Τα περί «βανδαλισμού και εκκένωσης του γραφείου του Μπουραντώνη» (όπως οι ίδιοι περιγράφουν τις πράξεις τους), του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ, και η περήφανη δημοσιοποίηση των τραμπουκισμών τους, αποδεικνύουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους αγώνες των φοιτητών, διαχρονικά. Αντίθετα, βάζουν την «υπογραφή» τους στον κατάλογο των προβοκατόρων.
Στην περίπτωση τους δεν υπάρχει καν δίλημμα, εάν είναι χρήσιμοι ηλίθιοι ή προβοκάτορες. Είναι άθλιοι προβοκάτορες, απ’ όπου κι αν κατευθύνονται.
Οι μαφιόζικες ενέργειες δεν μπορεί να έχουν σχέση με τους αγώνες των φοιτητών, των εργαζομένων, του λαού. Είναι «προνόμιο» του υποκόσμου και των διάφορων μηχανισμών που τους εκτρέφουν. Κι όταν η κουκούλα βγαίνει, τότε φαίνεται ποιοι είναι.
«Η δημόσια διαπόμπευση του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ δεν είναι επαναστατικός ακτιβισμός. Είναι μια ωμή πράξη βαρβαρότητας που παραπέμπει στα χρόνια όπου ξυρίζαν γουλί τις γυναίκες που πήγαν με Γερμανούς και τους νεαρούς που γιαούρτωναν τον καθηγητή τους.Είναι ο δημόσιος εξευτελισμός που επέβαλαν οι Ναζί στους Εβραίους μες τη μέση του δρόμου.Αυτοί που καταφεύγουν σε τέτοιες χρυσαυγιτικες μεθόδους, δεν είναι επαναστάτες.Είναι φασίστες» Έλενα Ακρίτα
Δ.ΠΑΤΕΛΗΣ https://www.facebook.com/dimitrios.patelis.9
''Άθλια προβοκάτσια - δώρο στην κυβέρνηση των «αρίστων», ώστε αυτοί, αφορμής δοθείσης, να προβούν σε ακόμα πιο ραγδαία προώθηση του αστυνομοκρατούμενου Πανεπιστημίου-επιχείρησης... Εκ των πραγμάτων, αυτή είναι η ουσία της επίθεσης αυτόκλητων «καταδρομέων του αντιεξουσιαστικού χώρου» κάποιας «Πρωτοβουλίας μαχητικής αλληλεγγύης» στο γραφείο του Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρη Μπουραντώνη, με τον συνακόλουθο βανδαλισμό και την διαπόμπευση. ''
ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ-ανάρτηση
'O αναρχισμός είναι μια πρόταση για την κοινωνία που βασίζεται στην κατάργηση του Κράτους, το οποίο αντιλαμβάνεται ως πηγή εξαναγκασμού, επιβολής δια της δύναμης και τελικά διαρκούς βίας η οποία ταπεινώνει τον άνθρωπο, του αποστερεί την αξιοπρέπεια και τον καθιστά σκλάβο των κυρίαρχων, αντί για την ελεύθερη συλλογική οντότητα που θέλει και αξίζει να είναι. Στο πλαίσιο αυτό, ο αναρχισμός δεν αρνείται τη βία, γιατί αναγνωρίζει ότι ο κοινωνικός μετασχηματισμός εμπεριέχει ανταγωνισμό και ρήξη. Την αντιλαμβάνεται ωστόσο ως μια αντιφατική στάση, αρνείται τη γενίκευσή της και τη χρήση της ως πηγή κυριαρχίας, γιατί εκτιμά -και σε αυτό διαφοροποιείται για παράδειγμα από τον λενινισμό- ότι μια κοινωνική αντίδραση βασισμένη στη βία και την επιβολή δε μπορεί παρά να γεννήσει μια κοινωνία βασισμένη στη βία και την επιβολή. Η βία μπορεί να είναι μέσο, δε μπορεί να είναι υπόδειγμα. Ο σπουδαίος Ντουρούτι έλεγε κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου το 1936: "Πρέπει να κερδίσουμε τον πόλεμο, πριν συνηθίσουμε να είμαστε στρατιώτες". Το μήνυμα του αναρχισμού περνά πάντα από την άρνηση του εξαναγκασμού και την άρση της απόλαυσης που εμπεριέχει η εξουσία. Στον αναρχισμό η απόλαυση πηγάζει από την ελευθερία του καθενός και την ισότητα όλων, βρίσκεται δηλαδή στον αντίποδα της επιβολής.






