ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ- «Ο ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ ΚΑΙ Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΝΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ»

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

ΠPΟΣΚΛΗΣΗ

Προσκαλούνται τα μέλη της ΕΦΕ

(και κάθε άλλος ενδιαφερόμενος)

να παρακολουθήσουν την εκδήλωση

της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας

κατά την οποία θα μιλήσει

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ν. ΠΟΛΙΤΗΣ

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΥ

 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Το θέμα της ομιλίας του είναι:

«Ο ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ ΚΑΙ Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΝΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ»

Η ομιλία θα γίνει

ΤΗΝ 9^Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΩΡΑ 19:00-21:00

στο Αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης», Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50)

Αθήνα, 29/9/2014

  

Περίληψη: Για πολλούς στοχαστές το μέτρο βάσει του οποίου κρίνονται τα κοινωνικά γεγονότα, είναι αν και κατά πόσο αυτά βρίσκονται σε συνάφεια με μία προδιαγεγραμμένη αντίληψη της ανθρώπινης πορείας, το περίφημο “σχέδιο του Διαφωτισμού”, η οποία συνδέεται αρχικά με τον Χέγκελ και αποκτά σαφέστερο περιεχόμενο με τον Μαρξ. Η Πτώση της Βαστίλλης, που μετατρέπει τον υπήκοο σε πολίτη και η κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, που φέρνει την εξουσία στα χέρια της κατώτερης τάξης, σηματοδοτούν αυτήν την πορεία. Οτιδήποτε επιταχύνει την ανθρώπινη προέλαση σε αυτήν την κατεύθυνση, εκλαμβάνεται ως επαναστατικό και αποκτά θετικό πρόσημο. Αντιθέτως, κάθε τι που αντιτίθεται στις επιταγές αυτής της συγκεκριμένης ιστορικής αντίληψης, θεωρείται ότι πασχίζει να δεσμεύσει την κοινωνία σε αναχρονιστικές μορφές οργάνωσης. Γίνεται, επομένως, αντιληπτό ως συντηρητικό ή αντιδραστικό και λαμβάνει υποχρεωτικά αρνητικό πρόσημο, αφού επιδιώκει ν’ αντιστρέψει τη φορά του τροχού της ιστορίας. Αυτή η προσέγγιση επέτρεψε την ανέξοδη κατηγοριοποίηση των εννοιών “προόδου” και “συντήρησης”· αποτέλεσε δε κυρίαρχο μεθοδολογικό εργαλείο πολλών σχολών της κοινωνικής επιστήμης τον περασμένο αιώνα. Εν τούτοις, πάνω από τη διάκριση σε κατέχοντες και μη-κατέχοντες τα μέσα παραγωγής, υψώνεται το τείχος που χωρίζει τους υπερασπιστές της ελευθερίας από εκείνους, που αντιτάσσουν την ανάγκη άσκησης σιδηράς εξουσίας. Πέρα, από την κάθετη διάκριση αριστερά/δεξιά, επανάσταση/συντήρηση, υπάρχει μία πιο ουσιαστική διάκριση, η οποία τέμνει οριζόντια το πολιτικό φάσμα: αυτή, που σχηματοποιείται από το δίπολο ελευθερία/εξουσία. Ο προσανατολισμός προς την εξουσία δεν έχει συγκεκριμένο χρώμα. Όσο υπάρχει εξουσιαστική δεξιά, άλλο τόσο υπάρχει εξουσιαστική αριστερά. Απεναντίας, τα στοιχεία που ενώνουν τους υπερασπιστές της ελευθερίας, ανεξάρτητα από τη συμβατική τους τοποθέτηση στο οικονομικό φάσμα, είναι περισσότερα από όσα τους χωρίζουν. Είναι ευνόητο ότι στο οικονομικό επίπεδο η αναρχική πολιτική φιλοσοφία γειτνιάζει με το μαρξισμό. Ωστόσο, σε ηθικό και πολιτικό επίπεδο, έχει πολύ πιο ουσιαστικές διαφωνίες με το μαρξισμό. Απεναντίας έχει πολύ περισσότερα και, ιδίως, βαθύτερα κοινά με τον ηθικό και πολιτικό φιλελευθερισμό.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΕΥΧΟΣ 1Ο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ  ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΕΥΧΟΣ 1Ο

                  

    Κυκλοφορεί ήδη σε όλη την Ελλάδα το 10^ο τεύχος της ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, με πλούσια ύλη και άποψη για τα πράγματα.

    Στο τεύχος δημοσιεύεται τεκμηρωμένη, αντίθετη προς τα συνήθως δημοσιευόμενα στον τύπο, ανάλυση της οικονομικής και πολιτικής επικαιρότητας από τον Κωνσταντίνο Κόλμερ («Το Πρωτογενές Έλλειμμα και η Περικοπή των Συντάξεων»).

    Επίσης δημοσιεύονται αναλύσεις γιά τα εθνικά ζητήματα [Θεοφάνης Μαλκίδης: «Ελληνική Θράκη»], την πολιτική επικαιρότητα [Χρήστος Χαλαζιάς: «Πολιτικά σφάλματα δημιουργούν μη αναστρέψιμες καταστάσεις»], την γεωργία [Πάνος Παναγόπουλος: «Η μη ανταγωνιστική γεωργία μας αποτελεί εθνικό πρόβλημα»], την φορολογία [Μάνος Κρανίδης:«Σαράντα φόροι και τέλη στα ακίνητα!»] κ.ά.

    Στο τεύχος συμπεριλιμβάνεται βαρυσήμαντο άρθρο του Γιάννη Μαρίνου, με τίτλο «Η δραματοποιημένη επανάληψη μιας προηγηθείσας τραγωδίας».

     Σε μία εκ βαθέων συνέντευξή του, ο συγγραφέας και εκδότης Γιώργος Καραμπελιάς αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ιδεολογικής του διαδρομής και της πολιτικής του δράσης, από τα φοιτητικά του χρόνια στο Παρίσι μέχρι τους σημερινούς αγώνες του γιά την διαμόρφωση μίας ολοκληρωμένης θεωρίας γιά τον Ελληνισμό.

    Το κεντρικό αφιέρωμα του τεύχους αφορά το Κυπριακό ζήτημα και έχει τίτλο  «Κύπρος, 1974-2014: 40 χρόνια αισχύνης». Γράφουν  κατά σειρά οι Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης («To χρυσοπράσινο φύλλο και ο πειρασμός του ανέξοδου Ελλαδίτικου ριζοσπαστισμού»), ο Δ. Πολίτης («Η Κύπρος δεν κείται μακράν»), ο Μελέτης Μελετόπουλος («Μία άγνωστη προσπάθεια αποτροπής του Αττίλα»), ο Παύλος Καρούσος («Ανοίγει ο φάκελος της αποστολής ‘ΝΙΚΗ’»), ο Κωνσταντίνος Κόλμερ («Η νέα τραγωδία της Κύπρου»), ο ανταποκριτής της ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ στην Λευκωσία Κώστας Παπασταύρου («Το Κυπριακό στην μέγγενη του πάρε-δώσε!»), ο Θαλής Καραγιαννόπουλος («Σκέψεις μετά από μία επίσκεψη») . Στο αφιέρωμα δημοσιεύεται το χρονικό του Αττίλα και 

προβάλλεται η άποψη ότι η μη λύση είναι καλύτερη από την ‘λύση’ που μεθοδεύεται.

    Στον Φάκελλο Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας, που έχει θέμα «Η επιχείρηση αναβίωσης του Χαλιφάτου», παραθέτουν τις απόψεις τους οι Α. Δ. Παπαγιαννίδης(«Πόσο απέχει το Ιράκ (και η Ουκρανία) από τα Βαλκάνια;»), ο Γιάννης Χατζόπουλος («Ιρανικά διλήμματα στην Μεσοποταμία») ο Γιώργος Φοίνικας («Επικίνδυνη συγκυρία για την ελληνική εξωτερική πολιτική»), ο Σωτήρης Δημόπουλος («Ρωσσικά στοιχήματα στην Εγγύς Ανατολή») και ο Χρήστος Ζιώγας («Η Σαουδική Αραβία παράγων σταθερότητας και αστάθειας»). 

    Στα πολιτιστικά, ξεχωρίζουν οι κριτικές θεάτρου του Γιάννη Δρακόπουλου και κινηματογράφου του Κωνσταντίνου Μπλάθρα, Τέλος, η Βιβλιοκριτική«Edmund Burke, Στοχασμοί για την Επανάσταση στην Γαλλία» του Σπύρου Κουτρούλη και το Σταυρόλεξο του Νίκου Λιναρδάτου.

    Το τεύχος διατίθεται κεντρικά στις Εκδόσεις Παπαζήση (Νικηταρά 2 και Εμμ.Μπενάκη), κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και στα κέντρα τύπου και αποστέλλεται κατ’ οίκον στους συνδρομητές (γιά συνδρομή 6980-149044).

Κώστας Τσιαντής : ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Με αφορμή το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη  ''ΚΡΙΜΑ'' (2013): http://elepistole.blogspot.gr/2014/09/blog-post_13.html

Κώστας Τσιαντής- ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση, όπου το πρόβλημα είναι στην όψη του ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ και στο βάθος του ΠΡΟΒΛΗΜΑ υπεράσπισης της ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ μας μέσα στη δύνη της παγκοσμιοποίησης.

Είναι ανάγκη συνεπώς να διακρίνουμε και να εστιάσουμε την προσοχή μας σε  βασικές δομικές παθογένειες που μας οδήγησαν εδώ και σε δομικές αλλαγές που απαιτούνται για να σηκώσουμε κεφάλι:

1. Είναι ανάγκη  να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στο  ΛΑΟ και την ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ του λαού, εξ αιτίας της οποίας  και δια της οποίας ΔΙΧΑΣΤΗΚΕ τόσες φορές-   ανάγκη να διακρίνουμε το λαό από τις ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΗΓΕΣΙΑΣ που κλέβουν κάθε φορά  το κλειδί της λύσης:  την ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ.

Και δεν μπορούμε σήμερα να πετύχουμε τίποτα χωρίς λαϊκή  ενότητα. Μπροστά στη συγκυρία που ζούμε:  Ή ΜΑΖΙ ΘΑ ΠΟΡΕΥΤΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΧΑΘΟΥΜΕ.

2. Αυτό σημαίνει, σύμπραξη,  συμπόρευση και αγωνιστική αλληλεγγύη ΤΩΡΑ ώστε να δημιουργήσουμε το παλλαϊκό  κίνημα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (άμεσης) για να πάρουμε πίσω την ΠΑΤΡΙΔΑ μας, να οικοδομήσουμε το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, να αποκτήσουμε την εθνική μας ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ-- να κάνουμε κουμάντο στο σπίτι μας. Τίποτα δεν είναι πιά όπως χθες- τίποτα δεν είναι πια γεωπολιτικά δεδομένο προκειμένου να επιβιώσουμε ως λαός και να απελευθερωθούμε.

3. Είναι  ευρέως κατανοητό ότι οι ιστορικές μνήμες από τους διχασμούς, τον εμφύλιο και τις διώξεις, αλλά και η άκριτη υιοθέτηση εισαγόμενων αντιλήψεων και ιδεών που υπονομεύουν την Ελληνικότητα και συμπορεύονται με τον αφελληνισμό και την πανίσχυρη  προπαγάνδα άλωσης της συνείδησης, που έχει εξαπολύσει η  Νέα Τάξη, κάνουν δύσκολο το εγχείρημα. Αυτό απεδείχθη και από τους συναγωνιστές στη ΣΠΙΘΑ που, παρά τις προσπάθειες του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ,  δεν πέτυχαν να αποφύγουν την εσωστρέφεια και να συνδιαλεγούν με τη διαφορετικότητα, παρότι όλοι διακήρυσσαν πίστη στην Ιδρυτική της Διακήρυξη του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών (2 Δεκ.2010). Είναι λοιπόν ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ και να ΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ MAΣ (ως έθνος με ρόλο θετικό-δημιουργικό  στη δοκιμαζόμενη οικουμένη), αφού πρώτα επιχειρήσουμε και καταφέρουμε σταδιακά να ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ: δηλαδή, να προσεγγίσουμε  ‘’την ηθική βάση της ετερότητας’’. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ.

4. Πως γίνεται σήμερα να είμαστε σχεδόν όλοι (οι  ''μη προνομιούχοι'') ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ (του μανιακού καπιταλισμού) και να μην συμφωνούμε σε κοινή δράση, τη στιγμή κατά την οποία γνωρίζουμε πώς λειτουργούν τα πράγματα, αφού έχουμε:

α. Την οικονομική ΕΠΙΣΤΗΜΗ που μας δείχνει ποιος μας κλέβει (=ΜΑΣ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗ ΖΩΗ μας ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ μας), και

β. Έναν μακραίωνα πολιτισμό και μια  δημοκρατική πολιτική παράδοση (Σόλων, Κλεισθένης, Θεμιστοκλής, Εφιάλτης, Περικλής) που μας λέει πως οριοθετούνται η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και το ΔΙΚΑΙΟ στην  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ; Πού διαφοροποιούμαστε λοιπόν;

5. Η διαφοροποίηση πιστεύω (αφήνοντας κατά μέρος τις εγωπαθολογίες, τη διαπλοκή, τις ξένες παρεμβάσεις και τη διαφθορά που διέπουν το πολιτικό σύστημα ή και επίδοξους διαδόχους του) βρίσκεται στο πως βλέπουμε την ΠΑΤΡΙΔΑ μας, την ΕΛΛΑΔΑ, σε σχέση με βασικά ζητήματα: 1.Το μεταναστευτικό και  δημογραφικό πρόβλημα, 2. Τη σχέση εθνισμού-διεθνισμού, 3. Την αμυντική πολιτική,  4. Τη σχέση με την ΕΕ, 5. Τη σχέση με την παράδοση και τον πολιτισμό της  κ.ο.κ. Δεν αναφέρω το οικονομικό-αναπτυξιακό πρόβλημα, γιατί αυτό μόνο στο πλαίσιο μιας Δημοκρατικής κι Ανεξάρτητης Ελλάδας μπορεί πλέον να αντιμετωπιστεί. Στο  πλαίσιο μιας κυβέρνησης του ΛΑΟΥ που θα στηρίζεται σε ένα αρραγές παλλαϊκό μέτωπο.

6. Όσοι πιστεύουμε στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (στην πραγματική-άμεση δημοκρατία που εφήρμοσαν κι έφτιαξαν το Χρυσό Αιώνα οι μακρινοί πρόγονοί μας) δεν μπορεί να ξεχνάμε ότι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι ζήτημα των ΠΟΛΙΤΩΝ και όχι των  ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.

Έχοντας αυτό υπόψη, σε σχέση με τα θέματα που προαναφέραμε, ο ελληνικός λαός έχει εκφράσει (έστω έμμεσα) την άποψή του- ανεξάρτητα απ’ το αν αυτή μας αρέσει ή όχι-  επανειλημμένα σε τόσες εκλογικές αναμετρήσεις. Δημοκρατική αρχή είναι  η άποψη αυτή να είναι σεβαστή. Δεν μπορείς να λες ότι υπηρετείς το λαό αν δε σέβεσαι τη γνώμη του (με τα λάθη και τις αδυναμίες του).

7. Όποιος λοιπόν θέλει να μιλάει περί πολιτικής  σήμερα δεν μπορεί να ξεχνά  ότι Η ΠΟΛΙΙΤΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ απλά ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ αλλά ΕΚΦΡΑΣΗ της ΒΟΥΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ  ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ.

8. Πέρα όμως από αυτό, η πολιτική είναι επεξεργασμένη ΠΡΟΤΑΣΗ διεξόδου, η οποία λαμβάνει υπόψη της τις ΑΝΑΓΚΕΣ και την ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ  του ΛΑΟΥ για την ΕΠΙΒΙΩΣΗ του, την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και την ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ.

Σήμερα, υπό καθεστώς μανιακού καπιταλισμού,  με την ΤΡΟΙΚΑ-ΝΕΑ ΤΑΞΗ  έχει επιβληθεί σιωπηλά- ερήμην της βούλησης του λαού- αλλαγή κοινωνικού καθεστώτος στη χώρα. Έχουν εξαφανίσει τη Μεσαία Τάξη και επέφεραν και συνεχίζουν να επιφέρουν γενική φτωχοποίηση που βγάζει στο σφυρί περιουσίες -δημόσιες και ιδιωτικές!- προς όφελος των αρπακτικών και μιας μικρής κάστας που εκμεταλλεύεται ασύδοτα τους Έλληνες.  Ποιός θα βρει δουλειά και ποιός θα επιζήσει υπό αυτές τις συνθήκες;

Και ποιό το όφελος από το ποιός θα επικρατήσει στις εκλογές που έρχονται, αν το πρόγραμμά του ανακυκλώνει ή εξωραΐζει τη μνημονιακή πολιτική και  δεν δίνει ΔΙΕΞΟΔΟ ΖΩΗΣ για την ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και την ΠΑΤΡΙΔΑ;

9. Χωρίς κατανόηση της κατάστασης και σύμπραξη της δημοκρατικής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης για δημιουργία αρραγούς ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ, ελπίδα ουσιαστικής αλλαγής δεν διαφαίνεται. Αλλά πρόοδος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ΑΛΛΑΓΗ, και πρωτίστως, χωρίς αυτοί που ΤΗ ΘΕΛΟΥΝ να ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥΣ.

Έρχεται ο εφιάλτης - Henry Kissinger: 'Θα δημιουργήσουμε έναν Παγκόσμιο Στρατό' (vid) | DefenceNet.gr

Έρχεται ο εφιάλτης - Henry Kissinger: 'Θα δημιουργήσουμε έναν Παγκόσμιο Στρατό' (vid).

Βέτο από Ρωσία για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ - Σ.Λαβρόφ προς ΗΠΑ: 'Μην τολμήσετε'! | DefenceNet.gr

Βέτο από Ρωσία για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ - Σ.Λαβρόφ προς ΗΠΑ: 'Μην τολμήσετε'!

Χρῆστος Γιανναρᾶς- Μονομαχία σε κενό «νοήματος»

Μονομαχία σε κενό «νοήματος» Posted: 28 Sep 2014 11:16 PM PDT Η καταγγελία δεν προήλθε από δημοσιογράφο ούτε από ιδιώτη αρθρογράφο – «είδη» παντελώς αμελητέα για τους ασκούντες την εξουσία. Προήλθε (και δεν είναι η πρώτη φορά) από ανώτατο κρατικό λειτουργό επιφορτισμένον να ασκεί, εκ μέρους της κοινωνίας και για την προστασία της, τον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης. Βεβαίως, στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, η καμουφλαρισμένη με δημοκρατικές επιφάσεις δικτατορική κομματοκρατία περιφρονεί απροσχημάτιστα κάθε θεσμό προστασίας του πολίτη από την αυθαιρεσία της εξουσίας. Φτάσαμε στο σημείο, ακόμα και τη μέγιστη κοινωνική κατάκτηση, το Συμβούλιο της Επικρατείας, να την αμφισβητούν απροσχημάτιστα (και ατιμώρητα) υπουργοί του σημερινού, διεκπεραιωτικού αλλοδαπών εντολών, κυβερνητικού σχήματος. Να τους εξοργίζει (αντί να τους ενθουσιάζει ως δημοκράτες) η «παρέμβαση της Δικαιοσύνης στον τρόπο που η κυβέρνηση νομοθετεί». Στις 17.9, ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης και πρώην αρεοπαγίτης κ. Λέανδρος Ρακιντζής κατέθεσε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής καταγγελίες για την «ιδιότυπη ασυλία» που απολαμβάνουν γνωστοί μεγιστάνες του πλούτου, για νομοθετικές ρυθμίσεις που ψηφίζει η Βουλή προκειμένου να συγκαλύψει διεφθαρμένες συμπεριφορές τους. Καταγγέλλει ο γενικός επιθεωρητής στην έκθεσή του για το 2013 («Κ» 18.9.2014) την αθώωση οικονομικών εγκλημάτων με βουλεύματα δικαστικών συμβουλίων, δηλαδή με διαδικασίες για τις οποίες δεν ισχύει η αρχή της δημοσιότητας, γι’ αυτό και τα βουλεύματα δεν δημοσιεύονται, απλώς εκδίδονται. Ποια καταλήστευση δημόσιου χρήματος, ποιος ίλιγγος αυθαιρεσίας και ιταμότητας της λωποδυσίας καλύπτεται τόσο με βουλεύματα όσο και με «κανόνες – νομοθετικές ρυθμίσεις, που θεσπίζονται ad hoc» από την κυβερνητική συμπαράταξη – ο κ. Ρακιντζής τα καταγγέλλει χωρίς να τα κατονομάζει, προκαλεί την τακτική Δικαιοσύνη να επέμβει. Ομως, περιθώρια (συνταγματικής) λειτουργίας αφήνει στη Δικαιοσύνη η απολυταρχική κομματοκρατία; Ψήφισε νόμο το κυβερνητικό μάγμα του γαλαζοπράσινου αμοραλισμού, που απαλλάσσει τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ από τις ευθύνες αποφάσεών τους! – το καταγγέλλει ο κ. Ρακιντζής. Οφείλουμε, επιτέλους, οι πολίτες να αντιπαραβάλλουμε τις πιστοποιήσεις του με τις θριαμβολογίες (για ηλιθίους) με τις οποίες μάς κατακλύζει ο κ. Σαμαράς. Να κρίνουμε την ανενδοίαστη, «φτηνιάρικη» κυβερνητική προπαγάνδα (τα εξομοιωμένα σε όλα τα κανάλια Δελτία Ειδήσεων που παραπέμπουν ευθέως στην ολιγόνοια καθεστώτων τύπου Εμβέρ Χότζα) με μέτρο – κριτήριο έστω και μόνη την καταγγελία του κ. Ρακιντζή για «ανεξέλεγκτη εξουσία που παρέχεται στους αρμοδίους να αποφασίζουν, και που την ασκούν χωρίς διάκριση και χωρίς λογικούς περιορισμούς, με μόνη την επίκληση της πολιτικής βούλησης». Τι είναι αυτό που συμβαίνει στην ελλαδική κοινωνία, πώς να ερμηνευθεί η παραλυτική αδράνεια, ο λήθαργος ανοχής τόσης αναίδειας και απάτης; Ακούμε τον αρμόδιο κρατικό λειτουργό να βεβαιώνει την υποταγή του κράτους στην αυθαιρεσία μιας δράκας επώνυμων μεγιστάνων του πλούτου. Να πιστοποιείται από την εγκυρότερη πηγή η διαπλοκή της εξουσίας με «νταβατζήδες». Και η κοινωνία να μην έχει αντανακλαστικά ζωντανού σώματος. Το μαρτύριο που ζουν, μέρα – νύχτα, οι απολυμένοι άνεργοι, η πίκρα και η οργή των εξευτελισμένων συνταξιούχων δεν αρκούν για να κλονίσουν το καθεστώς της διαφθοράς, να αφυπνίσουν την κοινωνία από τον λήθαργο. Ο πρωθυπουργός μοιάζει με πανικόβλητο, καλομαθημένο παιδί που βλέπει να του παίρνουν, μέσα από τα χέρια του, το παιχνιδάκι του. Προσπαθεί να τρομοκρατήσει τόσο τους εντόπιους εκλογείς του όσο και τους εκτός εντολείς του, να τους πείσει ότι το ενδεχόμενο να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι για όλους μέγιστος κίνδυνος. Και πιθανότατα έχει δίκιο. Αλλά για τους πολίτες δεν υπάρχει ορατή διαφορά στους εφιάλτες: στον σημερινό και στον πιθανότατα επερχόμενο. Τόσο η σημερινή συνονθυλευματική κυβέρνηση όσο και το συνονθύλευμα των αριστερίστικων «συνιστωσών» που επέρχεται, έχουν χειροπιαστά αποδείξει ότι ο ορίζοντάς τους τελειώνει στον «οικονομισμό», στον ιστορικο-υλιστικό μηδενισμό. Δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν έχουν τις προϋποθέσεις να δουν άλλον στόχο της ανθρώπινης ύπαρξης πέρα από τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. Μπορεί να επισκέπτεται ο κ. Τσίπρας τον Πάπα, αλλά δεν έχει να συζητήσει μαζί του τίποτα περισσότερο από κοινοτοπίες αλτρουιστικού εντυπωσιασμού. Ο χαρισματικός Ποντίφηκας έδωσε μάθημα «αριστερισμού με ραχοκοκαλιά» στον ασπόνδυλο ΣΥΡΙΖΑ: ρίσκαρε να μιλήσει για τις «αγορές» και τις «Τράπεζες» που λειτουργούν με ρόλο Μινώταυρου στη ζωή μας. Εδειξε την ανάγκη αλλαγής στις στοχεύσεις του βίου. Ο κ. Τσίπρας βαδίζει πλησίστιος προς την εξουσία κομίζοντας μόνο λογιστικές υποσχέσεις «βελτίωσης» της καταναλωτικής ευχέρειας – ακριβώς όπως έκανε, πριν από δύο χρόνια, και ο κ. Σαμαράς. Ούτε λέξη για παραγωγικότητα, για κίνητρα δημιουργίας, για ποιότητα οργάνωσης της ζωής άσχετη με το χρήμα: καλλιέργεια, θεσμούς κοινωνικής συνοχής, συνεπή αξιοκρατία. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος τόλμησαν ποτέ να επιστρατεύσουν την ποιότητα, να βασιστούν επιτελικά στους αρίστους. Ο κ. Τσίπρας δεν έχει μιλήσει ποτέ για στόχους της παιδείας και της εξωτερικής πολιτικής, πώς θα ήθελε τον Ελληνα στον κόσμο του σήμερα, με ποια ενεργό μετοχή στο γίγνεσθαι της Ιστορίας. Τα κριτήρια που έχει για την ποιότητα ο κ. Σαμαράς τα έδειξε: Γιακουμάτος, Σταμάτης, Ντινόπουλος, Κικίλιας, Βούλτεψη, συν η ντροπή της ΝΕΡΙΤ – συναγωνίστηκε τον ΓΑΠ σε έμπρακτη «ύβρι». Θα προστεθεί στη χορεία των «πρώην» που δεν τολμάνε να βγουν στον δρόμο: τρέμουν την οργή των πολιτών. Αραγε ο κ. Τσίπρας έχει τουλάχιστον σοκαριστεί από αυτή τη θλιβερή, κοινή κατάληξη των πρωθυπουργών της τελευταίας δεκαπενταετίας; Ιδεολόγους με αυταπαρνητική στράτευση δεν έχει δίπλα του, αφού η ιδεολογία απόμεινε ψυχολογικό μόνο ψιμύθιο της υποταγής στον οικονομισμό, τον έμπρακτο μηδενισμό. Επιτελείς με εγγυημένη ποιότητα, ικανότητα και ήθος, μπορεί να συστρατεύσει; Οι καταγγελίες Ρακιντζή είναι κριτήριο για να κρίνουμε τη μονομαχία Σαμαρά – Τσίπρα. Μονομαχία σε κενό «νοήματος».

Μπροστά τρόικα-μέτρα και... πίσω εκλογές - Μόνη επιλογή Α.Σαμαρά η διαχείριση της ήττας | DefenceNet.gr

Μπροστά τρόικα-μέτρα και... πίσω εκλογές - Μόνη επιλογή Α.Σαμαρά η διαχείριση της ήττας.

Θανάσης Βακαλιός- Τίποτα δεν είναι απλό

Τίποτα δεν είναι απλό

Τίποτα δεν είναι εύκολο

Παρά μόνο ο θάνατος

Μπήγεις μια σφαίρα στην καρδιά

Και τελειώνεις

Ή πηδάς από τον έβδομο όροφο

της πολυκατοικίας

Η πιο κακή επιλογή!

Το δύσκολο είναι να ζήσεις

Κι ακόμα πιο δύσκολο

Να ζήσεις πιστός στις αρχές

που ταιριάζουν στην αρετή

Κι’ όμως, προτιμάς τη ζωή

από το θάνατο

Τι σε κρατά στη ζωή;

Η ίδια η ζωή

ή οι αρχές για τις οποίες υπάρχεις;

Και τα δυο;

Μπορούν να συνυπάρξουν;

Αυτό είναι το στοίχημα

Και το ρίσκο της ζωής

Όποιος το δέχεται και το παλεύει

Αυτός ανήκει στους γενναίους

Του κόσμου του ανθρώπου

 Ηλιούπολη 2014

Νι Κάππα (Τορόντο).

Αγαπητοί φίλοι.

Ελπίζω να μην χαρακτηριστώ ρατσιστής αν χρησιμοποιήσω την ελληνική παροιμία που λέει, ότι… "τον αράπη κι' αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς" και ο οποίος εν προκειμένω είναι το αναφερόμενο... "κιτσαριό".

Προ ημερών προώθησα ένα μήνυμα που ήταν σχετικό με το πολύχρωμο και πολυ-φωτισμένο… "carousel" που έστησαν οι Σκοπιανοί στην κεντρική πλατεία τού υποτιθέμενου κράτους, πάνω στο οποίο τοποθέτησαν το άγαλμα ενός έφιππου πολεμιστή, όπως οι ίδιοι λένε, ενώ βαθειά στα… φυλοκάρδια τους θεωρούν ότι παρουσιάζει τον υποτιθέμενο μακρινό... προγονό τους.

Στο μήνυμα αυτό χρησιμοποίησα την λέξη… "κιτσαριό" θέλοντας να τονίσω την αγραμματοσύνη τής κυβέρνησης τού… "κρατιδ;iου", δηλαδή, το θράσος της να καπηλεύεται την ιστορία.  

Όπως οι περισσότεροι γνωρίζουμε οι έννοιες… "απάτη" και… "θράσος" είναι δίδυμες αδελφούλες και συμπορεύονται.  Τα… προσόντα αυτά χαρακτηρίζουν κάθε απατεώνα ο οποίος τα κρύβει, επιμελώς, πίσω από ένα πλατύ χαμόγελο και ένα καλοραμένο κουστούμι.

Δεν συνηθίζω να επανέρχομαι στο ίδιo θέμα εκτός και αν η περίσταση το απαιτεί.  Ωστόσο, θα μου επιτρέψετε να επανέλθω στο θέμα τού… "κιτσαριού" (βλ. έλλειψη αξιοπρέπειας και διακριτικότητας), επειδή, με λύπη μου, διαπίστωσα ότι το… "κιτσαριό" υπάρχει ένθεν και ένθεν δηλαδή δεν είναι γνώρισμα μονάχα τών… "γειτόνων" μας, αλλά επίσης και μερικών ομολόγων τους που ζουν και βασιλεύουν με κάθε άνεση στην χώρα μας.

Προ ημερών, λοιπόν, μάθαμε ότι ο πρώην ΥΠΕΞ και νυν αντιπρόεδρος τής σκιώδους κυβέρνησης (ας μην είχαν τους αβανταδόρους τους και τότε θα βλέπαμε αν θα είχαν φαϊ στο τραπέζι τους) μαζί με μια ομάδα φίλων και ομοϊδεατών του ανέβηκε στην κορυφή τού Μύτικα ξεδίπλωσαν το πανί με το αστέρι και χαμογελούσαν περισσότερο κι' απο τους αστροναύτες στο φεγγάρι.  Βλέπετε, ότι σύμφωνα με την… επαρχιώτική αντίληψη όποιος ξεδιπλώνει μια σημαία στο Κιλιμάντζαρο, στα Ιμαλάϊα ή στις Άλπεις, κατακτά αυτόματα την κορφή και τα… περίχωρα (βλ. επισυναπτόμενες φωτο).

