Αντώνης Ανδρουλιδάκης : ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΗΣ ΑΠΟΙΚΙΑΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης ·   Ακολουθήστε    7 ώρ.    

ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΗΣ ΑΠΟΙΚΙΑΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

Το πλήγμα drone στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι δεν είναι ένα τεχνικό επεισόδιο στρατιωτικής φύσεως. Είναι μια στιγμή αποκάλυψης. Αποκαλύπτει τι σημαίνει για μια μικρή χώρα να λειτουργεί ως προωθημένη στρατιωτική πλατφόρμα μεγάλων δυνάμεων. Αποκαλύπτει το πραγματικό περιεχόμενο της λεγόμενης «γεωπολιτικής αναβάθμισης» και των περιβόητων "συμμαχιών".

Και, κυρίως, αποκαλύπτει το πολιτικό ζήτημα που αποφεύγουμε συστηματικά: το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας.

Οι βάσεις στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια δεν είναι απλές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Αποτελούν κυρίαρχο έδαφος του Η.Β. εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι ενεργό τμήμα στρατηγικών σχεδιασμών που συνδέονται με επιχειρήσεις του NATO και με παρεμβάσεις σε ευρύτερες ζώνες σύγκρουσης της Μέσης Ανατολής.

Η Κύπρος δεν αποφασίζει αυτούς τους σχεδιασμούς. Όμως ζει με το ρίσκο τους.

Και όταν μια στρατιωτική υποδομή εντάσσεται σε ευρύτερες συγκρούσεις, παύει να είναι «ουδέτερη παρουσία». Μετατρέπεται σε πιθανό στόχο. Αυτό ακριβώς υπενθύμισε το πλήγμα.

Από την άλλη η Κύπρος και η Ελλάδα διαθέτουν οικονομίες που στηρίζονται καίρια στον τουρισμό, στις υπηρεσίες και συνεπώς στην εικόνα σταθερότητας και ασφάλειας που εκπέμπουν.

Ένα περιστατικό στρατιωτικής κλιμάκωσης, ακόμη και χωρίς ανθρώπινες απώλειες, μεταφέρεται διεθνώς ως ένδειξη γεωπολιτικής έντασης. Οι αγορές δεν λειτουργούν με ψυχραιμία αλλά λειτουργούν με προσδοκίες και φόβο. Άρα, επηρεάζονται οι

κρατήσεις και οι αεροπορικές ροές, οι επενδυτικές αποφάσεις τα

ασφάλιστρα και κόστη μεταφοράς και η συνολική εικόνα της περιοχής.

Ο τουρισμός δεν αντέχει τη σκιά πολεμικής ζώνης. Και οι μικρές οικονομίες δεν αντέχουν παρατεταμένη γεωπολιτική αβεβαιότητα.

Να γιατί μπορούμε τώρα να καταλάβουμε ότι το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας δεν είναι "εθνικιστικός μπατριωτισμός", αλλά προϋπόθεση βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Κάπως έτσι η «στρατηγική αναβάθμιση» μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε στρατηγικό βάρος.

Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα. Η Ναυτική Βάση Σούδας αποτελεί κρίσιμο κόμβο στρατιωτικών επιχειρήσεων εκτός ελληνικής επικράτειας. Η Κρήτη, όμως, είναι ταυτόχρονα κορυφαίος τουριστικός προορισμός. Κανείς δεν επενδύει με άνεση σε περιοχές που εμφανίζονται στους διεθνείς χάρτες ως στρατιωτικοί κόμβοι πιθανών επιθέσεων.

Και βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που δεν βγάζουν άχνα. Που αντιμετωπίζουν το Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια σαν να είναι αξιοθέατα της περιοχής - κάτι ανάμεσα σε ιστορικό μνημείο και στρατιωτικό φολκλόρ. Αποικιακό έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου το 2026. Όπως αντίστοιχα η Σούδα είναι αποικιακό έδαφος των ΗΠΑ.

Η αποικιοκρατία, προφανώς, εκσυγχρονίζεται: δεν φοράει στολή του 19ου αιώνα, φοράει κοστούμι συμμαχίας και συνοδεύεται από δελτία Τύπου περί «σταθερότητας».

