ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ / ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (απόσπασμα)

 Γεώργιος Εργείλαος Τσιπάς

13 ώρ. ·



Meres Tou 1903  · Manos Hadjidakis, Spyros Sakkas ·

Επυροβόλησα την ερημιά.. με κόκκινο..

Μόνος..

Είπα:Δεν θάναι η μαχαιριά βαθύτερη απ την κραυγή.. κι είπα: δεν θάναι το άδικο τιμιώτερο απ το αίμα..

Είπα: με μόνο τ άσπιλο,του νου μου θα κτυπήσω

..προδόθηκα κι απόμεινα στον κάμπο μόνος

...

Τις ημέρες μου άθροισα και δε σε βρήκα

πουθενά, ποτέ, να μου κρατείς το χέρι

στη βοή των γκρεμών και στων άστρων τον κυκεώνα μου!

Πήραν άλλοι τη Γνώση και άλλοι την Ισχύ

το σκοτάδι με κόπο χαράζοντας

και μικρές προσωπίδες, τη χαρά και τη θλίψη,

στη φθαρμένη την όψη αρμόζοντας.

Μόνος, όχι εγώ, προσωπίδες δεν άρμοσα,

τη χαρά και τη θλίψη πίσω μου έριξα,

γενναιόδωρα πίσω μου έριξα

την Ισχύ και τη Γvώση.

Τις ημέρες μου άθροισα κι έμεινα μόνος.

Είπαν άλλοι: γιατί; κι αυτός να κατοικήσει

το σπίτι με τις γλάστρες και τη λευκή μνηστή.

Άλογα τα πυρρά και τα μαύρα μού άναψαν

γινάτι γι' άλλες, πιο λευκές Eλένες!

Γι' άλλη, πιο μυστικήν αντρεία λαχτάρησα

κι από κει που με μπόδισαν, ο αόρατος, κάλπασα

στους αγρούς τις βροχές να γυρίσω

και το αίμα πίσω να πάρω των νεκρών μου των άθαφτων!

Είπαν άλλοι: γιατί; κι εκείνος να γνωρίσει

κι εκείνος τη ζωή μέσα στα μάτια του άλλου.

Άλλου μάτια δεν είδα, δεν αντίκρισα

παρά δάκρυα μέσα στο Κενό πού αγκάλιαζα

παρά μπόρες μέσα στη γαλήνη πού άντεχα.

Τις ημέρες μου άθροισα και δε σε βρήκα

και τα όπλα ζώστηκα και μόνος βγήκα

στη βοή των γκρεμών και στων άστρων τον κυκεώνα μου!

γ΄

Μόνος κυβέρνησα * τη θλίψη μου

Μόνος αποίκησα * τον εγκαταλειμμένο Μάιο

Μόνος εκόλπωσα * τις ευωδιές

Επάνω στον αγρό * με τις αλκυονίδες

Τάισα τα λουλούδια κίτρινο * βουκόλισα τους λόφους

Επυροβόλησα την ερημιά * με κόκκινο!

Είπα: δε θα 'ναι η μαχαιριά * βαθύτερη από την κραυγή

Και είπα: δε θα' ναι το Άδικο * τιμιότερο απ' το αίμα!

Το χέρι των σεισμών * το χέρι των λιμών

Το χέρι των εχτρών * το χέρι των δικών

Μου, εφρένιασαν εχάλασαν * ερήμασαν αφάνησαν

Μία και δύο * και τρεις φορές

Προδόθηκα κι απόμεινα * στον κάμπο μόνος

Πάρθηκα και πατήθηκα * σαν κάστρο μόνος

Το μήνυμα που σήκωνα * τ' άντεξα μόνος!

Μόνος απέλπισα * το θάνατο

Μόνος εδάγκωσα * μες στον Καιρό με δόντια πέτρινα

Μόνος εκίνησα * για το μακρύ

Ταξίδι σαν της σάλ * πιγγας μες στους αιθέρες!

Ήταν στη δύναμή μου η Νέμεση * το ατσάλι κι η ατιμία

Να προχωρήσω με τον κορνιαχτό * και τ' άρματα

Είπα: με μόνο το σπαθί * του κρύου νερού θα παραβγώ

Και είπα: με μόνο το Άσπιλο * του νου μου θα χτυπήσω!

Στο πείσμα των σεισμών * στο πείσμα των λιμών

Στο πείσμα των εχτρών * στο πείσμα των δικών

Μου, ανάντισα κρατήθηκα * ψυχώθηκα κραταιώθηκα

Μία και δύο * και τρεις φορές

Θεμέλιωσα τα σπίτια μου * στη μνήμη μόνος

Πήρα και στεφανώθηκα * την άλω μόνος

Το στάρι που ευαγγέλισα * το 'δρεψα μόνος!

ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ / ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (απόσπασμα)

Οδυσσέας Ελύτης, Η πορεία προς το μέτωπο (διαβάζει ο Μάνος Κατράκης)

Γεώργιος Εργείλαος Τσιπάς :Ο Νιόνιος της αλήθειας.Ο Νιόνιος ο δικός μας.

ΕΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΌ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Γ.ΤΣΙΠΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΕΙ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΠΟΊΟ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ) ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΩΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ Η ΟΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΤΥΧΑΝΕΤΑΙ Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ-- Η ΑΠΟΚΡΥΠΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ.

Γεώργιος Εργείλαος Τσιπάς  5 ημ.

 ·

Ο Νιόνιος της αλήθειας.Ο Νιόνιος ο δικός μας.

Ο Νιόνιος της "παράβασης" στους Αχαρνείς,

της αγάπης που δεν χρειάζεται να "μιλάς" γι αυτή — διότι ήταν κι είναι παντού , σαν φως που δεν ζητά να το κοιτάξεις,μόνο να το αφήσεις να σε διαπεράσει.

Ο δικός μας ο Νιόνιος ήταν ο Νιόνιος της εξέγερσης.

Ο Νιόνιος που κοίταξε την "παράγκα" κατάματα

κι είδε σ’ αυτήν όχι απλώς μια κατασκευή,

μα έναν μηχανισμό τυραννίας, πνιγηρό, σαρκο- βόρο —

πανταχού παρόν,

σαν σκιά χαφιέ,που παρακολουθεί ακόμη και

το ίδιο μας το βλέμμα.

Aυτός ο Νιόνιος, ο δικός μας, ο Νιόνιος της εξέ- γερσης, δεν έφυγε χθες.

Χάθηκε τη μέρα που η "παράγκα" τον κατάπιε.

Όταν δεν άντεξε πια να την αντικρίζει

με το βλέμμα του "τρελού στο περιβόλι",

όταν το "ζεϊμπέκικο για τον Νίκο" έγινε βηματισμός αποχώρησης,

όχι τελετουργία αντίστασης.

Χαιρέτησε τότε τους παλιούς του φίλους,

άφησε να ξεφύγουν απ τα χέρια του οι "πίσω του σελίδες",αυτές που "τον περιφρόνησαν και τρά- βηξαν τον δικό τους δρόμο μοναχές μέσα στην μπόρα".

Και φόρεσε την μάσκα.

Την μάσκα που ξεχώριζε όχι τους φοβισμένους που εκβιάστηκαν και συμμορφώθηκαν μα όσους μπήκαν με επιλογή στην "παράγκα" από κείνους που συνέχιζαν να χορεύουν τον "μπάλο" της αντί- στασης.

Την μάσκα για να κρύψει τη ντροπή.

Κι από πίσω της, αθόρυβα,

ανέβαζε πλέον στο "φορτηγό" κι άδειαζε σε γκέτο, όποιον άντεχε και παρέμενε όρθιος.

Κι ύστερα, παρών κι αμήχανος, φορώντας πάντα την μάσκα, όχι πλέον του "ιού" αλλά του θεάτρου, ξαναγεννιόταν ως σκιά στις 24 του Ιούλη κάθε φορά που βρισκόταν στη γιορτή των φονιάδων των παιδιών —

χειροκροτώντας μαζί τους και καθαγιάζοντας μια τυραννία μεταμφιεσμένη σε δημοκρατία.

Ναι , "Δεκέμβρη του 44 στη Σαλονίκη",

ξεκίνησε μ'αγωνία αρχαίου αθλητή να τρέχει στους αιώνες, να "προλάβει να δει τους ποιητές" —

κι ύστερα τους γύρισε την πλάτη,

όπως την γύρισε στον ίδιο του τον εαυτό ·

σε εκείνον τον εαυτό που εμείς λατρέψαμε.

Καλό ταξίδι, "παληκάρι...χαμένο στον μύθο" που δεν άντεξες να τον κατοικήσεις.

.."Οι πίσω σου σελίδες"

ΤΙΠΟΤΑ : Στίχοι-Μουσική Κώστας Τσιαντής

αδειες καρεκλες ...

ένα πολιτικό σύστημα συνηθισμένο στην επιβολή εκ των άνω των σχεδιασμών του στο λαό, βρέθηκε ξαφνικά μετέωρο- απόμακρο από την κοινωνία, σε διάσταση με την κοινωνία, παλεύοντας μόνο του με τα ελιτίστικα φαντάσματά του... ΚΤ 27/20/2025

https://www.facebook.com/photo/?fbid=10240914269460990&set=a.3969266717084

αδειες καρεκλες στη μητροπολη..

Σωτήρη Κύρμπα για Σαββοπουλο

 ardin-rixi.gr

8 ώρ. ·

του Σωτήρη Κύρμπα

Ήταν χειμώνας του 1976 και στο άκουσμα πως ο Διονύσης Σαββόπουλος θα έδινε συναυλία στην επαρχιακή μας πόλη, τα Τρίκαλα, σήμανε «συναγερμό» στην ήδη πολιτικοποιημένη παρέα μας. Ευθύς με την πτώση της χούντας και στα πρώτα δειλά βήματα της Μεταπολίτευσης είχαμε, βλέπεις, στήσει αυτόνομη μαθητική οργάνωση (τη Μαθητική Αγωνιστική Συσπείρωση – Μ.Α.Σ.), αρκετά δραστήριας για επαρχιακή πόλη με προκηρύξεις, μπροσούρες, εβδομαδιαίες μαζώξεις-συζητήσεις. Μέχρι και εξαιρετικά πετυχημένη εκδήλωση στη δεύτερη επέτειο του Πολυτεχνείου είχαμε διοργανώσει το Νοέμβριο του 1975.

Για όλους μας ο Σαββόπουλος αποτελούσε «ιερό τοτέμ» και τα τραγούδια του ήταν ό,τι πιο επίκαιρα επαναστατικό ακούγονταν στα νεανικά αυτιά μας εκείνη την εποχή. Ήμασταν μαθητές της 4ης και της 5ης, όπως εγώ, τάξης του Γυμνασίου (το Γυμνάσιο τότε ήταν εξατάξιο).

Ασυζητητί αποφασίσαμε πως θα παρακολουθούσαμε όλοι τη συναυλία που επρόκειτο να γίνει στον κινηματογράφο «Παλλάς», αλλά αυτό και μόνο δεν μας αρκούσε. Δεν ήταν δυνατόν να βρεθούμε τόσο κοντά στον Σαββόπουλο χωρίς να τον συναντήσουμε, να συνομιλήσουμε μαζί του, να ακούσουμε ίσως τις συμβουλές του, να αντλήσουμε κάτι από τα τόσα επαναστατικά ακούγαμε από αυτόν. Ίσως, εάν ήμασταν τυχεροί, και να μας «έδινε γραμμή»…

........

Η συνέχεια του κειμένου στην ιστοσελίδα του Άρδην.

ardin-rixi.gr

Ελάχιστα λεπτά με τον Σαββόπουλο που άλλαξαν τη ζωή μου -

του Σωτήρη Κύρμπα Ήταν χειμώνας του 1976 και στο άκουσμα πως ο Διονύσης Σαββόπουλος θα έδινε συναυλία στην επαρχιακή μας πόλη, τα Τρίκαλα, σήμανε «συναγερμό» στην ήδη...

Ειρήνη Καρύδη για Σαββόπουλο

 

Η Ειρήνη Καρύδη πρόσθεσε μια νέα φωτογραφία.  · 

Ακολουθήστε

5 ημ. ·

Δεν φεύγουν έτσι αυτοί οι άνθρωποι. Δεν πεθαίνουν στα δελτία ειδήσεων, απλώς αλλάζουν δωμάτιο. Ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν από εκείνους που δεν χωρούσαν σε κατηγορία, ούτε αριστερός ούτε δεξιός, ούτε λαϊκός ούτε λόγιος, ούτε «παλιός» ούτε «καινούριος». Ήταν απλώς ο εαυτός του, και αυτό, στην Ελλάδα, είναι κατόρθωμα.

Ο Σαββόπουλος δεν τραγούδησε μόνο για την Ελλάδα... τραγούδησε την Ελλάδα. Με τα λάθη της, τις παραμορφώσεις της, την αφέλειά της και την ακατανόητη ομορφιά της. Μίλησε για εκείνη τη χώρα που γελάει την ώρα που καίγεται και που πάντα, στο τέλος, βρίσκει μια μελωδία να τη συγχωρέσει.

Ήξερε να ενοχλεί. Να μην αρέσει σε όλους. Και αυτό τον έκανε μεγάλο. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι διαλέγουν στρατόπεδο για να υπάρξουν, εκείνος διάλεξε να είναι μόνος του και να λέει αυτά που σκεφτόταν. Άλλοτε με ειρωνεία, άλλοτε με τρυφερότητα, μα πάντα με αλήθεια. Ένας διαρκής μονόλογος ανάμεσα στην παράδοση και τον μοντερνισμό, στο χθες και στο αύριο.

Η γενιά του είχε περάσει φωτιές και νερά. Ο ίδιος τις τραγούδησε. Την επανάσταση που δεν έγινε ποτέ, τη Μεταπολίτευση που υποσχέθηκε τα πάντα και κράτησε λίγα, την αριστερά που έγινε εξουσία και τη δεξιά που φόρεσε τη μάσκα του πολιτισμού. Ο Σαββόπουλος στάθηκε ανάμεσα τους με μια κιθάρα και μια ειρωνική γκριμάτσα, σαν να έλεγε: «Όλα καλά παιδιά, αλλά το παραμύθι δεν το πιστεύω ούτε εγώ».

Στην πορεία έγινε και ο ίδιος μύθος. Και, όπως όλοι οι μύθοι, προκάλεσε και φθόνο και απορίες.

Αν κάτι μένει σήμερα, είναι αυτή η σπάνια αίσθηση ότι υπήρξε ένας καλλιτέχνης που μπόρεσε να συνθέσει την Ελλάδα μέσα του. Να βάλει τον Θεσσαλονικιό φιλόσοφο, τον πολιτικοποιημένο φοιτητή, τον Αθηναίο μποέμ, τον πατέρα, τον ειρωνικό τηλεθεατή, σε έναν και μόνο άνθρωπο και να τους κάνει τραγούδι.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος έζησε όπως τραγούδησε: με ρίσκο, με τρυφερότητα και με μια αθεράπευτη περιέργεια για τον κόσμο. Ήταν ο τελευταίος που τόλμησε να είναι ο εαυτός του. Και αυτό, σε μια χώρα που αγαπά τους ήρωες αλλά δυσκολεύεται να τους καταλάβει, είναι ίσως το πιο μεγάλο του τραγούδι.