Όμως, εκτός από το… "κιτσαριό" τους δείχνουν και μια απαράμιλλη θρασυδειλία.  Έτσι, στον χάρτη που έχουν φτιάξει (βλ. επισυναπτόμενο) εκφράζουν την γεωγραφική τους θρασύτητα, επεκτείνοντάς την στον νότο μέχρι και την… Κατερίνη ενώ προς δυσμάς είναι πολύ συγκρατημένοι γιατί γνωρίζουν, επίσης, πολύ καλά ότι οι δυτικοί γείτονές τους δεν είναι και τόσο… αβροί, όσον οι… "νότιοι". Γι' αυτό και περιόρισαν τα σύνορά τους μέχρι στο σημείο να περιλαμβάνονται Πρέσπες στο κράτος που μαγειρεύουν φοβούμενοι… "εσωτερικές αναταραχές".

Όμως είπαμε, το… "κιτσαριό" βρίσκεται ένθεν και ένθεν. Έτσι το ελληνικό (?) ΥΠΕΞ έβγαλε ανακοίνωση μέσω τού εκπροσώπου του (βλ. "κίτσο") ο οποίος, άκουσον - άκουσον, είπε:

          «Ευχαριστούμε τον κ. Μιλόσοσκι που επισκέφθηκε τη χώρα μας, προκειμένου να φωτογραφηθεί, εντός της Ελλάδας, με τον Ηλιο της Βεργίνας, ένα ελληνικό εθνικό σύμβολο» σχολίασε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Κωνσταντίνος Κούτρας, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με τη φωτογράφηση του αντιπροέδρου της Βουλής της ΠΓΔΜ στην κορυφή του Ολύμπου, με τον Ηλιο της Βεργίνας.

«Δεν τον παροτρύνουμε, όμως, να το κάνει και στη χώρα του, καθώς αυτό θα συνιστούσε ακόμα μία παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και του Μνημονίου Πρακτικών Μέτρων. Οι προκλήσεις μπορεί να δικαιώνουν τις ελληνικές θέσεις απέναντι σε κάθε είδους αλυτρωτισμό, αλλά δεν βοηθούν κανέναν. Και σίγουρα όχι την ΠΓΔΜ και τον λαό της».

Δηλαδή, με λίγα λόγια ο διπλωματικός μας… "Κίτσος" θίχτηκε, τάχα, για την χρήση τού Ήλιου τής Βεργίνας και στην συνέχεια έκανε τους ομοίους του ντα-ντά για παραβίαση τής… "Ενδιάμεσης Συμφωνίας" υπενθυμίζοντάς τους, ότι… κάτι τέτοιο δεν τους συμφέρει (ενδιαφέρεται για το καλό τους), ενώ σε άλλες περιπτώσεις όπως π. χ. προσγείωση τού αεροπλάνου στην Κέρκυρα το 2009, το… "ελληνικό" (?) ΥΠΕΞ τα καταπίνει όλα κάνοντας τουμπεκί… ψιλοκομένο. 

Και όμως ο… "κίτσος" αυτός έχει το θράσος να δηλώνει… "διπλωμάτης" (αν είναι δυνατόν να είναι διπλωμάτης κάποιος που ακολουθεί εντολές) και ως χειριζόμενος τα εθνικά θέματα σε πολύ υψηλό… διπλωματικό πόστο έχει και τις αναλογες μισθολογικές απαιτήσεις. Ας είναι καλά τα κορόϊδα.  

Έπειτα, απ' αυτά, λοιπόν, ποιός νομίζετε ότι είναι για… κλάματα;

Φιλικώτατα.

Νι Κάππα (Τορόντο).

Υ. Γ.            Προκαταβολικά, ζητώ συγγνώμη για την κατάχρηση τής καλοσύνης σας, αλλά θα μου        επιτρέψετε να                                    επανέλθω, εντός τών προσεχών ημερών, στο θέμα προκειμένου να ολοκληρώσω την τριλογία, 

                        όπως απαιτούν οι περιστάσεις.

Επισυναπτόμενα:

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=633948

Κίνα: 'Ακόμα και πόλεμο θα κάνουμε με την Δύση για τον έλεγχο των θαλασσών'... | DefenceNet.gr

Κίνα: 'Ακόμα και πόλεμο θα κάνουμε με την Δύση για τον έλεγχο των θαλασσών'..

Μίκης Θεοδωράκης- ΚΡΙΜΑ

ΚΡΙΜΑ... - του Μίκη Θεοδωράκη

Όταν στα 1973 έγραφα ένα άρθρο με τίτλο «Το κόμμα και η ιδεολογία. Κίνημα μαζών: πολιτική επανάσταση - σοσιαλιστική αλλαγή» (Το Χρέος, τόμος Β΄, σελ. 761), δεν φανταζόμουν ότι μετά από τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, η κατάσταση στο ελληνικό μαζικό προοδευτικό κίνημα θα ήταν ίδια. Θα πρέπει μόνο να αντικαταστήσουμε τη λέξη «Δικτατορία» με τη λέξη «Τρόικα».

