Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014

ΚΟΥΡΔΟΙ- ΑΓΏΝΑΣ ΕΝΆΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ ΚΑ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ


http://www.freepen.gr/2014/10/blog-post_293.html
FREEPEN.GR
Costas Tsiantis Ω τι μικρός νοιώθω απέναντι σ' αυτές τις γυναίκες! Ζητούν πατρίδα και πεθαίνουν- κι εμείς την έχουμε και την πουλάμε! (Γη-Πατρίδα θα μου πείτε, Ναι, αλλά για να υπάρξουμε κάποτε σ' αυτή με πρόσωπο, πρέπει μέχρι τότε να 
υπάρχουμε ως Ελλάδα- ως εθνική οντότητα!) .

Νι Κάππα (Τορόντο).

Αγαπητοί φίλοι.
Πριν από μερικές ημέρες σας έστειλα 2 μηνύματα σχετικά με το θράσος, αλλά και την αγραμματοσύνη τής πλειονότητας τών βορείων γειτόνων μας.
Λόγω τού ταξιδιού μου στο Τορόντο δεν μπόρεσα να σας  στείλω το επισυναπτόμενο υλικό νωρίτερα.  Ωστόσο, στο διάστημα που μεσολάβησε, έλαβα 1 Video clip από τον αγαπητό φίλο Ι. Κ. (Θεσσαλονίκη) που επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό...
"κιτσαριό" που χρησιμοποίησα προκειμένου να περιγράψω την κατάσταση που  επικρατεί στην γειτονική περιοχή και τής οποίας κάποιοι... "πολιτικοί", αδρά αμοιβόμενοι (από κάποιους.... "αγνωστους-γνωστούς" και μη εξαιρεταίους) προσπαθούν να δημιουργήσουν έναν... εθνισμό.
Το μήνυμα αυτό συμπεριλαμβάνει και άλλα 3 δείγματα... "Σκοπιανής τέχνης", όπως αυτό τού Ιουστινιανού, τού βούλγαρου βασιλιά Σαμουήλ και αυτό τού... "πολεμιστή" ο οποίος μοιάζει περισσότερο με τον γνωστό σε όλους μας παλαιστή, τον περίφημο... Κουταλιανό παρά με τον άμοιρο Μ. Αλέξανδρο. 
Όμως, είναι αξιοπρόσεκτο και πολύ σημαντικό ότι ενώ οι... γείτονές μας κάνουν ότι μπορούν για να δημιουργήσουν ένα ιστορικό παρελθόν, οι δικοί μας οι... "κίτσοι" (είπαμε, αυτοί βρίσκονται ένθεν και ένθεν κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να  καταστρέψουν τη γνωστή στην παγκόσμια ιστορία ελληνική παρουσία και προσφορά.
Έτσι, ενώ το γειτονικό... "κιτσαριό" αναρτά τις φωτογραφίες τών... ηρώων του το δικό μας... "κιτσαριό" (αδρά αμοιβόμενο όπως και οι βόρειοι ομόλογοί του) ξεκρεμάει τις εικόνες τών ηρώων τής ελληνικής ιστορίας και τις καταστρέφει ώστε ακόμα κι'  αν θελήσει κάποιος να βρεί ένα δείγμα τους δεν το βρίσκει μήτε στο... γιουσουρούμ.
Αυτά, λοιπόν, που θά 'πρεπε να πει ο... Μπένυ στον ΟΗΕ τα λένε, όπως θα δείτε, τα  λένε οι λίγοι Σκοπιανοί επιστήμονες και πολιτικοί (όσοι έχουν απομείνει με γνώσεις  ιστορίας) και οι Βούλγαροι ιστορικοί.
Αντίθετα, το... "νότιο κιτσαριό" (πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσω;) ψέλνει το ίδιο τροπάριο και στον ίδιο... πλάγιο (κι' αυτόν, παράφωνα) αντί να σηκώσει το εθνικό ανάστημα και την αξιοπρέπεια τής πατρίδας μας, πιπιλάει, σαν τα πιτσιρίκια, την  γνωστή πια σε όλους μας εφαρμοσμένη... "υψηλή εξωτερική πολιτική". Μη θέλοντας, όμως, να σας κουράσω περισσότερο έχω να απευθύνω μια προειδοποίηση στους γνωστούς... "κίτσους" που έχοντας ελληνικό διαβατήριο τρώνε με χρυσά κουτάλια από τους γνωστούς σε όλους μας επαχθείς φόρους.
«Κύριοι, (σχήμα λόγου η προσφώνηση) αν δεν μπορείτε να εφαρμόσετε κάποιαν άλλη εξωτερική πολιτική πέραν απ' αυτήν που διδαχτήκατε στα γνωστά πια... "κολλέγια" 
πηγαίνετε στα σπίτια σαν πριν είναι αργά.»
Φιλικώτατα.

