Dimitris Konstantakopoulos: Επιστολή στην εφημερίδα Zeit

Dimitris Konstantakopoulos: Επιστολή στην εφημερίδα Zeit..

Μια καλή συμφωνία- Γ. Βαρουφάκης: «Ήθελαν να πεθάνουμε από ασφυξία άλλα δεν τα κατάφεραν» | DefenceNet.gr

Μια καλή συμφωνία- Γ. Βαρουφάκης: «Ήθελαν να πεθάνουμε από ασφυξία άλλα δεν τα κατάφεραν».

MIKE WHITNEY-Ironman Varoufakis’s Revolutionary Plan for Europe

FEBRUARY 19, 2015

SHARE ON FACEBOOKSHARE ON TWITTERSHARE ON GOOGLEMORE SHARING SERVICES190

Don't Tell Anyone in Berlin

Ironman Varoufakis’s Revolutionary Plan for Europe

by MIKE WHITNEY

“The ongoing dispute between the German and Greek governments is nothing less than a democratic revolution against German hegemony and the attempt of the Germans and their paladins in the EU to dictate Greek domestic policy.”

–Mathew D. Rose, It’s a revolution, Stupid! Naked Capitalism

“Germany is eating itself over Greece. It is eroding its moral authority, and seems prepared to destroy the eurozone’s integrity just to make a point.”

–Paul Mason, Germany v Greece is a fight to the death, a cultural and economic clash of wills, Guardian

If you haven’t been following developments in the Greek-EU standoff, you’re really missing out. This might be the best story of the year. And what makes it so riveting, is that no one thought that little Greece could face off with the powerful leaders of the EU and make them blink. But that’s exactly what’s happened. On Monday, members of the Eurogroup met with Greece’s finance minister, Yanis Varoufakis, to decide whether they would accept Greece’s terms for an extension of the current loan agreement. There were no real changes to the agreement. The only difference was semantics, that is, the loan would not be seen as a bailout but as “a transitional stage to a new contract for growth for Greece”. In other words, a bridge to a different program altogether.

In retrospect, Varoufakis’s strategy was pure genius, mainly because it knocked the EU finance ministers off balance and threw the process into turmoil. After all, how could they vote “thumbs down” on loan package that they had previously approved just because the language was slightly different? But if they voted “thumbs up”, then what?

Well, then they would be acknowledging (and, tacitly, approving) Greece’s determination to make the program less punitive in the future. That means they’d be paving the way for an end to austerity and a rethink on loan repayment. They’d also be conceding that Greece’s democratically-elected government had the right to alter the policies of the Eurogroup. How could they let that happen?

But, then again, how could they vote it down, after all, it was basically the same deal. As Varoufakis pointed out in a press conference on Monday:

“We agree to the terms of our loan agreements to all our creditors”. And we have “agreed to do nothing to derail the existing budget framework during the interim period.”

See? It’s the same deal.

This is the conundrum the Eurogroup faced on Monday, but instead of dealing with it head-on, as you would expect any mature person to do, they punted. They put off the loan extension decision for another day and called it quits. Now maybe that was the smart thing to do, but the optics sure looked terrible. It looked like Varoufakis stared them down and sent them fleeing like scared schoolchildren.

Now, remember, Monday was the absolute, drop-dead deadline for deciding whether the Eurogroup would approve or reject the new terms for Greece’s loan extension. That means the Eurogroup’s task could not have been more straightforward. All they had to do was vote yes or no. That’s it.

Instead, they called ‘Time Out’ and kicked the can a little further down the road. It was not a particularly proud moment for the European Union. But what’s even worse, is the subterfuge that preceded the meetings; that’s what cast doubt on the character of the people running EU negotiations. Here’s the scoop: About 15 minutes before the confab began, Varoufakis was given a draft communique outlining the provisions of the proposed loan extension. He was pleasantly surprised to find that the document met all his requirements and, so, he was prepared to sign it. Unfortunately, the document was switched shortly before the negotiations began with one that backtracked on all the crucial points.

I’m not making this up. The freaking Eurogroup tried to pull the old switcheroo on Varoufakis to get him to sign something that was different than the original. Can you believe it? And it’s only because Varoufakis studiously combed through the new memo that he was able to notice the discrepancy and jam on the brakes. As it happens, the final copy was just a rehash of the same agreement that Varoufakis has rejected from the onset. The only difference was the underhanded way the Eurogroup tried to slip it by him.

Now you tell me: Would you consider people who do something like that “trustworthy”?

Of course not. This is how people behave when they don’t care about integrity or credibility, when all that matters is winning. If the Eurogroup can trick the Greeks into signing something that’s different than what they think they’re signing; then tough luck for the Greeks. “Caveat emptor”. Buyer beware. The Eurogroup has no problem with that kind of shabby double-dealing. That’s just how they play the game.

But their trickery and bullying hasn’t worked, mainly because Varoufakis is too smart for them. And he’s too charismatic and talented too, which is a problem for the EU bigwigs who resent the fact that this upstart Marxist academic has captured the imaginations of people around the world upsetting their little plan to perpetuate Greece’s 6-year long Depression. They never anticipated that public opinion would shift so dramatically against them, nor had they imagined that all of Europe would be focused laserlike on the shady and autocratic workings of the feckless Eurogroup. That’s not what they wanted. What they wanted was carte blanche to impose their medieval policies on the profligate Greeks, just like the good old days after Lehman Brothers tanked. After all, that’s how a “anti-democratic imperialist project” like the EU is supposed to work, right?

Right, except now Varoufakis and his Marxist troopers have thrown a wrench in the Eurogroup’s plans and put the future in doubt. The tide has turned sharply towards reason, solidarity and compassion instead of repression, exploitation and cruelty. In just a few weeks, the entire playing field has changed, and Greece appears to be getting the upper hand. Who would have known?

If you look at the way that Varoufakis has handled the Eurogroup, you have to admire the subtlety, but effectiveness of his strategy. In any battle, one must draw attention to the righteousness of their cause while exposing the flaws in the character of their adversary. The incident on Monday certainly achieved both. While David never really slayed Goliath, Goliath is certainly in retreat. And that’s alot better than anyone expected.

As for the “cause”, well, that speaks for itself. The Greek bailout was never reasonable because the plan wasn’t designed to create a path for Greece to grow its way out of debt and deflation. No. It was basically a public relations smokescreen used to conceal what was really going on behind the scenes, which was a massive giveaway to the banks and bondholders. Everyone knows this. Check this out from Naked Capitalism:

“According to the Jubilee Debt Campaign, 92% of €240 billion Greece has received since the May 2010 bailout went to Greek and European financial institutions.” (Naked Capitalism)

Yep, it was all just one big welfare payment to the moocher class. Meanwhile, the Greeks got zilch. And, yet, the Eurogroup wants them to continue with this same program?

No thanks.

As far as Greece’s finances are concerned, they’ve gotten progressively worse every year the bailout has dragged on. For example, Greece’s debt-to-GDP ratio has gone from 115 percent in 2010 more than 170 percent today. The country is headed in the wrong direction, which is what makes Varoufakis’s remedies so compelling. It’s because everyone knows that ‘if you are already in a hole, stop digging’. That’s the logic behind Varoufakis’s position; he simply wants to “stop digging.” But that can’t be done by borrowing more money to repay debts that only get bigger with each new bailout. And it can’t be done by implementing excruciating belt-tightening measures that increase unemployment and shrink the economy. It can only be done by reducing one’s debts and initiating programs that help to grow the economy back to health. This isn’t rocket science, but it is anathema to the retrograde ideology of the European Union which is one part bonehead economics and one part German sanctimony. Put the two together and you come up with a pre-Keynesian dystopia where one of the wealthiest regions in the world inches ever-closer to anarchy and ruin for the sole purpose of proving that contractionary expansion actually works. Well, guess what? It doesn’t, and we now have six years of evidence to prove it.

It’s worth noting that the Eurogroup hasn’t budged one inch from its original position. In other words, there really haven’t been any negotiations, not in any meaningful sense of the word. What there has been is one group of pompous blowhards reiterating the same discredited mantra over and over again, even though austerity has been thoroughly denounced by every reputable economist on the planet. Of course that doesn’t matter to the ex-Goldman swindlers at the ECB or their hairshirt counterparts in Berlin. What they want is to extract every last drop of blood from their Greek victims. That’s their game. And, of course, ultimately what they want to do is annihilate the entire EU welfare state; crush the unions, eviscerate pensions, wages and health care, and privatize everything they can get their greasy hands on. That’s the real objective. Greece’s exorbitant debts are just a means to an end, just a way to decimate the middle class in one fell swoop.

Keep in mind, the EU just narrowly avoided a triple-dip recession in the third quarter, which would have been their third slump in less than six years. How do you like that track record? It just illustrates the stunning mismanagement of the Union’s economic affairs and the incompetence of the bureaucrats making the decisions. Even so, these same leaders have no qualms about telling Greece to step in line and follow their diktats to the letter.

