Στις 14 Αυγούστου 1974, ενώ ο «Αττίλας 2» ισοπέδωνε τη Μεγαλόνησο, η τότε ηγεσία στην Αθήνα υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας», μαζί με την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων (Μπονάνος, Αραπάκης, Γαλατσάνος), διατάσσουν την τραγική και ασυγχώρητη παύση πυρός. Εκτελώντας τις εντολές της ντροπής, εγκατέλειψαν την Κύπρο στη μοίρα της. Το αποτέλεσμα;
* Το 37% της κυπριακής γης να πέσει στα χέρια του Αττίλα.
* Χιλιάδες νεκροί, αγνοούμενοι και ξεριζωμένοι.
* Ένα αιώνιο «Γιατί;» να αιωρείται πάνω από την προδομένη ΕΛΔΥΚ και τον κυπριακό ελληνισμό.
Όμως, όταν η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία λιποψυχούσαν, οι Έλληνες Καταδρομείς έγραφαν Ιστορία με το αίμα τους.
Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, η αερομεταφερόμενη Επιχείρηση «ΝΙΚΗ» –μια αποστολή αυτοκτονίας που αψήφησε κάθε στρατιωτική λογική– προσγειώνεται στην κόλαση της Λευκωσίας.
Εκεί, στην πρώτη γραμμή του πυρός, ορθώνουν το ανάστημά τους γίγαντες λεβέντες καταδρομείς των Ειδικών Δυνάμεων:
Όπως:
* Ο Διοικητής της Α’ Μοίρας Καταδρομών, Ταγματάρχης Γεώργιος Παπαμελετίου: Ο αλύγιστος ηγήτορας που αγνόησε τις παράλογες εντολές των Αθηνών, πήρε τον βαρύ οπλισμό, οργάνωσε την άμυνα και με τη φράση «Το αεροδρόμιο θα το κρατήσουμε όσο ζούμε!» έσωσε το αεροδρόμιο της Λευκωσίας από τα χέρια των Τούρκων.
* Ο Υπολοχαγός Ηλίας Γλεντζές: Ο θρυλικός ΛΟΚατζής που με τους άνδρες του έδωσε επικές μάχες σώμα με σώμα, αποδεικνύοντας τι σημαίνει ελληνική ψυχή όταν η πατρίδα καλεί.
* Ο Επισμηναγός Ρηγάκος, Διοικητής του Σταθμού Ραντάρ στον Κορμακίτη («ΙΠΑΡΟΣ-1»), κράτησε τις τηλεπικοινωνίες υπό ελληνικό έλεγχο μέσα στη λαίλαπα των βομβαρδισμών.
* Ο Ταγματάρχης (ΠΖ) Αλέξανδρος Μανιάτης, Διοικητής της 31ης Μοίρας Καταδρομών, σχεδίασε και διηύθυνε τη θρυλική νυχτερινή κατάληψη της αετοφωλιάς του Κοτζά Καγιά στον Πενταδάκτυλο.
Αυτοί οι άνδρες δεν νικήθηκαν ποτέ στο πεδίο της μάχης. Κράτησαν την τιμή των ελληνικών όπλων ψηλά, όταν άλλοι την ξεπουλούσαν στις αίθουσες των διαπραγματεύσεων.
Η προδοσία μπορεί να άφησε την Κύπρο πληγωμένη, αλλά η σπίθα της αντίστασης δεν έσβησε και ΔΕΝ θα σβήσει ποτέ. Το 1996, η αλυσίδα της θυσίας απέκτησε δύο νέους ΗΡΩΕΣ:
1. Τάσος Ισαάκ: Ο λεβέντης που πέφτει στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας, στις 12 Αυγούστου 1996, ξυλοκοπούμενος μέχρι θανάτου από τον τουρκικό όχλο με σιδερολοστούς, προσπαθώντας να προστατεύσει τους συναδέλφους του.
2. Σολωμός Σολωμού: Λίγες μέρες μετά, στις 14 Αυγούστου, με ένα τσιγάρο στο στόμα και με τα μάτια γεμάτα φωτιά, αψηφά τις σφαίρες των εκτελεστών, σκαρφαλώνει στον ιστό και κατεβάζει τη σημαία της κατοχής για να περάσει απευθείας στην Αθανασία.
Οι ήρωες αυτοί δεν ζητούν δάκρυα.. ζητούν δικαίωση και μνήμη. Όπως έγραψε και ο μεγάλος μας ποιητής Κωστής Παλαμάς:
"Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα 'ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου