Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τρίτη 16 Ιουνίου 2026

CHARACTERS ·Χρήστος Παπαδημήτριου: “Οι μεγάλες ιδέες δεν μεταδίδονται μόνο με εξισώσεις αλλά με ιστορίες.»

 


CHARACTERS

 
Ακολουθήστε

Ο Χρήστος Παπαδημήτριου πιστεύει ότι
“Οι μεγάλες ιδέες δεν μεταδίδονται μόνο με εξισώσεις αλλά με ιστορίες.»
Το βιβλίο του Logicomix, αφηγείται την αγωνία του Μπέρτραντ Ράσελ να δημιουργήσει ένα απόλυτα λογικό σύστημα που θα περιέγραφε όλη τη μαθηματική σκέψη. Στην πορεία εμφανίζονται ο Κουρτ Γκέντελ και ο Άλαν Τούρινγκ, οι οποίοι αποδεικνύουν ότι υπάρχουν όρια σε κάθε σύστημα λογικής.
Χρόνια αργότερα, σε δημόσια ομιλία του για την AI, ο Παπαδημητρίου περιέγραψε την τωρινή εποχή ως μια περίοδο «ξαφνικής, απρόσμενης και ανεξήγητης επιτυχίας» της τεχνητής νοημοσύνης. Παρότι τα μοντέλα πετυχαίνουν εντυπωσιακά αποτελέσματα, συχνά δεν γνωρίζουμε ακριβώς γιατί λειτουργούν τόσο καλά.
Έτσι δημιουργείται ένα ενδιαφέρον παράδοξο:
Η λογική αναζητά αποδείξεις και πλήρη εξήγηση.
Η σύγχρονη ΤΝ συχνά λειτουργεί αποτελεσματικά χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε πλήρως τον εσωτερικό της συλλογισμό.
Ο Παπαδημητρίου δεν έμεινε μόνο στη θεωρία των αλγορίθμων. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται σε έρευνες που προσπαθούν να κατανοήσουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο ως ένα υπολογιστικό σύστημα, με στόχο να εξηγηθεί πώς η μάθηση, η μνήμη και η ακολουθία σκέψεων μπορούν να προκύπτουν από απλούς νευρωνικούς μηχανισμούς.
Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα που αναδεικνύει η πορεία του είναι η εξής:
Η λογική δεν υπάρχει για να αποδείξει ότι οι μηχανές σκέφτονται σαν ανθρώπους. Υπάρχει για να μας υπενθυμίζει τα όρια κάθε συστήματος σκέψης ανθρώπινου ή τεχνητού.
Αυτό είναι και το παράδοξο της σημερινής εποχής της AI: όσο πιο ισχυρά γίνονται τα μοντέλα, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη για λογική, ερμηνεία και ανθρώπινη κρίση. Είναι μια ιδέα που διατρέχει τόσο το Logicomix όσο και τις δημόσιες παρεμβάσεις και την επιστημονική πορεία του Χρήστου Παπαδημητρίου.


Παρουσίαση του LOGICOMIX

Δανείζοντας το ρόλο του παραμυθά στο φιλόσοφο Μπέρτραντ Ράσελ, μια παρέα φίλων στη σύγχρονη Αθήνα προσπαθεί να αφηγηθεί και να καταλάβει τη μεγάλη περιπέτεια της Λογικής στις αρχές του 20ού αιώνα, περιπέτεια που σημάδεψε ανεξίτηλα την εποχή μας. Είναι άραγε, όπως λέει ένας από αυτούς, μια ιστορία τραγική, μεγέθους μάλιστα αρχαίας τραγωδίας; Ή, όπως πιστεύει ένας άλλος, μια εντελώς αισιόδοξη περίπτωση; Στο Logicomix οι αποστάσεις καταργούνται: από τα μυστικά που κρύβει η σοφίτα ενός παλιού εγγλέζικου αρχοντικού μέχρι τη σκοτεινή όψη της πιο βαθιάς φιλοσοφικής αλήθειας, κι από εκεί ως την καρδιά ενός σύγχρονου κομπιούτερ, ίσως να μην είναι παρά μερικά, ελάχιστα βήματα... (Από την έκδοση) "Ένα σπουδαίο, χωρίς την παραμικρή διάθεση υπερβολής, έργο". Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ "Ένα αδιαμφισβήτητα συναρπαστικό ανάγνωσμα, ιδιαιτέρως εκπαιδευτικό για μικρούς και μεγάλους". Ελισάβετ Κοτζιά, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ "Μια αφήγηση που κερδίζει τον αναγνώστη με την ευστροφία, την πνευματικότητα και τη γοητεία της". Ηλίας Κανέλλης, ΤΑ ΝΕΑ "Κάνει τον αναγνώστη να αισθανθεί οικεία στο επίκεντρο μιας συναρπαστικής πολυεπίπεδης διανοητικής περιπέτειας". Γιώργος Καρουζάκης, STATUS "Το LOGICOMIX μοιάζει ως ένα όνειρο, που γίνεται πραγματικότητα". Αριστείδης Κώτσης, www.comicdom.gr "Το LOGICOMIX ιστορεί την περιπέτεια της ανθρώπινης σκέψης με τόσο δραματικό τρόπο, και με τέτοια ζωντανά χρώματα, που κάνει τους '300' να μοιάζουν σαν παιδική ιστοριούλα". John Walsh, INDEPENDENT "Τα μαθηματικά ποτέ δεν ήταν τόσο συναρπαστικά, πριν το LOGICOMIX!" Alex Bellos, GUARDIAN

Logicomix (σύνθεση των λέξεων logic, λογική, και comics) είναι ο τίτλος εικονογραφήματος του Απόστολου Δοξιάδη και του καθηγητή πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϋ των Ηνωμένων Πολιτειών Χρίστου Παπαδημητρίου, εικονογραφημένο από τους Αλέκο Παπαδάτο και Αννί ντι Ντοννά (Annie di Donna).[2]

Πλοκή

Το βιβλίο βασίστηκε πάνω στη ζωή του μαθηματικού Μπέρτραντ Ράσελ, καθώς και στη λεγόμενη «θεμελιακή αναζήτηση» στα μαθηματικά. Στο βιβλίο εμφανίζονται πολλοί διάσημοι μαθηματικοί και φιλόσοφοι του 20ού αιώνα, όπως οι: Γκέοργκ Καντόρ, Άλφρεντ Νορθ Ουάιτχεντ, Γκότλομπ Φρέγκε, Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, Κουρτ Γκέντελ και Άλαν Τούρινγκ. Παράλληλα, το βιβλίο δείχνει και τις προσπάθειες των συντελεστών του βιβλίου να εξηγήσουν το νόημά του και το τι κρύβεται πίσω του.

Υποδοχή

Το Logicomix έλαβε πάμπολλες καλές κριτικές, ενώ έγινε σύντομα μπεστ σέλερ στην Ελλάδα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ολλανδία και στη Μεγάλη Βρετανία. Από τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του το βιβλίο έγινε ανάρπαστο. Παρότι γράφτηκε πρώτα στα αγγλικά, οι συντελεστές του αποφάσισαν η πρώτη έκδοση του να γίνει στα ελληνικά. Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2008 από τις εκδόσεις «Ίκαρος». Σύντομα εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση και ακολούθησε άλλη μία που εξαντλήθηκε και αυτή σε σύντομο χρονικό διάστημα και ήδη κυκλοφορεί η έκτη έκδοση.[3]. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί και κυκλοφορήσει ήδη σε δεκατέσσερις χώρες του εξωτερικού, οι οποίες είναι η Μεγάλη Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Κίνα, η Τουρκία, η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, η Νορβηγία, η Δανία, η Φινλανδία, η Βραζιλία και το Ισραήλ κλπ.[4]. Στην Μεγάλη Βρετανία κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2009 και σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές από τον τύπο της χώρας.[5]

Παραπομπές

  1. archive.org/details/logicomixepicsea00apos. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2019.
  2. Καθημερινή, «Μαθηματικών πάθη σε graphic novel»[νεκρός σύνδεσμος]
  3. «Το Βήμα, «Η παλίρροια Logicomix»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2019.
  4. «Logicomix, Διεθνείς εκδόσεις». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2010.
  5. «Καθημερινή, «Διεθνές μπεστ σέλερ made in Greece». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026

Βερόνικα Δαβάκη - Της Αγάπης Αίματα

 

Στις Εκδόσεις Κριτική κυκλοφορεί το βιβλίο "Στοιχεία θεωρίας υπολογισμού" των Harry R. Lewis (Harvard) και Χρήστου Παπαδημητρίου (Columbia)

 


Εκδόσεις Κριτική

 
Ακολουθήστε

Με αφορμή την απονομή του Αριστείου Μποδοσάκη 2026 στον τομέα των Τεχνολογικών Επιστημών, ο διακεκριμένος καθηγητής Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια Χρίστος Παπαδημητρίου μίλησε σΤΟ ΒΗΜΑ (2/6/2026) για τη ζωή, το έργο του, τη διδασκαλία, την τεχνητή νοημοσύνη και τη θεωρία υπολογισμού: https://www.tovima.gr/.../xristos-papadimitriou-to-na.../
❝- Τι είναι αυτό που κάνει τον υπολογισμό πολύτιμο πέρα από τους ίδιους τους υπολογιστές;
- Όλες οι επιστήμες, κοινωνικές και φυσικές, εμπεριέχουν κατά κάποιον τρόπο τον υπολογισμό: το σύμπαν, ο εγκέφαλος, η εξέλιξη, η αγορά, είναι όλα υπολογιστές. Αν καταλάβεις αυτόν τον λανθάνοντα υπολογισμό, βλέπεις διαφορετικά την επιστήμη. Στο Κολούμπια διδάσκω ένα σεμινάριο με τίτλο «Υπολογισμός και εγκέφαλος». Αρχίζω το πρώτο μάθημα με την ερώτηση: είναι ο εγκέφαλος ένας υπολογιστής; Παρουσιάζω επιχειρήματα που έχουν διατυπώσει πολλοί έξυπνοι άνθρωποι υπέρ και κατά.❞
📚
Στις Εκδόσεις Κριτική κυκλοφορεί το βιβλίο "Στοιχεία θεωρίας υπολογισμού" των Harry R. Lewis (Harvard) και Χρήστου Παπαδημητρίου (Columbia): https://kritiki.gr/product/stichia-theorias-ipologismou/
Όταν το βιβλίο των Lewis και Παπαδημητρίου κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, είχε σημειώσει τεράστια εμπορική επιτυχία, υιοθετήθηκε από πολλά πανεπιστήμια των ΗΠΑ και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Στη σημαντικά τροποποιημένη δεύτερη έκδοση του, οι συγγραφείς κάνουν το υλικό πιο προσιτό σ’ ένα ευρύτερο ακροατήριο προπτυχιακών φοιτητών, χωρίς ειδικές μαθηματικές γνώσεις.
Παράλληλα, το βιβλίο παραμένει μια έγκυρη εισαγωγή στην κλασική και σύγχρονη θεωρία του υπολογισμού. Μια εντελώς καινούργια και παιδαγωγικά ελκυστική συλλογή αναγωγών, που προσφέρει βαθιά γνώση σχετικά με τα θεμελιώδη παραδείγματα της επιστήμης των υπολογιστών.
Επιμέλεια: Μάρθα Σιδέρη
Πρόλογος: Χριστος Χ. Παπαδημητριου
Μετάφραση: Παναγιώτης Αντωνιάδης
➤ Δωρεάν τα έξοδα αποστολής σε όλες τις παραγγελίες από το www.kritiki.gr
Λιγότερα

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ. Γιώργος Ν. Φλωράκης / George N. Florakis

Συ που θα πας … Σςς μη μιλάς, Συ που θα πας σε ξένη γη. Σαν έρθει η αυγή. Να θυμηθείς. Τι προσπαθείς; Να σταματήσω τη στιγμή. Μας προσπερνά, δεν ωφελεί. Αν φύγεις, φεύγει. Δεν μπορώ. Ο χρόνος φεύγει Όχι εγώ … Ανέβα πάνω στο λεπτό, στον λεπτοδείχτη. Κράτα γερά. Οι δείχτες σπρώχνουν το λεπτό, είναι από σίδερο γερό δεν τους βαστώ … 
Συ κράτα τούτη τη στιγμή. Του ρολογιού τον χτύπο. Και φκιάξε επίμονο ρυθμό που να ’χει μέσα τον καιρό … Και τον χαμό … Χρέος πικρό … Πού είσαι, πες μου; Εδώ μακριά σου … Έφυγε κι όλας η στιγμή οριστικά. Και γίναν όλα διαφορετικά. Και η σιωπή … Που ακολουθά … Μας παρασέρνει, μας μεθά … Και μας βυθίζει στην αρχή … Του χρόνου πριν να γεννηθεί . Μνήμη πιστή Πάει να σβηστεί … Λιγότερα

 Γιώργος Ν. Φλωράκης / George N. Florakis

Παίδες, πριν δεκαπέντε χρόνια σας είχα πει
πως θα ξαγρυπνώ έξω απ' τα σπίτια σας
για να μαζέψω τα όνειρά σας.
Τώρα κουράστηκα.
Εσείς, είτε ονειρεύεστε είτε όχι,
μπορείτε να ζείτε χωρίς εμένα.
Δεν ανήκω στη ζωή σας ούτε στα όνειρά σας.
Ακόμη κουράστηκα να πλέκω μουσικές
από το υλικό των ματιών σας
και από την επιθυμία των σωμάτων σας.
Προτιμώ να φύγω μακριά σας για πάντα.
Ίσως συναντηθώ με μερικούς σοφούς
που δεν τους ένιωσα όταν και εγώ ήμουν νέος.
Γεια σας, παίδες, γεια σας.
Μ.Χ.

Οι σκληροί Ιούνηδες του Άρη Βελουχιώτη Vasiliki Lazou

 

 Vasiliki Lazou   2 ώρ.   · 


Οι σκληροί Ιούνηδες του Άρη Βελουχιώτη εξακολουθούν να μας στοιχειώνουν κάθε φορά που επιστρέφουμε στην περίοδο.

Ο Ιούνιος του 1942, στη Δομνίστα, είναι η στιγμή που η Ιστορία παίρνει σώμα. Εκεί όπου η απόφαση να οργανωθεί η αντίσταση παύει να είναι θεωρία και γίνεται πράξη, μέσα σε συνθήκες απόλυτης Κατοχής, φόβου και αβεβαιότητας. Ο Άρης δεν «εμφανίζεται» απλώς· συγκροτεί έναν νέο τρόπο να νοηθεί η αντίσταση. Και μια ριζοσπαστική ελπίδα γεννάται. Και ύστερα έρχεται ο άλλος Ιούνιος. Ο Ιούνιος του 1945. Η κατάληξη μιας πορείας που δεν χωρούσε σε συμβιβασμούς. Η μοναξιά, η καταδίωξη, η ρήξη με το μεταπολεμικό πλαίσιο που είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται.

H μορφή του Άρη λειτουρεί σαν υπενθύμιση ότι η Ιστορία δεν είναι μόνο συμβιβασμός, αλλά και ρήξη. Ένας καπετάνιος -μεσαίο και όχι ανώτερο κομματικό στέλεχος- που δημιούργησε εκ του μηδενός το δεύτερο μεγαλύτερο πανευρωπαϊκά, αντιφασιστικό αντάρτικο. Ένας πολέμαρχος που τρίφτηκε με τους αντάρτες του στον σκληρό αγώνα για τη λευτεριά δεν μπορούσε απλά να παραδώσει τα όπλα και να συμβιβαστεί. Ένας καπετάνιος που άδραξε τα άρματα και σήκωσε ψηλά το φλάμπουρο για Εθνική λευτεριά και Λαοκρατία, ένας Καπετάνιος που ορκίστηκε να μην καταθέσει τα όπλα πριν δει το λαό νοικοκύρη στον τόπο του και με αυτόν τον όρκο πολέμησε 3 ολόκληρα χρόνια τον ξένο κατακτητή και την ελληνική αντίδραση, δεν ήταν δυνατό να γίνει επίορκος.

Το έντιμο δεν ήταν ο συμβιβασμός, αλλά να κρατήσει την υπόσχεση που έδωσε στον ελληνικό λαό και να συνεχίσει τον αγώνα έστω και σε προσωπική βάση. Αυτή η επιμονή του Άρη Βελουχιώτη να προχωρήσει στο Νέο ΕΛΑΣ, σε ένα καινούργιο Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας, σε μια νέα εξέγερση, αν θέλετε, αποτελεί τη βάση της διαφωνίας του με το κόμμα και την αιτία της αποκήρυξής του. Εξηγεί όμως συνάμα και την κατοπινή αναγνώρισή του καθώς ίσως είναι ο μόνος άνθρωπος που εκφράζει με έναν καθολικό και απόλυτο τρόπο το αντιστασιακό και ανυπότακτο πνεύμα του ελληνικού λαού.

Λιγότερα


Κωνσταντίνος Δασκαλάκης: «Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μας κάνει πιο ανόητους αν παραδοθούμε σε αυτήν»

 

Κωνσταντίνος Δασκαλάκης: «Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μας κάνει πιο ανόητους αν παραδοθούμε σε αυτήν»

Paul Werbos, Ο αλγόριθμος ονομάζεται back propagation,

 

 Md Ismail Sojal   ·    Ακολουθήστε

2 ημ.    ·

Αμερικανός μαθηματικός έθαψε τον αλγόριθμο που εκπαιδεύει κάθε μοντέλο AI στη Γη μέσα σε μια διδακτορική διατριβή του Χάρβαρντ το 1974.
Κανείς δεν το διάβασε για 12 χρόνια.
Όταν ο κόσμος τελικά το χρησιμοποίησε, πιστώθηκαν σε κάποιον άλλο.
Το όνομά του είναι Paul Werbos, Ο αλγόριθμος ονομάζεται backpropagation, Και χωρίς αυτόν, ChatGPT, Claude, Gemini και κάθε νευρωνικό δίκτυο που κατασκευάστηκε ποτέ δεν θα υπήρχε.
Ο Werbos γεννήθηκε το 1947, Σπούδασε στο Χάρβαρντ, Δεν έχτιζε προς τη φήμη, Προσπαθούσε να λύσει ένα πρόβλημα που όλος ο χώρος της AI είχε κηρύξει αδύνατο.
Το 1969, ο Marvin Minsky δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Perceptrons, Το συμπέρασμά του ήταν βάναυσο και τελικό, Νευρωνικά δίκτυα με πολλαπλά στρώματα δεν μπορούσαν να εκπαιδευτούν, Δεν υπήρχε αλγόριθμος μάθησης που να λειτουργούσε
Το γήπεδο πρέπει να προχωρήσει.
Οι περισσότεροι από το πεδίο έκαναν ακριβώς αυτό.
Ο Werbos όχι.
Στη διδακτορική του διατριβή στο Χάρβαρντ το 1974, περιέγραψε μια μέθοδο εκπαίδευσης νευρωνικών δικτύων πολλαπλών στρώσεων διαδίδοντας σήματα λάθους ανάποδα μέσα από κάθε στρώμα, ρυθμίζοντας τα βάρη σε κάθε βήμα μέχρι το δίκτυο να μάθει να παράγει τη σωστή έξοδο, Το ονόμασε backpagation. Απέδειξε ότι δούλεψε, το εφάρμοσε.
Προσφέρθηκε να συνεργαστεί με τον ίδιο τον Μίνσκι για την έκδοση του.
Ο Μίνσκι δεν ενδιαφερόταν.
Η διατριβή καθόταν εκεί, για δώδεκα χρόνια, σχεδόν κανείς στο AI δεν τη διάβασε, ο Werbos συνέχισε να εργάζεται στο Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών, να τρέχει προγράμματα επιχορηγήσεων, να δημοσιεύει εργασίες που κανείς δεν ανέφερε, να παρακολουθεί το πεδίο που είχε ξεκλείδωσε να μείνει
Τότε το 1986, οι Rumelhart, Hinton και Williams δημοσίευσαν μια εργασία στο Nature που περιγράφει τον backpagation, Ήταν ξεκάθαρη, προσβάσιμη και τέλεια χρονισμένη, Το πεδίο ήταν έτοιμο, Το χαρτί εξερράγη, Τα νευρωνικά δίκτυα επέστρεψαν από τους νεκρούς μέσα σε μια νύχτα, Η σύγχρονη εποχή της μάθησης ξεκίνησε.
Οι Rumelhart, Hinton και Williams πιστώθηκαν με την ανακάλυψη του backpagation.
Ο Werbos το είχε περιγράψει δώδεκα χρόνια νωρίτερα σε μια διατριβή που δεν είχαν διαβάσει.
Το ΙΕΕΕ τελικά έδωσε στον Werbos το Βραβείο Πρωτοπόρου Νευρωνικού Δικτύου το 1995, αναφέροντας τη διατριβή του το 1974 ως αρχική ανακάλυψη, Το 2024, ο Geoffrey Hinton κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για το έργο του στα νευρωνικά δίκτυα, Η αναφορά Νόμπελ δεν ανέφερε τον Werbos.
Το πιο παράξενο μέρος είναι τι κάνει πραγματικά η πλατφόρμα.
Κάθε φορά που το ChatGPT γίνεται καλύτερο στο να απαντά στις ερωτήσεις σας, τρέχει η αναπαραγωγή, Κάθε φορά που ένα σύστημα αναγνώρισης εικόνων μαθαίνει να αναγνωρίζει ένα πρόσωπο, τρέχει το backpropagation, Κάθε φορά που ένα γλωσσικό μοντέλο γυμνάζεται σε ένα νέο σύνολο δεδομένων, εκτελείται το backpagation, Είναι ο μηχανισμός με τον οποίο κάθε νευρωνικό δίκτυο στη Γη μαθαίνει οτιδήποτε καθόλου.
Χωρίς backpagation, δεν υπάρχει βαθιά μάθηση. Χωρίς βαθιά μάθηση, δεν υπάρχει σύγχρονη ΑΙ. Χωρίς τον Paul Werbos, δεν υπάρχει backpagation.
Είναι 77 ετών, Γράφει ακόμα εργασίες, Δίνει ακόμα συνεντεύξεις, Έχει περάσει δεκαετίες επισημαίνοντας, αθόρυβα και χωρίς πικρία, ότι περιέγραψε πρώτος τον αλγόριθμο και ότι η καταγραφή πρέπει να το αντικατοπτρίζει αυτό.
Τα μοντέλα AI που χρησιμοποιείτε καθημερινά έμαθαν όλα όσα γνωρίζουν μέσα από έναν αλγόριθμο που εφηύρε ένας μαθηματικός του Χάρβαρντ το 1974 και προσφέρθηκε στον κόσμο πριν ο κόσμος είναι έτοιμος να τον πάρει.
Ο Τζέφρι Χίντον πήρε το Νόμπελ.
Ο Paul Werbos πήρε ένα βραβείο Πρωτοπόρων από μια επιτροπή που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ακούσει ποτέ.
Το όνομά του είναι Paul Werbos Τώρα το ξέρεις.
Γνωρίζατε το όνομά του πριν διαβάσετε αυτό;

 

 · 
Εμφάνιση πρωτοτύπου

 

 · 
Βαθμολογήστε αυτή τη μετάφραση




John Forbes Nash Jr (13 Ιουνίου 1928 - 23 Μαΐου 2015)

 




μικρή και μεγάλη οθόνη

 
Ακολουθήστε

John Forbes Nash Jr (13 Ιουνίου 1928 - 23 Μαΐου 2015) ήταν Αμερικανός μαθηματικός και οικονομολόγος. Τιμήθηκε το 1994 με το Νόμπελ Οικονομικών, μαζί με τους Ρ. Ζέλτεν και Τζ. Χαρσάνυι για τη συμβολή του στη θεωρία παιγνίων. Συγκεκριμένα, δημιούργησε την έννοια της ισορροπίας για παιχνίδια μη - μηδενικού αθροίσματος, ισορροπία που πήρε το όνομά του ως ισορροπία Νας. Η έννοια της ισορροπίας κατά Νας είναι πολύ σπουδαία, ιδιαίτερα στις μέρες μας, και έχει ευρύτατες εφαρμογές σε πολλούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως στις οικονομικές επιστήμες, στην Πληροφορική, την Τεχνητή Νοημοσύνη, την πολιτική αλλά και σε φυσικά συστήματα, όπως η Βιολογία. Το 2015, ο Τζων Φορμπς Νας τιμήθηκε με το Βραβείο Άμπελ μαζί με τον Λούις Νίρενμπεργκ “για τις εντυπωσιακές και σημαίνουσες συνεισφορές στη θεωρία των μη-γραμμικών μερικών διαφορικών εξισώσεων και στις εφαρμογές τους στη γεωμετρική ανάλυση”. Ο Νας υπέφερε από σχιζοφρένεια από τα 31 του, την οποία ξεπέρασε μετά από τριάντα χρόνια. Ο Τζον Νας και η σύζυγός του Αλίσια σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 23 Μαΐου του 2015, όταν το ταξί στο οποίο επέβαιναν προσέκρουσε σε προστατευτικό κιγκλίδωμα Ο Νας γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1928 στο Μπλούφιλντ, της Δυτικής Βιρτζίνια. Ο πατέρας του, ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός για την Επιχείρηση Ηλεκτρικής Ενέργειας των Απαλλάχιων. Η μητέρα του, Μάργκαρετ Βιρτζίνια Μάρτιν, απλά γνωστή ως Βιρτζίνια, ήταν δασκάλα πριν ακόμη παντρευτεί. Και οι δυο γονείς του πρόσφεραν κάθε υποστήριξη στην εκπαίδευσή του, παρέχοντάς του εγκυκλοπαίδειες και επιτρέποντάς του να παρακολουθεί μαθήματα προχωρημένων μαθηματικών στο τοπικό κολέγιο, ενώ ήταν ακόμη μαθητής στο σχολείο. Η γιαγιά του Νας έπαιζε πιάνο στο σπίτι και ο ίδιος είχε μόνο καλές αναμνήσεις ακούγοντάς την, κατά τις επισκέψεις του στο σπίτι της. Αφού φοίτησε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Κάρνεγκι (σημερινό Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον), όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του, το 1948 με πτυχίο και μεταπτυχιακό μαθηματικών, έλαβε υποτροφία στο πανεπιστήμιο Πρίνστον, όπου κυνήγησε την ακαδημαϊκή του καριέρα στα μαθηματικά. Ο πρώην καθηγητής του Πολυτεχνείου του Κάρνεγκι και επόπτης του Νας, Ρ. Τζ. Ντάφιν, έγραψε κάποτε συστατική επιστολή με μία μόνο πρόταση: Αυτός ο άνθρωπος είναι ιδιοφυΐα. Ο Νας έγινε αποδεκτός και από το Χάρβαρντ, αλλά ο πρόεδρος του τμήματος των Μαθηματικών στο Πρίνστον, Σόλομον Λέφσετζ, του πρόσφερε την υποτροφία Τζον. Σ. Κένεντι, που ήταν αρκετό για να θεωρήσει ο Νας ότι εκτιμούσαν την αξία του περισσότερο Στο Πρίνστον εργάστηκε πάνω στη Θεωρία της Εξισορρόπησης. Έλαβε το διδακτορικό του, το 1950 με μία διατριβή 28 σελίδων σχετικά με τα μη συνεργατικά παίγνια. Η θέση του, που γράφτηκε υπό την επίβλεψη του Άλμπερτ Γ. Τάκερ, περιείχε τον ορισμό και τις ιδιότητες, αυτού που αργότερα θα ονομαζόταν ισορροπία Νας. Το 1951, ο Νας πήγε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT), ως καθηγητής του τμήματος μαθηματικών. Εκεί γνώρισε την Αλίσια Λόπες – Χάρισον ντε Λαρδέ (γεν. 1/1/1933), φοιτήτρια φυσικής από το Ελ Σαλβαδόρ, την οποία παντρεύτηκε το Φεβρουάριο του 1957 σε μία καθολική τελετή αν και ήταν άθεος. Η σύζυγός του τον εισήγαγε σε ψυχιατρική κλινική το 1959, μετά από διάγνωση σχιζοφρένειας. Ο Νας έβλεπε οράματα, είχε παραισθήσεις, και κρίθηκε επικίνδυνος για τους γύρω του. Ο γιος τους, Τζον Τσαρλς Μάρτιν Νας, γεννήθηκε σύντομα, αλλά έμεινε αβάπτιστος για ένα ακόμη χρόνο, καθώς η Αλίσια ένοιωθε ότι ο σύζυγός της έπρεπε να μπορούσε να εκφέρει γνώμη για το όνομα. Ο Νας και η ντε Λαρδέ έλαβαν διαζύγιο το 1963 αν και μετά την τελευταία και οριστική φορά που ο Νας έλαβε εξιτήριο το 1970, συνέχισαν να συζούν. Παντρεύτηκαν και πάλι το 2001. Σε ηλικία 86 ετών έχασε τη ζωή του μαζί με τη σύζυγό του σε τροχαίο δυστύχημα στους δρόμους του Νιου Τζέρσεϊ, όπου για πολλά χρόνια ήταν μόνιμος κάτοικος.
#JohnForbesNash
Λιγότερα

Κ. Π. Καβάφης : Στου καφενείου την είσοδο -1915

 


ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)