Η σιωπή παρουσιάζεται ως ρεαλισμός. Η αποδοχή ως ωριμότητα. Και η περιορισμένη κυριαρχία βαφτίζεται «γεωπολιτική αναβάθμιση». Αν αυτό είναι εθνική στρατηγική, τότε η ανεξαρτησία μάλλον ανήκει στα μουσεία.

Το πλήγμα drone στη βρετανική βάση του Ακρωτήρι ξαναφέρνει με τραγικό τρόπο στην επιφάνεια το ξεχασμένο και απο την νεοφιλελεύθερη αριστερά αίτημα της απο-αποικιοποίησης και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Της εθνικής ανεξαρτησίας που σημαίνει να μην είμαστε αυτόματα διαθέσιμοι σε κάθε στρατιωτικό σχεδιασμό, να υπάρχει διαφάνεια και δημοκρατικός έλεγχος σε κάθε στρατιωτική συμφωνία, να αξιολογούμε το οικονομικό και κοινωνικό κόστος των γεωπολιτικών αποφάσεων και να προτάσσουμε τη διπλωματία και την αποκλιμάκωση έναντι της στρατιωτικοποίησης.

Η Κύπρος και η Ελλάδα δεν είναι αεροπλανοφόρα. Δεν είναι στρατιωτικές πλατφόρμες. Είναι κοινωνίες που ζουν από τη σταθερότητα, την εργασία, τον τουρισμό, τη δημιουργία.

Το ερώτημα που θέτει το Ακρωτήρι δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό: Θα συνεχίσουμε να λειτουργούμε ως δεδομένοι κρίκοι αλυσίδων που δεν ελέγχουμε;

Ή θα διεκδικήσουμε -από κοινού- μια στρατηγική εθνικής ανεξαρτησίας, δημοκρατικής λογοδοσίας και ειρήνης;

Και, επιτέλους, πότε θα αποφασίσουμε να υπερασπιστούμε τον συλλογικό μας εαυτό;

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Τμήμα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Κύπρου University Of CyprusΙνστιτούτο Συστημικής Συμβουλευτικής & ΕκπαίδευσηςΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Vasiliki Lazou : Τίποτα τελικά δεν μαθαίνουμε από την Ιστορία.

Vasiliki Lazou

3 ώρ. ·

Τίποτα τελικά δεν μαθαίνουμε από την Ιστορία. Από το Βιετνάμ μέχρι το Ιράκ, τη Λιβύη και το Αφγανιστάν, οι αμερικανικές επεμβάσεις βαφτίστηκαν «απελευθερώσεις», «σταθεροποίηση», «εξαγωγή δημοκρατίας». Το αποτέλεσμα; Κατεστραμμένες χώρες, διαλυμένες κοινωνίες, ατέρμονο χάος. Κι όμως, το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται. Με άλλο αφήγημα, ίδιες συνέπειες.

Η δολοφονία ηγετών, οι βομβαρδισμοί χωρίς σαφή εντολή διεθνών οργανισμών, η επίκληση προληπτικών χτυπημάτων, συνιστούν κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ δεν επιτρέπει επιθέσεις κατά κυρίαρχων κρατών χωρίς σαφή νομιμοποίηση. Αν γίνει αποδεκτό ότι μια υπερδύναμη μπορεί να επιβάλλει τη βούλησή της με στρατιωτική ισχύ, τότε ακυρώνεται κάθε έννοια διεθνούς τάξης. Με ποιο επιχείρημα καταδικάζονται άλλες εισβολές;

Η ιστορία αποδεικνύει πως τέτοιες επιλογές δεν φέρνουν ειρήνη αλλά χάος και νέους κύκλους βίας. Κι αντί για στοιχειώδη περίσκεψη και ανάληψη ευθυνών, βλέπουμε ξανά την ίδια αλαζονική βεβαιότητα ότι «αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά».

Αν δεν υπερασπιστούμε έμπρακτα το διεθνές δίκαιο, τότε αποδεχόμαστε έναν κόσμο όπου το δίκιο του ισχυρού αντικαθιστά κάθε κανόνα. Και αυτό η ιστορία το έχει ήδη πληρώσει ακριβά.

World War 3 Has Already Begun — 5 Terrifying Signs Nobody Is Talking About (2026)

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΤΑΧΘΕΙΣ

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΤΑΧΘΕΙΣ δεν είναι ατομική ελευθερία κατανάλωσης, ούτε ταυτοτική αναγνώριση, ούτε προστασία μιας μειονοτικής ιδιαιτερότητας.

