Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 13 Απριλίου 2026

Η ΡΩΣΙΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΗΣ ΟΥΓΓΑΡΙΑΣ - ΣΟΡΟΣ - ΕΚΛΟΓΕΣ 13 /4/ 2026

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Οι ζωντανοί διαπραγματεύονται. Αλλά οι νεκροί παρίστανται.

 


Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 
Ακολουθήστε

Ο πρόεδρος του Ιρανικού Κοινοβουλίου Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, επικεφαλής της αντιπροσωπείας, ανέβασε τις φωτογραφίες στον προσωπικό του λογαριασμό στο τουίτερ γράφοντας «Οι σύντροφοί μου σε αυτή την πτήση, Μινάμπ168»
Που πάει να πεί πως οι Ιρανοί δεν ταξιδεύουν μόνο ως εκπρόσωποι ενός κράτους. Ταξιδεύουν ως εκπρόσωποι μιας ολόκληρης κοινότητας-των ζωντανών και των νεκρών μαζί.
Σε αυτή την πτήση, η διαπραγμάτευση δεν είναι απλώς πολιτική διαδικασία. Είναι μια πράξη που κουβαλά μνήμη, απώλεια και ευθύνη.
Τα άδεια καθίσματα που “γεμίζουν” με πρόσωπα παιδιών
γίνονται κάτι περισσότερο από σύμβολο πένθους. Γίνονται μια σιωπηλή εντολή: να μιλήσεις όχι μόνο για αυτούς που είναι εδώ,
αλλά και για αυτούς που δεν μπορούν πια να μιλήσουν.
Είναι σαν να δηλώνεται ξεκάθαρα: καμία συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει έξω από αυτό το βλέμμα. Καμία λέξη δεν είναι αθώα όταν απέναντί της κάθεται η απουσία.
Οι ζωντανοί διαπραγματεύονται. Αλλά οι νεκροί παρίστανται.
Και αυτή η συνύπαρξη -όσο βαριά κι αν είναι- μετατρέπει τη διπλωματία σε κάτι βαθύτερο:σε λογοδοσία.
Γιατί ένας πολιτισμός που νιώθει ότι ανήκει σε μια κοινότητα ζωντανών και νεκρών δεν ψευτο-ζει μόνο στο παρόν, του στυλ ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε...
Κουβαλά τους προηγούμενους και απευθύνεται στους επόμενους.
Οι αποφάσεις του δεν είναι απλώς επιλογές. Είναι απαντήσεις
σε όσους χάθηκαν και σε όσους θα έρθουν.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό μήνυμα. Ότι η ευθύνη δεν τελειώνει με τη ζωή. Συνεχίζεται μέσα από αυτούς που μένουν πίσω. Και καλούνται να σταθούν αντάξιοι και των δύο κόσμων.
Αδιανόητα πράγματα για τον δυτικό «ορθολογικό πολιτισμό

Theofanis Tasis : Ανάσταση ή ψηφιακή αθανασία;



Ανάσταση ή ψηφιακή αθανασία; Ο άνθρωπος θεωρείται ως διττή οντότητα με υλισμικό (hardware) και λογισμικό (software). Υλισμικό είναι το σώμα, λογισμικό είναι η συνείδηση που μπορεί να “τρέξει” σε οποιοδήποτε υπόστρωμα. Αντί για τον άνθρωπο του άνθρακα (υπόστρωμα βιολογίας) στο μέλλον οραματίζονται τον άνθρωπο του πυριτίου (υπόστρωμα ψηφιακής τεχνολογίας).

ΣΧΟΛΙΟ ΚΤ: Επιτρέψτε μου, να διατηρώ το δικαίωμά μου όχι μόνο στη ζωή αλλά και στο θάνατο!

Σάββατο 11 Απριλίου 2026

Δημήτρης Χριστοδούλου: Ο σπουδαιότερος εν ζωή Έλληνας μαθηματικός μιλάει στη LiFO




Δημήτρης Χριστοδούλου: Ο σπουδαιότερος εν ζωή Έλληνας μαθηματικός μιλάει στη LiFO
 
  . «Είναι τόσο ρευστά τα δεδομένα καθημερινά, που οι προβλέψεις για το μέλλον είναι ιδιαίτερα επισφαλείς».

«Θυμάμαι ότι πήγαινα στη Σχολή Μωραΐτη, αλλά αγαπούσα πολύ τον αθλητισμό, ειδικά την ενόργανη. Νομίζω ότι κάποια στιγμή, πρέπει να ήμουν γύρω στα 14, είχα τελειώσει τη Γ’ Γυμνασίου, χωρίς ακόμη να έχω ανακαλύψει την αιτία, ενδιαφέρθηκα πάρα πολύ για ένα πρόβλημα ευκλείδειας γεωμετρίας. Αφορούσε την τριχοτόμηση μίας γωνίας. Αυτό το πρόβλημα ήταν η σπίθα που άναψε μέσα μου, ξεκινώντας ένα φλέγον ενδιαφέρον για τα μαθηματικά και τη θεωρητική φυσική. Κάπως έτσι, λοιπόν, έπιασα στα χέρια μου τον διαβήτη, το μολύβι και εισχώρησα στον κόσμο της φυσικής και των μαθηματικών κανόνων. Επίσης, πάντα μου άρεσε να διαβάσω τα βιβλία της επόμενης τάξης και να λύνω τις ασκήσεις. Άλλα ενδιαφέροντα δεν είχα και, μάλιστα, έλυνα και τις ασκήσεις των συμμαθητών μου. Ακόμη και φοιτητές του Πολυτεχνείου ερχόντουσαν για να τους λύσω τα προβλήματα. Στη συνέχεια, όταν ήμουν 17 ετών, έφυγα από την Ελλάδα και πήγα για μεταπτυχιακές σπουδές στη Φυσική στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον των ΗΠΑ. Ήμουν μαθητής της Β’ Λυκείου τότε. Ολοκλήρωσα το διδακτορικό μου μέσα σε τρία χρόνια. Η συνέχεια είναι γνωστή, αφού ξεκίνησα να εργάζομαι ως καθηγητής και ερευνητής σε πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης. Ήδη, είχα μυηθεί στις έννοιες του χώρου και του χρόνου και είχα μαγευτεί με τη γεωμετρία του Ρήμαν και τη σχετικότητα του Αϊνστάιν».

— Πώς καταφέρνετε σε ηλικία 20 ετών να λάβετε το διδακτορικό σας στη Φυσική από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον;

Αρχικά, είχα έρθει σε επαφή με τον Αχιλλέα Παπαπέτρου, τον διακεκριμένο θεωρητικό φυσικό στο Παρίσι, μέσω ενός φίλου του πατέρα μου, ηλεκτρολόγου-μηχανολόγου, του Σπύρου Μιχαλοπούλου. Μετέπειτα, ο Παπαπέτρου μίλησε στον John Wheeler, καθηγητή Φυσικής του Πρίνστον, που βρισκόταν τότε με άδεια στο Παρίσι. Μάλιστα, ο Wheeler επιθυμούσε διακαώς να με κάνει κατ’ εικόνα και ομοίωσή του. Κάπως έτσι με κάλεσαν στο Παρίσι για να με εξετάσουν. Πέρασα τις εξετάσεις επιτυχώς και εισηγήθηκαν στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον να γίνω δεκτός ως «υπό δοκιμασία φοιτητής». Ωστόσο, μετά από 9 μήνες έγινα δεκτός κανονικά στο μεταπτυχιακό και σε ηλικία 19 ετών δημοσίευσα την πρώτη μου επιστημονική εργασία. Ήταν το φθινόπωρο του 1970, έναν μήνα μετά τα 19α γενέθλιά μου, όταν δημοσίευσα την επιστημονική εργασία «Αντιστρεπτοί και μη αντιστρεπτοί μετασχηματισμοί στη φυσική των μελανών οπών», που άνοιξε ένα καινούργιο κεφάλαιο, τη θερμοδυναμική των μελανών οπών.