Can you believe the arrogance?

Fortunately, Greece has broken from the herd and set out on a new course. They’ve disposed of the mealy-mouth, sellout politicians who used to run the country and put the A-Team in their place. And, boy, are they happy with the results. Syriza’s public approval ratings are through the roof while Varoufakis has become the most admired man in Europe. The question is whether this new troupe of committed leftists can deliver the goods or not. So far, there’s reason for hope, that is, if we can agree about what Varoufakis’s strategy really is.

In earlier writings, Varoufakis said that he wants a New Deal for Greece. He said:

“Unless we have a new deal for Europe, Greece is not going to get a chance….It’s a necessary condition that the eurozone finds a rational plan for itself…. until and unless the eurozone finds a rational plan for stopping this train wreck throughout the European Union, throughout the eurozone, Greece has no chance at all.” Naked Capitalism)

Okay, so Varoufakis wants to stay in the EU, but he wants a change in policy. (Reducing the debts, ending austerity, and boosting fiscal stimulus.) But he also has more ambitious plans of which no one in Brussels, Frankfurt or Berlin seems to be aware. He wants to change the prevailing culture of the Eurozone; gradually, incrementally, but persistently. He wants a Europe that is more democratic and more responsive to the needs of the member states, but he also wants a Europe that is more united via institutions and programs that will strengthen the union. He believes that success will only be achieved if concrete steps are taken “to unify the banking system”, mutualize debt (“the Federal Government having its own debt over and above states.”) …”And thirdly we need an investment policy which runs throughout the Eurozone… a recycling mechanism for the whole thing. Unless we have these things,… I’m afraid there is absolutely nothing to avert the continuation of this slow motion derailment.” (Naked Capitalism)

So, there you have it. Nationalize the banking system, create a Euro-wide bond market, and establish mechanisms for fiscal transfers to the weaker states like we do in the US via welfare, food stamps, gov contracts, subsidies etc. to create some balance between the very rich and productive states like California and New York and the poorer states like South Dakota and Oklahoma. That’s what it’s going to take to create a viable United States of Europe and escape these frustratingly recurrent crises. Varoufakis knows this, but of course he’s not pushing for this. Not yet at least.

Instead, he’s decided to take it slowly, one step at a time. Incremental change, that’s the ticket. Just keep plugging away and building support until the edifice cracks and democracy appears.

That’s Varoufakis’s plan in a nutshell: Revolution from within. Just don’t tell anyone in Berlin.

MIKE WHITNEY lives in Washington state. He is a contributor to Hopeless: Barack Obama and the Politics of Illusion (AK Press). Hopeless is also available in a Kindle edition. He can be reached at fergiewhitney@msn.com.

Γ. Δελαστίκ-Θανάσιμη απειλή ενδεχόμενη υποταγή της κυβέρνησης

http://www.freepen.gr/2015/02/blog-post_1306.html

Freepen.gr: Θανάσιμη απειλή ενδεχόμενη υποταγή της κυβέρνησης. Του Γ. Δελαστίκ

FREEPEN.GR

Κώστας Τσιαντής- Οι προσκυνημένοι

Αντί ο ελληνικός λαός να είναι τούτη την ώρα  ενωμένος σε μια γροθιά για να διεκδικήσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό το αυτό σχέδιο με την κυβέρνηση που διαπραγματεύεται και προσπαθεί να διαχωρίσει τη σύμβαση δανεισμού από το Πρόγραμμα-Μέτρα-Μνημόνιο (που εξουθένωσε  τον ελληνικό λαό αφενός με τις άγριες περικοπές μισθών-συντάξεων και την ανεργία και αφετέρου με την άγρια φορολογία και τον ΕΝΦΙΑ),  ο μεν Σαμαράς υπογράφει την ανακοίνωση του λαϊκού κόμματος για συνέχιση των Μνημονίων, η ΝΔ (με τους προκλητικούς αισχρούς εκπροσώπους της στα ΜΜΕ) θέλει να δείξει το αδιάσπαστο μεταξύ  σύμβασης δανεισμού και μνημονιακού προγράμματος (παραβλέποντας ότι έγιναν εκλογές στη χώρα και συμπαρατασσόμενη ουσιαστικά με τον Σόιμπλε-Μνημόνιο!), άλλοι προσπαθώντας να κάνουν κριτική στο Βαρουφάκη (που τυγχάνει της ανεπιφύλακτης στήριξης όλων των μεγάλων διεθνών οικονομολόγων) και άλλοι προσπαθώντας να ξαναφέρουν στο προσκήνιο τα σενάρια της δραχμής, αδιαφορώντας για τη βούληση του λαού και συμπαρατασσόμενοι  με τους μπιμπισίδες, τον Ζισκάρ ντ’εστέν, τον Σαρκοζί, το γερμανικό AfD κ.ό.κ. Τι θα γινόταν, αν όλοι αυτοί, αντί να κάνουν τις Κασσάνδρες, είχαν ριχτεί στη μάχη κι ύψωναν λίγο ανάστημα απέναντι στους Ολιγάρχες της Ευρώπης; Παραμένουν αιχμάλωτοι δυστυχώς της μικροψυχίας τους, της μικροπολιτικής τους και του υποταγμένου στα συμφέροντα κομματισμού τους. Τί προσφέρουν στον ελληνικό λαό και την πατρίδα τούτη την ώρα; Μόνο τον υψηλό μισθό τους να παίρνουν και να προσπαθούν να εντυπωσιάσουν στις οθόνες, τσαλακώνοντας την αισθητική και τη νοημοσύνη μας ! ΑΛΛΑ  ΟΛΟΙ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ!!

Μεγάλων διαστάσεων κατολίσθηση στα Διπόταμα Ευρυτανίας [εικόνες] | DefenceNet.gr

Μεγάλων διαστάσεων κατολίσθηση στα Διπόταμα Ευρυτανίας [εικόνες].

Propaganda and truths

WSJ: Greece Can Pay Its Debts in Full, but it Won',t.

FT: Schäuble sets stage for Athens showdown.

Greek crisis tests eurozone’s stability and Berlin’s EU leadership

• Germans rebuff Greek ‘Trojan horse’
• Greece’s letter to the eurogroup
• In depth Greece debt crisis

THE GUARDIAN

Live Eurozone ministers gather for crucial Greece talks - live updates.

• Germany rejects Greek bailout plan

Π. Ήφαιστος - ΕΠΙΔΕΞΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΠΆΝΩ ΣΕ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΧΟΙΝΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞ ΟΙΚΕΙΩΝ ΒΕΛΗ

Προσπαθούμε όλοι να παρακολουθήσουμε τις καταιγιστικές εξελίξεις και την σχοινοβασία της νέας διακυβέρνησης μέσα σε ένα χαώδες, μπερδεμένο, γεμάτο αντιφάσεις και αντιθέσεις και πασιφανώς ακυβέρνητο διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον. Αυτοί που μας αφήνουν άφωνους, όμως, δεν είναι οι ξένοι. Αυτοί την δουλειά τους κάνουν. Μερικοί «ντόπιοι», όμως, είναι πολιτικοπνευματικά αχώνευτοι.

Χρήσιμοι ηλίθιοι, μπερδεμένοι, πράκτορες, καλόπιστοι πλην ικανοί να δουν μόνο ένα μέτρο από τα πόδια τους και κυρίως λιγόψυχοι που τρέμουν και τουρτουρίζουν και που θέλουν να αυτοκτονήσουν σήμερα μήπως και πεθάνουμε σε ένα χρόνο.

Παραμιλούν, βυσσοδομούν και ασχημονούν ακατάσχετα αποδυναμώνοντάς μας σε μια κρίσιμη μάχη που δίνουμε για την επιβίωσή μας.

Για τους λιγόψυχους πλην καλόπιστους ένα μόνο μπορεί να ειπωθεί. Εάν οι πρόγονοι κάθε σημερινής πολιτικά ανεξάρτητης κοινωνίας ήταν ασθενείς ψυχές όπως αυτοί καμιά δεν θα ήταν ανεξάρτητη. Ακόμη πιο σημαντικό η εθνική ανεξαρτησία μιας κοινωνίας ποτέ δεν ήταν ανθόσπαρτη και ποτέ δεν θα είναι. Ταξίδι και Οδύσσεια είναι και έτσι θα είναι πάντα.

Η ετοιμότητα για θυσίες και προσκόλληση στο οικείο εθνικό συμφέρον είναι και θα είναι ευθέως ανάλογες στάσεις της επιτυχίας ενός κράτους στις διεθνείς διαπραγματεύσεις και απολύτως αναγκαίες προϋποθέσεις επιβίωσης.

Η κρίση τα τελευταία χρόνια είναι ωκεανός μαρτυριών για την ασθένεια της ψυχής πολλών. Αυτών που ροκανίστηκαν από εσχατολογικά δόγματα και που είναι φορείς μιας ανόητης προσδοκίας πως κάπου εκεί έξω υπάρχει δήθεν ένα γαλήνιο λιμάνι ή ένας χλοερός τόπος στον οποίοι κάποιοι που ζουν εκτός τόπου και χρόνου τους εμποδίζουν να φτάσουν (αυτοί δηλαδή που μιλούν για κρατοκεντρικό ανταγωνισμό και δεν βλέπουν χλοερό τόπο και που αηδιάζουν τις επικίνδυνες εσχατολογίες τους).

Ακόμη πιο σημαντικό περιπίπτουν στο θανάσιμο πολιτικό αμάρτημα να αποδίδουν συλλογικές ευθύνες στην ελληνική κοινωνία αντί στους εγχώριους πραιτοριανούς που μετά την Ελληνική Επανάσταση επί δύο αιώνες θρέφουν την ξένη εξάρτηση για να μπορούν αυτοί, έτσι, οι καρεκλοκένταυροι να γλύφουν κοκαλάκια εξουσίας και απληστίας.

Πρέπει να πούμε βέβαια πως εξαιρουμένων κάποιων σκληρών δικτατορικών εποχών η τελευταία πενταετία είναι η σκοτεινότερη και πιο μαύρη σελίδα της νεοελληνικής ιστορίας. Υπηρέτες των ξένων έθεσαν τους νεοέλληνες σε τροχιά εξουθένωσης, εξάντλησης και εκμηδενισμού του πλούτου που επί δύο αιώνες μετά την Ελληνική Επανάσταση απέκτησαν με κόπο και μόχθο (και ερήμην του εξαρτημένου κράτους). Μας καταχρέωσαν προς όφελος ξένων και μας ταπείνωσαν. Καταδίωξαν τα ελληνικά επιχειρηματικά νοικοκυριά και με κτηνώδη ετοιμότητα προχωρούσαν σε εξαναγκαστικούς νόμους συμμόρφωσής μας με εκποιητικά σχέδια του «οικοπέδου Ελλάδα».

Εγκατέλειψαν επίσης την άμυνα, την ασφάλεια και τα ζωτικά εθνικά συμφέροντα εντός και εκτός νεοελληνικών συνόρων. Οι ίδιοι ως και να είναι βρικόλακες επί ένα μήνα τώρα το μόνοι που βλέπει κανείς στα μάτια τους και στα λόγια τους είναι μια επιθυμία να αποτύχει η νέα διακυβέρνηση. Ότι πουν, ότι γράψουν και ότι κράξουν, αυτοί οι αξιοθρήνητοι υπηρέτες της ξένης εξάρτησης και ο όχλος από παπαγαλάκια στα μέσα «ενημέρωσης», υποδηλώνει μια τέτοια ανώμαλη ψυχική και ψυχολογική κατάσταση. Θέλουν να αποτύχουμε. Για να αυτό-ικανοποιηθούν και να ξανακαθίσουν σε βρώμικες κατεξουσιαστικές καρέκλες πάνω στις οποίες κάθονται τους δύο τελευταίους αιώνες.

Μερικές ακόμη απόψεις που «ενέπνευσαν» την παρούσα σύντομη παρέμβαση. Κάποιοι είτε δεν κατανοούν τι σημαίνει μια διαπραγμάτευση είτε πάσχουν από επιθετικό σύνδρομο κατά κάθε αξίωσης και διεκδίκησης των Ελλήνων στην διεθνή πολιτική.

• Στην διεθνή πολιτική η ηθική είναι μηδενική καθότι η ηθική μπορεί να προσδιοριστεί μόνο κοινωνικοπολιτικά. Πέραν του εθνοκράτους κοινωνικοπολιτικό σύστημα δεν υπάρχει. Κατά συνέπεια το μόνο που μπορεί να κάνει ένας πολίτης είναι να εμφορείται από ασυμβίβαστη φιλοπατρία και ακλόνητη προσκόλληση στο εθνικό συμφέρον. Πρόβλημα θα υπάρξει μόνο εάν το οικείο κράτος επιδοθεί σε επεκτατικούς και διεθνοσοβινιστικούς πολέμους. Δεν είναι η περίπτωσή μας και δεν είναι η περίπτωση των εννέα στα δέκα κρατών του πλανήτη.

• Υπάρχει μόνο εθνοκρατικό εθνικό συμφέρον και ποτέ παγκόσμιο ή ευρωπαϊκό. Το διακρατικό συμφέρον μπορεί να νοηματοδοτηθεί μόνο ως ισόρροπες συναλλαγές που επιτυγχάνονται με σκληρές διακρατικές διαπραγματεύσεις και όχι με χαμόγελα, χορούς, κουμπαριές και ζειμπέκικα. Δες τε το βλοσυρό, αδυσώπητο, σκληρό και ανελέητο βλέμμα του Σόϊμπλε όταν μιλά για το δικό του συμφέρον και το τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι. Ξέρει να διαπραγματεύεται. Τόσο απλά. Τις ηθικές κρίσεις να τις κρατήσουμε για τον εαυτό μας και κυρίως με κριτική διάθεση για όποιον δεν είναι πατριώτης και για όποιον δεν είναι σκληρός στις διαπραγματεύσεις με τους ξένους. Το ποιος δε είναι πατριώτης δεν είναι ταμπέλα αλλά καθημερινές στάσεις ζωής υπέρασπισης της εθνικής ανεξαρτησίας. Και εθνικά ανεξάρτητοι ποτέ δεν είναι οι γονυπετείς.

• Με θλίψη και αηδία προσέξαμε ότι λιγόψυχοι, χρήσιμοι ηλίθιοι ή καλόπιστοι ή άσχετοι επιτίθενται με ειρωνείες, φόβο και εμπάθεια κατά «εν ενεργεία» Ελλήνων πολιτικών και διαπραγματευτών για δηλώσεις που υπέβαλλαν κόστος στους απέναντί μας. Προσομοίωσαν μάλιστα με «χορό του Ζαλόγγου» την σχοινοβασία των Ελλήνων πολιτικών και διαπραγματευτών. Αποστρεφόμαστε με αηδία τους κακόπιστους και τους πράκτορες. Για αυτούς που απλά δεν έχουν κουκούτσι μυαλό λέμε ότι στην ανελέητη διεθνή πολιτική όλοι κινούνται έχοντας στα χέρια τους μια πλάστιγγα με δύο δίσκους μέσα στους οποίους από την μια πλευρά είναι το κόστος και από την άλλη το όφελος.

• Δεν χρήζει να υπεισέλθω σε παραδείγματα γιατί απλά θα πρέπει να επεκταθώ αλλά λέω μόνο ότι τόσο η παράσταση κόστους για την άλλη πλευρά όσο και το «θόλωμα των νερών» με φαινομενικά μόνο ανακόλουθες ή αντιφατικές θέσεις είναι σύνηθες σε τέτοιες διαπραγματεύσεις όπου για την αδύναμη πλευρά η έκβαση είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. 

• Θάνατος για εμάς αποκλείεται να υπάρξει εκτός και εάν θεωρηθεί τυχόν οικονομική θυσία για την Δημοκρατία μας και την Ελευθερία μας ως «θάνατος».

• Για την άλλη πλευρά, στην περίπτωση που συζητάμε, θα είναι θάνατος εάν αλόγιστα και ακαταλόγιστα φορτώσουν όλα τα βάρη στο μεγαλύτερο θύμα της ελλειμματικής πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης-φούσκας την οποία όποιοι όσοι δεν βλέπουν (ότι είναι φούσκα) απλά είναι θεόστραβοι ή εθελοτυφλούντες. Μια φούσκα που κρατούν όλα αυτά τα κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτα θηρία της τεχνόσφαιρας, πολλά εκ των οποίων απλά είναι τσιράκια των τζογαδόρων και των τοκογλύφων. 

• Όσοι στην Ευρώπη δεν λειτουργούν ορθολογιστικά ροκανίζουν το ετοιμόρροπο κλαρί πάνω στο οποίο είναι καθισμένη η ματωμένη ετοιμόρροπη ΕΕ ενώ κάποιοι πιο ανεύθυνοι κρατούν βελόνες και απειλούν (εμάς βασικά) ότι θα τρυπήσουν την φούσκα. Αντί λοιπόν να αφήσουμε τους διαπραγματευτές να μεγιστοποιήσουν τις δεξιότητές τους σε αυτό το δύσκολο παιχνίδι ισχύος εγχώριοι ελαφρόμυαλοι –είπαμε, με τους κακόπιστους και τους πράκτορες δεν ασχολούμαστε– πυροβολούν τους αντιπρόσωπούς μας.

• Εν μέσω λοιπόν μιας σκληρής και ανελέητης διαπραγμάτευσης είναι αηδιαστική η λιγοψυχία ή η κακοπιστία όσων αντί να συμπράξουν στην ενίσχυση της Ελληνικής διαπραγματευτικής στάσης επιτίθενται κατά των Ελλήνων πολιτικών και διαπραγματευτικών οι οποίοι λογικότατα και πολύ ορθολογιστικά προσπαθούν να ενισχύσουν την θέση της Ελλάδας με παραστάσεις κόστους για τους δεδηλωμένους αντίπαλούς μας και για τους άσπονδους φίλους μας. 

• Στην περίπτωσή μας το κόστος για αυτούς συνίσταται στις συνέπειες εάν μας γρονθοκοπήσουν μέχρι πτώσεως. Μόνο που δεν γρονθοκοπούν μέχρι πτώσεως μόνο εμάς αλλά και τους εαυτούς τους. Απαγορεύεται να τους το λέμε και προειδοποιούμε;! Ναι, πιστεύουν κάποιοι εγχώριοι. Είναι λένε χορός του Ζαλόγγου. Απαγορεύεται κανείς να διαπραγματεύεται, κατ’ αυτούς. Και εάν γι’ αυτούς «διαπραγματεύεται» μπορεί μόνο γονυπετής να υπογράφει ότι του δίνουν.

Καλό είναι να ειπωθεί, πάντως, ότι ανεξάρτητα του πως θα εξελιχθούν οι διαπραγματεύσεις όχι οι μόνο οι Έλληνες αλλά και οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι βρίσκονται σε μια αφετηρία και μια πορεία όλο προβλήματα και κινδύνους. Όσοι δεν το βλέπουν δεν είναι μόνο στραβοί αλλά και επικίνδυνοι. 

Ακόμη και εάν αύριο αποτύχει η νέα διακυβέρνηση δίκαιο είναι να πούμε ότι μέχρι στιγμής βαθμολογείται με δέκα θαυμαστικά. Και εάν αποτύχει το φταίξιμο πλέον αλλού θα πρέπει να αναζητηθεί όχι σε αυτούς που αγωνιούν και παλεύουν διεκδικητικά για να μην εκποιηθούμε και θανατωθούμε. Θα πρέπει να αναζητηθεί σε όσους στο εσωτερικό πυροβολούν την Ελληνική διεκδικητική στάση και την εξ αντικειμένου σχοινοβασία. 

Όταν κάτι λέγεται ή γράφεται καταγράφεται. Τι ωφελεί όμως; Η ιστορία πάντα γράφεται σε παρόντα χρόνο και είναι το «δικαστήριο των εθνών» που δημιουργεί τετελεσμένα. Όποιος αυτοκτονεί οι ιστορικοί του μέλλοντος τον χλευάζουν δεν τον μακαρίζουν. 

Η στήριξη της Ελληνικής διαπραγματευτικής θέσης τις εβδομάδες και τους μήνες που επέρχονται είναι ζήτημα επιβίωσης.

Δεν μου αρέσει ·  · Κοινοποιήστε

Επιφάνεια και βάθος!

Petros Efstathia

ΠΕΣ ΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ.....

Δεν μου αρέσει ·  · Κοινοποιήστε

Ρωσοκινεζικές ασκήσεις 'στήριξης' της Ελλάδας ν.α. Κρήτης και ν.α. Μεγίστης | DefenceNet.gr

Ρωσοκινεζικές ασκήσεις 'στήριξης' της Ελλάδας ν.α. Κρήτης και ν.α. Μεγίστης.

Οι Γερμανοί απορρίπτουν την συμφωνία - Στα άκρα η σύγκρουση - Το κείμενο που υποβλήθηκε | DefenceNet.gr

Οι Γερμανοί απορρίπτουν την συμφωνία - Στα άκρα η σύγκρουση - Ελπίδα από την Κομισιόν;

Στίγκλιτς, Πισσαρίδης και 16 οικονομολόγοι ζητούν συμφωνία για την Ελλάδα

Στίγκλιτς, Πισσαρίδης και 16 οικονομολόγοι ζητούν συμφωνία για την Ελλάδα - Δείτε την επιστολή.

Έκκληση σε όλους να φανούν πραγματιστές για να υπάρξει μια συμφωνία για την Ελλάδα απευθύνουν 18 οικονομολόγοι, ανάμεσα στους οποίους ο Τζόζεφ Στίγκλιτς και ο Χρ. Πισσαρίδης, ζητώντας από τους πιστωτές της χώρας να προχωρήσουν στους «κατάλληλους συμβιβασμούς».

Όπως προειδοποιούν, σε περίπτωση μη συμφωνίας θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες οικνομικές και πολιτικές και για τους Έλληνες και για τους Ευρωπαίους.

Τάσσονται υπερ του πρωτογενούς πλεονάσματος της τάξης του 1,5% και υπενθυμίζουν τη νωπή λαϊκή εντολή που έχει η ελληνική κυβέρνηση.

Η επιστολή των 18 οικονομολόγων έχει ως εξής:

Κύριοι,

οι δυσκολίες των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και το Eurogroup δημιουργούν ένα πραγματικό κίνδυνο μη επίτευξης συμφωνίας - με πιθανότατα σοβαρές συνέπειες, οικονομικές και πολιτικές για τους Έλληνες και για όλους τους Ευρωπαίους. Η ουσία μιας οικονομικής ένωσης είναι το δούναι και λαβείν - με το να δίνεις τώρα κάτι από το οποίο μπορείς να ωφεληθείς αργότερα, καθώς και με το να ανταποκρίνεσαι στις δημοκρατικές ανάγκες των πολιτών. Στην πραγματικότητα, κατά την άποψη πολλών εξ ημών, «οι κατάλληλοι συμβιβασμοί» από τους πιστωτές θα ωφελούσαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και όσους επιμένουν η χώρα να παραμείνει στην πορεία της. Χωρίς αλλαγή το ευρωπαϊκό σχέδιο θα μπορούσε να καταρρεύσει.

Φοβούμαστε ότι η ανικανότητα επίτευξης θετικής συμφωνίας θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή της διάσπασης όχι μόνο της ευρωζώνης αλλά και του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το συνεπακόλουθο πλήγμα θα οδηγήσει σε τάσεις πολιτικής αποσύνθεσης.

Είναι ξεκάθαρο τι χρειάζεται τώρα η Ελλάδα: οικονομική ανάκαμψη – με στήριξη από τη σημαντική χαλάρωση των δημοσιονομικών στόχων, θέσπιση μέγιστου πλεονάσματος στο 1,5% του ΑΕΠ,  με κάποια χρηματοοικονομική αναδιάρθρωση των χρεών της, συσχετισμό της εξυπηρέτησης του χρέους με κάποια ουσιώδη ανάπτυξη και με δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις που θα περιλαμβάνουν πάταξη της διαφθοράς και αποδυνάμωση των οικονομικών δυνάμεων των Ολιγαρχών.

Επιπλέον, όπως επιμένει και ο αρθρογράφος των "Financial Times", Wolfgang Munchau στις 16 Φεβρουαρίου, η ελληνική κυβέρνηση έχει δημοκρατική εντολή για εναλλακτικές πολιτικές σε σχέση με τις αποτυχημένες πολιτικές του παρελθόντος. Για τους εταίρους της, που επί του παρόντος είναι προσκολλημένοι σε ένα μοντέλο δρακόντειας δημοσιονομικής προσαρμογής το οποίο οδηγεί σε ελλιπή ανάπτυξη, υπάρχει η πρόκληση και η ευκαιρία για τη δημιουργία μιας πολιτικής ανάκαμψης, επενδύσεων και δημιουργίας θέσεων εργασίας. Βεβαίως, αυτό απαιτεί έναν βαθμό πραγματισμού. Το αντάλλαγμα, όμως, είναι η υπόσχεση για μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη.

Και η ανάπτυξη – όπως λένε – είναι ούριος άνεμος για όλα τα καράβια. Ο χρόνος μπορεί να εξαντλείται, αλλά φαίνεται ότι πρέπει να επιτευχθεί μία συμφωνία.

Prof Joseph Stiglitz

Columbia University, Nobel Prize winner of Economics

Prof Chris Pissarides

London School of Economics, Nobel Prize winner of Economics

Prof Mary Kaldor

London School of Economics

Prof Stephany Griffith-Jones

IPD Columbia University

Michael Burke

Economists Against Austerity

Prof Panicos Demetriades

University of Leicester; former Governor of the Central Bank of Cyprus and ECB Governing Council member

Prof Charles Goodhart

London School of Economics

Sir Richard Jolly

Emeritus Professor Institute for Development Studies

Professor Inge Kaul

Hertie School, Berlin

Prof Gustav A Horn

Macroeconomic Policy Institute (IMK)

Neil MacKinnon

VTB Capital

Prof Marcus Miller

Warwick University

Prof Jose Antonio Ocampo

Columbia University

Avinash Persaud

Peterson Institute for International Economics

Helmut Reisen

Shifting Wealth Consult

Robert Skidelsky

Emeritus Professor, University of Warwick

Hilary Wainwright

Transnational Institute, Amsterdam

Prof Simon Wren-Lewis

Merton College Oxford

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr