη τη χειμερινή τη ρουτίνα με θλίψη κοιτούσες τη βροχή πως θα διώξεις από την ψυχή τους ασπάλαθους γύρω σου αναζητούσες. Στο κατάστρωμα μια αστραπή! δίχως φόβο σημειώσεις κρατούσες ημερολόγια έγραφες στη διαδρομή για σπηλιές και πηγάδια°μέσα τους ξεδιψούσες. Όταν έκανες της ζωής τη στροφή τα κρυφά περιγιάλια τί ωραία υμνούσες τ' αηδόνια στις Πλάτρες περίμεναν εκεί κελαηδώντας γλυκά όταν τα συναντούσες. Απ' τη στέρνα σου βρήκες πηγή που φωτίζει το σκότος που ζούσες είδες γάτες που μάχονταν κάθε πρωί με τα φίδια κοντά σ' εκκλησιές που περνούσες. Σαν τα πεύκα που παίρνουν μορφή του ανέμου που πια δε φυσούσε ενδοξέ μας Σμυρνιέ ποιητή ειν' οι στίχοι σου όταν ο λαός σε πενθούσε.

Δημιουργώντας την Ελλάδα της επόμενης μέρας

..Ασύμβατοι διάλογοι! Για άλλη μια εκατονταετία ακόμη, η ελληνική διανόηση μπλοκάρει την ενδογενή ανάπτυξη του τεχνολογικού γεγονότος, αλλά και της επιστήμης, η οποία είναι δυνατή και γίνεται μόνο με την πολύπλευρη ενεργοποίηση των ανθρώπινων δυνατοτήτων κι όχι με μια αφηρημένη ενστάλαξη της έννοιας του μέλλοντος στους μαθητές, ούτε την ''πολιτιστική μελαγχολία''! Την φοβάται ο κ. Τσουκαλάς την επιστημονική αλήθεια-γιατί καταργεί λέει την αμφισβήτηση. Και αντίστοιχα ο κ. Ράμφος βλέπει ως φόβο το παρελθόν (παρότι χρησιμοποιεί εμφατικά ρήση του Αισχύλου). Κατ' ουσίαν δηλαδή φοβάται την παιδεία-ως το σύνολο μεταξύ άλλων αντικειμένων - των επιτευγμάτων των θετικών και των άλλων επιστημών όπου ''σε κοιμίζει η βεβαιότητα'', όπως λέει, παραγνωρίζοντας ο κ. Ράμφος τον τιτάνιο αγώνα, την αμφισβήτηση, τον ιδρώτα και τον πόνο με τον οποίο οικοδομείται η επιστήμη. Έτσι λοιπόν κ. Τζήκα, μην περιμένεις Sillicon valley στην Ελλάδα. Ο Μεσαίωνας καλά κρατεί εδώ απ' όλες τις μεριές. ''Είναι το Σύστημα, ανόητε'' (όπως είπε ο κ. Τσουκαλάς), που δυστυχώς δεν μπορεί να υπερβληθεί παρά με ιδρώτα πολύ και πόνο [κι όχι απλά την ψυχανάλυση που εισηγείται ο κ. Ράμφος].

Νέα γαλλική πρόταση για 4 φρεγάτες στα 3,5δις με ό,τι οπλισμό απαιτήσει ...

Γ. Καραμπελιάς: Το σύγχρονο πολιτικό δίπολο στην Ελλάδα 200 χρόνια μετά ...

Γιώργος Καραμπελιάς: Οι Έλληνες φεύγουν, το κέντρο της Αθήνας έχει μεταβ...

John Williams & Maria Farantouri: Του πικραμένου. Songs and Guitar Pieces by Theodorakis

-Federico Garcia Lorca, «ΤΟΥ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΥ»

Είκοσι τρεις του Θεριστή
στου Πικραμένου την αυλή
πάνε και λεν παν και του λένε:
αν το μπορείς δυστυχισμένε
Στο περιβόλι σου έβγα απόψε
και τα λουλούδια σου όλα κόψε

Γράψε στη θύρα σου σταυρό
βάλ’ από κάτου τ’ όνομά σου
τι θα φουντώσουν στα πλευρά σου
ταχιά τσουκνίδες κι αγριάδες

Πάρε κεριά πάρε λαμπάδες
τα χέρια μάθε να σταυρώνεις
και πάνου από την ερημιά
γέψου της νύχτας τη δροσιά
Τι πριν περάσουν μήνες δυο
θα κείτεσαι στα σάβανα

Στους ουρανούς ψηλά προβαίνει
ο Ταξιάρχης και πηγαίνει
πόχει το σύννεφο σπαθί
στράφτει και πάει και δε μιλεί

Κι είκοσι τρεις του Θεριστή
μέσα στην έρμη την αυλή
Τα μάτια ανοίγει ο Πικραμένος
της μοίρας ο σημαδεμένος
Κι είκοσι τρεις του Αυγούστου
γέρνει και τα σφαλεί.
(Οδυσσέας Ελύτης, 2η γραφή, Ίκαρος)

 

Γιάννης Μάζης: Φόβητρο για Ερντογάν η θυμωμένη Γαλλία (AUKUS), που έρχετ...

Η λοιμική της κενολογίας- Του Χρήστου Γιανναρά

 

Η λοιμική της κενολογίας Posted: 20 Sep 2021 12:18 AM PDT Με την εκδημία του ο Μίκης Θεοδωράκης χάρισε σε όλους εμάς, τους συμπατριώτες του, μια μάλλον τελευταία αναζωπύρωση του χαμένου πια βιώματος της φιλοπατρίας. Επιβίωσε πολυτραγουδισμένη η φιλοπατρία του Μίκη, της αποδόθηκαν τιμές, έστω και με κοινότοπες άψυχες φλυαρίες, από τους θεσμικούς ενταφιαστές της ελληνικότητας – πολιτικούς, δημοσιογράφους, Δεξιούς και Αριστερούς υπέρμαχους του Ιστορικού Υλισμού. Η μεθοδική «αποτοξίνωση» των Ελλήνων από την ελληνικότητά τους πήρε χαρακτήρα καταιγιστικό από το 1974, με την κατάρρευση της δικτατορίας. Κάθε αναφορά στον πατριωτισμό, στη γενέθλια γη και κοινότητα, στην παράδοση, Ιστορία, πολιτισμό των Ελλήνων, «μύριζε» χούντα, κάθε νουνεχής την απέφευγε. Καθάρθηκε το λεξιλόγιο ταχύτατα, δεν υπήρξε κόμμα που να αντισταθεί στην εμπεδωμένη, από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, τρομοκρατία των «προοδευτικών» δυνάμεων. Θεωρήθηκε η «μεγάλη ώρα» της ελλαδικής Αριστεράς, η οργανωτική της υπεροχή τής έδινε τη δυνατότητα να αστυνομεύει κάθε έκφραση ενημέρωσης ή παιδαγωγίας –ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, πολιτιστικούς συλλόγους, σχολεία, πανεπιστήμια–, κάθε δημόσιος λόγος απηχούσε την υποταγή ή και συστράτευση στη φοβία για τον πατριωτισμό. Ο «μέγας» Καραμανλής και οι πολιτικοί του υπήκοοι ήταν τα εμφατικότερα υποδείγματα έμφοβης υποταγής στη διεθνιστική (καπιταλιστική ή «προοδευτική») προπαγάνδα. Μεθοδικότατα, ο διεθνισμός του προλεταριάτου φρόντισε να αλώσει πρώτες (συχνά με εξωφρενική αυθαιρεσία) τις τότε Παιδαγωγικές Ακαδημίες και στη συνέχεια τα πανεπιστημιακά Τμήματα που ετοίμαζαν λειτουργούς της εκπαίδευσης. Κατορθώθηκε ο τάχα και «αριστερός» διεθνισμός να επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία σαν αναγκαία συνάρτηση της «προόδου». Το μεγάλο προσόν και κατόρθωμα του Μίκη Θεοδωράκη ήταν ότι δεν υποτάχθηκε στις κομματικές παρωπίδες. Κράτησε ανόθευτη, στη ζωή του και στη δουλειά του, την ελληνικότητα που μεταγγίζει η βιωματική λαϊκή παράδοση: Είχε το αισθητήριο να διακρίνει την ελληνική γνησιότητα, όση επιβίωνε στον στανικό «εξευρωπαϊσμό» των θεσμών και της οργάνωσης του βίου. Είδε στην απελευθέρωση από τη χούντα μια συναρπαστική ευκαιρία, να αφυπνισθεί η Ελλάδα, να αποτινάξει τη σχιζοφρένεια της δάνειας διχοστασίας. Γι’ αυτό δήλωνε ο ίδιος «κομμουνιστής», ενώ ταυτόχρονα στήριζε τον Καραμανλή σαν αντέρεισμα της απειλής των τανκς – δέχθηκε ο «κομμουνιστής» Μίκης να υπουργοποιηθεί στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Την πολιτική του ταυτότητα τη δήλωνε η μουσική του δημιουργία – ήταν κάτι συναρπαστικό, μια επανάσταση στη νοο-τροπία. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τη δογματική ιδεολογία, την προπαγάνδα. Οραμά του ήταν η ελληνική διαφορά, που την έκανε τραγούδι για να τη σώσει από το ιδεολόγημα. Έτσι, χάρη στον Μίκη, είδαμε την ελληνική διαφορά να μην απομονώνει την Ελλάδα, αλλά να γίνεται όχημα εισόδου στον διεθνή στίβο. Από την ίδρυσή του το πλασματικό ελλαδικό κρατίδιο οργανώθηκε και λειτούργησε μιμητικά, μεταπρατικά, υποταγμένο ασφυκτικά στη δυτική πατρωνία – υπουργεία, κοινοβούλιο, κόμματα, ιδεολογίες, Δίκαιο και δικαστήρια, σχολεία και πανεπιστήμια, εμπόριο και βιομηχανία, πολεοδομία και αρχιτεκτονική, ακόμα και η εκκλησία, τα πάντα «κάλπικο δάνειον», όπως το είπε ο Μακρυγιάννης, όλα ξενόφερτα, όλα απομιμήσεις, ξιπασιά «νάνου ορθουμένου επ’ άκρων ονύχων και τανυομένου να φθάσει εις ύψος και φανή και αυτός γίγας» (Παπαδιαμάντης). Από το τέλος της δικτατορίας των συνταγματαρχών ώς σήμερα η αλλοτρίωση του Ελληνισμού συντελείται με ταχύτητα φωτιάς που κατακαίει κατάξερο δάσος – όμως στον στίβο παντοδαπής εκφραστικής η ελληνικότητα επιβιώνει. Οχι με οργανωμένη πυρόσβεση, αλλά στις «υπόγειες στοές» που αινιγματικά τραγουδάει ο Σαββόπουλος. Σπιθαμιαίοι πρωθυπουργίσκοι, τόσο ασήμαντοι όσο και οι ημιπαράφρονες δασοεμπρηστές, ξηλώνουν από παντού την ελληνικότητα σαν να δαιμονίζονται που ακόμα επιζεί. Περνούν και αφανίζονται οι σπιθαμιαίοι. Και παραδόξως επιβιώνει η αοπλία της ποιότητας: Μάνος Χατζιδάκις, Διονύσης Σαββόπουλος, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Νίκος Ξυδάκης, Γιάννης Μαρκόπουλος. Ποιο ηχηρό όνομα από την πολιτική αγορά μπορεί να αναμετρηθεί με το θησαύρισμα ελληνικής αυτοσυνειδησίας, που άφησαν κληροδότημα ο Χρήστος Βακαλόπουλος και ο Κωστής Παπαγιώργης; Ποιος κομματάνθρωπος είναι ικανός να υποκλιθεί στους δύο ζώντες κορυφαίους της ελληνικής ποίησης σήμερα: Νίκο Παναγιωτόπουλο και Ανθή Λεούση; Ελπίδα για τον Ελληνισμό είναι η «μέσα Ελλάδα» όπως την ονομάτιζε ο Ζήσιμος Λορεντζάτος. Ποιος θυμάται σήμερα (και γιατί να θυμηθεί) τον δήμαρχο της Αλεξάνδρειας, όταν ζούσε εκεί ο Καβάφης, ή τους πρωθυπουργούς τότε στην Αθήνα; Με την ίδια λογική αξιολογήσεων της ποιότητας του βίου ή πολιτισμού οφείλουμε, όχι άγνοια ή παράκαμψη, αλλά «ανάθεμα» παλλαϊκό σήμερα σε υπουργούς Παιδείας και πρωθυπουργούς, που επέβαλαν το μονοτονικό, κατάργησαν το γλωσσικό πρωτείο των Αρχαίων Ελληνικών, υποκατέστησαν το σχολείο με το φροντιστήριο. «Πατρίδα» θα πει: να οφείλεις στα παιδιά σου μια «κοινωνία σχέσεων», όχι μια «κοινωνία αγορών».

Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΟΚΟΤΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

George Seferis ‘The King of Asine’ read by John Bennet

ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ.