Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014

Μονόφθαλμοι Κύκλωπες και εξουσίες-



Ένα τραγούδι κάποτε, όπως τ’ αηδόνι μες τη νύχτα,
συνεχίζει να μαρτυρεί  το δρόμο και τη φύση του ανθρώπου 
απέναντι στους μονόφθαλμους Κύκλωπες 
και στις εξουσίες που τον καταβύθισαν.

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

Πούτιν προς ΕΕ: "Μακριά από Ουκρανία''

29/01/14 - 02:38

Με μια ψυχρή, προειδοποιητική υπενθύμιση επί της ουσίας, για τις ζώνες επιρροής στην Ευρώπη, Δύσης-Σοβιετικής Ένωσης (τότε, Ρωσίας σήμερα) που είχαν συμφωνηθεί στην Γιάλτα το 1945, ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν έστειλε ένα αυστηρό μήνυμα σε ΕΕ και ΗΠΑ να κρατηθούν μακριά από την ουκρανική κρίση στην 32η Σύνοδο Κορυφής Ε.Ε.-Ρωσίας στις Βρυξέλλες.
Ειδάλλως απείλησε ότι θα αναμιχθεί και η Ρωσία στις κρίσεις Ελλάδας και Κύπρου!
Με ένα ιδιαίτερα πειστικό ύφος ο Β.Πούτιν απαίτησε να σταματήσουν οι διαδοχικές επισκέψεις Ευρωπαίων αξιωματούχων στο Κίεβο και οι ενθαρρύνσεις στυος διαδηλωτές να ανατρέψουν τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση επειδή δεν συμφώνησε να υπογράψει την συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ.
Θα δούμε κατά πόσον η προειδοποίησή του θα πιάσει τόπο, αφού η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάθριν Άστον, αναμένεται να ταξιδέψει στο Κίεβο το βράδυ της Τρίτης.
Σε διαφορετική περίπτωση δεν αποκλείεται στις επόμενες διαδηλώσεις σε Ελλάδα και Κύπρο κατά της τρόικα και κατά του Μνημονίου να δούμε Ρώσους αξιωματούχους να "συμβουλεύουν" - διάβαζε "ενθαρρύνουν" τους διαδηλωτές να ανατρέψουν την κυβέρνηση, όπως είπε ο Β.Πούτιν!
«Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα αντιδρούσαν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας εάν, στο ζενίθ μιας κρίσης σε μια χώρα όπως η Ελλάδα ή η Κύπρος, ο υπουργός Εξωτερικών (της Ρωσίας) συμμετείχε σε μια αντιευρωπαϊκή συγκέντρωση και άρχιζε να δίνει συμβουλές στους διαδηλωτές», ήταν η χαρακτηριστική αναφορά του.
Άρα, "μείνετε μακριά από την Ουκρανία για να μείνουμε μακριά από την Ελλάδα και την Κύπρο"!Ψυχρό, αλλά σαφές.
Και αν οι δυτικοί επιμένουν να αναμειγνύονται στα εσωτερικά της Ουκρανίας; Τότε μάλλον α δούμε "αντίμετρα" Ρωσίας σε Ελλάδα και Κύπρο...
"Εάν οι Ουκρανοί χρειάζονται μεσολαβητές, αυτό θα το κρίνουν οι ίδιοι, όμως όσο περισσότεροι είναι οι μεσολαβητές, τόσο περισσότερα τα προβλήματα", παρατήρησε ο Ρώσος πρόεδρος σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά τις συνομιλίες με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Φαν Ρόμπαϊ και τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
"Πιστεύω ότι ο ουκρανικός λαός είναι ικανός να επιλύσει το πρόβλημα με τα δικά του μέσα".
Σε συνέντευξη Τύπου μετά από συνομιλίες με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίο, Χέρμαν φαν Ρόμπεϊ, και τον πρόεδρο της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο ρώσος πρόεδρος εξέφρασε την άποψη ότι ο ουκρανικός λαός είναι ικανός να επιλύσει το πρόβλημα με τα δικά του μέσα και διαβεβαίωσε ότι η Ρωσία δεν θα παρέμβει στις υποθέσεις της Ουκρανίας, απορρίπτοντας τις επικρίσεις περί πιέσεων της Μόσχας προς το Κίεβο.
Από την πλευρά του ο Ρόμπαϊ είπε ότι θα υπάρξουν συνομιλίες με σκοπό να λυθούν οι «παρεξηγήσεις» όσον αφορά την επιδίωξη της ΕΕ για στενότερους δεσμούς με τους γείτονές της.«Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες και παρανοήσεις», υποστήριξε, και οι δύο πλευρές ωστόσο, «συμφωνούμε να επιδιώξουμε διμερείς διαβουλεύσεις σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων στο θέμα των συμφωνιών της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης και των οικονομικών συνεπειών τους».
Ο Μπαρόζο τόνισε ότι ο Ρώσος πρόεδρος δεν έχει πρόβλημα  με το πρόγραμμα της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης -συμφωνίας που περιλαμβάνει και την Ουκρανία- αλλά θέλει να γνωρίζει τις συνέπειες ορισμένων από των συμφωνιών αυτών για τη ρωσική οικονομία.
«Δεν μπορούμε να αντέξουμε το βάρος νέων διαχωριστών γραμμών στην Ευρώπη», συμπλήρωσε ο Πούτιν, καταλήγοντας ότι είναι επείγουσα ανάγκη να εξεταστούν από τους ειδικούς οι υπάρχουσες παρεξηγήσεις και να εντοπιστεί το κοινό έδαφος συνεννόησης των δύο πλευρών.
Η επόμενη Σύνοδος ΕΕ-Ρωσίας θα διεξαχθεί στις 3 Ιουνίου στο Σότσι.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Δριμεία κριτική του Economist στην ΤΡΟΙΚΑ

Δριμεία κριτική του Economist στην ΤΡΟΙΚΑ για το ρόλο της στην Ελλάδα

Σύμφωνα με τον Έλληνα πρωθυπουργό, το πρόβλημα ξεκινάει από τη διαφωνία μεταξύ ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και σαν αποτέλεσμα η Ελλάδα βρίσκεται στην μέση και ποδοπατείται από δύο «ελέφαντες».
«Στην ελληνική μυθολογία ο Κέρβερος ήταν ένα τρικέφαλο σκυλί, που φυλάει τις πύλες του Aδη. Στη σύγχρονη Ελλάδα, η τρόικα είναι ένα τρικέφαλο τέρας που παγιδεύει τη χώρα σε έναν οικονομικό κάτω κόσμο. Στο υπουργείο Οικονομικών της Αθήνας, ακόμη και οι καθαρίστριες φωνάζουν «δολοφόνοι», στους επισκέπτες της Τρόικας».
Αντίστοιχα είναι τα συναισθήματα στην Λισαβόνα, όπου διαδηλωτές υψώνουν υβριστικά πανό.
Αυτή είναι η εισαγωγή ενός άρθρου στη σημερινή έκδοση του περιοδικού Economist με τίτλο «Το διαβολόσκυλο του Ευρώ» και υπότιτλο «Ήρθε η ώρα να συμμορφωθεί η Τρόικα η οποία κρατάει στα χέρια της το πρόγραμμα διάσωσης της Ευρωζώνης».

Το κείμενο αναφέρεται στο ρόλο της τρόικας και τις διαφωνίες που έχουν ξεσπάσει τόσο μεταξύ των μελών της, όσο και μεταξύ κορυφαίων στελεχών της ΕΕ.
Λέει χαρακτηριστικά ότι οι σοσιαλιστές την κατηγορούν πως είναι ανίκανη, ότι καταπατάει κοινωνικά δικαιώματα της ΕΕ και ότι θέλουν να την καταργήσουν.
Από την άλλη, οι συντηρητικοί θεωρούν την τρόικα επωφελές και απαραίτητο μέσο που θα πρέπει, όμως, σταδιακά να αντικατασταθεί.
Και οι δύο συμφωνούν ότι η νομική βάση στην οποία στηρίζεται είναι αμφισβητήσιμη και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, διότι δεν λογοδοτεί στα ευρωπαϊκά όργανα όσο θα έπρεπε.
«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ξεκινήσει την έρευνα για τον τρόπο που δουλεύει η τρόικα. Ευρωβουλευτές έχουν επισκεφτεί χώρες που εφαρμόζεται το μνημόνιο και κάνουν λόγο για συμπεριφορά που θυμίζει ψήσιμο στην σχάρα από τους αξιωματούχους της τρόικας», επισημαίνει ο Economist.
Το άρθρο τονίζει, επίσης, πως ο μεγαλύτερος επικριτικής της Τρόικα είναι η Ελλάδα.
Όπως υποστηρίζει το βρετανικό περιοδικό, πρόκειται για μια δικαιολογημένη στάση, καθώς από την έναρξη της κρίσης στην Ευρωζώνη, η παραγωγή στην χώρα μειώθηκε κατά ένα τέταρτο και παράλληλα οι άνεργοι στην Ελλάδα αποτελούν το 27% του πληθυσμού. Έτσι «ως φρουρός των πιστωτών, η τρόικα δεν υπάρχει περίπτωση να αγαπηθεί πότε», λέει χαρακτηριστικά ο Economist.

Αναφορά γίνεται και στην πρόσφατη διαφωνία που έχει ξεσπάσει μεταξύ Ελλάδος και τρόικας για την αποδέσμευση της επόμενης δόσης του δανείου.
«Παρόλο που η Ελλάδα πέτυχε ένα εντυπωσιακό επίτευγμα με το πρωτογενές πλεόνασμα, για μια ακόμη φορά βρίσκεται σε διαμάχη με τους δανειστές της, οι οποίοι καθυστερούν την εκταμίευση της επόμενης δόσης», λέει το οικονομικό περιοδικό. Μάλιστα, όπως επισημαίνει, «η χρονική συγκυρία είναι εξαιρετικά παράξενη, καθώς η Ελλάδα έχει την προεδρία της ΕΕ και η αδύναμη κυβέρνησή της κινδυνεύει να ηττηθεί στις ευρωεκλογές του Μαΐου από κόμματα που εναντιώνονται στην τρόικα».
Σύμφωνα με τον Έλληνα πρωθυπουργό, λέει ο Economist, το πρόβλημα ξεκινάει από τη διαφωνία μεταξύ ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. «Η Ελλάδα όμως», όπως τονίζει ο κ. Σαμαράς, «βρίσκεται στην μέση και ποδοπατείται από δύο «ελέφαντες»».
Το άρθρο λέει πως «πραγματικά, τα μέλη της τρόικας συχνά διαφωνούν». Π.χ. το ΔΝΤ υποστήριζε πολλές φορές ότι η λιτότητα που επέβαλαν οι Ευρωπαίοι ήταν υπερβολική. Και μπορεί οι απόψεις του κάποτε να εξυπηρετούσαν την Γερμανία, τώρα, όμως, υπάρχει πρόβλημα, καθώς το ΔΝΤ προτείνει μεγάλη παραγραφή του χρέους, ενώ η Γερμανία προτιμά την επιμήκυνση του, υπογραμμίζει ο Economist.
Επιπλέον, υποστηρίζει ότι ο κ. Σαμαράς εκτιμά πως το ΔΝΤ κρατά απαισιόδοξη στάση, μόνο και μόνο για να πιέσει την Γερμανία. Συχνά, όμως, λέει στην τρόικα «να μην πιέζει πολύ, μια και οι απαιτήσεις της βοηθούν δημοκοπικά τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος προηγείται στις δημοσκοπήσεις».
Με την σειρά της η Γερμανία και κατ' επέκταση και η Κομισιόν, βλέπουν συμπαθητικά την Ελλάδα, ακόμη και αν αυτή έχει πολύ δρόμο να διανύσει πριν να καταφέρει τα μεγάλα πλεονάσματα, που θα την βοηθήσουν να αποπληρώσει το χρέος της.

Για το ΔΝΤ, σύμφωνα με τον Economist, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η μη πραγματοποίηση των δομικών μεταρρυθμίσεων, ενώ «αν οι Ευρωπαίοι επιθυμούν πραγματικά τον ΣΥΡΙΖΑ εκτός εξουσίας, η καλύτερη απάντηση θα ήταν η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους», υποστηρίζει το βρετανικό περιοδικό.
Το άρθρο καταλήγει λέγοντας πως οι φίλοι του ευρώ ελπίζουν σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο με πλήρη λειτουργία, το οποίο θα λογοδοτεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και δεν θα έχει ανάγκη την βοήθεια του ΔΝΤ. Όμως, όπως υποστηρίζει ο Economist, η συνεργασία των Ευρωπαίων με το ΔΝΤ ίσως να είναι πάντα απαραίτητη ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα των χωρών, που μοιράζονται το ίδιο νόμισμα.-

Χρόνης Μίσσιος: «Δεν ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι. Να έρθει το αύριο» (video)

Προκλητικό δημοσίευμα της Bild προτείνει νέα εισφορά των Ελλήνων για την αποπληρωμή του χρέους


«Ήδη το συνηθίσαμε: εδώ και χρόνια πρέπει εμείς οι Γερμανοί να πληρώνουμε για τους χρεοκοπημένους Έλληνες. Η δικαιολογία: Προφανώς οι Έλληνες δεν μπορούν να βοηθήσουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους και είναι οικονομικά τελειωμένοι.Ωστόσο η αλήθεια μοιάζει να είναι διαφορετική. Στην πραγματικότητα οι Έλληνες έχουν πολύ περισσότερα χρήματα από εμάς!», αναφέρει η εφημερίδα και παραπέμπει σε έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, επισημαίνοντας ότι «ενώ ένα γερμανικό νοικοκυριό κατά μέσο όρο διαθέτει 51.400 ευρώ, οι Έλληνες εμφανίζονται με 101.900 ευρώ — έχουν σχεδόν τα διπλάσια από εμάς!».

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ 17/05 Ο ΕΚΡΗΚΤΙΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ

WSJ:Μυστική συνάντηση Γάλλων και Γερμανών για την Ελλάδα

Ευδοκία – Υβόννη Τσιλίδου:

Μελέτη Η. Μελετόπουλου - Γιατί ναυαγεί η κίνηση των «58»

Γιατί ναυαγεί η κίνηση των «58»

            του Μελέτη Η. Μελετόπουλου


    Οι φωτογραφίες από τις διάφορες συναθροίσεις των «58» προδίδουν βασικά δύο στοιχεία: πρώτον, ο μέσος όρος ηλικίας είναι 65-75. Δεύτερον, όλοι τους είναι γνωστές φιγούρες της τελευταίας τριακονταετίας, με χαρακτηριστικότερο εκπρόσωπο τον Κώστα Σημίτη, που είναι και ο κυριότερος μέντορας της κίνησης.
    Εξ άλλου, το ιδεολογικό πρόσωπο των «58» είναι σκληρά φιλομνημονιακό και φιλογερμανικό, και αυτό τους καθιστά ακόμα πιό αδιάφορους αν όχι αποκρουστικούς στην κοινή γνώμη. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που οι δημοσκοπήσεις τους δίνουν πλέον κάτι μεταξύ 0,8 και 1,2 %.  
    Η Ελλάδα ασφαλώς δεν περιμένει να σωθεί από την γενιά που την οδήγησε εδώ που την οδήγησε. Αυτοί που συναγελάζονται στους «58», αν και περιβάλλονται και από μερικούς άσχετους «μαϊντανούς»,  είναι τα πρόσωπα που κυβέρνησαν επί δεκαετίες την χώρα και την οδήγησαν στην χρεωκοπία. Κατασκεύασαν ένα πολιτικό όχημα για να θωρακίσουν πολιτικά τον Σημίτη, εν όψει αναζήτησης πολιτικών ευθυνών γιά την καταστροφή της χώρας. Και ταυτόχρονα αποτελούν (μάλλον, προσπαθούν να αποτελέσουν...) μία κολυμβήθρα του Σιλωάμ γιά τον Βαγγέλη Βενιζέλο, τον Λοβέρδο και διάφορους άλλους πολιτικά νεκρούς πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές του παρελθόντος.
    Στα πλαίσια αυτά, οι «58» και οι παρασκηνιακοί τους υποβολείς επιχειρούν να εντοπίσουν κάποιο νεώτερο πρόσωπο, άμωμο, άσπιλο και αμόλυντο (αλλά στην πραγματικότητα πλήρως ελεγχόμενο από αυτούς). Ενσυνείδητα επιχειρούν να συμπαρασύρουν στην δική τους πολιτική απαξίωση ό,τι αξιόλογο έχει απομείνει στον πάλαι ποτέ ένδοξο κεντροαριστερό χώρο (που στέγασε κάποτε λαμπρές και ακέραιες προσωπικότητες όπως τον Σοφιανόπουλο, τον Παπαναστασίου, τον Σβώλο, τον Τσιριμώκο, τον Μυλωνά). Στην ουσία ακολουθούν την γνωστή βιβλική ρήση «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».
    Ας ελπίσουμε ότι, όσοι νεώτεροι γίνουν αποδέκτες κολακευτικών προσεγγίσεων, θα αντιληφθούν ότι ο εναγκαλισμός με το φαύλο παρελθόν είναι πολιτικά θανάσιμος. Και ότι το νέο θα δημιουργηθεί εξ αρχής, χωρίς δουλείες και βάρη του παρελθόντος.
    Μία παρόμοια κίνηση, εάν πραγματικά ήθελε να ανανεώσει την πολιτική μας ζωή (οπότε θα εύρισκε κάποια ανταπόκριση), θα έπρεπε κατ’ αρχάς να αποκηρύξει δημοσίως τον κύριο Σημίτη, τον κύριο Βενιζέλο, και ο,τιδήποτε θυμίζει το παλαιοκομματικό παρελθόν της τελευταίας τριακονταετίας. Θα έπρεπε να αποκλείσει οποιοδήποτε πρόσωπο έχει υπηρετήσει στις κυβερνήσεις και στα κοινοβούλια της Μεταπολίτευσης. Θα έπρεπε να οργανώσει μία σοβαρή πολιτική πρόταση εξόδου από το μνημόνιο και την φρίκη που αυτό έχει προκαλέσει. Θα έπρεπε να λάβει θέση στα μεγάλα εθνικά ζητήματα που βρίσκονται επί τάπητος, και όχι να αποστρέφεται, όπως ο κύριος Σημίτης και πολλοί φίλοι του, τον πατριωτισμό.
    Επειδή, λοιπόν, όλα αυτά δεν συμβαίνουν,  την κίνηση των «58» συνοδεύει η καθολική αδιαφορία του Ελληνικού λαού (πλην ορισμένων μνημονιακών «μήντια» και κλειστών κύκλων της ολιγαρχίας). Αυτό αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, που δίνουν αστεία ποσοστά στην κίνηση των «58».
    Και επειδή η δημοσκοπική φτώχεια φέρνει πολιτική γκρίνια, η πολυδιάσπαση και ο αλληλοσπαραγμός έχει ήδη αρχίσει: ο Βαγγέλης Βενιζέλος ήθελε αρχικά να συμπλεύσει μαζί τους γιά να διασωθεί εκλογικά (ή γιά να πιέσει τον Σαμαρά να τον πάρει στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της ΝΔ). Αλλά τα στελέχη του, όσα απέμειναν, αποκλείουν οποιαδήποτε απορρόφηση του ΠΑΣΟΚ από τις «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις». Η ΔΗΜΑΡ απειλείται με διάσπαση, διότι ο πρώην γενικός γραμματέας της και ο πρώην εκπρόσωπος τύπου της την εγκατέλειψαν ως πρόωρα γερασμένο άλογο και μεταπηδούν στην επόμενη σημαία ευκαιρίας, όπως βλέπουν τους «58».  Τώρα, όμως, βλέποντας το αδιέξοδο, υπαναχωρούν και το....ξανασκέπτονται. Ο κύριος Σημίτης, που στα 78 του έχει ακόμα φιλοδοξίες ή απλά ψάχνει συμμάχους εν όψει κατακλυσμιαίων εξελίξεων και του γεγονότος ότι κορυφαίοι υπουργοί του οδηγούνται στην δικαιοσύνη, αποτασιοποιείται όμως τώρα. Προφανώς το μισό τοις εκατό δεν είναι σοβαρή πολιτική προστασία.....
    Όλος ο κεντροαριστερός θίασος ας καταλάβει ότι η παράσταση τελείωσε και ότι το μέλλον δεν θα δημιουργηθεί με τα φθαρμένα υλικά του παρελθόντος.


Μιχάλη Ιγνατίου- Τι μάς κρύβουν όλοι αυτοί που ασχολούνται με τη... σωτηρία μας;

Τι μάς κρύβουν όλοι αυτοί που ασχολούνται με τη... σωτηρία μας;

Πώς λειτουργεί το κράτος πέντε μήνες χωρίς δανεικά;
του Μιχάλη Ιγνατίου- Ουάσιγκτον
 Η συζήτηση για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, που ξεκίνησε πάλι από το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παναγιώτη Λαφαζάνη, αν μη τι άλλο επαναφέρει στην επικαιρότητα ένα θέμα το οποίο βρίσκεται στο μυαλό όλων μας, καθώς οι πάντες αναγνωρίζουν –συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού– ότι η επανεκκίνηση της χώρας είναι σχεδόν αδύνατη με το ευρώ. Για μια υπό πτώχευση χώρα είναι πανάκριβο νόμισμα το ευρώ και δυσκολεύει αφάνταστα τις μεγάλες προσπάθειες της κυβέρνησης συνεργασίας για να εξέλθει η χώρα της κρίσης.
Ο καθένας έχει την προσωπική του άποψη, η οποία είναι σεβαστή. Άρα και στη θέση της Αριστερής Πλατφόρμας, της οποίας ηγείται ο κ. Λαφαζάνης, πρέπει να δώσουμε σημασία, διότι στη διάρκεια αυτής της άνευ προηγουμένου κρίσης η επιστροφή στη δραχμή μπορεί να αποτελεί τη μοναδική επιλογή.
Από το Μάιο του 2010, όταν χωρίς σχέδιο ο τότε πρωθυπουργός έδεσε την Ελλάδα στο μηχανισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ, οι Έλληνες πολίτες είδαν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Ως αποτέλεσμα των Μνημονίων, ο ελληνικός λαός συγκαταλέγεται στους πιο φτωχούς του κόσμου. Και το χειρότερο είναι ότι τα βάσανα δεν τελειώνουν εδώ – προσωπικά αναμένω και χειρότερα.
Ο κ. Λαφαζάνης, ένας έντιμος πολιτικός, έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι «η (άλλη) επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η εφαρμογή αντιμνημονιακής πολιτικής και προγράμματος εντός της Ευρωζώνης». Αλλά το ερώτημα είναι πώς δύναται ο κ. Αλέξης Τσίπρας, εάν εκλεγεί πρωθυπουργός, να εφαρμόσει αντιμνημονιακή πολιτική και την ίδια στιγμή να παραμένει στην Ευρωζώνη. Είναι αδύνατον. Για να το πράξει πρέπει να συνεχίσει να συζητά με τους εκπροσώπους των δανειστών για την υλοποίηση του ελληνικού προγράμματος. Μελετώντας τις δηλώσεις του και τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, εύκολα καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα πως η εκδίωξη της τρόικας είναι μονόδρομος.
Ο κ. Λαφαζάνης είπε ότι «αν δεχθούμε εκβιασμούς, απειλές ή εκβιαστικά διλήμματα, εμείς θα εφαρμόσουμε το αντιμνημονιακό μας πρόγραμμα». Και, πολύ λογικά, ο καθένας καταλαβαίνει ότι η πρώτη πράξη του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και η επιστροφή στη δραχμή. Υποθέτω πως θα αποτελέσει την άμυνα της κυβέρνησης Τσίπρα μόλις δεχθεί τον πρώτο εκβιασμό των δανειστών.
Η διαμάχη μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα είναι αντιπαραγωγική και τίθεται σε λάθος βάση. Ο μεν κυβερνητικός εκπρόσωπος, για να φοβίσει τους ψηφοφόρους, παίζει με τις λέξεις του Αλέξη Τσίπρα –ο οποίος όλο και πιο πολύ νερώνει το κρασί του στα θέματα του Μνημονίου–, ο δε ΣΥΡΙΖΑ αμύνεται για τις θέσεις του κ. Λαφαζάνη, προσεγγίζοντας σε φρασεολογία τους μνημονιακούς. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και εύχομαι ότι οι φίλοι μου στον ΣΥΡΙΖΑ τους έχουν μελετήσει. Διαφορετικά θα βρεθούν προ μεγάλης εκπλήξεως εάν έρθουν στην εξουσία, όπως προβλέπουν πολλές δημοσκοπήσεις. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι μονόδρομος η πιστή τήρηση του Μνημονίου. Δεν γνωρίζω αν το αντιληφθήκατε, αλλά η χώρα μας έχει να λάβει δανεικά από τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ από τον Ιούλιο, ωστόσο η Ελλάδα δεν πτώχευσε.
Δεν υποστηρίζω ότι βρισκόμαστε ενώπιον θαύματος ούτε ότι ξεπεράσαμε την κρίση, διότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα. Αλλά κάτι μάς κρύβουν όλοι αυτοί που ασχολούνται με τη... σωτηρία μας. Πώς λειτουργεί το κράτος πέντε μήνες χωρίς δανεικά;
Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά θεωρώ πως είμαι πολύ πρακτικός άνθρωπος. Η συζήτηση για την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν πρέπει να μας φοβίζει. Αντίθετα, πρέπει να είμαστε έτοιμοι, διότι πολύ φοβάμαι πως θα θέσουν το «δίλημμα» οι ίδιοι οι δανειστές μας, όταν θα έχουν εξασφαλίσει πλήρως τα νώτα τους...
e-mail: mignatiou@aol.com
twitter: @mignatiou
 Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (Τεύχος 217)

Πέτρου Ι. Μηλιαράκη -

Γιώργου Δελαστίκ- Το ευρώ απειλεί με διάλυση την ίδια την ΕΕ!

Το ευρώ απειλεί με διάλυση την ίδια την ΕΕ!

Όταν οι λαοί της Ευρώπης βλέπουν πως όποιο κόμμα κι αν ψηφίζουν τελικά ακολουθείται η ίδια πολιτική εναντίον τους, απολύτως φυσιολογικό είναι να χάνουν κάθε εμπιστοσύνη στην αστική Δημοκρατία και στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία.
του Γιώργου Δελαστίκ
 Χαμπάρι δεν έχουν πάρει οι Έλληνες πολιτικοί, ως συνήθως, σχετικά με τις εξελίξεις στην Ευρώπη! Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει υποκριτικά για την «ανάπτυξη» που δήθεν θα φέρει ο ολέθριος προϋπολογισμός του, που δεν αφήνει λίθον επί λίθου στην ελληνική οικονομία. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και οι στενοί συνεργάτες του ορκίζονται ότι δεν θα εγκαταλείψουν ποτέ την Ευρωζώνη με δική τους πρωτοβουλία.
Την ίδια ώρα, οι σχέσεις Γερμανίας - Γαλλίας πλησιάζουν σε οριακό σημείο. Κορυφαίοι Γάλλοι αναλυτές, που εκφράζουν το στενά συνδεδεμένο με το Βερολίνο τμήμα της γαλλικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ, συζητούν πλέον δημόσια τη.... «συντεταγμένη διάλυση» της Ευρωζώνης με στόχο να μπορέσουν να διασώσουν την ΕΕ!
Στη Γερμανία, τα μέσα ενημέρωσης μήνες τώρα επιτίθενται κατά κύματα εναντίον της Γαλλίας με άκρως απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Και δεν μιλάμε για περιθωριακά έντυπα. Αναφερόμαστε στα κατεξοχήν όργανα της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, τα οποία παράλληλα δεν κρύβουν την ανησυχία τους για τις εξελίξεις που συντελούνται στη Γαλλία.
Ακόμη και πολιτικοί της συνομοταξίας των «ευρωλάγνων», όπως ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας, ο σοσιαλιστής Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο, που οδήγησε ουσιαστικά τη χώρα του σε καθεστώς μνημονιακής ευρω-λιτότητας χωρίς, πάντως, να υπογράψει Μνημόνιο, ή ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Φρανσουά Μπαρουάν, γράφουν πλέον ακόμη και βιβλία, με τα οποία παρουσιάζουν ένα πραγματικά αποκρουστικό πρόσωπο των Συνόδων της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Πρόκειται για συναθροίσεις αδίστακτων εκβιαστών, που σε καμιά περίπτωση δεν σέβονται τα δικαιώματα των μικρότερων χωρών, όταν αυτά βρίσκονται σε αντίθεση με τα συμφέροντά τους.
Όσο για την απερίγραπτη συμπεριφορά χαμαιτυπείου που επιδεικνύουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες στις Συνόδους Κορυφής αν κάτι σημαντικό διακυβεύεται, καλύτερα ας μην επεκταθούμε...
 Η «εκτέλεση» του Γ. Παπανδρέου
Στη χώρα μας και στην Ευρώπη γενικότερα έγινε πολλή συζήτηση γύρω από το βιβλίο που εξέδωσε ο Θαπατέρο με τίτλο Το δίλημμα. Λογικό, αφού ο πρώην Ισπανός πρωθυπουργός αναφέρει σκαμπρόζικα περιστατικά από τη Σύνοδο Κορυφής του G-20 στις Κάννες της Γαλλίας, στο περιθώριο της οποίας έλαβε χώρα και η «πολιτική εκτέλεση» του Γιώργου Παπανδρέου από το Γάλλο δεξιό Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί και τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. Εκεί αποφασίστηκε η ουσιαστική καθαίρεση του Γ. Παπανδρέου από την πρωθυπουργία, επειδή είχε την ιδέα να πει ότι θα κάνει δημοψήφισμα με θέμα την αποδοχή ή μη από τον ελληνικό λαό της μνημονιακής λιτότητας.
