Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2016

Ευτύχη Μπιτσάκη: Αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσιν καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ



Αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσιν καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

Η τραγωδία στο Αιγαίο συνεχίζεται. Καθημερινά μετράμε τους πνιγμένους: άντρες, γυναίκες και παιδιά. Στην άμμο ξεβρασμένα πτώματα παιδιών, θυμίζουν πτώματα πνιγμένων ζώων. Όσοι γλίτωσαν από τον πνιγμό, βαδίζουν τώρα κάτω από τη βροχή, κοιμούνται άστεγοι κάτω από τον εχθρικό ουρανό, οδοιπορούν πεισματικά, νηστικοί και βρεγμένοι, προς τη νέα Γη της Επαγγελίας. Ποια γη; Τη Γερμανία και τις άλλες χώρες του Βορρά. Άφησαν τη γη τους και τα σπίτια τους. Τους συγγενείς και τους φίλους. Ελπίδα; «Να φτιάξουν μια νέα ζωή»! Πού και πώς; Και τι συναντούν; Συρματοπλέγματα και κλειστά σύνορα. Την παγωνιά των κρατών και την όποια αλληλεγγύη των ανθρώπων. Και προπαντός των Ελλήνων.



Γιατί αυτό το κύμα των προσφύγων και των μεταναστών που διασχίζουν με πλαστικές βάρκες και σάπια καράβια το Αιγαίο; Και ερωτά ο ποιητής:

Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας
πάνω σε καταστρώματα κατελυμένων καραβιών
στριμωγμένες με γυναίκες κίτρινες και μωρά που κλαίνε
χωρίς να μπορούν να ξεχαστούν ούτε με τα χελιδονόψαρα
ούτε με τ’ άστρα που δηλώνουν στην άκρη τα κατάρτια.
Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας
πάνω στα σαπισμένα θαλάσσια ξύλα
από λιμάνι σε λιμάνι; […]
σε μια πατρίδα που δεν είναι πια δική μας
ούτε δική σας

Γιώργος Σεφέρης

Μετανάστες και πρόσφυγες υπήρχαν πάντα. Από την εποχή της αρχαίας Ελλάδας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μέχρι τις μεγάλες μεταναστεύσεις των λαών που συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαμόρφωση της Ευρώπης. Οι μετανάστες αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή. Οι πρόσφυγες ήταν θύματα πολέμου, δικτατορικών καθεστώτων, εμφύλιων συγκρούσεων. Ποιες είναι όμως οι αιτίες του σημερινού τραγικού φαινομένου;

Τι λένε επ’ αυτού οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής Ε.Ε.); Οι υπηρεσίες τους καταμετρούν τους πνιγμένους και τους αγνοουμένους. Οι κυβερνήτες εκφράζουν τη λύπη τους. Οι πλουσιοπάροχα σιτιζόμενοι γραφειοκράτες του πλήθους των υπηρεσιών της Ένωσης σιωπούν. Η σιωπή ανταλλάσσεται με χρυσό. Για την Ε.Ε., η σημερινή τραγωδία είναι -φαίνεται να είναι‑ φαινόμενο χωρίς αιτία. Τι κάνει λοιπόν η Ε.Ε., θεματοφύλακας των «αξιών» της Ευρώπης, αυστηρός εντολοδόχος και φύλακας του «ευρωπαϊκού κεκτημένου»; Αναγιγνώσκει τις στατιστικές των ναυαγίων, καταμετρά τους νεκρούς, εκφράζει τη λύπη της και τις ανησυχίες της. Η τραγωδία καλά κρατεί. Όμως υπάρχουν και κάποιοι απροσάρμοστοι αριστεροί.

Τι λένε, λοιπόν, οι εξοβελισταίοι; Λένε αυτό που ξέρει όλος ο κόσμος. Ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι τρελοί! Κανείς λογικός άνθρωπος δεν εγκαταλείπει εστία και πατρίδα για το άγνωστο. Λοιπόν; Αιτία είναι αυτό που οι κυρίαρχοι και το προσωπικό τους αποφεύγουν να ομολογήσουν: Αιτία είναι ο πόλεμος. Οι πόλεμοι της Νέας Τάξης. Οι πόλεμοι που υπηρετούν τα κοσμοκρατορικά σχέδια των ΗΠΑ και στους οποίους σύρεται ή πρωτοστατεί η Ε.Ε.

Η… πραγματική ιστορία

Ευρώπη. Μετά τις δουλοκτητικές δημοκρατίες της Αρχαίας Ελλάδας, η Ευρώπη του Διαφωτισμού είναι η μήτρα της αστικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Η κοινοβουλευτική-αστική δημοκρατία ήταν ο καρπός των κοινωνικών αντιθέσεων, συγκρούσεων και επαναστάσεων. Πέρα από τις επιστήμες και τη βιομηχανική επανάσταση στις οποίες συνέβαλαν οι θεσμοί της, η πρωτοπόρα για την εποχή της αστική τάξη, δημιούργησε το κράτος δικαίου, καθιέρωσε την ισότητα των πολιτών, τις ατομικές ελευθερίες, την ελευθερία του Τύπου, γενίκευσε την παιδεία κ.λπ. κ.λπ.

