Mindwalk 9/9

Mindwalk 6/9

Mindwalk 3/9

Ηέλτιος

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ.

Γιώργος Καραμπελιάς- Η αποστασία των διανοουμένων

Σελ. 318 Έτος Έκδοσης: 2012

 Στα πρώτα χρόνια της σαρωτικής κρίσης, που άρχισε το 2009, μπροστά στην πανθομολογούμενη ανικανότητα και διαφθορά των οικονομικών και πολιτικών ελίτ, ο ελληνικός λαός αναζήτησε προς στιγμήν, τη σωτηρία στη λεγόμενη «πνευματική ηγεσία». Και βρέθηκε μπροστά στην «προδοσία των διανοουμένων», την πλήρη εξάντληση των πνευματικών ρευμάτων που σφράγισαν τη μεταπολιτευτική περίοδο. Αυτή η «αποστασία», αυτή η κυριολεκτική «φυγή» από το σώμα και το πεπρωμένο του ελληνισμού, είναι το αντικείμενο του βιβλίου…

…αν η σύνθεση αποτελεί ένα καθολικό, πλανητικό, ζητούμενο, για τους  Έλληνες συνιστά μια κυριολεκτικά υπαρξιακή συνθήκη. Ζώντας στα σύνορα των κόσμων, στη συμβολή τριών ηπείρων, προσπαθώντας να γεφυρώσουμε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο, διαμορφώσαμε έναν πολιτισμό των συνόρων. Η διαλεκτική αποτελεί όρο της επιβίωσής μας: Όποτε επιτυγχάνουμε την αλληλοπεριχώρηση διάσπαρτων και κάποτε αντιφατικών στοιχείων, τότε έχουμε τη δυνατότητα μιας υψηλής παραγωγής πολιτισμού, ιδεών, πολιτικού αποτελέσματος. Αντίθετα, σε όλες εκείνες τις στιγμές που τα membra disjecta του ελληνισμού δεν κατορθώνουν να συντονιστούν, τότε κυριαρχεί η παρακμή, η ένδεια των ιδεών, ο καημός της ρωμιοσύνης· τότε το ανολοκλήρωτο και το μισερό περνάει στο προσκήνιο.

…Επειδή, η γεωγραφία μας δεν άλλαξε, επειδή η παράδοσή μας εξακολουθεί να παραμένει εν μέρει  ενεργή, επειδή συνεχίζουμε να είμαστε το σταυροδρόμι που οδηγεί από την Ανατολή στη Δύση και από το Βορρά στο Νότο, μπορούμε να αποτελέσουμε και πάλι μια μεγάλη γέφυρα πολιτισμών και επομένως ένα χώρο αυτόνομης πνευματικής παραγωγής. Προϋπόθεση είναι να αναλάβουμε την πνευματική μας κληρονομιά στο σύνολό της, από την αρχαιότητα, στη βυζαντινή περίοδο, μέχρι τα νεότερα χρόνια της αντίστασης και της δημιουργίας του νεότερου πολιτισμού μας. Αυτός είναι ο πρώτος όρος. Ο δεύτερος είναι να αντικρύσουμε τον υπόλοιπο κόσμο, τη Δύση και την Ανατολή, το Βορρά και το Νότο, κατάματα, χωρίς αισθήματα μειονεξίας και υποταγής, αφού ως βάση του εκσυγχρονισμού μας θα έχουμε αναλάβει την παράδοσή μας ως σύνολο.

Το νέο ιστορικό διακύβευμα του ελληνισμού είναι είτε η ολοκλήρωσή του, με μια στροφή προς τα μέσα και προς την ιστορία του, είτε η εξαφάνισή του, ως ιδιαίτερου ιστορικού υποκειμένου. Μέσα από μια τραγική ειρωνεία της ιστορίας, είμαστε υποχρεωμένοι είτε να ολοκληρωθούμε, ξεπερνώντας επιτέλους τον «καημό της ρωμιοσύνης», είτε να εξαφανιστούμε από το ιστορικό προσκήνιο. Η μοναδική διέξοδος θα ήταν η «στροφή προς τα μέσα», ώστε να βρούμε τη δύναμη να ανασυγκροτήσουμε, από το ιστορικό «DNA» μας, έναν ατόφιο οργανισμό.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ

ΕΝΘΕΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ 14 Δεκεμβρίου 2012 (7.00μμ, Σίνα 2-4 &Πανεπιστημίου)

Δ. Βασιλειάδη ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ-ΝΕΑ ΤΑΞΗ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ  (Π. Εμφιετζόγλου, Λ. Καραγιάννης, Γ. Κοντογιώργης, Γ.Μάζης).

Τα πάντα δεν είναι ερμηνείες. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 29/01/2008

Τα πάντα δεν είναι ερμηνείες. Υπάρχουν, όντως, αλήθειες

Μια σύντομη θεώρηση του έργου του φιλοσόφου Αλέν Μπαντιού

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΕΡΓΕΤΗ

Ο Αλέν Μπαντιού δεν είναι μόνο μια κορυφαία φυσιογνωμία της σύγχρονης φιλοσοφικής σκέψης. Πολύπλευρη προσωπικότητα, έχει συνδέσει το όνομά του με το στοχασμό πάνω στη φύση των μαθηματικών, τον ανατρεπτικό επαναπροσδιορισμό της πολιτικής ανάλυσης και της στρατευμένης πολιτικής δράσης, ενώ παράλληλα έχει συγγράψει θεατρικά έργα και μυθιστορήματα.

Η φιλοσοφική συνιστώσα του έργου του αποτελεί περίοπτο αντικείμενο μελέτης και συνεδριακών εκδηλώσεων στα πανεπιστήμια της Β. Αμερικής, αφού είχε καταγραφεί στη Γηραιά Ήπειρο ως μείζων φιλοσοφική επανάσταση ήδη από τη δεκαετία του '90. Οι πολιτικές του θέσεις έχουν επιβληθεί με την πρωτοτυπία τους ως σημείο αναφοράς των σύγχρονων μαρξιστικών αναζητήσεων και των πολιτικών κινημάτων της Λατινικής Αμερικής, που αποδείχθηκαν ευαίσθητοι δέκτες τους. Το άστρο αυτής της φωτεινής σκέψης, που διακρίνεται για τη βαθιά προσήλωσή της στον ορθολογισμό, άρχισε να μεσουρανεί με την έκδοση ενός βιβλίου, που δικαίως θεωρήθηκε σταθμός στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας.

Στο επιβλητικό και κλασικό πλέον έργο του «Είναι και Συμβάν» 1, που κυκλοφόρησε το 1988, ο Μπαντιού επαναπροσεγγίζει από μια ανέκδοτη οπτική γωνία το ιδρυτικό ερώτημα της φιλοσοφίας, όπως αυτό διατυπώθηκε στις απαρχές του από την αρχαιοελληνική σκέψη ως ερώτημα του Είναι. Θα πρέπει να ανατρέξουμε ώς το μνημειώδες «Είναι και Χρόνος» του Χάιντεγκερ για να συναντήσουμε μια τόσο ριζοσπαστική και πολύπλευρη ανάπλαση του συνολικού τοπίου της φιλοσοφίας. Η βασική του θέση αποσπά από τη φιλοσοφία το αντικείμενο γύρω από το οποίο αυτή οικοδομήθηκε ως μεταφυσική και αναγορεύει σε θεματοφύλακα του οντολογικού ερωτήματος τα μαθηματικά. Με αυτόν τον τρόπο απελευθερώνει τη φιλοσοφία από την κλασική μεταφυσική και την ατέρμονη αποδόμησή της, ενώ παράλληλα οροθετεί εκ νέου το πεδίο της πλαισιώνοντάς το από τέσσερις συνθήκες.

Ο Μπαντιού αποδεικνύει ότι η φιλοσοφία αδυνατεί να στοιχειοθετηθεί ως αυτόνομη δραστηριότητα. Περιβάλλεται από τέσσερα ετερογενή πεδία που λειτουργούν ως διαπλαστικοί όροι της δραστηριότητάς της: την επιστήμη, την τέχνη, τον έρωτα και την πολιτική. Η ίδια η φιλοσοφία δεν παράγει αλήθειες. Τις εισάγει από εκεί όπου πρωτογενώς παράγονται. Για την ακρίβεια, η φιλοσοφία εντοπίζει και ταυτοποιεί τις αλήθειες που παράγονται στα τέσσερα προσκείμενα πεδία της, στεγάζει την πολλαπλότητά τους και χαρτογραφεί το ιστορικό καθεστώς της συνύπαρξής τους.

Είναι ένας λόγος που διατυπώνει και διαφυλάσσει την αρχή ότι «υπάρχουν» όντως αλήθειες. Γίνεται αντιληπτό ότι η προβληματική του Μπαντιού κινείται αντίρροπα προς το παλιρροϊκό κύμα της μετανεοτερικότητας, όπου συγχωνεύονται σ' ένα αδιαφοροποίητο μάγμα ο πολιτισμικός σχετικισμός, ο ιστορικισμός, ο σκεπτικισμός και η αγγλοσαξονική σοφιστική των γλωσσικών παιγνίων. Διόλου τυχαία, λοιπόν, η έκδοση του εν λόγω βιβλίου καταγράφηκε, από μαθητές και αντιπάλους, ως γεωλογική ρήξη με το πορώδες υπέδαφος της μετανεοτερικής σκέψης. Τα πάντα δεν είναι απόψεις, ερμηνείες επί ερμηνειών και σχόλια επί σχολίων. Ειδικότερα, υπάρχουν όντως αλήθειες και ως τέτοιες αντιστέκονται στον ερμηνευτικό συρρικνωτισμό.

Για τον Μπαντιού εκτός από αλήθειες υπάρχουν και συμβάντα. Γι' αυτόν το λόγο άλλωστε έχει καθιερωθεί ως ο κατ' εξοχήν στοχαστής του συμβάντος. Έχοντας προτείνει την πιο λεπτά επεξεργασμένη άρθρωση αυτής της έννοιας, την αντιδιαστέλλει με ριζικό τρόπο από την εμπειρική διάσταση του γεγονότος. Το γεγονός είναι άμεσα πιστοποιήσιμο. Η αναγνώρισή του δεν αποτελεί εστία θεωρητικών και πολιτικών αντιδικιών. Εμφανίζεται ως οικείο στοιχείο της εμπεδωμένης πραγματικότητας. Το συμβάν, αντίθετα, εμφανίζεται σε σημεία ρήξης της πραγματικότητας ή των παγιωμένων απόψεων, όπως μας υπενθυμίζουν χαρακτηριστικά κοινωνικές και επιστημονικές επαναστάσεις. Το καθεστώς συμβάντος ενός ιστορικού επεισοδίου, μιας επιστημονικής θεωρίας, μιας ερωτικής συνάντησης ή ενός καλλιτεχνικού κινήματος δεν είναι αυτονόητο. Απαιτούνται πρωτότυπα κριτήρια για την ταυτοποίησή του. Η πιστοποίησή του συνάπτεται με μορφές «πολιτικής» παρέμβασης και ονοματοδοσίας της ιδιαιτερότητάς του. Για τον Μπαντιού η αυθεντική πολιτική θεμελιώνεται στη ρηξιγενή εισβολή του συμβάντος πάνω στην ιστορική σκηνή και στην πιστή, διαχρονική κατάφασή του από ένα υποκείμενο που διαμορφώνεται μέσα στη σφαίρα των συνεπειών του.

1. Μια περιεκτική σκιαγράφηση της προβληματικής του περιέχεται σε ένα βιβλίο που αποτελεί τομή στην εξέλιξη της πολιτικής σκέψης του και το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, επί τη ευκαιρία της άφιξής του στην Ελλάδα, με τίτλο «Η πολιτική και η λογική του συμβάντος», σε μετάφραση Τ. Μπέτζελου και Δ. Βεργέτη, και ένα επίμετρο του Δ. Βεργέτη.

* Ο Δ. Βεργέτης είναι ψυχαναλυτής και διευθυντής του περιοδικού «αληthεια».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 29/01/2008

Π. ΚΑΜΜΕΝΟΣ- ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΣΥΣΤΑΣΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ CDS, ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ  ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΟΥΣ.

Χρήστος Γιανναράς -"Tο σημερινό πολιτικό σύστημα, αυτό που εκτρωματικά διαμόρφωσε η «μεταπολίτευση», πρέπει να καταστραφεί''

Το σωσίβιο πρόταγμα Posted: 02 Dec 2012 01:27 PM PST Τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια (1974 – 2012) η καπηλεία της λέξης «δημοκρατία» στη γενέτειρά της έχει κενώσει την έννοια από κάθε πραγματικό περιεχόμενο. Tο σημαίνον παραπέμπει σε όποιο σημαινόμενο επιλέξει αυθαίρετα ο οποιοσδήποτε, η «δημοκρατία» είναι λέξη-κρεμάστρα για να κρεμάει ο καθένας το ρούχο της προτίμησής του. Aποκατάσταση «δημοκρατίας» αποκαλούσε η σοσιαλεπώνυμη φενάκη την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1985, που επέβαλε στη χώρα καθεστώς απόλυτης μοναρχίας, πρωθυπουργικής, ολοκληρωτικού χαρακτήρα. Στο όνομα της «δημοκρατίας» οι συνδικαλιστές των προνομιούχων «ρετιρέ» του Δημοσίου (τα Eς-Eς των κομμάτων) θέτουν κάθε τόσο σε ομηρία το κοινωνικό σώμα, για να πετύχουν με γκανγκστερικούς εκβιασμούς τις αναρίθμητες περιπτωτικές προνομίες, που η τρόικα σήμερα δεν κατορθώνει ούτε την καταλογογράφησή τους. «Δημοκρατία» ονομάζει και η ενεστώσα κυβέρνηση (κατ’ ευφημισμόν «συνεργασίας») τη διεκπεραίωση εντολών των δανειστών μας – την πρόσφατη λ. χ. κατάθεση στη Bουλή πολυνομοσχεδίου, εκατοντάδων σελίδων, που οι εκβιαστικά συμπολιτευόμενοι βουλευτές όφειλαν να το υπερψηφίσουν, σε ελάχιστο χρόνο από την κοινοποίησή του, ως ένα και μοναδικό άρθρο! Nα εκλάβουν την πληθώρα των επιβαλλόμενων μέτρων σαν μία και ασύνθετη διάταξη, να θεωρήσουν ότι γνωρίζουν τι ψηφίζουν, ενώ η στενότητα του χρόνου το απέκλειε. Nα απεμπολήσουν την προσωπική ευθύνη εκλεγμένου εκπροσώπου των πολιτών, για να πειθαρχήσουν στο άνωθεν πρόσταγμα. Nα ακυρώσουν τη συνείδησή τους, να ευνουχίσουν τη νοημοσύνη τους, να εξευτελίσουν την αξιοπρέπειά τους για να λειτουργήσουν ως πιόνια ή λακέδες. Aυτό σήμερα το λέμε «δημοκρατία». Σίγουρα, κυβέρνηση και βουλευτές βρίσκονταν όμηροι παρατεινόμενου και συνεχώς επιτεινόμενου εκβιασμού –κυριολεκτικά με το πιστόλι στον κρόταφο. Aν, για να περισώσουν την ατομική τους ακεραιότητα, δεν υπέγραφαν τα όσα απάνθρωπα και σαδιστικά επιτάσσει το πολυνομοσχέδιο, η χώρα, σε ελάχιστες μέρες, θα βρισκόταν χωρίς καύσιμα, χωρίς φάρμακα, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων χωρίς τροφή. Tα «πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα της Eσπερίας έθνη» έχουν αποδείξει ότι δεν διστάζουν να μακελέψουν ολόκληρους λαούς για να τους «σώσουν» στανικά από τους ηγέτες τους (πρβλ. Σερβία του Mιλόσεβιτς). Θα θυσίαζαν λοιπόν το άτεγκτο δανειοδοτικό τους σπεκουλάρισμα (έστω και μόνο της Eυρωπαϊκής Kεντρικής Tράπεζας το παιχνίδι με τα ελληνικά ομόλογα) για να μην υπάρξουν κάποιες χιλιάδες νεκροί από παγωνιά, ασιτία ή απελπισμό κουτοπόνηροι «Γραικοί» του βαλκανικού νότου; Tέτοιοι παραλληλισμοί χλευάζονται, βέβαια, από τους «οργανικούς διανοουμένους», αποκλειστικούς εν Eλλάδι αντιπροσώπους (μεταπράτες) «προοδευτικών» αντιλήψεων, οποιαδήποτε κι αν πρακτορεύουν εκδοχή του εθνομηδενισμού. Aλλά ο χλευασμός είναι μάλλον ανίκανος να διασκεδάσει την πραγματικότητα της εκβιαστικής απειλής. Kαι το ρεαλιστικό ερώτημα είναι: Πώς θα μπορούσε να περισωθεί πραγματικότητα δημοκρατίας (όχι φιοριτούρες) στη σημερινή Eλλάδα, τη χρεοκοπημένη, διεθνώς εξευτελισμένη και με χαμένη την εθνική της κυριαρχία; Mήπως και μόνο το ερώτημα «ρίχνει νερό στον μύλο» της δημοκοπικής ανευθυνότητας του ΣYPIZA; H απάντηση κρίνεται μάλλον από το «αισθητήριο» πολιτικού ρεαλισμού που έχει ο καθένας μας διαμορφώσει. Για το «αισθητήριο» λ. χ. του κ. Σαμαρά, η ειλικρίνεια, ως πρακτική για την άσκηση πολιτικής, πρέπει να είναι όχι απλώς ρομαντική ουτοπία, αλλά κάτι εντελώς αδιανόητο. Aδιανόητο να συνάξει τους βουλευτές του και, μπροστά σε κάμερες πανελλλήνιας δημοσιότητας, να τους πει: «Nαι, μας εκβιάζουν ωμά, είμαστε όμηροι των δανειστών μας. Δεν έχουμε την κοινωνική στήριξη για να ξαναπούμε ένα “όχι” σαν του Mεταξά ή το “είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε” του Πλαστήρα. Eχουμε εκλεγεί αντιπρόσωποι και διαχειριστές της μοίρας ενός λαού που δεν έχει άλλο «νόημα» ζωής, άλλη χαρά ζωής, από την κατανάλωση. Yπηρετήσαμε αυτή την προτεραιότητα με δανεισμό εξωφρενικό, για να κολακέψουμε τον λαό, να αποσπάσουμε την ψήφο του. Kαι τώρα πρέπει να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Mας ζητάνε τελεσιγραφικά να υπερψηφίσουμε στέρηση και μιζέρια για τον λαό μας, την επιτρόπευση και ιστορική περιθωριοποίηση, τον εκπατρισμό των παιδιών μας, για τα επόμενα είκοσι ή και τριάντα χρόνια. Mετρήστε τις συνέπειες και ψηφίστε, συνειδητά, ναι ή όχι στο δίλημμα: άμεσο χάος ή μακρόσυρτη συμφορά;». Bέβαια, μια τέτοια ειλικρίνεια συνιστά ρεαλισμό δημοκρατίας μόνο αν συνοδεύεται από έμπρακτα πειστήρια, ψηλαφητές προσβάσεις στη συνέπεια του ειλικρινούς λόγου. O κ. Σαμαράς θα μπορούσε να πείσει τους βουλευτές του και τον λαό σε μια συνέγερση δημιουργικής αντίστασης στη χρεοκοπία και στον πανικό, αν παράλληλα είχε τα δεδομένα να διαβεβαιώσει ότι: «Eχουν ξεκινήσει οι δικαστικές διαδικασίες για τη δήμευση της περιουσίας όλων των πολιτικών παραγόντων που ενέργησαν ή συναίνεσαν (με αποδεδειγμένο δόλο ψηφοθηρίας) στον εγκληματικό υπερδανεισμό της χώρας. Eχει ξεκινήσει ο επανέλεγχος του κόστους όλων των μεγάλων δημόσιων έργων της τελευταίας εικοσαετίας (της κραιπάλης των Oλυμπιακών μη εξαιρουμένης). Aπολύσαμε όλους όσοι διορίστηκαν στο Δημόσιο την τελευταία δεκαετία χωρίς εξετάσεις AΣEΠ, δηλαδή με κομματικό ρουσφέτι. Περιλάβαμε στο ενιαίο μισθολόγιο των δημόσιων λειτουργών κάθε κρατικό αξιωματούχο, νόμιμα διορισμένο ή από τον λαό εκλεγόμενο. K. λπ. κ. λπ. Oσο μια τέτοια ειλικρίνεια, τεκμηριωμένη με συνέπεια έμπρακτη, μας μοιάζει ουτοπία και παραμυθένιος ρομαντισμός, όσο τέτοια αιτήματα προκαλούν τα συγκαταβατικά μας χαμόγελα για το ανέφικτο, ανάκαμψη δεν θα γνωρίσει η χώρα – το βεβαιώνει η απλή, πολύ απλή λογική. Tο πιο απελπιστικό σύμπτωμα της συντελεσμένης καταστροφής είναι η διευρυμένη πεποίθηση ότι η διαφθορά, η εγωκεντρική κτηνωδία, η βαρβαρότητα της απληστίας, ο διωγμός της ποιότητας, αποτελούν χαρακτηρολογικά ιδιώματα του Eλληνα, όχι προϊόντα μεθοδικού «κοινωνικού μετασχηματισμου» επιτελικά οργανωμένου από την κομματοκρατία. Σίγουρα, τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια διαστροφικής σχολικής εκπαίδευσης, μεθοδευμένης αγλωσσίας και αφελληνισμού των συνειδήσεων, προγραμματικής εξηλιθίωσης με την ποδοσφαιρολαγνεία, τον κρατικό τζόγο, την εμπορική τηλεόραση, είναι χρόνος υπεραρκετός για να οδηγηθεί μια κοινωνία στον εξανδραποδισμό της από δανειστές, πλέγματα διεθνικών συμφερόντων, μαστροπούς διεθνούς πολιτικής δικτύωσης. Xρειαζόμαστε το πείσμα ενός Kάτωνα, να επαναλαμβάνει επίμονα και εξακολουθητικά το σωσίβιο πρόταγμα: Tο σημερινό πολιτικό σύστημα, αυτό που εκτρωματικά διαμόρφωσε η «μεταπολίτευση», πρέπει να καταστραφεί. Nα εξαλειφθούν οι συνταγματικές και θεσμικές του προϋποθέσεις. Xωρίς την παραμικρή επιείκεια για τα σημερινά κωμικά, αλλά άκρως τοξικά απομεινάρια του.

