Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 24 Απριλίου 2015

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko - Το έχετε παρατηρήσει;…

 Η Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν υπάρχει πόλεμος στη γειτονιά μας που να μην έχει πρωταγωνιστήσει ή να μην έχει συμμετάσχει, που για να κάνει τις δουλειές της φτάνει να χρησιμοποιεί ως εργαλείο τους ναζί στην Ουκρανία, που στις τάξεις της συμμετέχουν χώρες όπου οι φασίστες φτιάχνουν μνημεία για να δοξολογούν τα «Βάφεν Ες – Ες», συνεδρίασε χτες για να λύσει το μεταναστευτικό… 
    Η κυρία Μέρκελ που επί των ημερών της και επί των ημερών των συγκυβερνητών της, των σοσιαλδημοκρατών, για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τα γερμανικά στρατεύματα βγήκαν εκτός των συνόρων της χώρας και συγκεκριμένα «στην αραβική χερσόνησο, στην Κεντρική Ασία, στη βορειοανατολική Αφρική και σε παρακείμενες θάλασσες» (όπως αναφέρεται επί λέξει στο επίσημο κείμενο της απόφασης της γερμανικής κυβέρνησης από το 2001), συμμετείχε χτες στη συνεδρίαση για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού...
    Ο κ.Ολάντ που η χώρα του η Γαλλία πρωτοστατεί από το δράμα της Συρίας μέχρι σε στρατιωτικές επεμβάσεις στην Ακτή Ελεφαντοστού, στο Μάλι και στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, που η χώρα του και η κυβέρνησή του αποτελεί τον «νούμερο ένα» υπαίτιο για τα καραβάνια των Σύρων προσφύγων, που στο όνομα της «εξαγωγής της δημοκρατίας» με δικά της όπλα έχουν εξοπλιστεί ακόμα και οι ισλαμοφασίστες τζιχαντιστές και που έφτασε στο σημείο να ζητά να εξαπολυθεί  στρατιωτική επέμβαση στη χώρα ακόμα και χωρίς την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατέθεσε… σκέψεις για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού…
    Ο κ.Ρέντσι, η χώρα του οποίου από την μια τα είχε κάνει πλακάκια με το καθεστώς Καντάφι γιατί – όπως έλεγε ο Μπερλουσκόνι - «η Ιταλία θα έχει την προτεραιότητα στους τομείς του πετρελαίου και φυσικού αερίου και σε άλλους τομείς επενδύσεων» και που από την άλλη, στην μετά Καντάφι εποχή, αφού συμμετείχε πρωταγωνιστικά στους βομβαρδισμούς της Λιβύης, συμμετέχει πρωταγωνιστικά μαζί με τη Γαλλία στην αφαίμαξη του φυσικού πλούτου της χώρας, διατύπωσε την αγωνία του για το μεταναστευτικό…
    Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή που με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της και την  καταλήστευση των λαών εξαναγκάζει τους ανθρώπους στον ξεριζωμό, η Ευρωπαϊκή Ένωση που με την πολιτική της προκαλεί τα μεταναστευτικά κύματα, η Ευρωπαϊκή Ένωση που δολοφονεί διπλά, μια με τις βόμβες και τις στρατιωτικές επεμβάσεις της και μια με την πολιτική των «κλειστών συνόρων» απέναντι σε ανθρώπους που πασχίζουν να αποδράσουν από τον πόλεμο, την απελπισία και τη φτώχεια, συνεδρίασε χτες για να δώσει λύση στο μεταναστευτικό…
    Σε αυτή την Ευρώπη των «πολιτισμένων», των φαρισαίων υποκριτών, των κροκοδείλιων δακρύων, των Γιούνκερ, των Μέρκελ, των Σοιμπλε και των πολυεθνικών με τους ιμπεριαλιστικούς (οικονομικούς και στρατιωτικούς) μηχανισμούς της, αποδεικνύεται μέχρι κεραίας αυτό που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι:
    «Δεν έχετε μήπως παρατηρήσει ότι οι πιο μαστόροι στην αιματοχυσία ήταν σχεδόν πάντα οι πιο πολιτισμένοι κύριοι, μπροστά στους οποίους όλοι οι διάφοροι Αττίλες και Στένκα Ράζιν μερικές φορές δεν πιάνανε χαρτωσιά».