— Και πώς βρεθήκατε να ασχολείστε με τα μαθηματικά;

Προσωπικά, πάντα πίστευα ότι τα μαθηματικά και η φυσική αποτελούν μια ενιαία επιστήμη. Πάντοτε πρέσβευα ότι τα μαθηματικά δίνουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα και η φυσική είναι η επιστήμη η οποία τις ερμηνεύει. Θυμηθείτε ότι ο Γαλιλαίος είχε πει ότι το βιβλίο της φύσεως είναι γραμμένο στη γλώσσα των μαθηματικών. Ωστόσο, όταν ήμουν 26 ετών, ο άνθρωπος-κλειδί ήταν ο Jurgen Ehlers, Γερμανός φυσικός, ο οποίος είχε μια ιδιαίτερη αγάπη στα μαθηματικά. Κι έτσι η έρευνά μου εστιάστηκε στη Θεωρία των Μερικών Διαφορικών Εξισώσεων, της Διαφορικής Γεωμετρίας, της Θεωρίας της Γενικής Σχετικότητας, των εξισώσεων του Αϊνστάιν καθώς και της Μηχανικής των Ρευστών. Την ίδια στιγμή, ευτύχησα στη διαδρομή μου να συναντήσω κορυφαία μυαλά όπως ο Πολ Ντιράκ. Μη λησμονείτε ότι η συμβολή του Ντιράκ στα αρχικά στάδια της κβαντομηχανικής και της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής θεωρείται πολύ σημαντική.

— Στο πλαίσιο της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, έχετε αποδείξει την ευστάθεια του χωρόχρονου Minkowski στον οποίο ζούμε και έχετε διατυπώσει αυστηρά θεωρήματα σχετικά με τον σχηματισμό των Μελανών Οπών. Θα θέλατε να μας το εξηγήσετε;

Η απόδειξη της καθολικής ευστάθειας του επίπεδου χωροχρόνου της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας, η οποία έχει ονομαστεί «Χωροχρόνος Minkowski», στο πλαίσιο της γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, αναφέρεται στον χωροχρόνο ο οποίος είναι καμπύλος και η καμπυλότητα, που αντιστοιχεί στη βαρύτητα, υπακούει στις εξισώσεις Αϊνστάιν. Οφείλω να πω ότι γι’ αυτή την απόδειξη έχω συνεργαστεί με τον Ρουμάνο μαθηματικό Σέργιο Κλάινερμαν. Μάλιστα, χρειάστηκαν έξι χρόνια εργασίας, όταν και οι δυο βρισκόμασταν στην ηλικία μεταξύ των 34 και 40. Αποτέλεσμα ήταν μια μονογραφία 514 σελίδων με τίτλο «Η καθολική μη γραμμική ευστάθεια του χώρου Minkowski». Ουσιαστικά, το έργο αυτό απέδειξε την ευστάθεια του επίπεδου χωροχρόνου της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας στο πλαίσιο της γενικής θεωρίας. Επίσης, έδωσε μια ενδελεχή περιγραφή της ασυμπτωτικής συμπεριφοράς των λύσεων. Ειδικότερα, μια αρχική διαταραχή στο υφάδι του χωροχρόνου διαδίδεται σε κύματα και αυτά είναι τα βαρυτικά κύματα. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη διαταραχή των ήρεμων νερών μιας λίμνης όταν ρίξουμε σε αυτή μια πέτρα. Ωστόσο, όπως έδειξα σε μια εργασία με τίτλο «Η μη γραμμική φύση της βαρύτητας και τα πειράματα βαρυτικών κυμάτων», η οποία αποτελεί συνέχεια του εν λόγω έργου, υπάρχει μια λεπτή διαφορά με το παράδειγμα της λίμνης. Διότι, ενώ ο χωρόχρονος –όπως και η λίμνη– γίνεται ξανά επίπεδος μετά την παρέλευση των κυμάτων, ο τελικός επίπεδος χωρόχρονος σχετίζεται κατά μη τετριμμένο τρόπο με τον αρχικό επίπεδο χωροχρόνο, τούτο δε έχει ως επακόλουθο ένα παρατηρήσιμο φαινόμενο, τη μόνιμη μετατόπιση των πειραματικών μαζών ενός ανιχνευτού βαρυτικών κυμάτων.

— Ποια είναι η συνεισφορά, λοιπόν, του έργου σας επί της ευστάθειας του χωροχρόνου Minkowski;
Προφανώς, εισήγαγε μερικές νέες βασικές μαθηματικές ιδέες. Στις προηγούμενες εργασίες στον τομέα των μερικών διαφορικών εξισώσεων, προσπαθούσε κανείς να ελέγξει τις λύσεις μέσω νορμών ορισμένων ως προς μια τεχνητή προϋπάρχουσα δομή. Αυτή η βασική γραμμική προσέγγιση αποτυγχάνει να ελέγξει τις λύσεις καθολικά.

— Κατά τη γνώμη σας, ποια ήταν η πιο πρωτότυπη συνεισφορά του Αϊνστάιν;

Η γενική θεωρία της σχετικότητας, η οποία συνδύασε τις δυο προεκτάσεις της γεωμετρίας στην έννοια του καμπύλου χωροχρόνου και έδειξε ότι τα φυσικά φαινόμενα της βαρύτητας δεν είναι παρά η εκδήλωση της καμπυλότητας του χωροχρόνου. Επιπλέον, διατύπωσε τους νόμους τους οποίους υπακούει η γεωμετρία του χωροχρόνου – νόμοι οι οποίοι εμπεριέχουν τον νόμο της παγκόσμιας έλξης καθώς και τους νόμους της κίνησης του Νεύτωνα. Οι νόμοι αυτοί έχουν τη μορφή ενός συστήματος μερικών διαφορικών εξισώσεων, οι οποίες είναι γνωστές ως εξισώσεις του Αϊνστάιν.

— Ποιο είναι το πιο δύσκολο πρόβλημα που έχετε λύσει;

Απ’ αυτά που έχω λύσει ή απ’ αυτά που δεν έχω λύσει ακόμη; (γέλια). Νομίζω ότι είναι αυτό που αφορά τις εξισώσεις του Euler και διέπουν τη ροή συμπιεστών ρευστών. Ολοκληρώθηκε πρόσφατα και το αποτέλεσμα είναι μια μονογραφία περίπου χιλίων σελίδων με τίτλο «Ο σχηματισμός κυμάτων κρούσεως σε τρισδιάστατα ρευστά». Αναλύει λεπτομερώς τι γίνεται έπειτα από πολύ χρόνο, όταν έχουμε μια αυθαίρετη αρχική διαταραχή σε πεπερασμένη περιοχή ενός συμπιεστού ρευστού στον τρισδιάστατο χώρο, με οποιαδήποτε θερμοδυναμική εξίσωση καταστάσεως. Επίσης, η ιστορία και η δυναμική της ανάπτυξης της επιστήμης δεν είναι σχεδόν ποτέ γραμμική. Παρ’ όλα αυτά, ένας τομέας έρευνας όπου αναμένω σημαντική πρόοδο των γνώσεών μας είναι η υδροδυναμική. Για παράδειγμα, όσον αφορά την τυρβώδη ροή και τους στροβιλισμούς των υγρών, δεν διαθέτουμε καμία απολύτως ικανοποιητική επιστημονική εξήγηση.

— Γιατί οι μαύρες τρύπες συγκαταλέγονται στα πιο μυστηριώδη και τρομακτικά σημεία του σύμπαντος;

Μια μαύρη τρύπα είναι περιοχή του χωροχρόνου που δεν είναι παρατηρήσιμη από το άπειρο. Η μαύρη τρύπα αποτελεί μεγάλη παραμόρφωση του χωροχρόνου που συνεπάγεται την απαγόρευση διαφυγής σε οτιδήποτε εισέλθει σε αυτήν, ακόμη και στο ίδιο το φως. Ο χωροχρόνος στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας φτάνει σε ένα τέλος. Πλησιάζοντας αυτό το τέλος, η παραμόρφωση τείνει στο άπειρο. Έχουμε, λοιπόν, ανωμαλία στη δομή του χωροχρόνου.

— Τι είναι τα μαθηματικά για σας;

Ένας τρόπος σκέψης. Πάντα με γοήτευε η πολυπλοκότητά τους. Εμπεριέχουν μια ομορφιά χωρίς να σου προξενούν συναισθήματα, εκτός από το δέος που σου προκαλούν. Με συναρπάζει ως μια νοητική και εμπειρική διαδικασία. Πρόκειται για ένα ανεκτίμητο μέσο κατανόησης του κόσμου αλλά και της λογικής συγκρότησής του. Άλλωστε, όλα τα βασικά και θεμελιώδη ερωτήματα για τη δημιουργία του σύμπαντος περιγράφονται με μαθηματικά μοντέλα.

— Η έμπνευση πότε συνήθως σας επισκέπτεται;

Δεν ξέρω σε άλλους τι συμβαίνει, αλλά σε μένα η έμπνευση έρχεται πάντοτε τη νύχτα, όταν βρίσκομαι σε εκείνη την ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ βαθύ ύπνου και εγρήγορσης. Ξέρετε, σε εκείνο το σημείο η συγκέντρωση στον κόσμο των ιδεών είναι η μεγίστη.

Παρασκευή 10 Απριλίου 2026

ΙΡΑΝ - ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/4/2026

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: το τραύμα έχει διττή φύση.

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 
Ακολουθήστε

Δεν ξέρω γιατί κάθε Μεγάλη Εβδομάδα με φέρνει πίσω σε αυτή τη σκέψη…
πως το τραύμα δεν είναι ποτέ μονόπλευρο.
Πως εκείνο το «κάτι» που ενώνει το Θύμα με τον Θύτη δεν λύνεται απλώς παίρνοντας θέση στη μία πλευρά,
αλλά ζητά να ιδωθεί ολόκληρο.
Γιατί το τραύμα έχει διττή φύση.
Και μέσα μας, πολλές φορές, συνυπάρχουν και οι δύο όψεις.
Το Θύμα που πόνεσε, που αδικήθηκε, που φοβήθηκε.
Και ο Θύτης… όχι απαραίτητα ως πράξη προς τους άλλους,
αλλά ως εκείνο το κομμάτι που σκληραίνει, που κλείνεται, που πληγώνει, συχνά ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό.
Κι ίσως η θεραπεία να μην έρχεται όταν πολεμάμε τη μία πλευρά,
αλλά όταν τολμάμε να τις κοιτάξουμε και τις δύο με ειλικρίνεια.
«Ο τρώσας και ἰάσεται».
Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει πως η ίαση δεν είναι τιμωρία,
αλλά συμφιλίωση.
Σε έναν κόσμο που ταλαντεύεται ανάμεσα σε μια επιφανειακή “πνευματικότητα”
και σε μια πλήρη άρνηση κάθε βαθύτερου νοήματος,
ίσως αυτό που μένει -έστω σαν μια αχνή φλόγα-
είναι η αγαπητική αποδοχή αυτής της πολυπλοκότητας.
Να χωρέσουμε μέσα μας και το φως και τη σκιά.
Και να τα αγκαλιάσουμε χωρίς φόβο.
Ίσως εκεί,
να αρχίζει πραγματικά η θεραπεία.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ. ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ. ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ ΚΛΕΙΣΤΑ. 10/4/2026

 

Η σημασία της παρουσίας του Τζεϊ Ντι Βανς στις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ - Ιράν. ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΡΑΜΠ?

 


Άρης Χατζηστεφάνου, δημοσιογράφος infowar.gr, μιλάει στην τηλεόραση της «Ν»

ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ...

 

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ...

 

Από τον πολύπαθο #Λίβανο, ο υπέροχος #Μαρωνίτικος Χριστιανικός ύμνος της Μ. Παρασκευής "Wa Habibi" (Αγαπημένε μου).

 

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)