Ρωσικό ΥΠΑΜ: Βίντεο που αποδεικνύει ότι το Su-24 ουδέποτε παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο! | ProNews.gr

Ρωσικό ΥΠΑΜ: Βίντεο που αποδεικνύει ότι το Su-24 ουδέποτε παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο! | ProNews.gr

kYR

Δημήτρης Καζάκης: Δες και μάθε πώς σ

Δημήτρης Καζάκης: Δες και μάθε πώς σου σκάβουν το λάκκοhttp://www.freepen.gr/2015/11/blog-post_3673.html

Freepen.gr: Δημήτρης Καζάκης: Δες και μάθε πώς σου σκάβουν το λάκκο

FREEPEN.GR

Ρωσικό Γενικό Επιτελείο: 'Συντρίψτε Τούρκους και Τουρκομάνους στον βόρειο θύλακα' - Ξεκινούν οι χερσαίες επιχειρήσεις - Το 'Μόσκβα' πλέει προς Λαττάκεια | ProNews.gr

Ρωσικό Γενικό Επιτελείο: 'Συντρίψτε Τούρκους και Τουρκομάνους στον βόρειο θύλακα' - Ξεκινούν οι χερσαίες επιχειρήσεις - Το 'Μόσκβα' πλέει προς Λαττάκεια | ProNews.gr

Yanis Varoufakis: »MONEY AND POWER«, Public Lecture 2015-11-04

UK: Varoufakis and John McDonnell slam Osborne's austerity policies

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΠΙΛΟΤΩΝ - Οι Τούρκοι το έριξαν, οι Τουρκμένοι...

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΠΙΛΟΤΩΝ - Οι Τούρκοι το έριξαν, οι Τουρκμένοι τους γάζωσαν στον αέραhttp://www.freepen.gr/2015/11/blog-post_5314.html

Freepen.gr: ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΠΙΛΟΤΩΝ - Οι Τούρκοι το έριξαν, οι Τουρκμένοι...

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ 20/11/2015 ISIS ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ένα βήμα πριν τη γενικότερη ανάφλεξη αλλά ασχολούμαστε με ΚΕΦΕ,...

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ένα βήμα πριν τη γενικότερη ανάφλεξη αλλά ασχολούμαστε με ΚΕΦΕ, Τζιτζικώστες, Φλαμπουράδηδες, Τσίπρες, Μεϊμαράκηδες http://www.freepen.gr/2015/11/blog-post_5123.html

Freepen.gr: ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ένα βήμα πριν τη γενικότερη ανάφλεξη αλλά ασχολούμαστε με ΚΕΦΕ,...

FREEPEN.GR

ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πρόσφυγες και μετανάστες. Του Κώστα Τσιαντή

ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ:  Πρόσφυγες και μετανάστες.

Του Κώστα Τσιαντή

Δυστυχώς η Πολιτική δεν είναι Ηθική. Αν έφτανε στο σημείο να είναι τότε δεν θάχαμε την αντιπαράθεση που βλέπουμε σε τόσα θέματα και εν προκειμένω στο προσφυγικό κα μεταναστευτικό. Το θέμα είναι πώς μπορείς να ενεργήσεις πολιτικά παραμένοντας άνθρωπος αλλά και υπερασπιζόμενος την εθνική επικράτεια στην προοπτική της.

Είναι βέβαιο ότι δεν μας ταιριάζει να ψάχνουμε κάποια γκέτο να εγκλείσουμε πρόσφυγες και μετανάστες-  που και με τις δικές μας ευλογίες και τη φωτιά της Δύσης ξεσπιτώθηκαν. 1.Αν οι συνάνθρωποι αυτοί είναι να παραμείνουν στην πατρίδα μας χρειάζονται ευκαιρίες να ζήσουν, να δουλέψουν και να προκόψουν. Χρειάζονται από πλευράς κράτους και δυτικών εταίρων προγράμματα για τη στήριξη αυτών των ανθρώπων.  2. Αν είναι να γυρίσουν στις πατρίδες τους, τότε και πάλι χρειάζονται στήριξη κάποιου τύπου Marshall να  ανοικοδομήσουν τις πατρίδες τους και να ξανακτίσουν τη ζωή τους. Και όπως εμείς διεκδικούμε πολεμικές αποζημιώσεις από Γερμανία, είναι καιρός οι ίδιοι να τις ζητήσουν από τους καταστροφείς των πατρίδων  και των οικογενειών τους, παρότι οι ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν δεν έχουν αντίτιμο.  