Νι Κάππα (Τορόντο).


Χρήστος Γιανναράς- Το εμβληματικό δίδυμο

Posted: 06 Oct 2014 12:20 AM PDT
Θα είχε τεράστια σημασία, αν υπήρχε μια «κρίσιμη εκλογική μάζα» με ρεαλιστική αντίληψη της πολιτικής πραγματικότητας – ένας αριθμός ψηφοφόρων ποσοτικά ικανός να κρίνει – καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα αξιολογώντας πραγματικά δεδομένα, όχι εντυπώσεις. Θα είχε σημασία μεγάλη, αλλά το ζητούμενο είναι δυσκατόρθωτο, μοιάζει αδύνατο. Κυρίως, επειδή είναι σπάνιες οι εφημερίδες και μάλλον ανύπαρκτα τα κανάλια και τα ραδιόφωνα που δεν αναμασούν, σε παραλληλία ή αντιμαχία, την αγοραία (πειθαρχημένη στους νόμους της αγοράς) κομματική λαϊκίστικη προπαγάνδα.
Κάποτε, μια έντιμη, δηλαδή αδέσμευτη δημοσιογραφία μπορούσε να διαμορφώνει «κοινή γνώμη» – πρόσφερε αφτιασίδωτη την πληροφορία και απροκατάληπτη την κρίση – αξιολόγησή της. Το ίδιο όμως πολιτισμικό «παράδειγμα» που κάποτε καταξίωνε την ελεύθερη δημοσιογραφία, σήμερα παράγει μόνο τον έμπρακτο εκμηδενισμό της. Δεν υπάρχει περιθώριο σήμερα να διαμορφώσει ο πολίτης τη δική του πολιτική γνώμη κρίνοντας και αποτιμώντας αξιόπιστες πληροφορίες για πραγματικά δεδομένα. Σήμερα η πολιτική μόνο «παίζεται»: Οι πραγματικοί παίκτες είναι άγνωστοι στον πολίτη, τα πιόνια του παιχνιδιού είναι ειδικά εκπαιδευμένοι επαγγελματίες (κάτι ανάλογο με τα ντρεσαρισμένα άλογα του ιπποδρόμου ή τους πανάκριβα αγορασμένους ποδοσφαιριστές). Και ο ρόλος των δημοσιογράφων είναι να κρατούν σε συνέγερση το πλήθος, παθιασμένο για το παιχνίδι, δηλαδή για τη μέθεξη σε μια εικονική πραγματικότητα. Πάθος, μένος και συνεπαρμός μόνο για χειρισμούς, επιδεξιότητες, «ευκαιρίες», μεταγραφές, δηλαδή για μόνη την εικόνα, για μόνο το τίποτα.
Σήμερα η πολιτική μόνο «παίζεται», και παίζεται ως παιχνίδι εικονικό, με αχρηστευμένη τη σκέψη, την κρίση, με όρους ψυχολογικής αποκλειστικά συμμετοχής – ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Ταυτίζεται η πολιτική με την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας. Από τα κορυφαία δείγματα αυτής της απώλειας είναι το γεγονός ότι στις δημοσκοπήσεις και στην πάγια ερώτηση «ποιον κρίνετε καταλληλότερο για πρωθυπουργό», πλειοψηφεί πάντοτε όποιος τυχαίνει να βρίσκεται εκείνη την περίοδο στον πρωθυπουργικό θώκο, έστω και με νοημοσύνη ανεπαρκή ή παταγωδώς ανίκανος.
Είναι παιχνίδι σήμερα η πολιτική, παίζεται ακριβώς με τους όρους του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Οι πραγματικοί παίκτες είναι αθέατοι: λειτουργούν ως «παράγοντες» (παράγουν το θέαμα), αγοράζουν (απευθείας ή με μεταγραφή) τους εικονικούς παίκτες, «στήνουν αγώνες», συντηρούν «παράγκες». Και το αφιονισμενο πλήθος χορταίνει θέαμα. Οι δημοσιογράφοι μετέχουν (με το αζημίωτο) στο εικονικό παιχνίδι και οι ντοπαρισμένοι «φίλαθλοι», αφελέστατοι πάντοτε (όπως και οι «αγνοί ιδεολόγοι» ή οι πατριώτες) παθιάζονται και αντιμαχούν για την «ομαδάρα»τους (ή για το κόμμα «τους») που είναι γι’ αυτούς «θρησκεία» (πρβλ. τις υστερικές κραυγές κορυφαίου εξωπραγματισμού: «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό» – με 3,6% στις δημοσκοπήσεις – «Γιώργο γερά, να πέσει η Δεξιά», προς τον θλιβερό ύπατο της ανικανότητας).
Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε για την πολιτική έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα όση σχέση έχει και η γλώσσα των «ποδοσφαιρόφιλων» με την αγάπη για την άθληση. Το φοβερό και δεινότατο είναι ότι το παραισθησιογόνο πάθος για το ποδόσφαιρο απλώς καθηλώνει κάποιες μάζες ανθρώπων σε έναν εκούσια επιλεγμένο κρετινισμό, με την ανάλογη γλωσσική υπανάπτυξη. Ενώ η αποκοπή της πολιτικής από την πραγματικότητα της ζωής μας εγκαταλείπει τα ουσιώδη του βίου μας, το ψωμί μας από το μέλλον των παιδιών μας, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ποιότητα της ζωής μας, στα χέρια ανίκανων και συχνά φαύλων ανθρώπων, που κάνουν καριέρα παίζοντας με την κατασκευή εντυπώσεων, για να συνεχίσουν οι ίδιοι να ζουν βίο πριγκήπων, αν και τυχάρπαστοι.
Οταν ο «υπουργός» κ. Ντινόπουλος συντάσσεται με την πολιτική του αντίπαλο κ. Δούρου προκειμένου να μη διερευνηθούν και τιμωρηθούν κοινωνικά εγκλήματα πλαστογραφίας, κακουργήματα ιταμής αδικοπραγίας, το κάνει, προφανέστατα, επειδή παίζει την επανεκλογή του στη Β΄ Αθηνών – θέλει να κερδίσει εντυπώσεις φιλολαϊκού πολιτευτή σε σύγκριση με τον κομματικό του συνυποψήφιο κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Και την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, που έχει ο ίδιος αποφασίσει και τολμήσει να συμπεριλάβει στην κυβέρνηση διαχείρισης μιας ολοκληρωτικής καταστροφής αναιδέστατους «ταβλαδόρους» τύπου Ντινόπουλου, επαίρεται και κομπάζει για φαντασιώδεις και ανυπόστατες επιτυχίες. Δεν διανοείται να διαλεχθεί δημόσια με την ακομμάτιστη, ρεαλιστική δημοσιογραφία, που τεκμηριώνει ατράνταχτα την πιστοποίηση ότι, πέντε χρόνια τώρα, η Ελλάδα τρέχει τροχάδην επιτόπου, μένοντας στο ίδιο τέλμα της διάλυσης και καταστροφής: Το πελατειακό κράτος άθικτο, η θεσμοποιημένη διαφθορά και αδικία ανέπαφη («Οικονομ. Καθημ.» 28.9.2014, σελ. 1, 5, 6).
Εκπληξη, ταυτόχρονα, και η ταχύτατη προσαρμογή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους φτηνιάρικους όρους του παιχνιδιού των εντυπώσεων, η ευκολία απεμπόλησης και των «ριζοσπαστικών» επαγγελιών και των «αριστερών» προσχημάτων. Αρχισαν κιόλας να συζητούν για τη μοιρασιά των υπουργείων («Κ» 28.9.2014, σελ. 10), ενώ στη ΔΕΘ ο κ. Τσίπρας εμφανίστηκε αποκρουστικά ολόιδιος με ό,τι επαγγελλόταν ότι θα ανατρέψει: Πρόσφερε υποσχέσεις παροχών καταναλωτικής ευχέρειας, «τεκμηριωμένες» με τα ίδια χιλιοφθαρμένα «θα» σαράντα χρόνων ευδαιμονικής αοριστολογίας. Ούτε λέξη για προσπάθεια κατάλυσης του πελατειακού κράτους, για αποκατάσταση αξιοκρατίας στον δημόσιο βίο, για κίνητρα δημιουργικής παραγωγικότητας, για κοινωνιοκεντρικές στοχεύσεις ρεαλιστικά προγραμματισμένες – κανένα στέρεο αντιστύλι στο κατεαγμένο ηθικό αυτού του λαού.
Ντινόπουλος και Δούρου αναδείχθηκαν εκ των πραγμάτων οι εμβληματικές φιγούρες της μη-διαφοράς Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Το «παιχνίδι» της πολιτικής συνεχίζεται απαράλλαχτο, ερήμην της κοινωνικής καταστροφής και της τραγωδίας του λαού μας. Δυόμισι εκατομμύρια Ελληνες κάτω από το όριο της φτώχειας και τρία εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες σχεδόν στο όριο. Οι εικονικοί παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού πασχίζουν να διαφοροποιηθούν για να τηρούνται τα προσχήματα, αλλά δεν τα καταφέρνουν, μοιάζουν να είναι όλοι, στο κόμμα όπου βρίσκονται, από μεταγραφή. Ως τώρα μιλάγαμε για πράσινο και γαλάζιο ΠΑΣΟΚ, σε λίγο θα μιλάμε και για κόκκινο.
Περιμένουμε την κίνηση που θα επιλέξουν οι πραγματικοί αλλά αφανείς παίκτες στο επόμενο δίμηνο.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ: ΤΙΜΗ και ΔΟΞΑ στην ΑΘΑΝΑΤΗ Αρίν!

