Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Πέδρο Ολάγια (Pedro Olalla)- Για να αλλάξουμε κάτι εκ βαθέων, πρέπει να το γνωρίσουμε εκ βαθέων

«Η μετέωρη Ελλάδα»
Παρακαταθήκη και προκλήσεις της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας
από την οπτική της σύγχρονης Αθήνας

«Από το ξεκίνημα εκείνης της ελληνικής προσπάθειας για την οικοδόμηση ενός τεχνητού και ανθρώπινου χώρου όπου θα ήταν δυνατή η πραγμάτωση της δικαιοσύνης και όπου η κοινή μοίρα θα κυβερνιόταν απ’ την ανθρώπινη βούληση, οι πολίτες ήταν η πόλη, και επομένως και το Κράτος. Δεν υπήρχε ένα Κράτος αποκομμένο απ’ τους πολίτες. Ήδη από τα τολμηρά μέτρα του Σόλωνα υπέρ της συμμετοχής όλων στην λήψη αποφάσεων, το Κράτος γεννήθηκε ως ένας οργανισμός προσανατολισμένος στην προάσπιση του κοινού συμφέροντος και των ατομικών δικαιωμάτων έναντι των ιδιωτικών συμφερόντων και της αυθαιρεσίας των ισχυρών οικογενειών και των οργάνων κυριαρχίας τους. Δηλαδή, από το πρώτο κιόλας βήμα, το Κράτος ξεκίνησε να οικοδομείται ως ένα Όλοι σε αντιδιαστολή με ένα Εκείνοι. 
[…] Εν τέλει, η ιστορία της αθηναϊκής δημοκρατίας δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η ιστορία της σταδιακής μεταβίβασης της εξουσίας στα χέρια των πολιτών. Γι’ αυτό και σήμερα, ίσως θα ήταν σκόπιμο να ιχνηλατήσουμε στις γωνιές αυτής της ακατάβλητης πόλης αυτό που τότε οδήγησε σ’ εκείνο το εντυπωσιακό επίτευγμα· ν’ ανιχνεύσουμε την κληρονομιά της και ακόμα ν’ αναγνωρίσουμε τις προκλήσεις της· και να το κάνουμε τώρα, ως κάτι ανυπέρθετο, τώρα που στις ελαττωματικές μας δημοκρατίες οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται όλο και πιο μακριά από τους πολίτες.»
Για να αλλάξουμε κάτι εκ βαθέων, πρέπει να το γνωρίσουμε εκ βαθέων
___________________________________________________________________

Τριάντα πρωτότυπους τίτλους σε διάφορες γλώσσες και μια μακρά σειρά από
PEDROOLALLA.COM|ΑΠΟ ADMINISTRATOR
Σχόλια
Costas Tsiantis http://pedroolalla.com/.../deit.../55-to-mistiko-tou-omfalou

Ελληνική έκδοσηΠαπαζήση, Αθήνα 2015 (2η έκδοση)ISBN 978-960-02-3095-6                     Ισπανική
PEDROOLALLA.COM|ΑΠΟ ADMINISTRATOR
Costas Tsiantis "Ο Πέδρο Ολάγια γράφει με την ίδια φερεγγυότητα για την αρχαία Ελλάδα και για τη σημερινή, για το ελληνικό στοιχείο που θεμελιώνει σχεδόν όλα τα καλύτερα που έχουμε και ξέρουμε, και για τις συμφορές της δικής μας Ευρώπης, της υποταγμένης στη μεγάλη χρήματο-οικονομική εξουσία,της άδειας από πραγματικούς πολίτες, της ρημαγμένης από ανίκανες και διεφθαρμένες πολιτικές τάξεις."
Antonio Muñoz Molina, El País

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)