Όμως ποια Δύση πρόκειται να αναγνωρίσει τα λάθη της και να κάνει κάτι τέτοιo; Ωστόσο είναι ανάγκη η Δύση να αναλάβει τις ευθύνες της και η ΕΕ να αλλάξει την πολιτική της υποταγής της στην Ολιγαρχία με την πολιτική της δημοκρατικής εντολής των λαών της. Πιστεύω ότι η πλειονοψηφούσα βούληση στους δυτικούς λαούς δεν ταυτίζεται με την άρνηση και την αποχή που κατεγράφη στο ψήφισμα του ΟΗΕ ενάντια στο Ναζισμό από τις ηγεσίες τους, αλλά με την κατάφαση στη Δημοκρατία, την ειρήνη, την πρόοδο και τη συνεργασία των λαών.

Ευχές βέβαια θα πείτε, γιατί όπως έγραψε πρόσφατα  (14-11-2015) ο πρέσβης ε.τ. Περικλής Νεάρχου [1]: ‘’Μετά το χτύπημα στο Παρίσι, είναι φανερό ότι η πολιτική των ανοικτών συνόρων, με πρόσχημα την περιβόητη Ευρωπαϊκή Οδηγία για το ‘Ασυλο, είναι πλήρως ανεδαφική και ανεύθυνη. Οι αυστηρότεροι έλεγχοι των συνόρων στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, θα εγκλωβίσουν τους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες στην  Ελλάδα. Πρέπει άμεσα η Ελλάδα να αναστείλει την εφαρμογή της Οδηγίας αυτής για λόγους εκτάκτων συνθηκών και εθνικής ασφάλειας, όπως έχει δικαίωμα. Η λαθρομετανάστευση, εάν παραμείνει ανεξέλεγκτη, μπορεί να εξελιχθεί σε Μαντζικέρτ[2] του Νέου Ελληνισμού’’.

Οι υφιστάμενοι κίνδυνοι (έχοντας υπόψη την πολιτική που είχε προαναγγείλλει τη δεκετία του ’80 ο πρόεδρος Οζάλ της Τουρκίας για ειρηνική κατάκτηση της Ελλάδας) να χρησιμοποιηθούν πρόσφυγες και μετανάστες ως όργανα της σωβινιστικής εξωτερικής πολιτικής των γειτόνων μας σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη ενδοτικότητα στις εξωτερικές σχέσεις με την Τουρκία[3], δεν είναι κάτι στο οποίο μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια. Δεν είναι όμως συνάμα και κάτι που μπορεί να μας οδηγήσει στη γενικευμένη καχυποψία, να καταστήσουμε πρόσφυγες και μετανάστες ξανά τα θύματα της πολιτικής  και ν’ αναστείλουμε την  αλληλεγγύη μας προς αυτούς και τη φιλοξενία μας.

Συνεπώς, η παρατηρούμενη διατύπωση πάνω στο πρόβλημα απόλυτα αντικρουόμενων  πολιτικών θέσεων τύπου (Ναι-Όχι), παρότι είναι χρήσιμη στο φωτισμό των διαστάσεών του,  ωστόσο δεν είναι αυτή που συμβαδίζει με την αντιμετώπιση του προβλήματος. Εν προκειμένω, δεν μπορούμε να μιλάμε για αντιμετώπιση του προβλήματος των προσφύγων και μεταναστών χωρίς να σκεφτούμε το τι επιτρέπει η σημερινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και η κοινωνική μας συνοχή και το τι συνάδει με μια αναπτυξιακή ελληνική προοπτική που παραμένει ακόμα σκοτεινή. Παράλληλα με τη δημιουργία των πρωτοβουλιών που άμεσα πρέπει εθνικά και πανευρωπαϊκά να αναληφθούν για το πολυδιάστατο αυτό πρόβλημα, είναι αναγκαία η χάραξη και τήρηση από πλευράς Ελλάδος μακρόπνοης εξωτερικής πολιτικής.

Αποτελεί συνταγματική και ηθική λαθροχειρία να  βρισκόμαστε κάθε τόσο οι Έλληνες de facto προ τετελεσμένων, τα οποία δημιουργούν ή αποδέχονται οι κυβερνώντες χωρίς να ρωτιέται ο λαός ο οποίος καλοπροαίρετα κρατά ανοιχτή την καρδιά του στον άνθρωπο όπως ο ποιητής: ‘’την πόρτα ανοίγω το βράδυ’’. Αυτή η ηθική και συναισθηματική στάση- ο οικουμενισμός των αξιών- έχει όμως πολιτική αξία αν εξασφαλίζονται πρώτα οι όροι της εθνικής μας ύπαρξης εντός της οποίας η στάση αυτή και οι αξίες βλάστησαν. Και βέβαια όσο η παγκοσμιοποίηση καταστρέφει τις οικουμενικές (καθολικές) αξίες- χρησιμοποιώντας τες επιλεκτικά ή υποκριτικά-, εμείς έχουμε καθήκον να τις κρατάμε και να τις διαφυλάσσουμε.  

Κώστας Τσιαντής

24-11-2015

ΠΗΓΕΣ

---

[1] Περικλής Νεάρχου:  https://www.facebook.com/periclesnearchou/posts/1488954214742461?fref=nf&pnref=story

[2] Η μάχη του Μαντζικέρτ μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Σελτζούκων έλαβε χώρα στις 26 Αυγούστου του 1071, κοντά στο Μαντζικέρτ (σημερινό Μαλαζγκίρτ στην Τουρκία). Ο αυτοκράτορας Ρωμανός Δ' Διογένης ηττήθηκε,  αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε μετά την καταβολή λύτρων, ενώ η Βυζαντινή αυτοκρατορία υποχρεώθηκε στην καταβολή ετήσιου φόρου και την παραχώρηση μερικών φρουρίων στους Σελτζούκους. Αυτή η πανωλεθρία των βυζαντινών στρατευμάτων και, κυρίως, η εσωτερική πολιτική παράλυση που ακολούθησε, επέτρεψε τη μόνιμη εγκατάσταση των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία.  Από Βικιπέδια.

[3] Σάββας Καλεντερίδης: http://www.dimokratianews.gr/content/55690/xypna-ellada-epiteloys

H χρηματοδότηση των Ισλαμιστών-ανταρτών κατά του Άσαντ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ-ΒΟΜΒΑ: Βγήκαν στη φόρα έγγραφα με υπογραφή της Χίλαρι Κλίντον για χρηματοδότηση των Ισλαμιστών-ανταρτών κατά του Άσαντ http://www.freepen.gr/2015/11/blog-post_4853.html

Freepen.gr: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ-ΒΟΜΒΑ: Βγήκαν στη φόρα έγγραφα με υπογραφή της Χίλαρι Κλίντον για...

FREEPEN.GR

Χρῆστος Γιανναρᾶς- Οι δύο όψεις της ατομοκρατίας

Χρῆστος Γιανναρᾶς

---

Οι δύο όψεις της ατομοκρατίας Posted: 22 Nov 2015 11:18 PM PST Δ​​εν υπάρχουν ηθικές ή ποιοτικές διαβαθμίσεις του «κακού». Δύσκολο είναι και να οριστεί το «κακό», να συναχθεί ενικός ορισμός μέσα από την πολυμορφία των εκφάνσεων και την ποικιλότητα των εξωραϊσμένων παραπλανητικών μετασχηματισμών του. Η πανανθρώπινη εμπειρία θα μπορούσε να βεβαιώσει τουλάχιστον τον εντοπισμό της αφετηρίας του «κακού»: Είναι ο δεδομένος στην ίδια τη «φύση» των έμβιων υπαρκτών (στον «τρόπο» της ύπαρξής τους) ατομοκεντρισμός, η έμφυτη, ενστικτώδης ιδιοτέλεια. Για τα άλογα ζώα το να κυριαρχούνται από τις ορμές (αδυσώπητες αναγκαιότητες) της αυτοσυντήρησης και ηδονής, δεν επιδέχεται ηθικό προσδιορισμό, είναι νομοτέλεια. (Κάποια δείγματα τάχα ερωτικής τρυφερότητας ή γονεϊκής φιλοστοργίας ή ευγνώμονης συμπεριφοράς, που συγκινούν τη ρομαντική ζωοφιλία αφελών ανθρώπων, είναι επίσης εκφάνσεις του αδυσώπητου ενστίκτου, τυφλή αναγκαιότητα της φύσης). Μόνο ο άνθρωπος μπορεί να παράγει «κακό», γιατί μόνο ο άνθρωπος έχει την υπαρκτική δυνατότητα να εναντιώνεται στις ενστικτώδεις ορμές του, να τιθασεύει την ορμέμφυτη ιδιοτέλεια, να ελέγχει τον βιολογικά δεδομένο ατομοκεντρισμό του. Μόνο ο άνθρωπος μπορεί να παραγάγει «κακό», άρα και να αρνηθεί θεληματικά το «κακό» – να αρνηθεί να βλάψει, να βασανίσει, να υποτάξει, να εκμεταλλευτεί, να χρησιμοποιήσει, να συκοφαντήσει, να ταπεινώσει τους προικισμένους με την ίδια δυνατότητα συνανθρώπους του. Και αυτή την ακραιφνώς ανθρώπινη δυνατότητα την ονομάσαμε οι άνθρωποι «ελευθερία». Μόνο ο άνθρωπος, έλεγε ο Jean-Paul Sartre, «μπορεί να μην είναι αυτό που είναι»: να υπάρχει παίρνοντας θεληματική απόσταση από τον φυσικά δεδομένο τρόπο τού να υπάρχει. Η Ιστορία του ανθρώπου βεβαιώνει ότι αυτή τη μοναδικότητα της ελευθερίας δεν την αντέχει ο άνθρωπος – η ανθρώπινη συλλογικότητα νομοθετεί τις προϋποθέσεις της ελευθερίας, αλλά λειτουργεί, περισσότερο ή λιγότερο, με τους νόμους της ζούγκλας. Πάντως, η προτεραιότητα της ελευθερίας συνεχίζει να βεβαιώνεται εμπειρικά ως ορισμός του «καλού». «Υπάρχει μια και μόνη αληθινή ελευθερία», έγραφε ο Ντοστογιέβσκυ: «Να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τον εαυτό του». Μόνο τότε φθάνει στην πραγμάτωση της υπαρκτικής του ταυτότητας, στην ενεργητική του ετερότητα από κάθε άλλο έμβιο υπαρκτό. Η ολοκλήρωση της προσωπικής μοναδικότητάς του είναι για τον άνθρωπο το «καλό»: η ελευθερία από τις απρόσωπες ενστικτώδεις ορμές. Ομως η υποκειμενική πρόσβαση στις οριοθετήσεις της κοινής, από γενιά σε γενιά, εμπειρίας δεν είναι συνάρτηση της απλής κατανόησης ή και της βουλητικής συγκατάθεσης, είναι γνώση που κερδίζεται με το δύσκολο και επίπονο άθλημα της μετοχής στην κοινή εμπειρία. Στους αντίποδες του δυναμικού αθλήματος είναι η υποκατάστασή του (υποκατάσταση της κοινωνούμενης βεβαιότητας) με την ενστικτώδη εγωτική απαίτηση για κατοχή και χρήση από το άτομο της «αλήθειας». Να μεταβάλλεται η αλήθεια, το «καλό», σε ατομική πεποίθηση, τυφλά αποδεκτή βεβαιότητα, εξαναγκαστό κατά πάντων δόγμα, κοσμοσωτήρια ντιρεχτίβα, αυτονόητα επιβαλλόμενο πολιτισμικό «παράδειγμα». Στο διεθνές πεδίο σήμερα μοιάζει να αντιπαρατίθενται, έτοιμες για μια μέχρις εσχάτων αναμέτρηση, δυο παρατάξεις ή στρατόπεδα: Από