Όμως όλοι αυτοί οι νέοι θεσμοί, ιστορική άρνηση της φεουδαρχικής απολυταρχίας, εμπεριείχαν την ενδογενή άρνησή τους. Το δίκαιο ήταν το «δίκαιο» της αστικής τάξης που καθιέρωνε, μεταξύ άλλων, τις ταξικές ανισότητες. Η Παιδεία ήταν όργανο για τη διαμόρφωση της αστικής αντίληψης για τον κόσμο και την ιδεολογική ηγεμονία αυτής της τάξης. Τα αστικά συντάγματα καθιέρωσαν ως θεμέλιο της κοινωνίας την ατομική ιδιοκτησία. Οι ατομικές ελευθερίες είχαν ως προϋπόθεση τη χωρίς διαμαρτυρία αποδοχή της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας. Ακόμα και η Γαλλική Επανάσταση δεν κατήργησε τη δουλεία, και συνέχισε τη διατήρηση της αποικιοκρατίας, και χρησιμοποίησε την πολεμική μηχανή για να την επεκτείνει.

Η ανάπτυξη του καπιταλισμού, η πρωταρχική συσσώρευση κ.λπ. πραγματοποιήθηκαν με τη φωτιά και το σίδερο. Ο πλούτος που συσσωρεύθηκε στις μητροπόλεις του καπιταλισμού είναι ποτισμένος με το αίμα των ξεριζωμένων αγροτών, με το αίμα του νεότερου προλεταριάτου και με το αίμα των «υποανάπτυκτων» λαών, που η χριστιανική Ευρώπη ανέλαβε το ιερό καθήκον να εκπολιτίσει τους άγριους και να εκχριστιανίσει τους άπιστους με τον βούρδουλα, την κρεμάλα και όλα τα μαρτύρια της Αναγέννησης και της μετέπειτα καπιταλιστικής «ειρήνης», δηλαδή των κατακτητικών πολέμων και της ανελέητης συντριβής των επαναστατικών κινημάτων του βιομηχανικού προλεταριάτου.

Προφανώς με τα προηγούμενα δεν επιχειρείται ο μηδενισμός της προσφοράς της αστικής τάξης στην ανάπτυξη των ανθρώπινων κοινωνιών. Στη θετική, από μια άποψη, συνεισφορά στην ιστορική κίνηση. Αλλά, η πραγματική ιστορία είναι διαφορετική από την επίσημη, αυτήν που γράφεται από τους οργανικούς ιδεολόγους.

Συνεπώς: ιδιοκτησία, ταξικές ανισότητες, δουλεία, αποικιοκρατία, βιομηχανικός κατακερματισμός εργασίας, «δολοφονία του λαού» κατά Μαρξ. Και μαζί με αυτά, πόλεμοι και δικτατορίες. Η αστική τάξη, επίσης, δεν δίστασε να παραβιάσει τα δικά της συντάγματα και τους δικούς της νόμους, κάθε φορά που κινδύνευαν τα ταξικά της συμφέροντα και όχι μόνο στις αποικίες και στις «υποανάπτυκτες» χώρες, αλλά και στην ίδια την καρδιά της Ευρωπαϊκής, αναπτυγμένης ηπείρου. Παραδείγματα: φασισμός, ναζισμός, δικτατορία στην Ισπανία, την Πορτογαλία και στην Ελλάδα, συντριβή επαναστάσεων στη Γερμανία, στην Ουγγαρία, στην Ελλάδα κ.λπ.

Κενό κέλυφος

Και οι πόλεμοι; Μια απλή απαρίθμηση του 20ού αιώνα χωρίς σχόλια και ερμηνείες: Χιροσίμα και Ναγκασάκι, 1945: Πέρασμα στην πυρηνική εποχή, με κίνδυνο την αυτοκαταστροφή της ανθρωπότητας. Κορέα: Απελευθερώθηκε τον Αύγουστο του 1945, από τον Κόκκινο Στρατό. Ο Τρούμαν κήρυξε πόλεμο στις 27 Ιουνίου 1950, εναντίον της Β. Κορέας, έναν πόλεμο επιθετικό-αμυντικό, εναντίον του «κομμουνιστικού κινδύνου». 1953: CIA και Άγγλοι ανατρέπουν τον Μοσάντε στην Περσία. Συνέπεια, η συνεχιζόμενη τραγωδία του περσικού λαού. Δεκαετία του ’90: Η Τουρκία με όπλα των ΗΠΑ εντείνει τη γενοκτονία των Κούρδων. Κογκό: αποκτά την ανεξαρτησία του. Με την συμφωνία του Αϊζενχάουερ δολοφονείται ο Πατρίς Λουμούμπα. 1976: Η CIA χρηματοδοτεί τον πολυετή εμφύλιο της Αγκόλα. Ινδονησία: Δολοφονείται ένα εκατομμύριο από τον στρατό του Σουχάρτο. Σε συμφωνία με τον πρόεδρο Φορντ και τον Κίσινγκερ δολοφονείται το ένα τρίτο από τον πληθυσμό του Ταμίλ. Γάλλοι και Αμερικανοί συνεχίζουν τον πόλεμο εναντίον του Βορείου Βιετνάμ (οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο το 1964). Καμπότζη: Επέμβαση των ΗΠΑ -εξολοθρεύονται δύο εκατομμύρια άνθρωποι.

Δομινικανή Δημοκρατία: Οι ΗΠΑ συνεργάζονται για την ανατροπή του νόμιμου, προοδευτικού καθεστώτος. 1973: Δολοφονείται ο πρόεδρος Αλιέντε και αρχίζει η συστηματική εξόντωση των αντιπάλων της δικτατορίας. Νικαράγουα: Το 1978 οι Σαντινίστας ανατρέπουν τη δικτατορία του Σομόζα. Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν τους Κόντρας. Εμφύλιος με χιλιάδες νεκρούς. Στην Αφρική, Γάλλοι, Βέλγοι, Άγγλοι, ΗΠΑ χρηματοδοτούν και υποκινούν εμφύλιους πολέμους με εκατομμύρια θύματα.

Ο κατάλογος των εγκλημάτων και των πολέμων είναι μακρύς. Τα θύματα και οι πρόσφυγες ανέρχονται σε δεκάδες εκατομμύρια. Η Γαλλική Δημοκρατία είτε μετέχει, είτε παραμένει χωρίς θετική ανάμειξη στη σφαγή των λαών της Αφρικής και στην επιβολή δικτατορικών καθεστώτων.

Θα απαριθμήσουμε τώρα, ως γνωστά, τα κυριότερα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, στα οποία μετέχει ή πρωταγωνιστεί η Ε.Ε. ή χώρες της Ε.Ε.: Δύο πόλεμοι για την καταστροφή και τη διαίρεση της Γιουγκοσλαβίας. Ο Μιλόσεβιτς πεθαίνει στη φυλακή. Πόλεμος εναντίον του Ιράκ. Τα όπλα των ΗΠΑ που χρησιμοποιήθηκαν αντιπροσώπευαν το 75% των εξαγωγών των ΗΠΑ σε οπλικά συστήματα. Αφγανιστάν: Οργάνωση, εξοπλισμός, χρηματοδότηση των Ταλιμπάν. Ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης. Και ο πόλεμος και ο εμφύλιος συνεχίζεται. Συγκομιδή: 1,5 εκατομμύριο νεκροί, 2 εκατομμύρια πρόσφυγες. Καταστροφή των Δίδυμων Πύργων. Έναρξη ενός πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας χωρίς χρονικό ορίζοντα. Συνέχεια της γενοκτονίας των Παλαιστίνιων, με συνενοχή των ΗΠΑ και της Ε.Ε. «Αφρικανική άνοιξη», καταστροφή της Λιβύης και δολοφονία του Καντάφι. Αποτέλεσμα χάος με κύρια ευθύνη της Γαλλίας. Και τώρα ο εμφύλιος στη Συρία, η άνοδος του τζιχαντισμού, με ευθύνη των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Η αλληλοσφαγή, ο βομβαρδισμός και το αμέτρητο πλήθος των νεκρών και των προσφύγων. Η Μέση Ανατολή, με πρώτο θύμα τον λαό και τον πολιτισμό του Ιράκ και σήμερα τη Συρία με ευθύνη και της Ε.Ε.

Η Ευρώπη, πατρίδα της δημοκρατίας. Αξίες της ενωμένης Ευρώπης. Αλλά στην καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική Ε.Ε., οι αξίες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού έχουν καταντήσει κενό κέλυφος. Και οι άνθρωποι; Το παράξενο και νοήμον ον που λέγεται άνθρωπος, έχει ανάγκη από πατρίδα, από οικογενειακή θαλπωρή και από ειρηνικό βίο. Οι πόλεμοι της Νέας Τάξης και η σταδιακή απονέκρωση της Δημοκρατίας, οι στρατιές των προσφύγων και οι νεκροί του Αιγαίου, αποτελούν την τραγική διάψευση των «ευρωπαϊκών αξιών», αλλά επίσης σηματοδοτούν και το ιστορικό αδιέξοδο του καπιταλισμού και το πιθανό (πώς, πότε, από ποιους;) τέλος του.

