Ο "ΘΕΡΑΠΕΥΜΕΝΟΣ" ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ
Χρειάστηκε να περάσουν κάμποσα χρόνια για να καταλάβω κάτι που στην αρχή μου φαινόταν εντελώς παράλογο. Ότι, δηλαδή, δεν επεδίωκα πάντα τη θεραπεία μου επειδή αγαπούσα την αλήθεια. Μερικές φορές την επεδίωκα επειδή δεν άντεχα τον εαυτό μου. Ήθελα να γίνω καλύτερος, πιο συνειδητός, πιο ώριμος, πιο ήρεμος, πιο φωτισμένος, με μια λέξη πιο θεραπευμένος!
Για χρόνια πίστευα ότι αυτό ήταν το μονοπάτι της ελευθερίας, όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι "φωτισμένοι" "αφυπνιστές" και "πνευματικοί" "δάσκαλοι". Μόνο που κάπου στην πορεία άρχισα να υποψιάζομαι ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά. Βλέπεις, είναι λεπτό το καλάμι και δύσκολα το νιώθουμε όταν το καβαλάμε.
Κάπου στην πορεία κατάλαβα πως όσο περισσότερο δούλευα με τον εαυτό μου, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι έπρεπε να αποδείξω πως έχω προχωρήσει, πως έχω εξελιχθεί, πως έχω ξεπεράσει τα τραύματά μου, πως δεν είμαι πια εκείνος ο φοβισμένος ανθρωπάκος που ήμουν κάποτε. Λες και ήμουν ένας εργαλάβος οικοδομών και είχα αναλάβει ένα ατελείωτο έργο αυτοδιόρθωσης. Όπως σ' ένα σπίτι που ολοκληρώθηκαν οι επισκευές και προσδοκεί τον αγοραστή του, έτσι κι εγώ, έπρεπε να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου για να δικαιούμαι τελικά να αγαπηθώ.
Ακούγεται μάλλον τρομακτικό. Είχα ήδη δημιουργήσει μια καινούρια μάσκα. Μια καινούργια πρόσοψη. Όχι τη μάσκα του επιτυχημένου, όχι τη μάσκα του καλού παιδιού, όχι τη μάσκα του δυνατού, αλλά τη μάσκα του θεραπευμένου. Του ανθρώπου που έχει κάνει τη δουλειά του, που καταλαβαίνει τα μοτίβα του, που ξέρει απ' έξω και ανακατωτά τις άμυνές του, που μιλά τη γλώσσα της αυτογνωσίας. Πφφφ σιγά το πράγμα!
Κι όλο αυτό έμοιαζε απ' έξω με ωριμότητα. Εσωτερικά όμως ήταν όλο και περισσότερο μια φυλακή. Γιατί ξαφνικά δεν μου επιτρεπόταν να είμαι αδύναμος, δεν μου επιτρεπόταν να φοβάμαι, δεν μου επιτρεπόταν να θυμώνω, δεν μου επιτρεπόταν να πληγώνομαι. Η ευαλωτότητα ήταν ένα επίχρισμα στην πρόσοψη, ένας σοβάς, για να κρύβει το εύθραυστο της ύπαρξης μου.
Κάθε φορά που συνέβαινε, ένα κομμάτι μου ψιθύριζε «Καλά ρε συ, μετά από τόση δουλειά, πώς είναι δυνατόν να νιώθεις ακόμη έτσι;»
Και τότε κατάλαβα κάτι ακόμη πιο δύσκολο. Ότι η "σκιά" μου, τα σκοτεινά μου υπόγεια, δεν είχαν εξαφανιστεί. Απλώς είχαν φορέσει καινούρια ρούχα και εμφανιζόταν μέσα από μια κρυφή πνευματική αλαζονεία, μια ψευτο-πνευματική ανωτερότητα.
Και τότε συνέβη κάτι παράξενο. Κάτω από όλα αυτά τα χρόνια θεραπείας, αυτογνωσίας και προσπάθειας άρχισα να συναντώ ξανά έναν άνθρωπο που είχα ξεχάσει. Τον φοβισμένο πιτσιρικά.
Το πληγωμένο παιδί. Τον τσαμπουκαλεμένο έφηβο. Το παιδί που δεν ζητούσε φώτιση, ζητούσε ασφάλεια. Το παιδί που δεν ζητούσε μια υπερβατική μεταμόρφωση, παρά μονάχα μια αγκαλιά. Το παιδί που δεν ήθελε να γίνει καλύτερο, ήθελε απλά να σταματήσει να νιώθει μόνο.
Αυτό ήταν το πιο σημαντικό μάθημα από όλα.
Η θεραπεία δεν είναι να εγκαταλείπεις συνεχώς αυτό που είσαι για να γίνεις κάτι καλύτερο. Η θεραπεία είναι να σταματήσεις να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου. Να σταματήσεις να χρησιμοποιείς την ανάπτυξη ή ακόμη χειρότερα την πνευματικότητα ως έναν ακόμη τρόπο αυτοαπόρριψης. Να σταματήσεις να κυνηγάς μια ιδανική εκδοχή σου και να καθίσεις επιτέλους δίπλα σε εκείνη που υπάρχει ήδη.
Εκεί, ατελής, φοβισμένος, μπερδεμένος, πληγωμένος, εύθραυστος, σαν "πλάσμα μιας μέρας", αλλά δίχως τίποτα απ αυτά να σε ορίζει. Γιατί είσαι κι αυτά, αλλά και πολύ περισσότερα απ' αυτά. Και αυτό είναι/είσαι εντάξει.
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου