Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 9 Αυγούστου 2021

Αλέξανδρος Βαναργιώτης · ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ:-Εἶχον ἀπὸ σμικρῶν ὀλίγον βίον

ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ:-Εἶχον ἀπὸ σμικρῶν ὀλίγον βίον
Εἶχον ἀπὸ σμικρῶν ὀλίγον βίον
οὔτε τι δεινὸν ῥέζων οὔτ᾿ ἀδικῶν οὐδένα. Γαῖα φίλη, Μικύλος εἴ τι πονηρὸν ἐπῄνεσα, μήτε σὺ κούφη γίνεο μήθ᾽ ἵλεω δαίμονες
οἵ μ᾽ ἔχετε.
ΠΑ 7.460
Απόδοση
Με λίγα κέρδη ζούσα φτωχικά.
Κακό δεν έκανα
ούτ' έβλαψα κανέναν.
Εμένα, τον Μικύλο, φίλη Γη,
αν συγκατένευσα σε κάτι
σκοτεινό,
με χώμα ελαφρύ μη με σκεπάσεις
κι εσείς οι χθόνιοι Θεοί
ζητώ
να μη μου δείξετε συμπάθεια καμιά
στον κάτω κόσμο εκεί που με κρατάτε.
Αλέξανδρος Βαναργιώτης
Εσείς και 42 ακόμη
4 σχόλια
Μου αρέσει!
Σχόλιο
Κοινοποίηση
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Κυριακή 8 Αυγούστου 2021

Η ΕΚΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ..

 Η ΕΚΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ- Ολοι πρώτοι σ' ανατολή και δύση στην πολεμική τεχνολογία- σε πολεμικά αεροπλάνα, υποβρύχια, πλοία, ελικόπτερα που επιχειρούν σε εικοσιτετράωρη βάση. Αλλά για τη δασική προστασία τεχνολογία περασμένου αιώνα με αεροπλάνα και ελικόπτερα να στερούνται τεχνολογικών συστημάτων που θα τους επέτρεπε να πετάνε μέρα και νύχτα και να βλέπουν μέσα στον καπνό για το πού θα ρίξουν το νερό. Αυτό είναι το κατάντημα των αξιών του πολιτισμού μας και των υποκριτών παγκόσμια που ενώ μιλάνε επί δεκαετίες για κλιματική αλλαγή δεν έκαναν τίποτα για τη δασοπυρόσβεση, αλλά δόθηκαν απλά στο κέρδος: να φτιάχνουν και να εμπορεύονται ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά και να επινοούν κάθε είδους συσκότιση των πραγμάτων. Και μέσα σ' αυτή την ιεράρχηση των αξιών, ούτε ζώνες πυροπροστασίας δεν άνοιξε το ελληνικό κράτος. Συγκινητικές οι προσπάθειες πυροσβεστών, χειριστών ελικοφόρων, εθελοντών και απλών πολιτών , αλλά υπερκαλύπτονται από την κρατική και πολιτική ανεπάρκεια που έχει χάσει τη σχέση της με προληπτικά μέτρα, σχεδιασμούς πυροπροστασίας και πυρόσβεσης, συντήρηση εξοπλισμού, και ανάπτυξη σχετικών δικτύων και υποδομών.  Κώστας Τσιαντής 8/8/2021

Attica

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

KONSTANTAKOPOULOS.GR Η μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ελληνική ιστορία και οι συνέπειές της

 ''...Η κλιματική αλλαγή δεν επιβάλλει όμως μόνο την υιοθέτηση νέων πολιτικών, επιβάλλει επίσης την αποφασιστική εγκατάλειψη όλων των μοντέλων πολιτικής των μεταπολεμικών κυβερνήσεων που ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, κάτι που υποσχέθηκε και δεν έκανε ποτέ το ΠΑΣΟΚ το 1981: μια πλήρη τομή στο ίδιο το μοντέλο διακυβέρνησης. Για να δώσουμε ένα απλό παράδειγμα, το 2003 η κυβέρνηση Σημίτη ψήφισε τον νόμο για την πολιτική προστασία που περιείχε και πρόβλεψη για την…

Δείτε περισσότερα
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vassilis Tsabropoulos 6 Αυγούστου στις 9:29 μ.μ.

 