Ο Σαρκοζί, όπως γράφει ο Θαπατέρο, «ήταν τόσο οργισμένος ώστε πάτησε το ένα πόδι του σε μια καρέκλα επιχειρώντας να ανεβεί στο τραπέζι (!) για να επιτιμήσει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας», τον οποίο μάλιστα ο Σαρκοζί αποκάλεσε «γ...ο ψυχοπαθή»!
Με πιο διπλωματική γλώσσα, ο παρών στη συνάντηση πρώην Γάλλος υπουργός Οικονομικών Φρανσουά Μπαρουάν στο βιβλίο του Ημερολόγιο κρίσης περιγράφει συνάντηση στις Κάννες όπου παρευρίσκονταν ο Σαρκοζί, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Ομπάμα, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Βενιζέλος. «Σ’ το λέμε καθαρά, αν κάνεις το δημοψήφισμα, δεν θα υπάρξει σχέδιο σωτηρίας», του είπε ο Σαρκοζί, γράφει ο Μπαρουάν και συνεχίζει την περιγραφή: «Ο Παπανδρέου κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Μα παγωμένο βλέμμα, η Μέρκελ του το λέει το ίδιο αυστηρά. Πρόκειται για ψυχολογικό πόλεμο. Η ένταση ανεβαίνει. Ο Σαρκοζί του επαναλαμβάνει τους όρους τελεσιγραφικά. Ο Παπανδρέου ιδρώνει, αντιστέκεται, προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει. Ο Ομπάμα παρατηρεί και ακούει προσεκτικά... Ο Παπανδρέου παίζει την καριέρα του. Ιδρώνει όλο και περισσότερο, μπερδεύει τα λόγια του και μετά καταρρέει ψυχολογικά», γράφει ο Μπαρουάν και στη συνέχει βγάζει το συμπέρασμα: «Είμαι παρών στον πολιτικό του θάνατο σε ζωντανή μετάδοση».
Έχει απόλυτο δίκιο. Μία μόλις εβδομάδα αργότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι πια πρωθυπουργός της Ελλάδας.
 «Συντεταγμένη διάλυση»
Μπορεί στην Ελλάδα οι αποκαλύψεις αυτές να μας κίνησαν περισσότερο το ενδιαφέρον, όπως είναι φυσικό. Στη Γερμανία όμως αυτό που προκάλεσε σοκ ήταν το βιβλίο Το τέλος του ευρωπαϊκού ονείρου του Γάλλου αναλυτή Φρανσουά Εζμπούρ, ο οποίος πάντοτε απηχεί τις απόψεις του γαλλικού κατεστημένου – και μάλιστα όχι του γαλλοκεντρικού τμήματος της οικονομικής ελίτ. Ο Εζμπούρ κινείται πάντα στο πλαίσιο της γραμμής των Γάλλων αστών που τα συμφέροντά τους διαπλέκονται στενότατα με το Βερολίνο.
Δικαιολογημένη, λοιπόν, η ισχυρότατη έκπληξη και η ανησυχία των Γερμανών, όταν βλέπουν έναν τέτοιο άνθρωπο με πασίγνωστες φιλογερμανικές θέσεις να γράφει χωρίς περιστροφές στο βιβλίο του: «Το ευρώ ως ενιαίο νόμισμα μιας Ευρώπης χωρίς ομοσπονδιακή κυβέρνηση φέρνει αστάθεια, ανισότητα και στασιμότητα. Για να σώσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, αξίζει τον κόπο να αποχωρήσουμε από το κοινό νόμισμα»!
Επειδή όπως είναι δομημένη η Ευρωζώνη σύντομα θα διαλυθεί, ο Εζμπούρ προτείνει η Γερμανία και η Γαλλία, από κοινού με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, να προετοιμάσουν προσεκτικά και να υλοποιήσουν μια «συντεταγμένη διάλυση» της Ευρωζώνης και την επιστροφή όλων των κρατών της ΕΕ σε εθνικά νομίσματα.
 «Το ευρώ απέτυχε»
Η νομισματική ένωση, γράφει ο Εζμπούρ, δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει στο διηνεκές ούτε από οικονομική ούτε από πολιτική σκοπιά. Δεν εκπλήρωσε το στόχο του το ευρώ, το οποίο υποτίθεται ότι θα έφερνε στην Ευρώπη μακρόχρονη ευημερία και ανάπτυξη. Αντιθέτως, το κοινό νόμισμα κατάντησε φορτίο ασήκωτο που απειλεί να διαλύσει την ίδια την ΕΕ, πιστεύει ο Γάλλος αναλυτής.
Προχωράει δε περισσότερο. Αποκλείεται να μπορέσει ποτέ η Ευρωζώνη να εκπληρώσει τα διευρυμένα κριτήρια του Μάαστριχτ, υποστηρίζει, και για να το αποδείξει κάνει τον εξής υπολογισμό: ακόμη και ο υποδειγματικός μαθητής, η Γερμανία, πρέπει επί είκοσι ολόκληρα χρόνια να έχει κάθε χρόνο πλεόνασμα 2% ώστε να μπορέσει απλώς να ρίξει το δημόσιο χρέος της στο 60% του ΑΕΠ της, όπως επιβάλλουν τα απολύτως ξεχασμένα πλέον κριτήρια του Μάαστριχτ.
