Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2026

ai Hinton



«Πολύ λυπημένος». Με αυτές τις λέξεις περιγράφει ο Geoffrey Hinton το πώς νιώθει για την τεχνολογία που βοήθησε να δημιουργηθεί και για το πώς κατέληξε το έργο της ζωής του, σε μια εποχή όπου, όπως λέει, οι κίνδυνοι του AI αυξάνονται και δεν αντιμετωπίζονται με τη σοβαρότητα που απαιτείται.

«Με στεναχωρεί βαθιά το γεγονός ότι αφιέρωσα τη ζωή μου στην ανάπτυξη αυτής της τεχνολογίας και πλέον είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, ενώ οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους κινδύνους», δήλωσε στο BBC Newsnight.

Ο Hinton, πρωτοπόρος των νευρωνικών δικτύων που αποτελούν τη βάση των σύγχρονων συστημάτων AI, έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο ηχηρούς επικριτές του κλάδου όσο η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται πιο ισχυρή και διαδεδομένη.

Έχει προειδοποιήσει για μαζικές απώλειες θέσεων εργασίας, κοινωνικές αναταραχές και το ενδεχόμενο οι μηχανές να ξεπεράσουν τον άνθρωπο, επισημαίνοντας ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα για τον τρόπο εκπαίδευσης των προηγμένων συστημάτων, με στόχο να διασφαλιστεί ότι εξυπηρετούν τα ανθρώπινα συμφέροντα.

Στο Newsnight ανέφερε πως η ανθρωπότητα πλησιάζει σε μια κρίσιμη καμπή, καθώς οι ερευνητές βρίσκονται όλο και πιο κοντά στη δημιουργία συστημάτων πιο έξυπνων από τον άνθρωπο.

«Δεν έχουμε ξαναβρεθεί ποτέ σε μια κατάσταση όπου μπορούμε να κατασκευάσουμε κάτι πιο έξυπνο από εμάς», είπε, σημειώνοντας πως πολλοί ειδικοί εκτιμούν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα ξεπεράσει την ανθρώπινη νοημοσύνη μέσα στα επόμενα 20 χρόνια και σε ορισμένους τομείς ήδη το κάνει. Όταν αυτό συμβεί, τόνισε, ο έλεγχος των συστημάτων ίσως αποδειχθεί πολύ δυσκολότερος απ’ όσο νομίζουμε.

«Η ιδέα ότι απλώς θα μπορείς να το απενεργοποιήσεις δεν θα λειτουργήσει», υπογράμμισε, εξηγώντας πως μια αρκετά προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να πείσει τους ανθρώπους να μην την κλείσουν.

Ο Hinton ανέφερε ότι το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει τώρα η ανθρωπότητα είναι να μην επενδύσει επαρκώς στην έρευνα γύρω από τη συνύπαρξη ανθρώπων και έξυπνων συστημάτων.

«Αν τα δημιουργήσουμε με τρόπο ώστε να μην νοιάζονται για εμάς», προειδοποίησε, «τότε πιθανότατα θα μας εξαφανίσουν». Διευκρίνισε ωστόσο ότι το καταστροφικό σενάριο δεν είναι αναπόφευκτο.

Όλα θα εξαρτηθούν από τον τρόπο σχεδιασμού και διακυβέρνησης των προηγμένων συστημάτων και προς το παρόν, όπως είπε, υπάρχουν «πολλές επιλογές» όσο η τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε ανάπτυξη.

Γιατί η ρύθμιση της τεχνητής νοημοσύνης γίνεται όλο και πιο δύσκολη

Παράλληλα, εξέφρασε ανησυχία ότι η τεχνητή νοημοσύνη αναπτύσσεται σε μια περίοδο υποχώρησης της διεθνούς συνεργασίας και ενίσχυσης των αυταρχικών τάσεων, γεγονός που δυσχεραίνει τη δημιουργία ουσιαστικών κανόνων.

Παρομοίασε την ανάγκη για παγκόσμια διακυβέρνηση της τεχνητής νοημοσύνης με τις διεθνείς συμφωνίες για τα χημικά και πυρηνικά όπλα.

Παρά τις ανησυχίες του, ο Hinton δήλωσε ότι δεν θα άλλαζε τις επιλογές που έκανε κατά τη διάρκεια της καριέρας του.

«Η τεχνητή νοημοσύνη θα αναπτυσσόταν και χωρίς εμένα», ανέφερε. «Δεν πιστεύω ότι πήρα κάποια απόφαση που δεν θα έπαιρνα ξανά υπό τις ίδιες συνθήκες».

Παραμένει πάντως αισιόδοξος για τις δυνατότητες της τεχνητής στην εκπαίδευση και την ιατρική, επισημαίνοντας τα ψηφιακά εκπαιδευτικά εργαλεία και την πρόοδο στην ιατρική απεικόνιση, αλλά τονίζει ότι αυτή τη στιγμή προέχει η αίσθηση του κατεπείγοντος.

«Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο της ιστορίας, όπου σύντομα θα αναπτύξουμε συστήματα πιο έξυπνα από εμάς», είπε. «Κι όμως δεν έχουμε κάνει την απαραίτητη έρευνα για να δούμε αν μπορούμε να συνυπάρξουμε ειρηνικά μαζί τους. Είναι απολύτως κρίσιμο να γίνει αυτή η έρευνα».

TAGS

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)