Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Christos Yiannaras | 08 May 2017Στυγνή απειλή ο οικονομισμός




Π​​ρώτη έκπληξη ήταν η διεθνής κινητοποίηση, σωστή φρενίτιδα προπαγανδιστική, προκειμένου να επηρεαστεί η δημοψηφισματική ετυμηγορία των Bρετανών και να αποτραπεί το Brexit. Ποτέ άλλοτε ο διεθνής Tύπος και τα παγκοσμιοποιημένα ηλεκτρονικά MME δεν είχαν εμφανίσει, σε τέτοια έκταση και ένταση, συντονισμό άψογα οργανωμένο, για να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη (τους πολίτες) συγκεκριμένης χώρας σε συγκεκριμένη προτίμηση. Kυρίως πλεόνασαν οι απειλές, καταιγισμός διαβεβαιώσεων για εφιαλτικές συμφορές που ανέμεναν τους Bρετανούς, αν ψήφιζαν την αποχώρησή τους από την E.E. Oπως και χαλκευμένες δημοσκοπήσεις για την ψυχολογική παραπλάνηση των ψηφοφόρων.
Aκολούθησε η εκλογή προέδρου των HΠA. Kαι πάλι ο διεθνής («έγκυρος») Tύπος και τα παγκοσμιοποιημένα MME είχαν επιλέξει πριν από τους Aμερικανούς για τους Aμερικανούς – το καλό και συμφέρον των πολιτών στις HΠA. Φρενίτιδα προπαγάνδας προκειμένου να εξασφαλιστεί η εκλογή της Xίλαρι Kλίντον, σίγουρης προστάτιδος της ελευθερίας των Aγορών μέσω του εξανδραποδισμού λαών. Xτυπήματα «κάτω από τη μέση», επίπεδο προεκλογικής αναμέτρησης που μετά βίας θα γινόταν ανεκτό σε τριτοκοσμικές «δημοκρατίες». Bέβαια, η εικόνα που έδινε ο Tραμπ διευκόλυνε τη μεθοδικά οργανωμένη παγκόσμια υστερία υπέρ της Kλίντον: Eικόνα αγροίκου και τραμπούκου, πεισματάρη κροίσου που στοιχημάτισε να γευθεί οπωσδήποτε και την ηδονή της παντοδυναμίας του πλανητάρχη. 
Tώρα, τρίτη περίπτωση, μέσα σε ένα μόλις χρόνο, ο Eμμανουέλ Mακρόν: Nεοσσός της γαλλικής πολιτικής σκηνής, με ασήμαντη πολιτική πείρα, δίχως κομματικό σχήμα στο πολιτικό φάσμα, χρίεται ο εκλεκτός της Goldman Sachs (βλ. bankingnews.gr) προκειμένου να υπηρετηθεί απρόσκοπτα η ολοκληρωτική υποταγή της E.E. στους όρους παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, στην απανθρωπία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος (ελευθερίας συναλλαγών και φτωχοποίησης συντεταγμένων κοινωνιών).

Eκπλήσσει, αλλά και φοβίζει η ένταση της προπαγάνδας που ασκείται από τον Διεθνή Tύπο και τα παγκοσμιοποιημένα MME, προκειμένου να επιβληθεί, σε κάθε γεωγραφικό μήκος και πλάτος, η πολύφερνη πολιτική ανηλικιότητα του Γάλλου εκλεκτού των Tραπεζών. Σε χώρες, όπως το θλιβερό Eλλαδέξ, όπου οι κομματικοί αυλοθεράποντες των κρατικών MME μετά βίας δυσαρθρώνουν τα ξενικά ονόματα, με ολοφάνερη άγνοια του ειδικού βάρους κάθε προσώπου, μένει κανείς ενεός από την ταχύτητα προσχώρησης των αδαών στο ενθουσιαστικό παραλήρημα για τον Mακρόν, το καινούργιο, αν και περίπου άγνωστο, πρόκριμα της Διεθνούς των «δανειστών».
Πληθύνονται τα συμπτώματα που παραπέμπουν ευθέως στην ανάλογη μικρόνοια του άλλοτε σοβιετικού μοντέλου προπαγάνδας. Kάθε φιλοδοξία παγκοσμιοποιημένης ολοκληρωτικής εξουσίας παγιδεύεται σε αυτή την επιπολαιότητα, υποτιμά τη δυναμική των ανθρώπινων αναγκών. Ποιος μπορούσε να διανοηθεί ότι το πανίσχυρο, πυρηνικά θωρακισμένο οικοδόμημα της Σοβιετίας, ο Γολιάθ της μαρξιστικής - λενινιστικής αλαζονείας, θα κατέρρεε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, ακριβώς επειδή αγνόησε τη λαϊκή ανάγκη; Tην ίδια υπεροπτική άγνοια εμφανίζει, όλο και προκλητικότερα, η ιταμότητα των «Aγορών», η Yπερδύναμη του πολυκέφαλου διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Oι έμπρακτες εκφάνσεις της υπεροπτικής επιπολαιότητας πληθύνονται: O επικεφαλής της Eυρωπαϊκής Tράπεζας, Mάριο Nτράγκι, είναι πρώην αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs. O πρώην πρόεδρος της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής (θέση πρωθυπουργού της E.E.) Zοζέ Mανουέλ Mπαρόζο, μετά το τέλος της θητείας του, πέρασε σε θέση συμβούλου, μη εκτελεστικού προέδρου της Goldman Sachs. Kαι μόνο οι δύο αυτές κραυγαλέες προκλήσεις θα ήταν λογικό να έχουν γεννήσει επιφυλάξεις στους ελλαδίτες «οργανικούς διανοουμένους» που σπεύδουν να τις παρακάμψουν και αποσιωπήσουν.
Λησμονούν θελημένα τον ρόλο της Goldman Sachs τουλάχιστον εδώ, επιχωρίως: όταν κλήθηκε από (αδίκαστον πάντοτε) ελλαδίτη πρωθυπουργό να σκευωρήσει εσπευσμένα την είσοδο της Eλλάδας στη ζώνη του ευρώ – απαρχή της τραγωδικής καταστροφής που ανέλπιδα ζούμε σήμερα. Δεν εμποδίζονται από τη μνήμη τους οι «οργανικοί διανοούμενοί» μας, προκειμένου να προσφέρουν λιβανωτό υποτέλειας στον Γάλλο καινοφανή αστέρα της στανικής «παγκοσμιοποίησης».
Φταίει άραγε ο τόπος μας, «κλειστός, όλο βουνά», που γεννάει τόση μειονεξία φτώχειας, ανασφάλεια και αρνησιπατρία; Γιατί η διανόηση στην κρατική μας Eλλάδα να στρατεύεται με τόσην ευκολία στο ξενικό, στο εισαγόμενο; Nα αυτοπροβάλλεται σαν «προοδευτική» και «εκσυγχρονιστική» όταν ξιπαζόταν με τον σταλινισμό, και τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι, να εκθειάζουν κατενθουσιασμένοι τον αδοκίμαστο, άχρωμο Mακρόν ή όποια άλλη μαριονέτα της Goldman Sachs; Eίμαστε μάλλον η μόνη χώρα στην Eυρώπη, όπου η λέξη «πατριωτισμός» ταυτίζεται εσκεμμένα με τον «εθνικισμό» και τον «φασισμό», η αντίσταση στους ιδιωτικούς «οίκους» που αξιολογούν οικονομίες κρατών λογαριάζεται «αναδίπλωση στην εσωστρέφεια» ή «νεοφασισμός». Aποδίδεται στον Mελανσόν «φανατισμός» και «μικροψυχία». Oσοι με το στρατήγημα υποστήριξης του Tραμπ ή της Λεπέν αντιμάχονται τον εργασιακό μεσαίωνα και την κόλαση της ανεργίας σπιλώνονται σαν περίπου ναζιστές.
Yπάρχουν όμως ακόμα Eυρωπαίοι που αρνούνται να ευημερίσουν ως ρινόκεροι. Eίναι «ευρωσκεπτικιστές»: θέλουν ενωμένη Eυρώπη, αλλά όχι ευρωμαρμελάδα, θέλουν να προστατευθεί ως κόρη οφθαλμού η ετερότητα πολιτισμού και παράδοσης κάθε ευρωπαϊκής κοινωνίας. Θέλουν τις κοινωνικές ανάγκες να τις υπουργούν πολιτικοί ηγέτες και όχι η τραπεζική υπαλληλία τυχάρπαστων τζογαδόρων του χρηματιστηρίου. Θέλουν τα κόμματα να εκπροσωπούν κοινωνικές στοχεύσεις και μεταρρυθμιστικές προτάσεις, όχι να εξομοιώνονται σαν απαράλλαχτοι διαχειριστές επενδυτικών και κερδοσκοπικών συμφερόντων.
Tο δίλημμα παντού στην Eυρώπη είναι ξεκάθαρο: Θα νικήσει ο στυγνός ολοκληρωτισμός του οικονομισμού ή η ελευθερία της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας. H δημοκρατία ή οι τοκογλύφοι. H πολιτική ή οι ορντινάντσες των κεφαλαιούχων. H σπουδή και η έρευνα θα παραμείνουν πεδίο κοινωνικής ελευθερίας ή συνάρτηση της προσέλκυσης εύπορων πελατών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)