Είναι το δικαίωμα -ίσως και η ευθύνη- να μην υποταχθείς.

Πρόκειται για το δικαίωμα μιας κοινωνίας -και ενός ανθρώπου- να πει «όχι» χωρίς να ζητήσει άδεια...Ίσως, τελικά, αυτό είναι το μάθημα της Ιρανικής αντίστασης. Ότι η ελευθερία δεν αρχίζει από την αποδοχή δικαιωμάτων που σου παραχωρούνται, αλλά από την απόφαση να μη δεχτείς όρους που σου επιβάλλονται. Αντώνης Ανδρουλιδάκης

4 ώρ. 

·

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΤΑΧΘΕΙΣ

Υπάρχει ένα δικαίωμα που δεν περιλαμβάνεται εύκολα σε χάρτες δικαιωμάτων και διεθνείς διακηρύξεις. Δεν θεσμοθετείται. Δεν κανονικοποιείται. Δεν ενσωματώνεται.

Δεν μιλάμε για επιμέρους ατομικές ελευθερίες. Δεν μιλάμε για αναγνώριση ταυτοτήτων ή για θεσμικές εγγυήσεις - όσο σημαντικές κι αν είναι.

Υπάρχει ένα δικαίωμα που σπάνια αναγνωρίζεται ως τέτοιο, δεν χωρά στις λίστες «προοδευτικών» αιτημάτων, δεν γίνεται σύνθημα σε διεθνή φόρα, δεν ορίζει "πολιτικές ορθότητας" και σίγουρα δεν είναι στην "μόδα".

Το δικαίωμα αυτό δεν είναι ατομική ελευθερία κατανάλωσης, ούτε ταυτοτική αναγνώριση, ούτε προστασία μιας μειονοτικής ιδιαιτερότητας.

Είναι το δικαίωμα -ίσως και η ευθύνη- να μην υποταχθείς.

Δεν πρόκειται απλώς για ελευθερία επιλογής εντός ενός δεδομένου πλαισίου. Πρόκειται για την άρνηση του ίδιου του πλαισίου όταν αυτό επιβάλλεται ως μοναδικό. Για το δικαίωμα μιας κοινωνίας -και ενός ανθρώπου- να πει «όχι» χωρίς να ζητήσει άδεια.

Στη σύγχρονη παγκόσμια τάξη, τα περισσότερα δικαιώματα είναι διαχειρίσιμα. Αναγνωρίζονται, καταγράφονται, επιβλέπονται, εγγυώνται από εξουσιαστικούς μηχανισμούς.

Το δικαίωμα όμως της μη-υποταγής δεν ζητά καλύτερη ένταξη. Αμφισβητεί την ίδια την ιεραρχία που ορίζει ποιος εντάσσεται και με ποιους όρους.

Εδώ βρίσκεται και η βαθύτερη σημασία της ιρανικής εμπειρίας. Το Ιράν, ανεξάρτητα από τις αντιφάσεις του, ενσαρκώνει επί δεκαετίες μια επίμονη άρνηση πλήρους ευθυγράμμισης με την ηγεμονική κανονικότητα. Δεν είναι απλώς γεωπολιτική επιλογή. Είναι στάση κυριαρχίας. Είναι ευθύνη.

Και βέβαια, σε μια εποχή όπου η συμμόρφωση παρουσιάζεται ως ρεαλισμός και η απόκλιση ως επικινδυνότητα, η επιμονή στην αυτονομία λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η εξάρτηση δεν είναι φυσικός νόμος.

Η πολιτισμική παράδοση της ευρύτερης Ανατολής -με τις μακραίωνες εμπειρίες αυτοκρατοριών, αποικιοποίησης, εισβολών, ανατροπών- έχει διαμορφώσει μια διαφορετική σχέση με την ιστορία και την κυριαρχία.

Εκεί όπου η νεωτερική Δύση συχνά ταυτίζει την πρόοδο με την ομοιομορφία, οι κοινωνίες της Ανατολής κουβαλούν μια μνήμη επιβίωσης μέσα από διαρκή αντίσταση και προσαρμογή.

Δεν πρόκειται για ρομαντισμό. Πρόκειται για ιστορική συνείδηση.