τη μια είναι όσοι ταυτίζουν το «καλό», την «αλήθεια», το «νόημα» της ζωής και του θανάτου με μιαν αλάθητη θρησκευτική διδασκαλία και πρακτική. Από την άλλη, στο απέναντι στρατόπεδο, είναι όσοι ταυτίζουν όλα τα παραπάνω με έναν «πολιτισμό»: κοινό τρόπο βίου (οργάνωσης και λειτουργίας του βίου). Κάθε μία από τις δυο παρατάξεις βλέπει στην αντίπαλη παράταξη την πλήρη άρνηση του «καλού», επομένως την ολοκληρία πραγμάτωσης του «κακού». Γι’ αυτό και περιθώριο συμβιβασμού δεν υπάρχει, η ρήξη επέρχεται νομοτελειακά, το ένα από τα δύο στρατόπεδα θα νικήσει, όχι υποτάσσοντας αλλά εξαφανίζοντας το άλλο. Το αξιοπερίεργο είναι ότι και οι δύο αντιπαρατιθέμενες προτάσεις (η θρησκευτική: Ισλάμ, και η πολιτισμική: Δυτικός Διαφωτισμός) βεβαιώνονται στη θεωρία και στην πράξη, πανομοιότυπα ατομοκεντρικές. Αποβλέπουν στη θωράκιση και κατασφάλιση του ατόμου, του εγώ. Η θρησκευτική προτείνει έναν κώδικα απαιτήσεων πρακτικής ευσέβειας και πρακτικής συμπεριφοράς, που η τήρησή τους εξασφαλίζει αμέσως στο άτομο την αιώνια «σωτηρία»: ένα ηδονικότατο μεταθανάτιο μέλλον σε γραμμικό χρόνο ατελεύτητο. Η πολιτισμική πρόταση δεν διαθέτει επαγγελίες για το «επέκεινα»: προσφέρει μια ενθαδική εξασφάλιση του ατόμου με νομικές κατοχυρώσεις των δικαιωμάτων του, των ελευθεριών του, των νοσηλευτικών φροντίδων αν τις χρειαστεί, εξασφάλιση της πληροφόρησής του, των άνετων και ταχύτατων μετακινήσεών του, των απεριόριστων ερωτικών του απολαύσεων, της μεγιστοποίησης των καταναλωτικών του δυνατοτήτων κ.ά.α. Και τα δύο αντίπαλα σήμερα στρατόπεδα ξεκινάνε από το άτομο και στοχεύουν στο άτομο, το κοινωνικό γεγονός (το άθλημα της αυθυπέρβασης του εγώ για τη χαρά και ποιότητα των σχέσεων κοινωνίας) το εκδέχονται μόνο σαν δευτερεύον πλαίσιο του πρωτεύοντος στόχου που είναι η ατομική εξασφάλιση. Αποκαλυπτικό και το δεδομένο της κοινής εκδοχής που έχουν για την ελευθερία οι δύο παρατάξεις: καμιά σχέση με την αντίσταση στις απρόσωπες ορμές – αναγκαιότητες της φύσης. Ελευθερία σήμερα, και για την ατομοκεντρική ισλαμική θρησκευτικότητα και για το ατομοκεντρικό δυτικό «παράδειγμα», είναι η δυνατότητα ατομικών επιλογών. Για τους πρώτους, το άτομο «σώζεται» όταν επιλέξει και κατέχει τις «ορθές» δοξασίες, πεποιθήσεις, δόγματα, πρακτικές θρησκευτικής συνέπειας, αυτοθυσίας στον πόλεμο κατά των απίστων. Ελευθερία, για τους δεύτερους, είναι το εξαναγκαστό κατά πάντων ατομικό δικαίωμα να επιλέγει ο καθένας πολιτικές πεποιθήσεις, κόμμα, εφημερίδα, κοσμοθεωρία, διασκέδαση, σεξουαλική συμπεριφορά – τα πάντα. «Επιλέγω, άρα υπάρχω». Οταν ο πρωτογονισμός του ατομοκεντρισμού κατοχυρώνεται θρησκευτικά ή πολιτισμικά, δεν υπάρχει περιθώριο να κοινωνηθούν οι διαφορές. Οι τζιχαντιστές απαντάνε με σφαγή (αφανισμό μοναδικών ανθρώπινων υπάρξεων) στην προσβολή του προφήτη τους από το «Charlie Hebdo». Και ένα εκατομμύριο Γάλλοι απαντάνε στη σφαγή βγαίνοντας στους δρόμους, με υψωμένο ένα μολύβι στο χέρι, για να δηλώσουν ότι καθένας τους θέλει να είναι «Charlie»: Να έχει το δικαίωμα, κάθε εγώ, να διακωμωδεί με σεξουαλικές χυδαιότητες τα ιερά και τα όσια λαών και κοινωνιών στη διαδρομή των αιώνων. Το δικαίωμα στην «έκφραση», η αποθέωση της εγωτικής ασυδοσίας, πάνω από κάθε αξία, δηλαδή ποιότητα κοινωνίας τού υπάρχειν. Θρησκευτικός ή πολιτισμικός, ο ατομοκεντρισμός οδηγεί νομοτελειακά στην απανθρωπία.