ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ. «Ότι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί...»

 

Maria Karystianou 18 λ. ·

23:18…..

Ότι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί, τα γράφω την ώρα τούτη που σου έκοψαν το νήμα της ζωής σου.

«Αγαπημένο μου παιδί, Μάρθη μου,

Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023, ο χρόνος σταμάτησε και ήρθαμε αντιμέτωποι με την απόλυτη διαπλοκή και την αδίστακτη διαφθορά.

Σήμερα, μικρή μου, δεν στέκομαι εδώ μόνο ως μια μάνα που την πνίγει το δίκιο. Στέκομαι ως η φωνή σου, η φωνή που κάποιοι επιχείρησαν να σβήσουν μέσα στα συντρίμμια και τις φλόγες εκείνης της νύχτας. Και λυπάμαι. Λυπάμαι που δεν αναγνώρισα τον κίνδυνο, που δεν έδρασα νωρίτερα, που άθελα μου έμεινα παγωμένη στην ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα.

Όμως εκείνη η νύχτα άλλαξε τα πάντα.

Υπόσχεση σου δίνω ότι δεν θα κουραστώ ποτέ. Θα γυρίσω κάθε δικαστήριο, κάθε πλατεία, κάθε γωνιά της Ευρώπης, όσο και όπου χρειαστεί.

Και δεν θα σωπάσω!! Η αλήθεια θα ανασταίνεται και θα αναδύεται πάντα λαμπερή, γιατί το φως δεν θάβεται στα μπάζα τους.

Ούτε θα συμβιβαστώ!! Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση· είναι το χρέος μου στο τελευταίο σου βλέμμα —αυτό που δεν πρόλαβα να συναντήσω— και στην ανάσα σου που πήραν από την αγκαλιά μου.

Όσο εκείνοι οχυρώνονται πίσω από βουλευτικές ασυλίες και τις κατ’ επίφαση «εξεταστικές», εμείς γινόμαστε εκατομμύρια πολίτες, ενωμένοι και δυνατοί.

Νόμιζαν ότι επειδή μας πήραν ό,τι πολυτιμότερο είχαμε, θα μέναμε αδύναμοι. Δεν κατάλαβαν ότι όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα που συνθλίβει τη ζωή μας.

Δεν θα σταματήσουμε λοιπόν μέχρι αυτό το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα. Μέχρι οι υπεύθυνοι, όσο ψηλά κι αν κάθονται, να βρεθούν ενώπιον μιας πραγματικής δικαιοσύνης. Δεν δεχόμαστε το «πάμε κι όπου βγει» ως τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας. Διεκδικούμε μια χώρα όπου τα παιδιά μας θα ζουν με ασφάλεια.

Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα!

Κοίταξε γύρω σου παιδί μου. Δες αυτές τις χιλιάδες ανθρώπους που έγιναν πάλι η οικογένειά μας. Δες τα νέα παιδιά που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Αυτή η μεγάλη αγκαλιά είναι η απόδειξη ότι είμαστε όλοι ΕΝΑ. Ο άδικος θάνατός σας δεν έφερε μόνο δάκρυα· έφερε μια πρωτόγνωρη ενότητα. Έγινε ο σπόρος για μια Ελλάδα που αρχίζει να απαιτεί τον σεβασμό που της αξίζει.

Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά και την ψυχή μας γεμάτη φως. Το δίκιο μας είναι αλύγιστο και η απεριόριστη αγάπη μας είναι η απόλυτη δύναμη που θα νικήσει το κακό.

Μένουμε δυνατοί, προσηλωμένοι στην αλήθεια, στην αγάπη και στην ειρήνη.

Αξίες απαραίτητες για να φτιάξουμε έναν δίκαιο κόσμο.

Σήμερα , βγήκαμε ξανά στους δρόμους και αποδείξαμε για ακόμη μια φορά ότι το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι !

Δικαιοσύνη παντού!

Σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μας.»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΟΣΑ ΓΡΑΦΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ:

«Βλέπω την θλίψη στο πρόσωπο της Μαρίας και αναρωτιέμαι...

Σήμερα ήταν το μνημόσυνο για τα 3 χρόνια των θυμάτων των Τεμπών.

Τι δουλειά είχαν τα συνδικάτα και οι εργατοπατερες σε τέτοια ημέρα μνήμης;

Οι υπόλοιποι συγγενείς δεν κατάλαβα γιατί είχαν παραπάνω δικαίωμα να μιλήσουν για τα παιδιά που έχασαν ενώ η Μαρία δεν είχε .

[...]

Είναι πραγματικά απίστευτο πως κάποιοι χλευάζουν την προσπάθεια αυτής της μάνας να φτάσει στην δικαίωση, να πάψει η ασυλία.

Εμείς της το ζήτησαμε να ιδρύσει κόμμα αφού γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά πως άλλος τρόπος δεν υπάρχει να αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα μας, να αποκατασταθεί η ασφάλεια μας.

Ξαφνικά τι άλλαξε; Οπισθοχωρουμε και αφήνουμε για ακόμη μια φορά την εργαλειοποιηση των θυμάτων των Τεμπών στα συνδικάτα και στις παρατάξεις;;

Θα πρέπει να ντρέπεται ο σύλλογος των Τεμπών γι αυτό που έγινε σήμερα.

Έβαλαν στο περιθώριο αυτή τη γυναίκα που πήρε το κορίτσι της σε σακούλα και έδωσαν βήμα στα συνδικάτα.

ΝΤΡΟΠΗ! »Ομαδα στηριξης Μαρίας Καρυστιανου 1 ώρ. Ομαδα στηριξης Μαρίας Καρυστιανου

  · 

Panos Kaloudas 17 ώρ.  · ...ΜΑ ΔΕΝ ΑΦΗΣΑΝ ΤΗΝ κ. ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ;;

...Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.

...Αυτό που με φέρνει εδώ και πάλι, πάνω από το πληκτρολόγιο, είναι το δυνατό σφίξιμο καρδιάς. Και η αγανάκτηση μου, για την νοοτροπία που έχουμε σαν λαός. Γι αυτή την τόσο εύκολη τάση που έχουμε στην διχόνοια. Και στην άνεση που δίνουμε στους κάποιους δόλιους τρίτους, να μας διαιρούν και να μπορούν μετά, να βασιλεύουν. Το είδαμε κι αυτό. Και ήταν η κακή παραφωνία στην τόσο επιτυχή συγκέντρωση των απανταχού ευαισθητοποιημένων Ελλήνων. Σε όλη την επικράτεια. Μια συγκέντρωση που άγγιξε σχεδόν την επιτυχία της περσινής. Μια μεγαλειώδης αντίδραση κατά των νάνων πολιτικών της χώρας. Κατά της άθλιας αυτής κυβερνητικής παρέας, που με χίλιους δυο τρόπους, προσπάθησε να συγκαλύψει το έγκλημα. Με τα μπαζώματα του χώρου. Μα και με τα μπαζώματα του δικαίου, που θα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερη, να το απονύμει η δικαιοσύνη. Γνωστά πια αυτά. Και πολύ- ειπωμένα. Αυτό που δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς, είναι η συμπεριφορά κάποιων συγγενών ενάντια στην Μαρία Καρυστιανού. Η οποία πλησίασε το βήμα, για να πει κι αυτή μια λέξη, να στείλει έναν χαιρετισμό στην Μάρθη της, μα τελικά η αναμονή της απεδείχθη μάταιη. Γιατί από την οργανωτική επιτροπή, προφανώς κι από την νυν ηγεσία του συλλόγου, δεν υπήρχε αυτή η διάθεση. Έμεινε εκεί στημένη η γυναίκα, για λίγο, ώσπου κατάλαβε τις διαθέσεις τους και τους άφησε στην δόξα της ματαιότητας τους. Λίγο μετά δήλωνε: "-Είχα έτοιμη την ομιλία μου αλλά δεν ήθελαν να μιλήσω.." Δηλαδή τι; Της γυρνάνε την πλάτη; Ποιοί; Ξεχνάνε οι αχάριστοι, πως αν δεν ήταν η Καρυστιανού, το θέμα των Τεμπών το έγκλημα αυτό των 57 θυμάτων, θα είχε ξεχαστεί; Θα το είχε αλέσει η κιμαδομηχανή της κυβέρνησης και του Μαρινάκη; Ξεχνάνε τον αγώνα που έκανε η γυναίκα αυτή; Η μάνα των Τεμπών; Ποιος διάολος μπήκε ανάμεσα τους; Εσύ κύριε Ασλανίδη, νυν πρόεδρε, που όλο αυτόν τον καιρό ήσουν δίπλα της, ξέρεις καλά τι έχει τραβήξει. Ξέρεις τι αγώνα έχει κάνει. Κι από πόσες τρικλοποδιές έχει γλιτώσει. Και για την Μάρθη της μα και για τους άλλους 56... Λυπάμαι. Πραγματικά λυπάμαι, γιατί δεν έχουν αντιληφθεί πως έναν τέτοιον ύπουλο κι ανέντιμο εχθρό, όπως έχει αποδειχτεί αυτή η κυβερνητική παρέα, με ψαλμούς, με τρισάγια και με τηλεοπτικές που και που παρεμβάσεις, δεν τον πολεμάς. Αν δεν φθάσεις πλάι του, στο επίπεδο του, στην ίδια στάθμη της φωνής του, δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Κι αυτό μονάχα μέσα από την βουλή θα μπορούσε να γίνει. Κι όμως πόσους υφάλους συναντάει στην πλεύση της αυτή, η κυρία Καρυστινού. Τι κρίμα. Πόσο αυτοκαταστροφικός λαός είμαστε τελικά. Πόσο βούτυρο βάζουμε όλοι μας, ηθελημένα και μη, στο ψωμί του κάθε Μητσοτάκη.