Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026

Ποια είναι τα όρια της εξουσίας και ποιος τα εγγυάται όταν δοκιμάζονται (ανάρτηση Ilias Ermeidis)

 Η 25η Τροποποίηση ξανά στο τραπέζι.

Ο Τραμπ, η Γροιλανδία, ένα SMS και τα όρια της προεδρικής ευθύνης.
Ο Αμερικανός γερουσιαστής Εντ Μάρκι (Δημοκρατικός – Μασαχουσέτη) ζήτησε ανοιχτά την επίκληση της 25ης Τροποποίησης του αμερικανικού Συντάγματος για την απομάκρυνση του Ντόναλντ Τραμπ από την προεδρία, επικαλούμενος δηλώσεις και ενέργειες που –όπως υποστηρίζει– δείχνουν ότι ο πρόεδρος είναι «ακατάλληλος για αξίωμα» και επικίνδυνος για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ.
Αφορμή στάθηκαν οι πρόσφατες τοποθετήσεις του Τραμπ για τη Γροιλανδία και τη Νορβηγία, σύμμαχο χώρα του ΝΑΤΟ, καθώς και ένα φερόμενο γραπτό μήνυμα (SMS) που ο Αμερικανός πρόεδρος φέρεται να απέστειλε απευθείας στον Νορβηγό πρωθυπουργό.
Το SMS που άναψε τη φωτιά.
Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλούνται Αμερικανοί νομοθέτες, ο Τραμπ φέρεται να συνέδεσε στο μήνυμά του το ενδιαφέρον του για την προσάρτηση της Γροιλανδίας με το γεγονός ότι δεν του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης 2025. Υπενθυμίζεται ότι το βραβείο απονεμήθηκε τελικά στην ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, María Corina Machado.
Στο ίδιο μήνυμα, ο Τραμπ φέρεται να ανέφερε ότι «δεν αισθάνεται πλέον υποχρέωση να σκέφτεται καθαρά την ειρήνη», φράση που προκάλεσε σοκ και έντονες αντιδράσεις στο Κογκρέσο, καθώς αφορά άμεσα ζητήματα διεθνούς ασφάλειας και σχέσεων με συμμάχους.
Για τους Δημοκρατικούς, η συγκεκριμένη διατύπωση ξεπερνά τα όρια της προκλητικής ρητορικής και αγγίζει τον πυρήνα της προεδρικής ευθύνης.
«Ζήτημα θεσμικής καταλληλότητας»,
Ο γερουσιαστής Μάρκι δήλωσε ότι όταν ένας πρόεδρος:
συνδέει την ειρήνη με προσωπικές πικρίες,
χρησιμοποιεί στρατηγικά ζητήματα ως μοχλό εγωισμού,
και απευθύνεται με τέτοιο τρόπο σε ηγέτη χώρας του ΝΑΤΟ,
τότε τίθεται σοβαρό ζήτημα θεσμικής και πολιτικής καταλληλότητας.
Η 25η Τροποποίηση, που προβλέπει την απομάκρυνση προέδρου εφόσον κριθεί ανίκανος να ασκήσει τα καθήκοντά του, σπάνια μπαίνει στο δημόσιο τραπέζι. Το γεγονός ότι επανέρχεται σήμερα, δείχνει –σύμφωνα με τους επικριτές του Τραμπ– το μέγεθος της ανησυχίας.
Η απάντηση του Λευκού Οίκου.
Ο Λευκός Οίκος απέρριψε κατηγορηματικά τις αιτιάσεις, χαρακτηρίζοντας όλη τη συζήτηση περί 25ης Τροποποίησης «πολιτικό θέατρο» και υποστηρίζοντας ότι τα λεγόμενα του Τραμπ απομονώνονται σκόπιμα για να δημιουργηθεί εντύπωση κρίσης.
Σύμφωνα με την προεδρική πλευρά, ο Τραμπ «εκφράζεται σκληρά αλλά στρατηγικά» και παραμένει πλήρως ικανός να ασκεί τα καθήκοντά του.
Ένα μήνυμα, πολλά ερωτήματα.
Ωστόσο, είτε το SMS αποτυπώνει ακριβώς τη φρασεολογία του προέδρου είτε το πνεύμα της επικοινωνίας του, ένα είναι σαφές:
όταν η ειρήνη, η διεθνής σταθερότητα και οι συμμαχίες φαίνεται να εξαρτώνται από προσωπικές απογοητεύσεις και βραβεία, τότε το πρόβλημα παύει να είναι επικοινωνιακό και γίνεται βαθιά πολιτικό.
Η υπόθεση της Γροιλανδίας, το Νόμπελ Ειρήνης και ένα φερόμενο SMS φέρνουν ξανά στο προσκήνιο το ίδιο ερώτημα:
ποια είναι τα όρια της εξουσίας και ποιος τα εγγυάται όταν δοκιμάζονται;
ΗΕ

12 ώρ. 
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)