Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2019

Χρῆστος Μαλεβίτσης, Οἱ Παράκτιοι Ἄνθρωποι

Dimitris Pallis‎ : Χρήστος Μαλεβίτσης 5 λεπτά ·
''Γιὰ τὴν παρακμὴ τῆς Εὐρώπης ἄρχισε νὰ γίνεται λόγος ἀπὸ τὸν προηγούμενο αἰώνα. Ὁ ἐρχομός της ἔγινε ἀντιληπτὸς ἀπὸ ὀξυδερκῆ πνεύματα. Τώρα, λήγοντος τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, καὶ τὰ πλέον ἀμβλεῖα πνεύματα τὴν ἀντιλαμβάνονται. Διότι ὅλοι μας εἰσερχόμαστε στὸ τέλμα της. Ἡ Ἑλλάδα, χώρα περιφερειακὴ τῶν ἐξελίξεων, δέχεται ἰσχυρότερες τὶς ὠθήσεις τῶν ρευμάτων τῆς παρακμῆς, ἐπειδὴ δὲν διαθέτει ἀντιστάσεις. Γι' αὐτὸ κατάντησε ἀμπέλι ξέφραγο στὰ παρακμιακὰ ἰδεολογικὰ κινήματα τῆς Δύσεως, τὰ ὁποῖα σὲ αὐτὴν μετατρέπονται σὲ ἀθεράπευτες ψυχώσεις.
Μόνη ἀντίσταση μποροῦσε νὰ προβάλει ἡ Ἐκκλησία. Ὅμως καὶ αὐτὴ βιάστηκε νὰ ἐκκοσμικευτεῖ, καὶ οἱ ἄνθρωποί της, ἐν πολλοῖς, ἀπὸ παραδείγματα πρὸς μίμησιν ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶναι, κατήντησαν παραδείγματα πρὸς ἀποφυγήν.
Εἶναι ἀπογοητευτικὴ ἡ ματαιοδοξία πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν στελεχῶν ποὺ σπεύδουν νὰ περιβληθοῦν τὰ ἀξιώματα τῆς κοσμικῆς ζωῆς, νὰ γίνουν λ.χ. καθηγητὲς πανεπιστημίου, ἀκαδημαϊκοί, ἢ νὰ γυρνᾶνε τὸν κόσμο καὶ νὰ μαζεύουν διπλώματα ἐπιτίμων διδακτόρων. Θὰ λέγαμε πὼς ἀντίσταση θὰ ἔπρεπε νὰ προβάλουν τὰ πανεπιστήμια. Ἀλλὰ αὐτὰ κατάντησαν τὰ ἐκκολαπτήρια τῆς παρακμῆς.

Ἴσως δὲν θὰ πρέπει νὰ μεμφόμαστε κανέναν. Γιὰ δύο λόγους: Πρῶτον, ἐπειδὴ ἡ παρακμὴ δὲν ἔρχεται παρὰ τὴ θέλησή μας. Ἀντίθετα, τὴ θέλουμε καὶ τὴν ἀπολαμβάνουμε τὴν παρακμή. Ἄλλωστε κανένας δὲν ἀντιλαμβάνεται πὼς αὐτὸ ποὺ κάνει εἶναι παρακμιακό. Συχνὰ ἡ παρακμὴ θεωρεῖται πρόοδος. Ὅπως συνέβη μὲ τὸ μονοτονικὸ σύστημα γραφῆς τῆς γλώσσας μας. Κανένας σύλλογος φιλολόγων δὲν διαμαρτυρήθηκε, κανένα πανεπιστήμιο, οὔτε ἡ Ἀκαδημία μὲ ὅλους τοὺς ἀκαδημαϊκούς της. Αὐτὸ φτάνει στὰ ὅρια τῆς τραγωδίας. Ὁ αβδηρητισμὸς τῶν νεοελλήνων.
Ὁ δεύτερος λόγος εἶναι ὅτι τὸν περισσότερο χρόνο της ἡ ἱστορία τὸν διάγει σὲ παρακμή. Ἡ ἐποχὴ τῆς ἀκμῆς εἶναι πάντοτε βραχεία. Συνεπῶς, οἱ εὐρωπαϊκὲς κοινωνίες μπαίνουν στὴ μακρὰ φάση τῆς παρακμῆς, ποὺ ὁπωσδήποτε θὰ κρατήσει αἰῶνες. Βεβαίως, ὕστερα ἀπὸ τὴν ὑπέρβαση τῆς παρακμῆς τὰ πράγματα ποὺ θὰ προκύψουν θὰ εἶναι ἀγνώριστα. Θὰ πρόκειται γιὰ κάτι τὸ παντελῶς νέο. Μπορεῖ ἡ γεωγραφικὴ περιοχὴ τῆς Εὐρώπης νὰ κατοικεῖται ἀπὸ Ἄραβες, Πακιστανοὺς καί, τὸ πιὸ πιθανό, ἀπὸ Κινέζους. Ἄλλωστε καὶ οἱ σημερινοὶ κάτοικοί της ἦρθαν ἀπὸ ἀνατολικά.
Ἄρχισαν ἤδη οἱ μεταναστεύσεις τῶν λαῶν. Εἶναι σχεδὸν νόμος τῆς ἱστορίας: οἱ νηστικοὶ λαοὶ νὰ καταβάλλουν τοὺς χορτασμένους. Ἄλλωστε, ὕστερα ἀπὸ λίγον καιρό, ἡ Εὐρώπη θὰ εἶναι ἕνα ἀπέραντο γηροκομεῖο. Ποιός θὰ ἀντισταθεῖ στοὺς ἀκμαίους νηστικούς; Τὸ πράγμα μπορεῖ νὰ γίνει καὶ μὲ εἰρηνικὸ τρόπο. Ἡ ἴδια ἡ Εὐρώπη θὰ ἀναγκασθεῖ νὰ πολιτογραφήσει ἑκατομμύρια νέων τριτοκοσμικῶν γιὰ νὰ καλύψει τὸ τρομακτικὸ «ἔλλειμμα νεότητος» ποὺ θὰ ἔχει.
Τοῦτο σημαίνει πὼς ἄρχισε νὰ χτυπάει ἡ νεκρώσιμη καμπάνα τῆς Εὐρώπης.
Χρῆστος Μαλεβίτσης, Οἱ Παράκτιοι Ἄνθρωποι
Εὐθύνη, Ἀναλόγιο ιγ´

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)