Έτσι και τότε, αν και σαν Αριστερά μπήκαμε πρώτοι στην Αντίσταση, γεγονός που διάνοιγε για τον τόπο ιστορικές αλλαγές αναδεικνύοντας το οργανωμένο Πολιτικό Κίνημα της Προόδου σε κύρια δύναμη στη μεταχουντική Ελλάδα, καταλήξαμε να γίνουμε τελευταίος τροχός της αμάξης. Έτσι και τώρα, που με τη δημιουργία της Σπίθας υπήρξαμε ξανά οι πρώτοι που δείξαμε στο λαό μας το τι σημαίνει ξένη εξάρτηση με τα Μνημόνια και τις Τρόικες, γεγονός που έβγαλε το λαό στους δρόμους και στις πλατείες, κινδυνεύουμε και πάλι να καταντήσουμε ουραγοί χάνοντας ακόμα μια ιστορική ευκαιρία.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί στα δύο κόμματα της Αριστεράς, στο ΚΚΕ και στον ΣΥΡΙΖΑ το δικαίωμα να πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει το καθένα ξεχωριστά πόλος συσπείρωσης των αγανακτισμένων Ελλήνων. Με το βλέμμα στις εκλογές ελπίζουν ότι θα βελτιώσουν τα ποσοστά τους. Γεγονός απόλυτα φυσιολογικό.

Το ερώτημα όμως που μπαίνει είναι με ποιο αποτέλεσμα ως προς την οριστική μας απαλλαγή από την ξένη εξάρτηση και επομένως την κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας και την επιβολή της Λαϊκής Κυριαρχίας δηλαδή των δύο βασικών στόχων που θα εξασφαλίσουν την ελευθερία του λαού και της χώρας.

Πώς θα μπορέσουν να αναμετρηθούν με το ισχύον Σύστημα Εξουσίας έχοντας το καθένα ξεχωριστά ακόμα-ακόμα και 20% των ψήφων; Και σε τι θα βοηθήσει η αυξημένη τους παρουσία μέσα σε μια Βουλή και ένα Σύστημα που θα κυριαρχείται από μια εξουσία υποδουλωμένη, όπως γίνεται σήμερα, σε ξένες δυνάμεις;

Πιστεύουν ότι έτσι θα ρίξουν την Τρόικα, θα μας απαλλάξουν από την μέγγενη των δανείων και των τόκων, ότι θα αποκαταστήσουν την εθνική μας ακεραιότητα και ότι τέλος θα απαλλάξουν τον ελληνικό λαό από την σκληρή εκμετάλλευση που τον καταδικάζει σε εξαθλίωση και φτώχεια;

Το πιο πιθανό είναι ότι εκείνοι θα στηλιτεύουν με λόγια μέσα στη Βουλή την όποια κυβέρνηση, ενώ αυτή θα εξακολουθήσει να πειθαρχεί στους ξένους και να μας οδηγεί όλο και πιο βαθειά όχι απλώς με λόγια αλλά με έργα έχοντας απέναντί της ένα λαό διασπασμένο και γι' αυτό ουσιαστικά εξουδετερωμένο.

Επομένως η νέα ιστορική ευκαιρία που παρουσιάζεαι σήμερα μπροστά μας, έχει ένα όνομα: «Ενωμένος Λαός».

Ένας λαός ενημερωμένος και αποφασισμένος έχοντας ως όπλο ένα κοινό πρόγραμμα στόχων που να φτάνουν και να ξεπερνούν την Κυβερνητική Εξουσία, δηλαδή με σχέδιο ξεκάθαρο και ρεαλιστικό για το τι θα γίνει μετά την κατάκτηση της εξουσίας, το νέο Σύνταγμα, τις νέες κοινωνικές σχέσεις και τον νέο διεθνή μας προσανατολισμό. Δηλαδή τα επιτεύγματα που εξασφαλίζουν μόνο η κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της παλλαϊκής εξουσίας που δεν κατακτώνται μόνο με ποσοτικές αυξήσεις της εκλογικής δύναμης αλλά με την ποιότητα αγώνων και συγκρούσεων, που κρίνονται από το εύρος της δύναμης των αντιπάλων. Και στην περίπτωσή μας γνωρίζουμε καλά τις ντόπιες και διεθνείς δυνάμεις με τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να συγκρουστούμε.

Πού θα στηριχτούμε λοιπόν για να νικήσουμε; Το μοναδικό όπλο είναι ο ενωμένος Λαός κι εμείς ασχολούμαστε αποκλειστικά και μόνο με το κομματικό μας συμφέρον αδιαφορώντας αν με τον τρόπο αυτό γινόμαστε εξ αντικειμένου οι καλλίτεροι φίλοι και συνεργοί των εξουσιαστών μας, με αποτέλεσμα να καταντήσουμε να δεχόμαστε τα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες τους για το θεάρεστο έργο μας, τη διάσπαση του μετώπου του λαού. Κρίμα...

Αθήνα, 21.10.2011

Μίκης Θεοδωράκης

Πρώτη δημοσίευση στην ιστοσελίδα της Κ.Α.Π. ''ΣΠΙΘΑ''

Επιστολή απόγνωσης πολιτικού μηχανικού

http://olympia.gr/κντ.