Ο Λευτέρης Αναστασιάδης με τον Μανώλη Ανδρόνικο της κ. Στέφης Κόντη

 Pantelis Savvidis  Ακολουθήστε    1 ημ.   

Λευτέρης Αναστασιάδης, εκ των εκτελεσθέντων της Καισαριανής: “Ειδοποιήστε την μητέρα μου ότι πεθαίνω για την Ελλάδα”

March 4, 2026

Ο Λευτέρης Αναστασιάδης με τον Μανώλη Ανδρόνικο

της κ. Στέφης Κόντη,

Επίκουρης Καθηγήτριας Κλασικής Αρχαιολογίας ΑΠΘ

Με το θέμα των φωτογραφιών τών εκτελεσμένων της Καισαρινής που προέκυψε τελευταία, θα ήθελα να καταθέσω κάποια στοιχεία για τον ένα εξ αυτών, τον θείο μου Λευτέρη Αναστασιάδη.

Ο Λευτέρης Αναστασιάδης γεννήθηκε στο Αιδίνι της Μ. Ασίας το 1917. Πατέρας του ήταν ο Κώστας Αναστασιάδης και μητέρα του η Κατίνα Πέρρου, μια από τις οκτώ κόρες του Μιχαήλ Πέρρου. (Η μεγαλύτεη ήταν η γιαγιά μου Καλυψώ.)

Ο Μιχαήλ Πέρρος ήταν γιος του Πέτρου-Πέρρου Μαυρομιχάλη, από την ιστορική οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων της Μάνης που εγκαταστάθηκε στο Αιδίνι μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια αλλάζοντας το όνομά του ως Πέρρος Πέρρου.

Κόρη του ήταν και η Κυριακούλα, μητέρα του μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσοστόμου Β.

Ο πατέρας του Λευτέρη πέθανε από τη γρίπη το 1918, αφήνοντας χήρα την Κατίνα και ορφανό το παιδί του.

Μετά την Καταστροφή του 1922 η Κατίνα κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη με τον μοναχογιό της, τον «Μπέμπο» της, όπως τον έλεγε, τον πατέρα της Μιχαήλ, τις τρεις αδελφές της που δεν είχαν παντρευτεί και μια αδελφή χήρα επίσης με δυο κοριτσάκια.

Η Κατίνα ήξερε καλά γράμματα και διορίστηκε δασκάλα στο δημόσιο, παρόλο που δεν είχε τα σχετικά διπλώματα, όπως γινόταν εκείνη την εποχή που υπήρχε ανάγκη για δασκάλες.

Με τoν μισθό της κρατούσε τον πατέρα (πέθανε το 1927) και τις αδελφές της, μαζί με τη μικρότερη αδελφή της Θάλεια, επίσης δασκάλα, και μεγάλωνε τον Λευτέρη χωρίς να του λείψει τίποτα.

Τον έβαλε να μάθει βιολί και όταν τελείωσε το γυμνάσιο, μπήκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Με την έναρξη του πολέμου κατατάχτηκε στο στρατό. Στον πόλεμο έπαθε κρυοπαγήματα και ακρωτηριάστηκε και στα δυο του πόδια.

Νοσηλευόταν στη «Σωτηρία», από όπου τον πήραν οι Γερμανοί για εκτέλεση, προφανώς ύστερα από καταγγελία. Ηταν 27 ετών.

Δεν γνωρίζω αν ο Λευτέρης ήταν οργανωμένος κομμουνιστής ή απλώς ιδεολόγος.

Λίγο πριν τον εκτελέσουν έγραψε στο ξύλινο πόδι του «Eιδοποιήστε τη χήρα μητέρα μου, Κατίνα Αναστασιάδου, οδός Λομβάρδου 2 Αθήναι, ότι πεθαίνω για την Ελλάδα μας».

Η μητέρα του μαζί με την αδελφή της Θάλεια τον είχαν ακολουθήσει στην Αθήνα και επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη μετά την εκτέλεση.

Η Κατίνα ωστόσο ποτέ δεν δέχτηκε τον θάνατο του γιου της. Αν και ήταν ευφυέστατη γυναίκα, πίστευε ότι ο Λευτέρης ήταν όμηρος στη Ρωσία ή τη Γερμανία και κάθε χρόνο στη γιορτή του έκανε ευχέλαιο υπέρ υγείας και καλούσε συγγενείς και φίλους.