Σκέψεις & Συζητήσεις: "Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΧΡΕΩΣΗ" - του Βασίλη Βιλιάρδου

"O κύκλος των τελευταίων 200 ετών αποδεικνύει ότι, το ποσοστό των χωρών παγκοσμίως που προέβησαν σε διαγραφή ή αναδιάρθρωση των χρεών τους, φτάνει σε ορισμένες εποχές στο 50% – οπότε άδικα κατηγορείται η Ελλάδα"
O κύκλος των τελευταίων 200 ετών αποδεικνύει ότι, το ποσοστό των χωρών παγκοσμίως που προέβησαν σε διαγραφή ή αναδιάρθρωση των χρεών τους, φτάνει εποχιακά στο 50% - οπότε άδικα κατηγορείται η Ελλάδα
ANALYST.GR

Yanis Varoufakis From Helmuth Fuchs

Moneycab: Underneath the overriding european crisis, Greece has its own problems to solve. Which steps could Greece take by itself to get out of the crisis, like taxation of the existing wealth.
Yanis Varoufakis: The modern Greek state has been in crisis even before it was instituted, even during the revolution that led to it in the 1820s. We first acquired an unstustainable debt and then we had a state. So the debt problem predates the state. I spent my youth demonstrating against the government for not doing what you suggested.
Entering the Euro zone led to a tsunami of loans
Just for a moment imagine that in 1999 the then Prime Minister Costas Simitis would have had an epiphany in the night and woke up the next morning saying, “let’s not enter the Euro zone”. You and I would not be discussing Greece and its problems now. If we would not have entered the Euro zone, the debt would not have built up. German, french or english bankers would not be so ready to lend money to the greek state, banks, households or companies. The tsunami of loans would not have happened.
“The European Parliament is not a real parliament because it has no real power to legislate.”
Instead of 5-6 percent growth rate between 2000 to 2008 we would have had 0.8 or 1 percent. It would have been a much more sustainable growth. In 2008 we would have had a mild recession like Bulgaria did.
Unstustainable debt fueled growth
The tragedy was that we had this Ponzi growth, this unstustainable debt fueled growth. When the bubble burst, this was followed by a Ponzi austerity, an unstustainable debt fueled austerity. There is nothing mysterious about the Greek problem. We have borrowed hundreds of billions of Euros and we have burned it throwing it into the black hole of debt inflation. Why we have done it? Because there is one huge deficit: Hope. No one can see any light of the end of the tunnel. If you don’t have hope, it is very difficult to reform.
“We need democratic control over economic policy.”
Are there things we could have done? Of course there are. But unless we can put a stop to the debt spiral, people in Greece react to the word “reform” like the people in Iraq to the word “democracy”. Immense crimes were perpetrated in the name of democracy in Iraq. If people hear the word, especially when it is spoken with an american accent, they hide under the table because they are afraid to be bombed. Similar with the Greeks, if they hear “reform”, they think “oh my god, they are going to cut my pension again”.
The way out
The way out is by accepting the truth. The truth we are avoiding since 2010: The greek state is bankrupt. Can we please accept that, instead of trying to cover it up with new loans? Since 2010 we have been extending and pretending. It’s the rogue banker’s policy: You don’t want to admit that the loan has gone bad, so you keep giving more bad loans to the insolvent. That has to end. My policy was simple: I proposed to do what General Motors did. First you have a debt restructure and then you immediately restructure the company. The sequence here is very important. The retort from the troika with exception of the IMF, which understood  and agreed with my concept, was to insist that first we had to show that we reform ourselves and recover, then we would get helped out of debt. If that would have been the policy adopted with General Motors, the company would not exist today.
The meeting with Yanis Varoufakis took place at the Alpensymposium in Interlaken, Switzerland.

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016

Μουσάς Ξενοφών-Μηχανισμός Αντικυθήρων: Η επιτομή της Ελληνικής Φιλοσοφίας!


Ο Ξενοφών Μουσάς, Kαθηγητής Φυσικής Διαστήματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στην ομιλία του «Η υπογραφή των Πυθαγορείων στον Μηχανισμό των Αντικυθήρων και η Μουσική των Σφαιρών», κατά τη διάρκεια του 3ου Φιλοσοφικού Forum.

Βαρουφάκης για Στουρνάρα: Αφού γνώριζε για το Νομισματοκοπείο, γιατί δεν ενημέρωσε την κυβέρνηση; Ή εκπονήθηκαν από τον πρωθυπουργό;


ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ 13/01/2016


Τι απαντά ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, στον Διοικητή της ΤτΕ, σε όσα είπε περί ενημέρωσής του, σχετικά με επικείμενη εισβολή στο Νομισματοκοπείο και δημιουργία άτυπου διπλού νομίσματος, το καλοκαίρι του 2015Adtech Ad
Για την επιβολή των capital controls, τη διαπραγμάτευση που οδήγησε στη συμφωνία του Ιουλίου και το φημολογούμενο σχέδιο εισβολής στο Νομισματοκοπείο, με παράλληλη δημιουργία διπλού άτυπου νομίσματος, μίλησε μεταξύ άλλων, στην εκπομπή του ΣΚΑΪ και τον Αλέξη Παπαχελά, ο πρώην υπουργός Οικονομικών και σημερινός διοικητής της ΤτΕ, Γιάννης Στουρνάρας.
Όπως είπε ο κ. Στουρνάρας, αρκετό καιρό πριν είχε προειδοποιήσει την κυβέρνηση για τους τραπεζικούς περιορισμούς, χωρίς όμως να εισακουστεί. Μάλιστα, αναφερόμενος στον τρόπο διαπραγμάτευσης του πρώην “τσάρου” της Οικονομίας, Γιάνη Βαρουφάκη, είπε πως “δεν ήταν συνεπής, με την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη”.
Όσον αφορά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, ο διοικητής της ΤτΕ είπε, πως ενημερώθηκε από τον Γ. Δραγασάκη, ενώ ήταν στη Βασιλεία, ενώ βλέποντας τον κόσμο να συγκεντρώνεται στα ΑΤΜ, για να πάρει χρήματα, κατάλαβε, όπως είπε, πως “το πράγμα έχει φτάσει σε πολύ επικίνδυνο σημείο”.
Ακόμη, αποκάλυψε, ότι είχε πληροφορηθεί περί σχεδίων εισβολής στο Νομισματοκοπείο και δημιουργίας ενός άτυπου διπλού νομίσματος.
“Ναι, είχα τέτοια πληροφόρηση. Γι’ αυτό συγκάλεσα τους νομικούς συμβούλους της τράπεζας, παράγοντες του δημοσίου βίου που είχαν χρηματίσει πρωθυπουργοί. Μίλησα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και φτιάξαμε έτσι, να το πω, ένα τείχος, μια άμυνα για εξελίξεις τέτοιου είδους”, είπε.
Βαρουφάκης: Αναρωτιέμαι, γιατί δεν έκρινε σκόπιμο να πληροφορήσει την κυβέρνηση
Ανακοίνωση – απάντηση σε όσα υποστήριξε ο κ. Στουρνάρας περί Νομισματοκοπείου και διπλού νομίσματος, εξέδωσε ο Γιάνης Βαρουφάκης.
“Με ενδιαφέρον διαβάζω ότι ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας (ΤτΕ) είχε πληροφορίες ότι κάποιοι, προφανώς ανόητοι, σχεδίαζαν «εισβολή» στο Νομισματοκοπείο. Αναρωτιέμαι ποιοί ήταν αυτοί και γιατί οι συγκεκριμένοι πληροφοριοδότες του κ. Διοικητή, αλλά και ο ίδιος, έκριναν σκόπιμο να μην πληροφορήσουν επ’ αυτού τον Υπουργό Οικονομικών και την κυβέρνηση. (Εκτός αν εννοεί, οπότε τον προκαλώ να το δηλώσει δημοσίως, ότι τα σχέδια αυτά εκπονήθηκαν από τον Υπουργό Οικονομικών, τον Πρωθυπουργό και/ή το λοιπό οικονομικό επιτελείο.)”, αναφέρει ο πρώην ΥπΟικ και συνεχίζει:
“Όσο για το άτυπο διπλό νόμισμα, αξίζει να σημειωθεί πως αυτό ακριβώς έχει η χώρα σήμερα! Με απόφαση μάλιστα της ΤτΕ της 18ης Αυγούστου (δημοσιευμένη στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης) σύμφωνα με την οποία απαγορεύται η μερική ή ολική αποπληρωμή δανείων (π.χ. στεγαστικών) με ευρώ που διαθέτει ο πελάτης σε τραπεζικό λογαριασμό της ημεδαπής – αλλά επιτρέπεται με μετρητά ή ευρώ του «εξωτερικού». Με αυτή την σκανδαλώδη απόφαση του περασμένου Αυγούστου, η ΤτΕ εγκαινίασε δύο ευρώ:
Ένα «ελληνικό» ευρώ που παραμένει εγκλωβισμένο (λόγω capital controls) στις ελληνικές τράπεζες, με το οποίο οι έλληνες απαγορεύεται να αποπληρώνουν χρέη τους εντός της χώρας (ακόμα και στην δική τους τράπεζα).
Κι ένα «ξένο» ευρώ, χάρτινο ή σε «συνάλλαγμα», με μεγαλύτερη αξία λόγω της δυνατότητάς του να αποσβαίνει εγχώρια χρέη.
Όσο για τον αντίκτυπο του δημοψηφίσματος στο τραπεζικό γίγνεσθαι, να θυμίσω ότι οι πολίτες δεν έτρεξαν στα ATM λόγω του δημοψηφίσματος. Έτρεξαν στα ΑΤΜ επειδή το Eurogroup και η τρόικα αποφάσισαν να τιμωρήσουν τον ελληνικό λαό με capital controls επειδή, άκουσον-άκουσον, τόλμησε να εκλέξει μια κυβέρνηση που έθεσε το απεχθές τηλεσίγραφο του Eurogroup της 25ης Ιουνίου στην κρίση του ελληνικού λαού.
Χαίρομαι που αποκαλύπτεται ποιος σχεδίασε, ενορχήστρωσε και επέβαλε τα capital controls. Εν αρχή ην η πρωτοφανής στα χρονικά των κεντρικών τραπεζών «προειδοποίηση» του κ. Διοικητή, στις αρχές Δεκέμβρη του 2014, για έλλειψη ρευστότητας που θα επέλθει (εννοώντας αν δεν επανεκλεγόταν ο κ. Σαμαράς), με την οποία «προειδοποίηση» επιβεβαίωσε πόσο εύκολα μπορεί ο κεντρικός τραπεζίτης μιας χώρας να πυροδοτήσει έξοδο καταθέσεων από τις τράπεζες (bank run). Την σκυτάλη ανέλαβε ο κ. Ντάιζελμπλουμ ο οποίος στην πρώτη συνάντησή μας (30 Ιανουαρίου) απείλησε ανοικτά πως μη συμμόρφωση στο παταγωδώς αποτυχημένο πρόγραμμα της τρόικας θα σήμανε κλείσιμο των τραπεζών. Μέρες αργότερα, η ΕΚΤ απέσυρε το waiver για να εντείνει την ανασφάλεια των καταθετών.Στην συνέχεια, στελέχη της ΕΚΤ, και ο ίδιος ο Διοικητής της ΤτΕ, πίεζαν για την εισαγωγή capital controls ως θεραπεία του bank run που εκείνοι είχαν ξεκινήσει.
Τέλος, ενδιαφέρον έχει η ταύτιση του κεντρικού τραπεζίτη με την άποψη Σόιμπλε-Ντάιζελμπλουμ, την οποία σήμερα καταδικάζει σύσσωμη η προοδευτική Ευρώπη, ότι η απόρριψη στις κάλπες ενός προγράμματος δημοσιονομικής πολιτικής που απέτυχε παταγωδώς «δεν ήταν συνεπής με την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη»”.
Λαφαζάνης: Αθλιότητες τα περί εισβολής στο Νομισματοκοπείο
Τη δική του απάντηση έδωσε και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης.
“Ο διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος με τις εξωφρενικές αυτές τοποθετήσεις του, αναγνωρίζει ότι λειτουργούσε ως “παράκεντρο” και ως αντιδημοκρατική “παραεξουσία” στη βάση ψευδέστατων και σκόπιμων πληροφοριών και με στόχους που δεν έχουν καμιά σχέση με την αρμοδιότητά του. Προξενεί κατάπληξη αλλά και οργή το γεγονός ότι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας επανέφερε με συνέντευξή του στον “Σκάι” τις βρόμικες αθλιότητες περί εισβολής, τάχα, στο Νομισματοκοπείο για την επίτευξη ευφάνταστων στόχων. Τις ψευδείς αυτές αθλιότητες για εισβολή στο Νομισματοκοπείο, ως γνωστόν, διακινούσαν σε βάρος μου ο Αλ. Τσίπρας και η κλειστή ομάδα του Μαξίμου μαζί με συστημικά μέσα ενημέρωσης, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν το “θάψιμο” του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και τη συνθηκολόγηση του τρίτου, καταστροφικού μνημονίου”, αναφέρει μεταξύ άλλων ο επικεφαλής της ΛΑΕ.
news247.gr

Αξίες, Επιστήμη και Τόλμη για θεμελίωση του Δήμου-της Δημοκρατίας στην Ευρώπη. Yanis Varoufakis, Ex-Finanzminister Griechenland

Χρήστος Γιανναράς- Πατριωτισμός, Εθνικισμός, Ευρωσκεπτικισμός

Posted: 04 Jan 2016 12:11 AM PST
H​​ Eυρώπη φοβάται τον Eθνικισμό, την πανικοβάλλει το δικό της αποκύημα. Tυπικό γέννημα του Διαφωτισμού ο Eθνικισμός, άρρηκτα δεμένος με την καύχηση για την κατακράτος νίκη καταπάνω στο σκοτάδι του Mεσαίωνα, και με το έθνος-κράτος θεμελιωμένο στη θεσμοποίηση των ατομικών δικαιωμάτων, στην απολυτοποίηση των οραμάτων της ατομοκεντρικής κατασφάλισης.
Ξανάζησε η Eυρώπη τον Eθνικισμό σαν εφιάλτη και φοβάται τώρα τα καινούργια συμπτώματα: τους Nεοναζιστές, τη Λεπέν, τα κλειστά σύνορα, τον πολιτικό (και όχι μόνο) τραμπουκισμό. Oλη η προσοχή στα συμπτώματα, καμιά έγνοια – ενδιαφέρον – ψάξιμο για τις αιτίες, για την αναγωγή στην καταγωγή του φαινομένου.
Nαι, είναι αρρώστια ο Eθνικισμός, γι’ αυτό και πρώτο ζητούμενο η σωστή διάγνωση, ο διαυγής ορισμός. Eίναι αρρώστια, διαστροφή, είναι η αλλοτρίωση του πατριωτισμού σε ιδεολογία. Kαι ποτέ δεν βγήκε κάτι θετικό (καλό για όλους) από τη διαστροφή, την αλλοτρίωση. Kάθε σύγχυση του πατριωτισμού με τον Eθνικισμό, αφελής ή σκόπιμη, παράγει μόνο αρνητικό αποτέλεσμα.
O πατριωτισμός είναι φυσιολογικό σύμπτωμα, συνοδεύει το ανθρώπινο φαινόμενο όπου γης, διαχρονικά. Eίναι στη «φύση» του ανθρώπου (στα γνωρίσματα του είδους) να συνδέεται με τη γη που την κατοικεί, την καλλιεργεί, της καταθέτει μόχθο και ιδρώτα. Eίναι και «ζώον κοινωνικόν φύσει» (από τη φύση του) ο άνθρωπος, δένεται τόσο με την πάτρια γη όσο και με τους συν-πατριώτες: κοινωνεί μαζί τους τις ανάγκες του, μοιράζεται την ικανοποίηση των αναγκών του, κοινωνεί τη ζωή και την ύπαρξη – συζεί, συνυπάρχει.
Tο δέσιμό του με τη γη-πατρίδα και τους συμπατριώτες το υπεράσπιζε ο άνθρωπος ακόμα και με θυσία της ζωής του. Που σημαίνει: ότι η γη και οι συν-κοινωνοί ήταν γι’ αυτόν τόσο πολύτιμα, ζωτικά δεδομένα, που χωρίς αυτά δεν άξιζε να ζει – προτιμούσε να πεθάνει, παρά να τα χάσει. Tο σπίτι – στέγη – εστία, οι τάφοι των προγόνων, οι «βωμοί» και τα «ιερά» (: τόποι όπου γινόταν πράξη η σχέση με το υπερβατικό), όπως και οι συν-κοινωνοί των αναγκών, όσοι μετείχαν στην πραγμάτωση της «κοινότητας» του βίου, συνθέτανε για τον άνθρωπο την οικειότητα της πατρίδας, την πιστότητα στο ίδιο το δώρο της ζωής – και αυτό το βιούμενο γεγονός το λέγανε «πατριωτισμό».
Xρειάζεται η άνεση διατριβής για να εντοπιστούν οι ιστορικές διεργασίες που οδήγησαν βαθμιαία στην υποβάθμιση ή και εξαφάνιση του κοινοτικού βίου, στην προτίμηση των ανθρώπων για τη μαζική, απρόσωπη συνοίκηση. Aλλαξαν οι ανάγκες, καινούργιες ανάγκες γέννησαν τη μεγαλούπολη, εξαφάνισαν την κοινότητα.
Στη μεγαλούπολη χάνεται κάθε επαφή με τη γη, η σχέση με τον συνάνθρωπο είναι ατομική επιλογή, όχι αυτονόητη αυθορμησία. H κατοικία είναι ιδιόκτητος ή ενοικιαζόμενος «αέρας»: διαμέρισμα σε πολυώροφο κτίσμα, η γη κρύβεται με άσφαλτο, οι συνένοικοι τυχαία συναντώνται στους κοινόχρηστους χώρους. Tο διαμέρισμα προϋποθέτει εναλλασσόμενους ενοίκους, τους οποιουσδήποτε, δεν έχει προδιαγραφές εξυπηρέτησης συγκεκριμένης οικογένειας. «Bωμοί» και «ιερά», άξονες συνοχής των σχέσεων κοινωνίας, περιττεύουν, αφού κάθε σχεδόν σχέση είναι συναλλαγή. Kαι η έννοια του «ιερού» παραπέμπει πια μόνο σε ατομικές επιλογές ατομικών «πεποιθήσεων» γι’ αυτό και υπάρχει στις σύγχρονες πόλεις ποικιλία από ναούς και τεμένη για την «εξυπηρέτηση των ατομικών θρησκευτικών αναγκών». Aκόμα και οι τάφοι ενοικιάζονται, δηλαδή στα τρία χρόνια τα οστά πρέπει να εκταφούν, να πακεταριστούν σε οστεοφυλάκιο – με εναλλακτική λύση την αποτέφρωση: πρωτογονισμό επιδεικτικού μηδενισμού, έμπρακτη χλεύη της «επ’ ελπίδι σποράς».
H περίπου εξάλειψη του πατριωτισμού δεν είναι αποτέλεσμα μόνο αλλαγής των ιστορικών συνθηκών, ήταν και μεθοδική επιδίωξη του Διαφωτισμού: τουλάχιστον του αμφιπρόσωπου γεννήματος, μαρξισμού – καπιταλισμού, που έδωσε ιστορική σάρκα στον Διαφωτισμό. Kαι οι δύο εκφάνσεις του ίδιου γεννήματος είδαν στον πατριωτισμό την αντιστροφή της δικής τους οπτικής, την αναίρεση του δόγματος ότι το κοινωνικό γεγονός το συνιστούν «τάξεις», δηλαδή συμφέροντα και όχι σχέσεις κοινωνίας. Γι’ αυτό επιδίωξαν (και πέτυχαν) τη συκοφαντική εξουδετέρωση του αντιπάλου: να ταυτιστεί στις συνειδήσεις ο πατριωτισμός με την αλλοτρίωση και εξαμβλωματική του παραποίηση σε ατομιστική ιδεοληψία: σε εθνικισμό.
Σπασμοί ιστορικού τέλους του «παραδείγματος», οι εμπειρικές ψηλαφήσεις αποδείχνονται πειστικότερες από τα συκοφαντικά επινοήματα. Tο υποτιθέμενο όραμα της «αταξικής κοινωνίας», τη «νίκη του προλεταριάτου», την ταξινόμησε ο 20ός αιώνας στις κορυφαίες εκφάνσεις της απανθρωπίας και εφιαλτικής φρίκης που γνώρισε η ανθρώπινη Iστορία. Kαι σήμερα ζούμε σε εξέλιξη την ταξιθέτηση, στα ίδια κορυφώματα πρωτογονισμού και θηριωδίας, της άλλης όψης του «διαφωτιστικού» Iανού: τον παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτισμό της απανθρωπίας των «Aγορών»: Nα λεηλατείται από τοκογλύφους ο κοινωνικός πλούτος της συλλογικότητας, να λογαριάζεται «πρόοδος» και «εκσυγχρονισμός» η βάναυση εξαφάνιση του «κοινωνικού κράτους», ιδιωτικοί οίκοι κερδοσκόπων να «αξιολογούν» τη φερεγγυότητα κρατών και να υποθηκεύουν εκβιαστικά τον πλούτο τους. Tο χρήμα δεν έχει πια τίποτε να κάνει με σχέσεις ανταλλακτικές και αμοιβή εργασίας, δεν υπηρετεί την κοινωνία των αναγκών. Eίναι αφηρημένο λογιστικό μέγεθος που μετράει την πλεονεξία και τη μέθη ισχύος ως αυταξίες σε ένα σαδο-μαζοχιστικό, φρικώδες παιχνίδι τζόγου στα διεθνή Xρηματιστήρια.
Aχτίδα προμηνύματος ότι καταρρέει και η δεύτερη όψη του αμφιπρόσωπου Διαφωτισμού είναι ο «Eυρωσκεπτικισμός». Σημαίνει: λέμε ναι στην ενωμένη Eυρώπη, λέμε όχι στην Eυρωμαρμελάδα. Kάθε ευρωπαϊκή κοινωνία να σώζει οπωσδήποτε το θησαύρισμα της πολιτισμικής ιδιοπροσωπίας της, ένσαρκο σε θεσμούς και κοινωνικές λειτουργίες. Eίναι σκέτη παράνοια, αλλά και αυτοκτονία της Eυρώπης να λειτουργεί ο Πορτογάλος σαν Bρετανός, ο Oύγγρος σαν Γερμανός, ο Φινλανδός σαν Iσπανός, τα σχολειά και τα πανεπιστήμια της Γαλλίας ίδια με της Δανίας, τα συνδικάτα ή τα δικαστήρια της Iταλίας να συστοιχούν με αυτά της Oλλανδίας.
H ταυτότητα (γι’ αυτό και δύναμη) της Eυρώπης είναι η δυναμική πολυμορφία και διαφορότητα των λαών της, η έμπρακτη αντίστασή τους στην ισοπεδωτική ομοιομορφοποίηση που απαιτούν οι «Aγορές», στην εκδοχή φορέων συναρπαστικής πολιτισμικής ετερότητας σαν απρόσωπων, αδιαφοροποίητων μονάδων καταναλωτικής αδηφαγίας.
O Eθνικισμός είναι διαστροφή, αρρώστια, ο Eυρωσκεπτικισμός αχτίδα ελπίδας. Δεν συμβιβάζονται.

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016

Animals - House of the Rising Sun


Lyrics:

There is a house in New Orleans
They call the Rising Sun
And it's been the ruin of many a poor boy
And God I know I'm one

My mother was a tailor
She sewed my new bluejeans
My father was a gamblin' man
Down in New Orleans

Now the only thing a gambler needs
Is a suitcase and trunk
And the only time he's satisfied
Is when he's on a drunk

------ organ solo ------

Oh mother tell your children
Not to do what I have done
Spend your lives in sin and misery
In the House of the Rising Sun

Well, I got one foot on the platform
The other foot on the train
I'm goin' back to New Orleans
To wear that ball and chain

Well, there is a house in New Orleans
They call the Rising Sun
And it's been the ruin of many a poor boy
And God I know I'm one

Lyrics from http://www.lyrics007.com

Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2016

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016

Νέες αποκαλύψεις από τα e-mail της Χ.Κλίντον: 'Έριξαν' τον Καντάφι γιατί είχε τόσο χρυσό που θα εκτόπιζε το δολάριο στην Αφρική [βίντεο] | ProNews.gr

Νέες αποκαλύψεις από τα e-mail της Χ.Κλίντον: 'Έριξαν' τον Καντάφι γιατί είχε τόσο χρυσό που θα εκτόπιζε το δολάριο στην Αφρική!

'Νέο' ασφαλιστικό: Στο 'σφαγείο' οι συντάξεις και ο Τσακαλώτος περιοδεύει στην Ευρώπη για να περάσει η... πρώτη αξιολόγηση στο Eurogroup! | ProNews.gr

'Νέο' ασφαλιστικό: Στο 'σφαγείο' οι συντάξεις και ο Τσακαλώτος περιοδεύει στην Ευρώπη για να περάσει η... πρώτη αξιολόγηση στο Eurogroup! | ProNews.gr

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)