Ο Β.Πούτιν βάζει την Αργεντινή στα BRICS - Υπέγραψε 20 συμφωνίες στρατηγικής σημασίας με την Κ.Φ.Κίρχνερ | DefenceNet.gr

Ο Β.Πούτιν βάζει την Αργεντινή στα BRICS - Υπέγραψε 20 συμφωνίες στρατηγικής σημασίας με την Κ.Φ.Κίρχνερ.10:06
24/04/2015

ΧΕΛΙΔΟΝΑ- ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΡΙΚΕΡΙΩΤΗΣ


Νι Κάππα, (Αθήνα).


Αγαπητοί φίλοι.
Όπως κι' εσείς έτσι κι' εγώ καθημερινά λαβαίνω αρκετά μηνύματα από τα οποία τα περισσότερα αναφέρονται στην Παγκόσμια Κρίση, στον υποβιβασμό τής ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται πίσω από τις κουρτίνες, μακρυά από τα μάτια τών λαών και για ένα σωρό για μικρά ή μεγάλα προβλήματα.  Αποτέλεσμα αυτής τής πραγματικότητας είναι να επικρατεί μια αρνητικότητα, απαισιόδοξη τάση, θα έλεγα, που οπωσδήποτε βοηθά την... κατρακύλα.  Είναι έτσι ταπράματα;
Πάντα πίστευα ότι ένα νόμισμα για να είναι γνήσιο έχει δυο πλευρές αφού από τότε που άρχισε να χρησιμοποιούνται τα νομίσματα για συναλλαγές δεν υπάρχει νόμισμα που να έχει μονάχα μια όψη.  Τουλάχιστον έτσι ξέρω.
Με βάση, λοιπόν, το σκεπτικό αυτό ποτέ δεν παραδέχθηκα ότι το νόμισμα τής ζωής είναι μονόπλευρο.  Η λογική μου αρνείται να δεχτεί αυτή αυτή την διαπίστωση.  Γι' αυτό πάντα έψαχνα και ψάχνω να βρώ και την άλλη πλευρά τού νομίσματος τής ζωής η οποία έστω και αν δεν είναι αισθητή στις πέντε αισθήσεις τούτο δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.  Απλά, χρειάζεται ψάξιμο, δηλαδή... δουλειά.  
Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκα και την άλλη πλευρά τής ζωής και σκέφτηκα ότι για ν' αποδείξω τον συλλογισμό μου δεν χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν θεωρητικές αναλύσεις, αλλά αναμφισβήτητα πραγματικά γεγονότα που κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει.
Όπως και άλλες φορές έχω κάνει, έτσι και τώρα επισυνάπτω μερικές τέτοιες, πραγματικές ιστορίες που δείχνουν ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και ότι τελικά η ευαγγελική ρήση για τη δύναμη τής πίστης στην μετακίνηση ακόμη και βουνών, έστω και μεταφορική, είναι απόλυτα σωστή.
Δυστυχώς, η ανθρωπότητα έζησε και ζει μέσα σε μια παρεξήγηση που επηρεάζει τα πάντα και τούτο διότι οι άνθρωποι, για πολλούς και διάφορους λόγους, έχουν χάσει την πίστη στον εαυτό τους μ' αποτέλεσμα να παραδίδουν τα όπλα πριν ακόμα αρχίσει η μάχη.  Το... «δεν γίνεται» ή... «αυτό είναι ακατόρθωτο» είναι καραμέλες που δυστυχώς οι άνθρωποι τις πιπιλίζουν μέρα και νύχτα. Αντίθετα, όπου δεν υπάρχουν οι καραμέλες αυτές τ' αποτελέσματα είναι θετικά.
Κλείνοντας, για να μην σας κουράζω, στις παραπάνω αντιρρήσεις τού... «δεν γίνεται» και τού ότι... «αυτό είναι ακατόρθωτο» θα πρέπει να σας υπενθυμίσω την λαϊκή παροιμία που ως τέτοια είναι και σοφή λέει ότι... «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει».  Ας σηκωθούν, λοιπόν, τα μανίκια γιατί μόνο τότε θα μπορέσουν οι άνθρωποι να απολαύσουν αυτό που λέγεται ευτυχία η οποία και είναι το αποκλειστικό προϊόν τής... προσφοράς. 
Ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα είναι οι δυναμίτες που μπορούν και τινάξουν στον αέρα το εμπόδιο τού... ΕΓΩ αντικαθιστώντας το με τον φωτεινό ορίζοντα τού... ΕΜΕΙΣ για ένα καλύτερο αύριο.  Μια δοκιμή θα σας πείσει...
Φιλικώτατα.
Νι Κάππα, (Αθήνα).