Ποτέ όμως δεν έβγαλε τα μαύρα και όταν έβγαινε έξω φορούσε ένα μαύρο τουρμπάν. Πέθανε από καρκίνο στα 72 της χρόνια.

Στέφη Κόρτη-Κόντη, Επίκουρη καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας ΑΠΘ, Ανιψιά Λευτέρη Αναστασιάδη

WW3 HAS ALREADY STARTED — No One Is Ready | Prof. Jeffrey Sachs

 

J.Sachs : ΠΟΛΕΜΙΚΉ ΠΟΛΙΤΕΙΑ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Το σιωνιστικό λόμπυ και η CIA κυβερνά τις ΗΠΑ και τον Τραμπ. Δεν θέλουν διαπραγμάτευση. Νομίζουν ότι οι δολοφονίες και το αίμα είναι η δουλειά τους. Οι διωκόμενοι με εγκλήματα πολέμου κυβερνούν- κυριαρχούν. Ψεύδονται. Σταθερά. Είμαστε σε χέρια γκάγκστερς. Το Κογκρέσσο διαβρωμένο-διεφθαρμένο. Κανείς δεν εμπιστεύεται πλέον τις ΗΠΑ. Το 2015 είχαν υπογράψει συμφωνία με το Ιραν, με συνυπογραφή των δυτικών, που έδινε λύση στα ζητήματα. Την έσπασαν μονομερώς εκτελώντας δολοφονίες σε Ιρανούς ηγέτες και επιστήμονες!..Ολες οι χώρες της Ευρώπης και του Κόλπου που διατηρούν αμερικανικές βάσεις είναι bassals [σκλάβες], δεν μπορούν να ορθώσουν ανάστημα, να αρθρώσουν λέξη. Συμπαρατάσσονται έτσι άμεσα ή έμμεσα, μαζί με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, εναντίον του Ιράν.

Γιώργος Σεφέρης Ο ΗΔΟΝΙΚΟΣ ΕΛΠΗΝΩΡ β΄ (απόσπασμα)- ΚΙΧΛΗ

 

Γιώργος Σεφέρης

Άννα Κλαρίτη ·22 ώρ. ·

[...]

Κι όμως τ’ αγάλματα

λυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τον πόθο

στα δυο, σαν το ροδάκινο· κι η φλόγα

γίνεται φίλημα στα μέλη κι αναφιλητό

κι έπειτα φύλλο δροσερό που παίρνει ο άνεμος·

λυγίζουν· γίνουνται αλαφριά μ’ ένα ανθρώπινο βάρος.

Δεν το ξεχνάς.
—Τ’ αγάλματά ειναι στο μουσείο.

—Όχι, σε κυνηγούν, πώς δεν το βλέπεις;

θέλω να πω με τα σπασμένα μέλη τους,

με την αλλοτινή μορφή τους που δε γνώρισες

κι όμως την ξέρεις....[...]

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Ο ΗΔΟΝΙΚΟΣ ΕΛΠΗΝΩΡ β΄ (απόσπασμα)- ΚΙΧΛΗ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Ακολουθήστε    1 ώρ. 

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

Ένα από τα πιο ανησυχητικά παράδοξα των σύγχρονων κοινωνιών είναι ότι πιστεύουμε βαθιά πως ζούμε σε έναν κόσμο καθοδηγούμενο από τη λογική.

Θεωρούμε ότι οι άνθρωποι, οι κοινωνίες και τα κράτη λαμβάνουν αποφάσεις με βάση τον ορθολογισμό, την ανάλυση συμφερόντων και τον ψυχρό υπολογισμό.

Όμως αυτή η εικόνα είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η Ψυχολογία υποστηρίζει ότι πίσω από την επιφάνεια της λογικής κινούνται πολύ βαθύτερες ψυχικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι δεν καθοδηγούνται μόνο από συνειδητές σκέψεις αλλά και από ασυνείδητα μοτίβα, φόβους, προβολές και αρχέτυπα που λειτουργούν κάτω από το επίπεδο της επίγνωσης.

Και αυτό ισχύει όχι μόνο για τα άτομα αλλά και για τις κοινωνίες.

Οι πολιτικές συγκρούσεις συχνά παρουσιάζονται ως αποτέλεσμα στρατηγικών υπολογισμών ή αντικρουόμενων συμφερόντων. Όμως πολλές φορές τροφοδοτούνται από κάτι πολύ πιο βαθύ: από συλλογικούς φόβους, από τραύματα της ιστορίας, από την ανάγκη των κοινωνιών να ορίσουν τον εαυτό τους απέναντι σε έναν «άλλο».

Όταν οι κοινωνίες δεν αναγνωρίζουν αυτές τις ασυνείδητες δυνάμεις, τότε γίνονται ευάλωτες σε συλλογικές ψυχικές καταστάσεις εξαπάτησης και χειραγώγησης. Οι άνθρωποι αρχίζουν να βλέπουν τον κόσμο μέσα από απόλυτες ασπρόμαυρες/μανιχαϊστικές αντιθέσεις -το καλό και το κακό, τον πολιτισμό και την απειλή, το «εμείς» και το «αυτοί».

Σε τέτοιες στιγμές η πολιτική μετατρέπεται σε ψυχικό πεδίο σύγκρουσης ταυτοτήτων.

Με αυτή την έννοια ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον σύγχρονο κόσμο δεν είναι απλώς η τεχνολογία των όπλων ή η ισχύς των στρατών. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η ανθρώπινη ψυχή όταν δεν γνωρίζει τον εαυτό της.

Μια κοινωνία που πιστεύει ότι λειτουργεί αποκλειστικά με βάση τη λογική μπορεί εύκολα να αγνοήσει τις ασυνείδητες δυνάμεις που την κινούν. Και όταν αυτές οι δυνάμεις παραμένουν αόρατες, μπορούν να επηρεάζουν τις συλλογικές αποφάσεις με τρόπους που κανείς δεν αντιλαμβάνεται πλήρως.

Από αυτή την οπτική μπορούμε να κατανοήσουμε και έναν άλλο μηχανισμό της σύγχρονης γεωπολιτικής: την ανάγκη των κοινωνιών να παρουσιάζουν τον αντίπαλο ως φορέα του ανορθολογισμού. Όταν ένας πολιτισμός, όπως η σύγχρονη Δύση, ορίζει τον εαυτό του ως κατεξοχήν χώρο λογικής, προόδου και ορθολογισμού, τότε χρειάζεται συχνά έναν «άλλον» που θα ενσαρκώνει το αντίθετο.

Έτσι ο αντίπαλος παρουσιάζεται ως θεοκρατικός, παράλογος ή επικίνδυνος. Με γιουνγκιανούς όρους, πρόκειται για μια μορφή προβολής της Σκιάς: στοιχεία φόβου, επιθετικότητας ή ασυνείδητων κινήτρων που δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε μέσα στον δικό μας πολιτισμό μεταφέρονται στον αντίπαλο.

Με αυτόν τον τρόπο η σύγκρουση γίνεται πιο εύκολα κατανοητή ηθικά και πολιτικά, γιατί εμφανίζεται όχι ως αντιπαράθεση συμφερόντων αλλά ως σύγκρουση ανάμεσα στη λογική και την «παραφροσύνη». Και όμως, καμία κοινωνία δεν είναι πλήρως ορθολογική. Όλες κινούνται, σε κάποιο βαθμό, και από δυνάμεις που βρίσκονται στο ασυνείδητο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολιτικοί όπως ο Donald Trump ή ο Benjamin Netanyahu απευθύνονται σε αυτές ακριβώς τις βαθύτερες ψυχικές δυναμικές των κοινωνιών τους. Η πολιτική τους ρητορική δεν στηρίζεται τόσο σε τεχνοκρατικά επιχειρήματα όσο σε ισχυρές συμβολικές αφηγήσεις: φόβο, απειλή, εθνική ταυτότητα, ιστορική αποστολή.

Με αυτόν τον τρόπο ενεργοποιούν-χειραγωγούν βαθιά συλλογικά συναισθήματα που υπερβαίνουν τον ψυχρό ορθολογισμό της γεωπολιτικής

Θα έλεγε κανείς πως, τελικά, η πραγματική πρόοδος της ανθρωπότητας δεν βρίσκεται τόσο στην επιστημονική γνώση ή στην τεχνολογική ανάπτυξη αλλά στη γνωριμία του ανθρώπου με τον ίδιο του τον ψυχισμό.

Όσο περισσότερο οι άνθρωποι κατανοούμε τους φόβους, τις προβολές και τις σκιερές πλευρές της ψυχής μας, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να παρασυρθούν από συλλογικές δυναμικές που οδηγούν σε συγκρούσεις.

