Αντώνης Ανδρουλιδάκης
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ
Στο τέλος κάθε μεγάλου έρωτα συνηθίζουμε, φωναχτά ή άρρητα, να κάνουμε την ίδια ερώτηση. «Άξιζε τελικά;» ή «Γιατί χώρισαμε;», ή «Ποιος έφταιξε;», ή «Άραγε αγαπήθηκαμε πραγματικά;».
Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι αυτή είναι η σωστή ερώτηση.
Γιατί υπονοεί πως ο έρωτας είναι ένα επεισόδιο της ζωής μας, μια περίοδος που αρχίζει και τελειώνει, αφήνοντας πίσω της μόνο μερικές αναμνήσεις, λίγες φωτογραφίες, ίσως κάποια γράμματα, κάποια μπινελίκια ή κάποια τραγούδια που δεν αντέχουμε ακόμη να ακούσουμε.
Όμως ο έρωτας δεν είναι ένα κεφάλαιο μέσα στη βιογραφία μας. Ο έρωτας είναι εκείνος που γράφει τη βιογραφία μας. Πριν από κάθε μεγάλη αγάπη υπάρχει ένας άνθρωπος, μετά από αυτήν υπάρχει ένας άλλος. Ίσως εξωτερικά να μοιάζουν ίδιοι, να κατοικούν σε κάποιο σώμα, να έχουν ακόμη και το ίδιο όνομα ή να κάνουν την ίδια δουλειά. Κι όμως, δεν είναι πια οι ίδιοι.
Γιατί κάθε βαθιά συνάντηση μετακινεί αθόρυβα το κέντρο της ύπαρξής μας. Δεν αλλάζει μόνο αυτά που αισθανόμαστε, αλλά αλλάζει αυτόν που αισθάνεται.
Και γι' αυτό ο έρωτας δεν γράφεται μόνο στο ημερολόγιο. Γράφεται στο πρόσωπο, στον τρόπο που κοιτάζουμε, στον τρόπο που ακούμε, στον τρόπο που φοβόμαστε, στον τρόπο που συγχωρούμε, στον τρόπο που υπάρχουμε.
Ίσως γι' αυτό οι μεγάλοι έρωτες μοιάζουν να νικούν τον χρόνο. Όχι επειδή διαρκούν για πάντα, αλλά επειδή δεν παύουν ποτέ να παράγουν νόημα, ακόμη κι όταν έχουν τελειώσει.
Και βέβαια, υπάρχει κάτι σχεδόν μυστηριώδες σε αυτό. Ο έρωτας δεν αλλάζει μόνο το παρόν, αλλάζει και το παρελθόν. Ξαφνικά, παιδικές αναμνήσεις αποκτούν άλλο νόημα, παλιές μοναξιές φωτίζονται διαφορετικά.
Ακόμη και οι αποτυχίες μοιάζουν σαν να ήταν αναγκαίοι σταθμοί μιας διαδρομής που οδηγούσε προς μια συγκεκριμένη συνάντηση. Σαν να ξαναγράφεται ολόκληρη η ιστορία μας, όχι γιατί άλλαξαν τα γεγονότα, αλλά γιατί άλλαξε ο αφηγητής.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο θαύμα του έρωτα. Δεν μας χαρίζει μόνο έναν άλλον άνθρωπο, αλλά μας χαρίζει έναν άλλο τρόπο να αφηγούμαστε τη ζωή μας. Γι' αυτό, άλλωστε, και οι μεγάλοι έρωτες δεν μετριούνται με τη διάρκειά τους.
Μεταξύ μας τώρα, υπάρχουν σχέσεις που κράτησαν σαράντα χρόνια και δεν άλλαξαν σχεδόν τίποτα. Και υπάρχουν συναντήσεις λίγων μηνών που συνεχίζουν να συνομιλούν μαζί μας μια ολόκληρη ζωή.
Είναι μάλλον λαθεμένη η πεποίθηση πως το αντίθετο του έρωτα είναι η απουσία, γιατί οι άνθρωποι μπορούν να λείπουν και όμως να είναι τρομακτικά παρόντες. Μπορεί να έχουν φύγει από τη ζωή μας, αλλά να εξακολουθούν να κατοικούν μέσα στη γλώσσα μας, στις συνήθειές μας, στη μουσική που ακούμε, στα βιβλία που διαβάζουμε, στις πόλεις ή στους δρόμους που αποφεύγουμε, στον τρόπο που πίνουμε τον καφέ, στον τρόπο που κοιτάζουμε τη θάλασσα ή στον τρόπο που αγαπάμε τους επόμενους ανθρώπους.
Δεν είναι, συνεπώς, ο χρόνος που καθορίζει το μέγεθος μιας αγάπης. Είναι η δύναμή της να μεταμορφώνει τον άνθρωπο.
Κάποτε πίστευα πως η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης είναι να μείνεις. Σήμερα νομίζω πως η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις διαφορετικά επειδή κάποτε αγάπησες.
Να κουβαλάς μέσα σου περισσότερη κατανόηση, περισσότερη τρυφερότητα, περισσότερη ταπεινότητα, ίσως ακόμη και περισσότερη λύπη. Γιατί και η λύπη είναι μερικές φορές η άλλη όψη της αγάπης.
Δεν θυμόμαστε όλους τους ανθρώπους που συναντήσαμε. Θυμόμαστε εκείνους που μετακίνησαν ανεπαίσθητα την τροχιά της ύπαρξής μας. Εκείνους που μας ανάγκασαν να ξανασκεφτούμε ποιοι είμαστε. Εκείνους που έγιναν ένα κομμάτι της εσωτερικής μας φωνής. Και τότε καταλαβαίνουμε κάτι που στην αρχή μοιάζει παράδοξο. Η βιογραφία μας δεν γράφεται μόνο από τις αποφάσεις που πήραμε, γράφεται και από τους ανθρώπους που αγαπήσαμε. Από αυτούς που έμειναν, αλλά και απ' αυτούς που έφυγαν, απ' αυτούς που χάσαμε, απ' αυτούς που δεν τολμήσαμε ποτέ να πλησιάσουμε, απ' αυτούς που ίσως δεν έμαθαν ποτέ πόσο τους αγαπήσαμε. Όλοι τους άφησαν μέσα μας μια μικρή πρόταση, μια λέξη, μια σιωπή, μια πληγή, μια ευγνωμοσύνη.
Και όλες αυτές οι μικρές ιστορίες έγιναν, σιγά σιγά, η ιστορία μας.
Κι' ίσως λοιπόν αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα του έρωτα. Όχι ότι μας ολοκληρώνει, ούτε ότι μας σώζει, αλλά ότι μας αφηγείται.
Μας αποκαλύπτει στον ίδιο μας τον εαυτό. Σαν να μας λέει: «Να ποιος μπορείς να γίνεις όταν τολμήσεις να αγαπήσεις.»
Γιατί στο τέλος της ζωής μας δεν θα μπορούμε να αφηγηθούμε ποιοι υπήρξαμε χωρίς να αφηγηθούμε ποιον αγαπήσαμε. Ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο ακριβής βιογραφία που μπορεί να γράψει κανείς. Όχι η ιστορία των επιτυχιών ή των αποτυχιών του, αλλά η ιστορία των ανθρώπων που τον έκαναν να γίνει λίγο περισσότερο άνθρωπος.
Και αν αυτό είναι αλήθεια, τότε ο έρωτας δεν είναι μια παρένθεση στη ζωή. Είναι ο πιο βαθύς τρόπος με τον οποίο η ζωή γράφει τον εαυτό της.
Κι έτσι, όταν κάποιος με ρωτά αν οι μεγάλοι έρωτες τελειώνουν, δυσκολεύομαι να απαντήσω, γιατί οι σχέσεις μπορεί να τελειώνουν, οι ιστορίες τελειώνουν, η κοινή καθημερινότητα τελειώνει, αλλά οι άνθρωποι που μας έμαθαν έναν καινούργιο τρόπο να υπάρχουμε δεν φεύγουν ποτέ ολοκληρωτικά.
Ο έρωτας δεν γράφεται μόνο στις φωτογραφίες, στα μηνύματα ή στα γράμματα που κρατήσαμε. Γράφεται πάνω στον ίδιο τον άνθρωπο που γίναμε. Και ίσως αυτό να είναι, τελικά, αυτό που μένει έτσι κι αλλιώς.
Γιατί οι άνθρωποι που αγαπήσαμε πραγματικά δεν μένουν στη ζωή μας μόνο όσο είναι δίπλα μας. Μένουν μέσα στον τρόπο που συνεχίζουμε να υπάρχουμε. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο παράξενο δώρο του έρωτα, ότι δεν μας χαρίζει μόνο αναμνήσεις, αλλά μας χαρίζει έναν διαφορετικό εαυτό, έναν άνθρωπο που δεν θα υπήρχε ποτέ αν δεν είχε αγαπήσει.
«Όπως τα πεύκα
κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί
το ίδιο τα λόγια
φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε...»
ΥΓ Ποίημα «ΣΤ΄» από τη συλλογή «Τρία Κρυφά Ποιήματα» (1966) του Γιώργου Σεφέρη.
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου