Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Αλέξης Παπαχελάς- Σκληρά διλήμματα Καθημερινή 15.11.2015

Α​​υτά που συνέβησαν στο Παρίσι το βράδυ της Παρασκευής, όσα βιώνουμε με το τσουνάμι της προσφυγικής κρίσης, μας δείχνουν ότι ζούμε ένα από εκείνα τα επεισόδια που η Ιστορία επιφυλάσσει κάθε 50 ή 100 χρόνια. Κακομάθαμε στην Ευρώπη, και στην Ελλάδα, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ζήσαμε μια περίοδο ευμάρειας, ειρήνης και σταθερότητας, θεωρώντας ότι δεν θα υπάρξει ποτέ πισωγύρισμα, ότι κάθε χρονιά θα είναι καλύτερη από την περυσινή. Τώρα, η Ευρώπη δοκιμάζεται και περνάει ένα στρες τεστ χωρίς προηγούμενο. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μπορέσει να διατηρήσει τα στοιχεία που την έκαναν κάτι ξεχωριστό: τα ανοικτά σύνορα, την εικόνα μιας πιο χαλαρής και ήπιας υπερδύναμης. Ηδη τα παραδοσιακά της προτερήματα, με πρώτο το κοινωνικό κράτος, βρίσκονται υπό μεγάλη πίεση. Η Ευρώπη έχει μπει σε μια τροχιά παρακμής από καιρό και αυτό το νιώθουν προφανώς όσοι μισούν τον δυτικό τρόπο ζωής και θα ήθελαν μια μέρα να υψώσουν τη σημαία του Χαλιφάτου στο γαλλικό Προεδρικό Μέγαρο. Τα ασύλληπτα λάθη εξωτερικής πολιτικής των Ευρωπαίων και Αμερικανών στο Ιράκ, στη Λιβύη και στη Συρία έχουν απελευθερώσει τις δυνάμεις της Ιστορίας και ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο.
Είναι φοβιστικό να βλέπεις τον πανικό πολύ σοβαρών Ευρωπαίων όταν συζητούν όσα συμβαίνουν σήμερα. Δεν υπάρχουν άμεσες, πρακτικές λύσεις και το ξέρουν. Οι Αμερικανοί, που λειτουργούν κάπως πιο αποτελεσματικά σε αυτά τα ζητήματα, έχουν απαγκιστρωθεί από τις υποχρεώσεις που είχαν ως στρατηγικός ηγεμών της Δύσης. Κανείς δεν έχει λύσεις, αλλά ο πανικός θα τις επιβάλει και αυτό είναι το ανησυχητικό.
Τα κλειστά σύνορα, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις αποκλεισμού των ευρωπαϊκών ακτών από τον υπόλοιπο κόσμο, ακόμη και η (καταστροφική) ιδέα των «Νέων Σταυροφοριών» θα μπουν στην ατζέντα. Η ανασφάλεια, σε συνδυασμό με την κρίση της μεσαίας τάξης, θα ωθήσει ούτως η άλλως το πολιτικό σύστημα στα άκρα, στον απομονωτισμό, πιθανότατα στον ρατσισμό. Οταν τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα, οι λύσεις δεν φαίνονται και λείπει η στιβαρή συμβατική ηγεσία, η Ιστορία έχει δείξει ότι μπαίνουμε σε πιο σκοτεινές ατραπούς.
Είναι νωρίς να πούμε τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς. Η Ελλάδα θα πιεσθεί πολύ στο ζήτημα του ελέγχου των προσφυγικών ροών και στον τομέα της ασφάλειας. Ο πρωθυπουργός και ορισμένοι από το κυβερνητικό επιτελείο έχουν από καιρό αντιληφθεί τις απειλές και τους κινδύνους. Σε άλλες εποχές εθεωρείτο βέβαιο ότι η Ελλάδα δεν θα γινόταν στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων. Τώρα δεν είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο ισχύει. Οι τζιχαντιστές δεν ξεχωρίζουν την Ελλάδα από τη Δανία ή τη Γαλλία και η στρατηγική (και απαραίτητη) σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ έχει στοχοποιήσει τη χώρα σε ακραίους κύκλους. Ο κίνδυνος δεν είναι επιθέσεις σε ελληνικούς στόχους, αλλά σε ξένους ή σε «ήπιους στόχους», όπως ξενοδοχεία ή κρουαζιερόπλοια. Αυτός είναι ο τακτικός κίνδυνος. Ο στρατηγικός είναι να αρχίσει ένα ντόμινο κλεισίματος συνόρων, που θα μας θέσει μπροστά σε ένα τραγικό, σκληρό δίλημμα: να κλείσουμε και εμείς τα σύνορά μας, οδηγώντας εκατοντάδες ανθρώπους στον θάνατο λίγα μίλια από τις ακτές μας, ή να καταστούμε μία αποθήκη προσφύγων και μεταναστών, που δεν θα έχουν καμία προοπτική ούτε μπροστά ούτε πίσω τους. Καμία επιλογή δεν αντέχεται.
Έντυπη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)