Π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: https://www.youtube.com/watch?v=HrQZ8evZ5Wk



ΝΙΚΟΣ ΟΡΦΑΝΟΣ:  https://www.youtube.com/watch?v=Ca7uu0IvUe0

ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΓΙΩΣΑΦΑΤ: https://www.youtube.com/watch?v=VUz1HlPuOAE


και τέλος, μια αναμνηστική ενθύμηση για τους φίλους στο Τορόντο που παρακολούθησαν την παρουσίαση τού Ελληνο-καναδού χειρούργου Χρήστου Γιάννου το 1989 η οποία οργανώθηκε από τον γράφοντα και βοηθήθηκε από τον αγαπητό φίλο, ιατρό-καρδιολόγο, Παναγιώτη Φουντά.


Για περισσότερα βλέπετε:  

Bloomberg: «Επίκειται συμφωνία - Ελλάδα και δανειστές τα έχουν βρει σε 6 σημεία» | DefenceNet.gr

Bloomberg: «Επίκειται συμφωνία - Ελλάδα και δανειστές τα έχουν βρει σε 6 σημεία».

Τετάρτη 22 Απριλίου 2015

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Θανάσης Βακαλιός- ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Θανάσης Βακαλιός- ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Oriana Fallaci: Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών

Krugman Paul Η Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής - γνώμες - Το Βήμα Online


Η Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής

10
εκτύπωση  

ΤΟ ΒΗΜΑ _ THE NEW YORK TIMES



«Δεν νομίζετε ότι θέλουν να αποτύχουμε;». Αυτό είναι το ερώτημα που άκουσα πολλές φορές κατά τη διάρκεια μιας σύντομης επίσκεψης μου στην Αθήνα. Η απάντησή μου ήταν ότι δεν υπάρχουν «αυτοί» - ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει ένα ενιαίο μπλοκ αδιάλλακτων πιστωτών, οι οποίοι θα προτιμούσαν να δουν την χρεοκοπία και την έξοδο της από το ευρώ, παρά να αφήσουν μια αριστερή κυβέρνηση να πετύχει, ότι υπάρχει περισσότερη καλή θέληση, στην άλλη πλευρά του τραπεζιού, από όση πολλοί Έλληνες υποθέτουν.


Αλλά μπορείτε να καταλάβετε γιατί οι Έλληνες βλέπουν τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο. Επέστρεψα από την επίσκεψη φοβούμενος ότι η Ελλάδα και η Ευρώπη κινδυνεύουν να υποστούν ένα τρομερό ατύχημα, μια περιττή ρήξη που θα απλώσει τη σκιά της στο μέλλον.

Στο τέλος του 2009, η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κρίση που προκλήθηκε από δύο παράγοντες: υψηλό χρέος, και αυξημένα κόστη και τιμές που έκαναν τη χώρα μη ανταγωνιστική.

Η Ευρώπη ανταποκρίθηκε με δάνεια που εγγυήθηκαν την ρευστότητα, αλλά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα εφάρμοζε εξαιρετικά επώδυνες πολιτικές. Αυτές περιλάμβαναν περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων οι οποίες, αν επιβάλλονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναλογικά θα ανέρχονταν σε 3 τρισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Υπήρξαν, επίσης, περικοπές μισθών σε μια κλίμακα που είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς, με τους μέσους μισθούς να υπόκεινται μειώσεις έως και 25% από το υψηλότερο επίπεδό τους.

Αυτές οι τεράστιες θυσίες υποτίθεται ότι θα παρήγαγαν ανάκαμψη. Αντ 'αυτού, η καταστροφή της αγοραστικής δύναμης βάθυνε την ύφεση, προκαλώντας δυστυχία επιπέδου Μεγάλης Ύφεσης και μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση.

Επρόκειτο για έναν εφιάλτη δίχως τέλος, όμως το πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα, αποφασισμένο να παραμείνει στην Ευρώπη και φοβούμενο τις συνέπειες της χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ, έμεινε στο πρόγραμμα, χρόνο με τον χρόνο. Μέχρι που οι Έλληνες έφτασαν σε σημείο να μην αντέχουν άλλο. Καθώς οι πιστωτές απαίτησαν ακόμη περισσότερη λιτότητα _ σε μια κλίμακα που θα μπορούσε κάλλιστα να ωθήσει προς τα κάτω την οικονομία άλλο ένα 8% και να ανεβάσει την ανεργία στο 30% _ ο λαός ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, έναν πραγματικά αριστερό (σε αντίθεση με έναν κεντροαριστερό) συνασπισμό, ο οποίος ορκίστηκε να αλλάξει την πορεία της χώρας.

Μπορεί να αποφευχθεί μια ελληνική έξοδος από το ευρώ; Ναι, μπορεί. Η ειρωνεία της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι επήλθε ακριβώς τη στιγμή που ένας ρεαλιστικός συμβιβασμός θα μπορούσε να είναι δυνατός.

Το βασικό σημείο είναι ότι μια έξοδος από το ευρώ θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή και αποδιοργανωτική για την Ελλάδα, και θα δημιουργούσε τεράστιους πολιτικούς και χρηματοοικονομικούς κινδύνους για την υπόλοιπη Ευρώπη. Είναι, συνεπώς, κάτι που πρέπει να αποφευχθεί, αν υπάρχει μια μέση αξιοπρεπής εναλλακτική λύση. Και υπάρχει ή θα πρέπει να υπάρξει.

Στα τέλη του 2014, η Ελλάδα είχε καταφέρει να παράγει ένα μικρό «πρωτογενές» πλεόνασμα, με τα φορολογικά έσοδα να υπερβαίνουν τις δαπάνες, με εξαίρεση τις πληρωμές τόκων. Αυτό είναι το μόνο που οι πιστωτές μπορούν εύλογα να απαιτήσουν. Εν τω μεταξύ, όλες αυτές οι περικοπές των μισθών έχουν καταστήσει την Ελλάδα ανταγωνιστική στις παγκόσμιες αγορές _ ή θα μπορούσαν να την καταστήσουν πιο ανταγωνιστική εάν αποκατασταθεί κάποια σταθερότητα.

Το σχήμα μιας συμφωνίας είναι επομένως σαφές: βασικά, τερματισμός της περαιτέρω λιτότητας, με την Ελλάδα να προβαίνει σε σημαντικές, αλλά όχι διαρκώς αυξανόμενες, πληρωμές προς τους πιστωτές της. Μια τέτοια συμφωνία θα έθετε τη βάση για την οικονομική ανάκαμψη, ίσως αργή στην αρχή, αλλά τελικά θα πρόσφερε κάποια ελπίδα.

Όμως αυτή τη στιγμή η συμφωνία δεν φαίνεται να είναι κοντά. Ίσως είναι αλήθεια, όπως λένε οι πιστωτές, ότι είναι δύσκολο να συνεννοηθούν με την νέα ελληνική κυβέρνηση. Αλλά τι περιμένεις όταν κόμματα που δεν έχουν καμία προηγούμενη εμπειρία στη διακυβέρνηση αναλαμβάνουν μετά από ένα αναξιόπιστο κατεστημένο; Πιο σημαντικό, οι πιστωτές απαιτούν πράγματα _ μεγάλες περικοπές στις συντάξεις και στο Δημόσιο _ με τα οποία μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση της αριστεράς απλώς δεν μπορεί να συμφωνήσει, αντί να ζητούν μεταρρυθμίσεις, όπως η βελτίωση στην επιβολή φόρων, που μπορεί. Και οι Έλληνες, όπως έγραψα, είναι έτοιμοι να δουν αυτές τις απαιτήσεις ως μέρος μιας προσπάθειας, με στόχο είτε να πέσει η κυβέρνησή τους ή να μετατραπεί η χώρα τους σε παράδειγμα του τι θα συμβεί σε άλλες χώρες- οφειλέτες, αν προσπαθήσουν να αποφύγουν τη σκληρή λιτότητα.

Αυτό που κάνει τα πράγματα χειρότερα, είναι η πολιτική αβεβαιότητα που βλάπτει τα φορολογικά έσοδα, και η οποία πιθανώς θα προκαλέσει και την εξάτμιση του πρωτογενούς πλεονάσματος που κερδήθηκε με σκληρές περικοπές. Στο σημείο αυτό, η λογική λέει, πως με λίγη υπομονή, αν και όταν επιτευχθεί μια συμφωνία, η αβεβαιότητα θα υποχωρήσει και ο προϋπολογισμός θα βελτιωθεί. Αλλά στη διάχυτη ατμόσφαιρα δυσπιστίας, τα αποθέματα υπομονής είναι ελάχιστα.

Δεν χρειάζεται να είναι αυτός ο δρόμος. Είναι αλήθεια, για να αποφευχθεί μια μεγάλη κρίση απαιτείται από τους πιστωτές να προκαταβάλουν ένα σημαντικό ποσό σε μετρητά, αν και τα μετρητά αυτά θα ανακυκλωθούν αμέσως σε πληρωμές χρέους. Αλλά σκεφτείτε την εναλλακτική λύση. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η Ευρώπη είναι οι τεταμένες σχέσεις να επιφέρουν μια ακόμα καταστροφή, αυτή τη φορά τελείως άσκοπη.





Bruegel: Το μοιραίο λάθος του ΔΝΤ στην Ελλάδα

ΤΣΙΠΡΑΣ: ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ, ΒΡΕΙΤΕ ΛΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ...!


http://www.freepen.gr/2015/04/blog-post_9532.html

Costas Tsiantis ''' Εντιμος συμβιβασμός ή Ρήξη;''. Στην ώρα τούτη του πολέμου με τους έξω και τους μέσα Ολιγάρχες ( διαβάζω: ''Σε εμπόλεμη κατάσταση η κυβέρνηση με τα συγκροτήματα Μπόμολα, Αλαφούζου, ΔΟΛ''), αυτό που προέχει είναι η παλαική στήριξη της κυβέρνησης μέχρι της λήξη της διαπραγμάτευσης.

'Πού πάμε;' | DefenceNet.gr

'Πού πάμε;' - Ένα άρθρο απάντηση σε όλα και για όλους: Χρέος, κυβέρνηση, δανειστές, δημάρχους, αντιπολίτευση κλπ.

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)