ΤΙΜΗ και ΔΟΞΑ στην ΑΘΑΝΑΤΗ Αρίν!  Το νέο Κούγκι στο Κομπάνι http://www.freepen.gr/2014/10/blog-post_760.html

Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: στρατόπεδα εκπαίδευσης τζιχαντιστών στο Βέλγιο


ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: στρατόπεδα εκπαίδευσης τζιχαντιστών στο Βέλγιοhttp://www.freepen.gr/2014/10/blog-post_813.html

Υπήκοοι μιας ολιγαρχικής ελίτ ή απελευθέρωση από την ΕΕ - ΟΝΕ;


Υπήκοοι μιας ολιγαρχικής ελίτ ή απελευθέρωση από την ΕΕ - ΟΝΕ;

Ν. Λυγερός - Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Ποντιακού Ελληνισμού. 19/05/2014

Ανάρτηση Σταμπούλου: «Βρίσκομαι αιχμάλωτος στα χέρια των υπηρετών του κεφαλαίου» | DefenceNet.gr

«Βρίσκομαι αιχμάλωτος στα χέρια των υπηρετών του κεφαλαίου».

Δες πόσο λογαριάζουν οι ΗΠΑ την Ευρώπη: Προσβλητικές Δηλώσεις Μπάιντεν

http://www.freepen.gr/2014/10/blog-post_810.html

Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ- Εισαγωγή στη σύγχρονη Πολιτική και Πολιτιστική Φιλοσοφία των Ελλήνων


Το κείμενο εδώ: https://docs.google.com/κντ..

Κώστας Τσιαντής:  Πρέπει να συγχαρούμε τον Αθανάσιο Μιχαλόπουλο γι’ αυτή του την πρόταση, καρπός βαθειάς μελέτης και προβληματισμού πάνω στα προβλήματα, ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις ή και διαφωνίες που μπορεί κάποιος να έχει ή εγώ ο ίδιος. Ένας νέος άνθρωπος επιχειρεί εδώ το πολύ δύσκολο εγχείρημα να δείξει-  θεωρητικά και πρακτικά  από πού περνάει η επαναθεμελίωση για τον τόπο μας του Πολιτικού, αφού προηγουμένως έχει διαγνώσει τις κύριες αιτίες της κακοδαιμονίας μας και έχει ενδιατρίψει στους κύριους  σταθμούς  της φιλοσοφικής και πολιτικής  σκέψης- ελληνικής και ξένης. Το κείμενο αυτό μπορεί να αξιοποιηθεί ως ο καταλύτης του νέου πολιτικού και πολιτειακού Λόγου που έχουμε ανάγκη να διαμορφώσουμε (κοινοτισμός), αλλά και να αναδείξουμε και να διεκδικήσουμε ως ενεργοί και πολλαπλά δοκιμαζόμενοι πολίτες..

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Γραμματικάκη 

''Η αυτοβιογραφία  του Φωτός'':
 http://ellinikoskoinotismos.κντ

ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ (ΒΙΝΤΕΟ) - ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ



Το θεμελιακό πολιτικό πλαίσιο συγκρότησης της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ αντικατοπτρίζεται στην εξής ιδέα : « Η πολιτική κοινότητα αποτελεί ένα οργανικό σύνολο, δηλαδή όχι ένα απλό άθροισμα ανθρώπων ή ατόμων αλλά ένα είδος ζωντανού σώματος, στο οποίο στο σύνολό του διακρίνονται υπερβατικές ιδιότητες (η καθολική ζωή, το όντως νόημα) τις οποίες δεν κατέχουν τα ξεχωριστά μέρη του. Όπως ένα δάκτυλο δεν έχει ζωή αποκομμένο από το σώμα, έτσι και το άτομο που ιδιωτεύει δεν έχει νόημα χωρίς την πολιτική κοινότητα. Η πολιτική κοινότητα στη σύστασή της έχει διυποκειμενική συγκρότηση, δηλαδή εδραιώνεται από τα κάτω, από ελεύθερους πολίτες».

Ελληνική Φιλοσοφική Βιβλιογραφία (Γ. Τζαβάρας)

http://www.philosophicalbibliography.com/index.php/2013

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)