Το δικαίωμα να μην υποταχθείς δεν είναι επιθετική πράξη. Είναι πράξη διατήρησης αξιοπρέπειας. Είναι η άρνηση να εσωτερικεύσεις την ιδέα ότι το «παγκόσμιο» ταυτίζεται με το «δυτικό». Είναι η απόφαση να ορίσεις μόνος σου τι σημαίνει πρόοδος, τάξη, νόημα. Είναι το λαϊκό αίτημα "να μην ξεφτιλιστούμε".

Και αυτό δεν αφορά μόνο τα κράτη. Αφορά και το άτομο.

Στο ατομικό επίπεδο, η μη-υποταγή σημαίνει να μη δεχτείς τον ρόλο που σου αποδίδεται ως αναπόφευκτος. Να μη συμβιβαστείς με την ιδέα ότι οι δομές εξουσίας είναι φυσικές και αδιαμφισβήτητες. Η πολιτική ηγεμονία λειτουργεί και ψυχικά καθώς μας μαθαίνει τι είναι «λογικό», τι είναι «εφικτό», τι είναι «κανονικό». Η άρνηση αυτής της εσωτερίκευσης είναι η βαθύτερη μορφή ελευθερίας.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μάθημα της Ιρανικής αντίστασης.

Ότι η ελευθερία δεν αρχίζει από την αποδοχή δικαιωμάτων που σου παραχωρούνται, αλλά από την απόφαση να μη δεχτείς όρους που σου επιβάλλονται.

Γι' αυτό και το δικαίωμα να μην υποταχθείς είναι το πιο ενοχλητικό δικαίωμα, γιατί δεν ζητά βελτίωση του συστήματος. Ζητά την ελευθερία να το αμφισβητήσεις, να το ανατρέψεις.

Σε έναν κόσμο όπου τα δικαιώματα συχνά ενσωματώνονται στο κυρίαρχο πλαίσιο ως διαχειρίσιμες κατηγορίες, το δικαίωμα της μη-υποταγής παραμένει το μόνο που αμφισβητεί το ίδιο το πλαίσιο.

Και γι’ αυτό ακριβώς είναι το πιο ενοχλητικό - και το πιο πολιτικά θεμελιώδες.

ΤΕΜΠΗ: Δημοσίευση του χρήστη Katerina Tsianti Spellbound Istiaia

 

ΑΣ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ Ν' ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟ!... ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΣΥΜΑΒΑΙΝΕΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ!

 

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ,

 

Ο Αγιατολάχ Αλιρεζά Αραφί στην ηγεσία του Ιράν μετά την εξολόθρευση του Χαμενεΐ

Ο Αγιατολάχ Αλιρεζά Αραφί στην ηγεσία του Ιράν μετά την εξολόθρευση του Χαμενεΐ 

Δημήτριος Ψαρρός: Έπεσεν άπνους με χαίνουσαν πληγήν εις την κεφαλήν 17 Απριλίου 1944

Δημήτριος Ψαρρός: Έπεσεν άπνους με χαίνουσαν πληγήν εις την κεφαλήν 

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ. «Ότι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί...»

 

Maria Karystianou 18 λ. ·

23:18…..

Ότι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί, τα γράφω την ώρα τούτη που σου έκοψαν το νήμα της ζωής σου.

«Αγαπημένο μου παιδί, Μάρθη μου,

Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023, ο χρόνος σταμάτησε και ήρθαμε αντιμέτωποι με την απόλυτη διαπλοκή και την αδίστακτη διαφθορά.

Σήμερα, μικρή μου, δεν στέκομαι εδώ μόνο ως μια μάνα που την πνίγει το δίκιο. Στέκομαι ως η φωνή σου, η φωνή που κάποιοι επιχείρησαν να σβήσουν μέσα στα συντρίμμια και τις φλόγες εκείνης της νύχτας. Και λυπάμαι. Λυπάμαι που δεν αναγνώρισα τον κίνδυνο, που δεν έδρασα νωρίτερα, που άθελα μου έμεινα παγωμένη στην ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα.

Όμως εκείνη η νύχτα άλλαξε τα πάντα.

Υπόσχεση σου δίνω ότι δεν θα κουραστώ ποτέ. Θα γυρίσω κάθε δικαστήριο, κάθε πλατεία, κάθε γωνιά της Ευρώπης, όσο και όπου χρειαστεί.

Και δεν θα σωπάσω!! Η αλήθεια θα ανασταίνεται και θα αναδύεται πάντα λαμπερή, γιατί το φως δεν θάβεται στα μπάζα τους.

Ούτε θα συμβιβαστώ!! Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση· είναι το χρέος μου στο τελευταίο σου βλέμμα —αυτό που δεν πρόλαβα να συναντήσω— και στην ανάσα σου που πήραν από την αγκαλιά μου.

Όσο εκείνοι οχυρώνονται πίσω από βουλευτικές ασυλίες και τις κατ’ επίφαση «εξεταστικές», εμείς γινόμαστε εκατομμύρια πολίτες, ενωμένοι και δυνατοί.

Νόμιζαν ότι επειδή μας πήραν ό,τι πολυτιμότερο είχαμε, θα μέναμε αδύναμοι. Δεν κατάλαβαν ότι όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα που συνθλίβει τη ζωή μας.

Δεν θα σταματήσουμε λοιπόν μέχρι αυτό το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα. Μέχρι οι υπεύθυνοι, όσο ψηλά κι αν κάθονται, να βρεθούν ενώπιον μιας πραγματικής δικαιοσύνης. Δεν δεχόμαστε το «πάμε κι όπου βγει» ως τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας. Διεκδικούμε μια χώρα όπου τα παιδιά μας θα ζουν με ασφάλεια.

Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα!

Κοίταξε γύρω σου παιδί μου. Δες αυτές τις χιλιάδες ανθρώπους που έγιναν πάλι η οικογένειά μας. Δες τα νέα παιδιά που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Αυτή η μεγάλη αγκαλιά είναι η απόδειξη ότι είμαστε όλοι ΕΝΑ. Ο άδικος θάνατός σας δεν έφερε μόνο δάκρυα· έφερε μια πρωτόγνωρη ενότητα. Έγινε ο σπόρος για μια Ελλάδα που αρχίζει να απαιτεί τον σεβασμό που της αξίζει.

Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά και την ψυχή μας γεμάτη φως. Το δίκιο μας είναι αλύγιστο και η απεριόριστη αγάπη μας είναι η απόλυτη δύναμη που θα νικήσει το κακό.

Μένουμε δυνατοί, προσηλωμένοι στην αλήθεια, στην αγάπη και στην ειρήνη.

Αξίες απαραίτητες για να φτιάξουμε έναν δίκαιο κόσμο.

Σήμερα , βγήκαμε ξανά στους δρόμους και αποδείξαμε για ακόμη μια φορά ότι το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι !

Δικαιοσύνη παντού!

Σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μας.»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΟΣΑ ΓΡΑΦΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ:

«Βλέπω την θλίψη στο πρόσωπο της Μαρίας και αναρωτιέμαι...

Σήμερα ήταν το μνημόσυνο για τα 3 χρόνια των θυμάτων των Τεμπών.

Τι δουλειά είχαν τα συνδικάτα και οι εργατοπατερες σε τέτοια ημέρα μνήμης;

Οι υπόλοιποι συγγενείς δεν κατάλαβα γιατί είχαν παραπάνω δικαίωμα να μιλήσουν για τα παιδιά που έχασαν ενώ η Μαρία δεν είχε .

[...]

Είναι πραγματικά απίστευτο πως κάποιοι χλευάζουν την προσπάθεια αυτής της μάνας να φτάσει στην δικαίωση, να πάψει η ασυλία.

Εμείς της το ζήτησαμε να ιδρύσει κόμμα αφού γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά πως άλλος τρόπος δεν υπάρχει να αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα μας, να αποκατασταθεί η ασφάλεια μας.

Ξαφνικά τι άλλαξε; Οπισθοχωρουμε και αφήνουμε για ακόμη μια φορά την εργαλειοποιηση των θυμάτων των Τεμπών στα συνδικάτα και στις παρατάξεις;;

Θα πρέπει να ντρέπεται ο σύλλογος των Τεμπών γι αυτό που έγινε σήμερα.

Έβαλαν στο περιθώριο αυτή τη γυναίκα που πήρε το κορίτσι της σε σακούλα και έδωσαν βήμα στα συνδικάτα.