Ο κόσμος μας δεν κινδυνεύει μόνο από τα όπλα που κατασκευάζει ο άνθρωπος, αλλά και από την άγνοια που έχει για τον (ατομικό και συλλογικό) εαυτό του.

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

2 ώρ. 

·

ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Μέσα στο χαράκωμα του πολέμου, εκεί όπου ο κόσμος στενεύει σε λάσπη, φόβο και συρματοπλέγματα, δύο άνθρωποι μπορούν να επιμένουν να αγκαλιάζονται.

Δεν υπάρχει τίποτα ηρωικό σε αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχουν σημαίες, ούτε λόγοι, ούτε ιστορικές αφηγήσεις. Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που κρατάει έναν άλλον άνθρωπο για να μπορέσουν να φτάσουν ο ένας τον άλλον.

Και για λίγα δευτερόλεπτα ο πόλεμος μένει έξω από αυτή την αγκαλιά.

Εκείνη αφήνεται στα χέρια του. Εκείνος την κρατά σαν να κρατά κάτι εύθραυστο και πολύτιμο. Είναι μια στιγμή απόλυτης εμπιστοσύνης μέσα σε έναν χώρο όπου όλα έχουν χτιστεί πάνω στη δυσπιστία και τον φόβο.

Ο πόλεμος γεννιέται από την καχυποψία. Από την ιδέα ότι ο άλλος είναι απειλή. Ότι πρέπει να προλάβεις πριν σε προλάβει. Ότι πρέπει να οχυρωθείς πίσω από σύνορα, χαρακώματα και όπλα.

Ο έρωτας όμως λειτουργεί με έναν εντελώς αντίθετο τρόπο. Για να υπάρξει χρειάζεται να κατεβάσεις τις άμυνες. Να εκτεθείς. Να εμπιστευτείς. Να αφήσεις τον εαυτό σου να κρατηθεί από τον άλλον.

Για μια στιγμή, το χαρακώμα παύει να είναι χώρος πολέμου. Γίνεται μια γέφυρα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

Η φωτογραφία -από το αριστούργημα του Andrei Tarkovsky, Ivan’s Childhood- δεν κινηματογραφεί τον πόλεμο μόνο ως σύγκρουση στρατών αλλά και ως ψυχική κατάσταση: ως φόβο, ως απώλεια, ως άγχος που διαπερνά την ανθρώπινη ύπαρξη.

Μέσα σε αυτό το σύμπαν αγωνίας, οι στιγμές τρυφερότητας αποκτούν μια ιδιαίτερη δύναμη. Δεν είναι απλώς ρομαντικές στιγμές. Είναι μικρές ρωγμές μέσα στον κόσμο του πολέμου. Είναι υπενθυμίσεις ότι ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος μόνο για να επιβιώνει, αλλά και για να συνδέεται.

Αιώνες τώρα, ο έρωτας λειτουργεί σαν αντίδοτο στο άγχος του πολέμου. Όχι επειδή σταματά τον πόλεμο, αλλά επειδή για μια στιγμή επαναφέρει τον άνθρωπο στον πυρήνα της ύπαρξής του.

Όταν δύο άνθρωποι αγκαλιάζονται μέσα σε ένα χαρακωμα, το σώμα θυμάται κάτι που ο πόλεμος προσπαθεί να ξεχάσει: ότι ο άλλος δεν είναι μόνο εχθρός ή απειλή. Είναι και κάποιος που μπορείς να αγαπήσεις.

Ο πόλεμος μπορεί να γεμίσει τον κόσμο με όπλα, σύνορα και συρματοπλέγματα. Μπορεί να χτίσει τείχη ανάμεσα στους ανθρώπους. Αλλά ο άνθρωπος συνεχίζει πεισματικά να αναζητά έναν άλλον άνθρωπο να αγγίξει, να κρατήσει, να αγαπήσει.

Και τότε καταλαβαίνει κανείς κάτι απλό αλλά βαθύ:

Ο έρωτας δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Είναι μια μικρή πράξη εμπιστοσύνης απέναντι σε έναν κόσμο γεμάτο φόβο.

Ο έρωτας είναι ένα κύμα απόλυτης εμπιστοσύνης μέσα σε έναν ωκεανό δυσπιστίας και φόβου. Και κάθε απειλή πολέμου, κάθε πόλεμος, είναι και μια κλήση να πλοηγηθούμε στη θάλασσα του.

ΥΓ ολόκληρη η σκηνή στο 1ο σχόλιο.