Λύπη και βαθιά θλίψη για την τραγική εικόνα των τελευταίων ημερών. Άλογη πραγματικότητα, πέραν απο τα εγγενή όρια ενός αγαθού ανθρώπινου νου, ο οποίος πάσχει, υφίσταται τη ζωή ως αιτιώδης, φθαρτός και αιωνίως πάσχων.
Ο,τι συμβαίνει γύρω μας, στον κόσμο της εκλογικευμένης φαινομενικότητας που μεταφράζεται ως ρεαλιστική πραγματικότητα, είναι απλώς η στέρηση του καλού και του αγαθού που ονομάζεται απρόσκοπτα απο τους ανθρώπους "ξαφνικό κακό". Δεν υπάρχει η λέξη "ξαφνικό" η "απρόοπτο".
Το Κακό, σε όλες τις εκφάνσεις του, παραμένει η απουσία ενος Καλού, που θα έπρεπε νομοτελειακά να ειναι παρόν, να υπάρχει και να υπερισχύει "εν σοφία".
Ο εν δυνάμει υγιής νους, θεάται τον αντικείμενο κόσμο ιεραρχικά ταξινομημένο, χωρίς τις στερήσεις του κακού, που οδηγούν στη δυσαρμονία και τη γέννηση του αφύσικου, του ανοικειου, ως προς την πρωταρχική φύση μας, στοιχείου. Η ιεράρχηση των αξιών, των ρυθμιστικών αρχών και η ιεράρχηση του ανθρώπινου "είναι" καταδεικνύει την εθελουσία φυλακή του πνεύματος μας, όταν υφίσταμεθα παθητικά τη ζωή, prope nihil, στη χαμηλότερη βαθμίδα της πραγματικότητας που έχουμε επιλέξει να υπάρχουμε.
Οι άνθρωποι στον πόνο τους συχνά θυμούνται τον Θεό, παρακαλούν και προσεύχονται για υπερβατική παρέμβαση.
Ο Θεός ομως δεν μπορεί να εξαλείψει τον πόνο από τους ανθρώπους. Η απαλλαγή του άχθου από τη βιωτή, είναι ένα από τα πιο αντιφατικά αιτήματα που θα μπορούσαν να υπάρξουν. Ο πόνος είναι η βάση, η αρχή και η αναγκαία συνθηκολόγηση της ίδιας της υλικής δημιουργίας. Είναι το ακριβό τίμημα της ζωής μας και της απόκτησης της γνώσης, που διαφοροποιεί τους ανθρώπους από τα άλλα όντα.
Η αγάπη, η θλίψη, ο πόνος, η απόγνωση, η απελπισία δεν νοούνται, αλλά μόνο βιώνονται. Δεν υπάρχουν φάρμακα πουθενά στον κόσμο, που αποσύρουν από τη συνείδηση, αυτό που έχει εγγραφεί στην πέτρα της ζωής με ανεξίτηλη χαρακιά. Δεν υπάρχουν τρόποι αποφυγής της προεπιλεγμένης στέρησης, της αδικίας, του θανάτου, παρά μόνο η αποδοχή της επιλογής, η αξιοπρεπής και η θαρραλέα ενατένισή τους. Είναι η μοναδική στιγμή που ο άνθρωπος μπορεί να φανερώσει τη δύναμή του και το αγαθό που κρύβει μέσα του, έστω και αν ο Θεός έχει κατέβει απο το podium.
Photo credits: George Moutafis / Reuters
Μπορεί να είναι εικόνα στέκεται, φωτιά και εξωτερικοί χώροι
Εσείς και 151 ακόμη
7 σχόλια
5 κοινοποιήσεις
Μου αρέσει!
Σχόλιο
Κοινοποίηση
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρασκευή 6 Αυγούστου 2021

Χρεωκοπία, πανδημία, πυρκαγιά--: Κώστας Χατζηαντωνίου

 Υπό καθεστώς διαρκούς εμφυλίου πολέμου, με επίδικο όχι καμιά μεγάλη ιδέα αλλά μια φθηνή ικανοποίηση ταξικού εγωισμού από την μια πλευρά και ταξικού φθόνου από την άλλη, ο απανθρωπισμός προελαύνει...



«Αλλ’ υπήρξεν τύφλωσις και αθλιότης και συμφορά ανήκουστος. Οι άνθρωποι, όλοι πάσχοντες, εσκληρύνοντο κατ’ αλλήλων εις επίμετρον και καθίστων την δεινοπάθειαν απείρως μεγαλειτέραν» (Αλ. Παπαδιαμάντη, «Βαρδιάνος στα σπόρκα»). 

 Παρακολουθώντας τον τρόπο που αντιδρούμε σε κάθε καταστροφή, ένας ξένος ή ψυχρός παρατηρητής, θα σάστιζε από τα ανεξάντλητα αποθέματα οργής και μίσους που σε κάθε περίσταση έρχονται στο φως, πώς θυμίζουμε μετά από κάθε συμφορά το “ουκ ηβουλήθη συνιέναι”. Υπό καθεστώς διαρκούς εμφυλίου πολέμου, με επίδικο όχι καμιά μεγάλη ιδέα αλλά μια φθηνή ικανοποίηση ταξικού εγωισμού από την μια πλευρά και ταξικού φθόνου από την άλλη, ο απανθρωπισμός προελαύνει. Οι συνωμοτικές θεωρίες που ανακουφίζουν το ανερμάτιστο εγώ αφού κάτι υπέρτερο, κάτι διαφορετικό και εχθρικό φταίει και ποτέ εμείς (τι λέξη κι αυτή, εμείς!) ανακυκλώνονται διαρκώς και εμποδίζουν όχι μόνο την οργάνωση της εθνικής και κοινωνικής άμυνας αλλά και κάτι υψίστης υπαρκτικής σημασίας: την αυτοσυνειδησία μας. Πολλοί ίσως θεωρήσουν αυτές τις λέξεις ηθικολογία. Η μεταπολιτευτική ιδεολογία έχει κάνει και σε αυτό το πεδίο τεράστια ζημιά – κι ας σκεφτούν οι Ηρακλείς της πως μια εποχή δεν σφραγίζεται μόνο από την ομαλή πολιτική της λειτουργία αλλά και από το κοινωνικό ήθος που καλλιεργεί. Και αυτό είναι, πιστεύω, το μεγαλύτερο εμπόδιο για να καταλάβουμε πως δεν είμαστε μπροστά σε μια κρίση της φύσης ή έστω της πολιτικής (μακάρι να ήταν, θα ξεμπερδεύαμε στις προσεχείς εκλογές) αλλά ενώπιον μιας κρίσης συνολικά της Ιστορίας. Πως είμαστε, όλος ο κόσμος, εγκλωβισμένοι στον φαύλο κύκλο της νεωτερικότητας που νομίζει πως λύνει παλαιά προβλήματα και γεννάει διαρκώς νέα και χειρότερα, αδυνατώντας να καταλάβει τι σημαίνει το μυστήριο του Πόνου.
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μικρή Πατρίδα - Γιώργος Νταλάρας, Χρήστος Θηβαίος, Συνήθεις Ύποπτοι (Off...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2021

Τα τζιτζίκια, Οδυσσέας Ελύτης

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)