Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 8 Μαΐου 2026

Αντώνης Ανδρουλιδάκης ΦΩΝΗ ΕΛΛΑΔΟΣ Δημοσιευμένα • 8 Μαΐ 0  13 ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

 ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Το σώμα θυμάται τρόπους. Το σώμα θυμάται εκείνη την επική τούμπα που έφαγες με το ποδήλατο, αλλά -κυρίως- θυμάται τρόπους. Θυμάται τον τρόπο που το άγγιξαν. Τον τρόπο που το κοίταξαν. Τον τρόπο που του επέτρεψαν -ή δεν του επέτρεψαν- να υπάρχει.
Και κάπως έτσι, πολύ πριν μάθουμε τι είναι ο έρωτας, η επιθυμία ή η εγγύτητα, κάτι μέσα μας έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνει έναν χάρτη. Και αυτός ο χάρτης δεν είναι λογικός, είναι σωματικός.
Αν αγαπήθηκες με τρυφερότητα, το σώμα μαθαίνει ότι η εγγύτητα μπορεί να είναι ασφαλής. Αν μεγάλωσες μέσα σε αστάθεια, φόβο ή παραβίαση, το σώμα μαθαίνει ότι το άνοιγμα χρειάζεται προσοχή. Ότι η επιθυμία μπορεί να φέρει πόνο. Ότι το να αφεθείς ίσως είναι επικίνδυνο.
Και τότε δεν κουβαλάς απλώς αναμνήσεις. Κουβαλά έναν τρόπο να κατοικείς μέσα στον εαυτό σου.
Γι’ αυτό και το ερωτικό δεν είναι απλώς σεξουαλική πράξη. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι η στιγμή που το σώμα, η φαντασία, η επιθυμία και η αίσθηση του εαυτού συναντιούνται.
Θα το ξέρεις βέβαια! Μπορεί δύο άνθρωποι να κάνουν σεξ χωρίς να συναντηθούν ποτέ πραγματικά. Και μπορεί, αντίθετα, μια μικρή χειρονομία, ένα βλέμμα, μια αίσθηση ασφάλειας να γεννήσει κάτι βαθιά ερωτικό.
Γιατί το ερωτικό δεν μετριέται ποσοτικά. Μάλλον δεν μετριέται. Μετράει. Μετράει υπαρξιακά.
Στο αν νιώθεις ζωντανός. Στο αν μπορείς να αφεθείς χωρίς να χαθείς. Στο αν το σώμα σου πιστεύει ότι έχει δικαίωμα να νιώσει.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται κάτι πολύ σημαντικό που συχνά ξεχνάμε: η επιθυμία δεν γεννιέται μόνο από το σώμα. Γεννιέται από την εμπειρία της αγάπης.
Από το αν κάποτε σου επέτρεψαν να υπάρξεις χωρίς φόβο.
Να κλάψεις χωρίς ντροπή. Να χαρείς και να απολαύσεις χωρίς ενοχή. Να νιώσεις χωρίς να πρέπει να προστατευτείς συνεχώς.
Το σώμα τα θυμάται όλα αυτά.
Και πολλές φορές, μέσα στις σχέσεις μας, δεν ψάχνουμε απλώς κάποιον να μας επιθυμήσει. Ψάχνουμε κάποιον δίπλα στον οποίο το σώμα θα μπορέσει επιτέλους να χαλαρώσει αρκετά ώστε να νιώσει ξανά ζωντανό ή μάλλον να νιώσει τώρα ό,τι δεν του επιτράπηκε.
Δείτε λιγότερα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)