«Ξεχασμένα», φυσικά, απολύτως εσκεμμένα, αφού καμία χώρα της Ευρωζώνης, με εξαίρεση ίσως την... Εσθονία, δεν τα πληροί φέτος! Άντε, ίσως και το Λουξεμβούργο!
 Γερμανικές ανησυχίες
Το βιβλίο του Εζμπούρ προκάλεσε προβληματισμό στη Γερμανία. Όχι, βέβαια, ότι αυτό οδήγησε σε κάποια αλλαγή της γερμανικής πολιτικής, αλλά ένα κλίμα ανησυχίας το γέννησε, αν κρίνουμε τουλάχιστον από κάποια δημοσιεύματα σοβαρών δεξιών εφημερίδων.
«Αυξάνεται ο ευρωσκεπτικισμός στην ελίτ της Γαλλίας», έγραφε σε υπότιτλο άρθρου της η Frankfurter Allgemeine.
«Ζούμε μήπως το τέλος του ευρωπαϊκού ονείρου;... Τι θα αποφασίσει η Γαλλία; Είναι αδιανόητο οποιοδήποτε ευρωπαϊκό σχέδιο χωρίς ενεργό συμμετοχή της Γαλλίας», γράφει η σκληρή δεξιά γερμανική εφημερίδα Die Welt, η οποία αναφέρεται χωρίς αναστολές στον κίνδυνο που απειλεί τα γερμανικά συμφέροντα: «Το Παρίσι θα μπορούσε να συμμαχήσει με το Νότο της Ευρώπης εναντίον της Γερμανίας, η ισχύς της οποίας δεν επαρκεί για να επιβάλει το νόμο στην Ευρώπη, αν αυτό είναι το σχέδιο στο Βερολίνο», τονίζει.
«Οι Γάλλοι ευρωπαϊστές δεν είναι μόνο απογοητευμένοι, είναι κυριολεκτικά σε απόγνωση», σημείωνε και η γαλλική Le Monde.
 Οι Ευρωπαίοι κατά της ΕΕ
Το θέμα αυτό δεν αφορά, βεβαίως, μόνο τις γερμανογαλλικές σχέσεις. Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει ένας Γάλλος πολιτικός επιστήμονας ονόματι Ντομινίκ Ρενιέ στο βιβλίο του Η ευρωπαϊκή άποψη, σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης παρατηρείται το εξής φαινόμενο: η αντίθεση προς το ευρώ και την ΕΕ εξαιτίας της πολιτικής που ασκούν οι Βρυξέλλες οδηγεί σε πλήρη απαξίωση των εθνικών κυβερνήσεων που υλοποιούν την πολιτική της ΕΕ.
Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι σε όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΕ, οπουδήποτε γίνονται εκλογές, οι εν ενεργεία κυβερνήσεις συντρίβονται κυριολεκτικά, αποδοκιμαζόμενες μαζικότατα από τους ψηφοφόρους ως «ευρώδουλες» ή «γερμανόδουλες».
Το χειρότερο όμως είναι πως και οι κυβερνήσεις που τις διαδέχονται, υπό το βάρος των ασφυκτικών πιέσεων που τους ασκούν τόσο τα «ευρωδεσμά» που έχουν σφυρηλατήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις όσο και οι νέες πιέσεις που τους ασκούν τα όργανα της ΕΕ, ακολουθούν πολύ γρήγορα τη γραμμή των προκατόχων τους που καταδίκασε ο λαός στις εκλογές. Αυτό έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες.
Υπονομεύει τη Δημοκρατία, καθώς υποσκάπτει την εμπιστοσύνη του λαού σε όλα γενικά τα κόμματα και τους πολιτικούς. Όταν οι λαοί της Ευρώπης βλέπουν πως όποιο κόμμα κι αν ψηφίζουν τελικά ακολουθείται η ίδια πολιτική εναντίον τους, απολύτως φυσιολογικό είναι να χάνουν κάθε εμπιστοσύνη στην αστική Δημοκρατία και στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία.
Στην αρχή αυτό εκδηλώνεται με απάθεια και μείωση της λαϊκής συμμετοχής στις εκλογές και στις άλλες δημοκρατικές διαδικασίες. Ταυτόχρονα όμως καλλιεργείται το έδαφος για αποδοχή άλλων μορφών πολιτεύματος που θα προκύψουν είτε από εξεγέρσεις είτε από αντιδημοκρατική εκτροπή.
 Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (Τεύχος 217)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)