Καλεντερίδη Σταύρου

Ο ΕΘΝΟΚΤΟΝΟΣ ΑΣΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΙΔΕΩΝ

Ποιοι είμαστε

Επαναπροσδιορίζοντας την πολιτική ζωή

Η Δημοκρατία Ιδεών είναι ο πρώτος Πολιτικός Οργανισμός στον κόσμο, ο οποίος και δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Είναι ένας Πολιτικός Οργανισμός με συγκεκριμένες θέσεις για την χώρα, υπεράνω πολιτικών χρωμάτων, κομμάτων και taboo.

Ως Πολιτικός Οργανισμός, η Δημοκρατία Ιδεών όχι απλά δεν είναι, και ούτε μπορεί να γίνει πολιτικό κομμά, αλλά διαφωνεί με την μονοπώληση της πολιτικής εξουσίας απο τα κόμματα στην χώρα. Συγκεκριμένα πιστεύουμε ότι η μονοπώληση αυτή και ο απόλυτος κομματισμός είναι μέρος του συστημικού προβλήματος της Ελλάδας.

"Πρώτα υπάρχει ο κίνδυνος της ματαιότητας, η ιδέα ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτα απέναντι στα μεγάλα προβλήματα του κόσμου-την μιζέρια, την αμάθεια, την αδικία και την βία. Παρ' όλα αυτά, πολλές απο τις μεγαλύτερες επιτυχίες σκέψης και δράσης της ανθρωπότητας έγιναν με τις προσπάθειες απλών νέων ανθρώπων. Ενας νέος μοναχός ξεκίνησε την Προτεσταντική μεταρρύθμιση της Χριστιανοσύνης, ένας νεαρός στρατηγός επέκτεινε την αυτοκρατορία του απο την Ελλάδα στα όρια της Γής, καιμια νεαρή κοπέλα επανακατέκτησε τα εδάφη της Γαλλίας. Ηταν ένας νεαρός Ιταλός εξερευνητής αυτός που ανακάλυψε τον Νέο Κόσμο, και ένας 32χρονος Thomas Jefferson ο οποίος διακύρηξε ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι. "Δώσε μου κάπου να σταθώ, να στηριχθώ και μπορώ και την γή να κινήσω" είπε ο Αρχιμήδης. Αυτοί οι άνθρωποι κίνησαν και άλλαξαν τον κόσμο-το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και εμείς"-Robert F. Kennedy, Αμερικανός Δικαστικός, Γερουσιαστής και υποψήφιος Πρόεδρος-

Η ιδέα του οργανισμού ξεκίνησε στην Βοστώνη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, απο μία ομάδα Ελλήνων που σπούδαζαν εκεί. Μετα απο 2 χρόνια, πιστεύουμε πλέον ότι μπορούμε να επιφέρουμε μία ουσιαστική αλλαγή στην πολιτική ζωή της χώρας και ότι κάθε απόπειρα νέων έχει πάντατην δυνατότητα να επιτύχει και να είναι ωφέλιμη για την κοινωνία.

Αποστολή:
Ο σκοπός της Δημοκρατίας Ιδεών είναι να δημιουργήσει μία εναλλακτική πολιτική λύση, η οποία δεν θα αποτελεί κόμμα, αλλά έναν ζωντανό πολιτικό οργανισμό, ανοιχτό στην κοινωνία με δυνατότητες:

• Επιρροής πολιτικής
• Πληροφόρηση της κοινής γνώμης
• Πολιτικής συμμετοχής, εκπαίδευσης, ενημέρωσης και έκφρασης για όλους

Αξίες: 

• Αμεση Δημοκρατία- Αντιπροσωπευτικότητα της θέλησης των πολιτών
• Κάθε πολίτης ξεχωριστά έχει αξία - συλλογικά όλες αυτές οι αξίες αντιπροσωπεύουν την ουσία της Ελλάδας.
• Πολιτική ανεξαρτησία - υπεράνω χρωμάτων, κομμάτων και taboo
• Επανακαθορισμός του τι σημαίνει να εισαι Ελληνας πολίτης.

Στόχοι:

•  Να παρέχουμε κοινό έδαφος και χώρο συζήτησης και σκέψης, καθώς και να δώσουμε συνείδηση και ταυτότητα στους δημιουργικούς και ενσυνείδητους πολίτες.
• Να δώσουμε μορφή και υπόσταση και έπειτα να ενισχύσουμε το νέο σύγχρονο όραμα της Ελλάδος
• Να εξάγουμε επιτυχημένες πολιτικές και ιδέες στα λοιπά κράτη της ΕΕ και του κόσμου

"Οραμα χωρίς προσπάθεια είναι απλά ονειροπόληση. Προσπάθεια χωρίς όραμα είναι χάσιμο χρόνου. Αλλά με όραμα και προσπάθεια μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο"
-Nelson mandela, Αφρικάνός ηγέτης, ακτιβιστής και Πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής-

Οραμα:Βλέπουμε μία Ελλάδα όπου η βούληση και θέληση των πολιτών μεταμορφώνεται σε απόφαση και δύναμη της χώρας. Μια Ελλάδα που νοιάζεται, υπεράνω χρωμάτων και κομμάτων, και που χωρίς να θυσιάζεται , οδηγείται ξανά στο μεγαλείο. Μία Χώρα εμπνευσμένη απο ποιοτική ενημέρωση και εκπαίδευση με συνείδηση της κληρονομιάς αλλά και του πεπρωμένου της. Βλέπουμε μία Μεγάλη Δύναμη που διεκδικεί την θέση της στην Ιστορία. Μία απαστράπτουσα ύπαρξη. Μία ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΙΔΕΩΝ.

http://dimokratiaideon.com/content/001.html
Τελευταία ανανέωση 02/08/2012