ΝΤΡΟΠΗ! »Ομαδα στηριξης Μαρίας Καρυστιανου 1 ώρ. Ομαδα στηριξης Μαρίας Καρυστιανου

  · 

Panos Kaloudas 17 ώρ.  · ...ΜΑ ΔΕΝ ΑΦΗΣΑΝ ΤΗΝ κ. ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ;;

...Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.

...Αυτό που με φέρνει εδώ και πάλι, πάνω από το πληκτρολόγιο, είναι το δυνατό σφίξιμο καρδιάς. Και η αγανάκτηση μου, για την νοοτροπία που έχουμε σαν λαός. Γι αυτή την τόσο εύκολη τάση που έχουμε στην διχόνοια. Και στην άνεση που δίνουμε στους κάποιους δόλιους τρίτους, να μας διαιρούν και να μπορούν μετά, να βασιλεύουν. Το είδαμε κι αυτό. Και ήταν η κακή παραφωνία στην τόσο επιτυχή συγκέντρωση των απανταχού ευαισθητοποιημένων Ελλήνων. Σε όλη την επικράτεια. Μια συγκέντρωση που άγγιξε σχεδόν την επιτυχία της περσινής. Μια μεγαλειώδης αντίδραση κατά των νάνων πολιτικών της χώρας. Κατά της άθλιας αυτής κυβερνητικής παρέας, που με χίλιους δυο τρόπους, προσπάθησε να συγκαλύψει το έγκλημα. Με τα μπαζώματα του χώρου. Μα και με τα μπαζώματα του δικαίου, που θα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερη, να το απονύμει η δικαιοσύνη. Γνωστά πια αυτά. Και πολύ- ειπωμένα. Αυτό που δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς, είναι η συμπεριφορά κάποιων συγγενών ενάντια στην Μαρία Καρυστιανού. Η οποία πλησίασε το βήμα, για να πει κι αυτή μια λέξη, να στείλει έναν χαιρετισμό στην Μάρθη της, μα τελικά η αναμονή της απεδείχθη μάταιη. Γιατί από την οργανωτική επιτροπή, προφανώς κι από την νυν ηγεσία του συλλόγου, δεν υπήρχε αυτή η διάθεση. Έμεινε εκεί στημένη η γυναίκα, για λίγο, ώσπου κατάλαβε τις διαθέσεις τους και τους άφησε στην δόξα της ματαιότητας τους. Λίγο μετά δήλωνε: "-Είχα έτοιμη την ομιλία μου αλλά δεν ήθελαν να μιλήσω.." Δηλαδή τι; Της γυρνάνε την πλάτη; Ποιοί; Ξεχνάνε οι αχάριστοι, πως αν δεν ήταν η Καρυστιανού, το θέμα των Τεμπών το έγκλημα αυτό των 57 θυμάτων, θα είχε ξεχαστεί; Θα το είχε αλέσει η κιμαδομηχανή της κυβέρνησης και του Μαρινάκη; Ξεχνάνε τον αγώνα που έκανε η γυναίκα αυτή; Η μάνα των Τεμπών; Ποιος διάολος μπήκε ανάμεσα τους; Εσύ κύριε Ασλανίδη, νυν πρόεδρε, που όλο αυτόν τον καιρό ήσουν δίπλα της, ξέρεις καλά τι έχει τραβήξει. Ξέρεις τι αγώνα έχει κάνει. Κι από πόσες τρικλοποδιές έχει γλιτώσει. Και για την Μάρθη της μα και για τους άλλους 56... Λυπάμαι. Πραγματικά λυπάμαι, γιατί δεν έχουν αντιληφθεί πως έναν τέτοιον ύπουλο κι ανέντιμο εχθρό, όπως έχει αποδειχτεί αυτή η κυβερνητική παρέα, με ψαλμούς, με τρισάγια και με τηλεοπτικές που και που παρεμβάσεις, δεν τον πολεμάς. Αν δεν φθάσεις πλάι του, στο επίπεδο του, στην ίδια στάθμη της φωνής του, δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Κι αυτό μονάχα μέσα από την βουλή θα μπορούσε να γίνει. Κι όμως πόσους υφάλους συναντάει στην πλεύση της αυτή, η κυρία Καρυστινού. Τι κρίμα. Πόσο αυτοκαταστροφικός λαός είμαστε τελικά. Πόσο βούτυρο βάζουμε όλοι μας, ηθελημένα και μη, στο ψωμί του κάθε Μητσοτάκη.