Αναζητώντας έναν έντιμο Σωτήρα
Το Ελληνικό Έθνος έχουμε φθάσει σε τέτοιο σημείο παρακμής και υποτέλειας που αναμένεται είτε να εκραγεί η καταπιεσμένη στο υποσυνείδητο αυτογνωσία μας και η ιστορική μας μνήμη ή θα αποκλειστούμε από την μελλοντική πανανθρώπινη παρουσία και θα μείνουμε στην ιστορία σαν μύθος μίας ουτοπίας.
Η αυτογνωσία μας, δηλαδή το τι μας ενώνει σαν έθνος, δεν είναι αυτό που χαρακτηρίζει άλλους λαούς δηλαδή το ότι ανήκουμε στο ίδιο κράτος, αλλά το ότι έχουμε την ίδια καταγωγή, το ίδιο αίμα, την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία, κοσμοαντίληψη, παραδόσεις, και τον ίδιον τρόπο ζωής, δηλαδή τον ελεύθερο, ισότιμο τρόπο συμμετοχής σε μία ανθρωποκεντρική κοινωνική οργάνωση την Δημοκρατία. Αυτοί οι άνθρωποι, οι Έλληνες πρόγονοι μας, με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά δημιούργησαν ένα πολιτισμό που γίνεται αντιληπτός από τα έργα της τέχνης τους, την φιλοσοφία και την διανόηση τους καθώς και την δράση τους και την επιρροή τους στον τότε κόσμο που συνιστά παράδειγμα και στον σημερινό κόσμο, στον οποίο οι σύγχρονοι Έλληνες δίνουμε την εντύπωση αχθοφόρων μεγάλου ονόματος.
Την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου το κοσμοσύστημα τους από το επίπεδο της πόλεως εξελίχθηκε σε οικουμενικό κοσμοσύστημα διατηρώντας τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του. Μετά την κατάκτηση των Ελληνίδων πόλεων από τους Ρωμαίους και την εμφάνιση του Χριστιανισμού, εκείνη την εποχή, οι Έλληνες τον αποδέχθηκαν και τον διέδωσαν ενώ μετέτρεψαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε Ελληνικό Βασίλειο το επονομασθέν Βυζάντιο που συνέχισε το ανθρωποκεντρικό σύστημα οργάνωσης..
Όταν το Βυζάντιο υπέπεσε στην οθωμανική δεσποτεία οι ελληνικές πόλεις διατήρησαν σε ένα βαθμό την ανθρωποκεντρική συνεταιριστική τους οργάνωση και κατά την επανάσταση το κοινωνικό πρόταγμα δεν περιείχε στοιχεία ανθρωποκεντρικής οικοδόμησης , τα οποία ήδη είχαν, ενώ αντιθέτως το πολιτειακό ζητούμενο εστιάστηκε στην αποτίναξη της οθωμανικής δεσποτείας.
Παρά την επιτυχία της επανάστασης η διατήρηση του ανθρωποκεντρικού προτάγματος που οραματίστηκαν ο Ρήγας και άλλοι ναυάγησε ολοκληρωτικά και το ιδρυθέν νεοελληνικό κράτος, λόγω της προσαρμογής του στο κλίμα της ανερχόμενης Ευρώπης και μετά την δολοφονία του Ι. Καποδίστρια, υπό το βάρος της Βαυαροκρατίας, προσαρμόστηκε στο ιδεολογικό πεδίο του κράτους έθνους με Δεσποτικά χαρακτηριστικά.
Η πολιτική πλέον δεν νοείται πέραν του κράτους, ο κοινωνικός χώρος προσλαμβάνεται ως αυστηρά α-πολιτικός, και η σχέση κοινωνίας και πολιτικής παραμένει απλώς διχοτομική. Θεμέλιο του συστήματος γίνεται το πολιτικό δικαίωμα και όχι η πολιτική ελευθερία και η συμμετοχή στα κοινά, ενώ στο Σύνταγμα θα εισαχθεί η έννοια του υπηκόου του κράτους αντί του πολίτη ως ενεργό στοιχείο του πολιτικού συστήματος.
Το κενό μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής ήλθε να καταλάβει το Ιερατείο που ταυτίστηκε με την Εκκλησία και αντλεί νομιμοποίηση από τον Θεό, μέσω της Αποστολικής διαδοχής, ενώ ο λαός προσλαμβάνεται ως επικύρωση των λειτουργιών του Ιερατείου. Αντί αυτό να μεσολαβήσει και να βοηθήσει στην ανθρωποκεντρική μετάβαση του κράτους, όπως ήταν στο Βυζάντιο αλλά και το πρόταγμα της
επανάστασης, δυστυχώς, επέφερε την μετάλλαξη της Εκκλησίας σε κοσμικό σύστημα και οδηγήθηκε σε μία προσέγγιση ως εταίρος του κράτους.
Σήμερα το πολιτικό σύστημα δεν είναι Δημοκρατικό, έχει οπισθοδρομήσει σε εκλόγιμη Μοναρχία που ελέγχει την Εκτελεστική, Νομοθετική και Δικαστική εξουσία και ο υπάρχων πελατειακός κομματικός μηχανισμός λειτουργίας του, μέσω μη ανακλητών αντιπροσώπων, έχει δημιουργήσει εξάρτηση των πολιτών από τα κόμματα και έχει αναδείξει την διαφθορά ως μέσον επιβίωσης οδηγώντας το έθνος σε ηθική παρακμή, οικονομική εξάρτηση και γεωπολιτική υποτέλεια. Το πρόβλημα παραμένει και είναι η επαναφορά ενός ανθρωποκεντρικού τρόπου ζωής που να απευθύνεται σε όλη την κοινωνία σε επίπεδο της πόλης αλλά και σε εθνικό, οικουμενικό επίπεδο όπως το οραματίστηκαν ο Ρήγας, ο Καποδίστριας και οι αγωνιστές της επανάστασης.
Σαν αποτέλεσμα της υπάρχουσας παρακμής και του κομματικού, ιδεολογικού διχασμού, οι πολίτες στην προσπάθεια τους για επιβίωση και υπό την συστημική προπαγάνδα που προωθεί τον ατομικισμό έχουν χάσει την ικανότητα να συνδιαλέγονται μεταξύ τους σαν ελεύθερα και αυτόνομα πρόσωπα αλλά ενεργούν σαν εξαρτημένα όντα με κριτήριο το ιδιωτικό συμφέρον και την αυτοπροβολή χωρίς καμία συλλογική συναίσθηση και ευθύνη.
Με την σημερινή πολιτική κατάσταση, όπου είναι προφανής η παρακμή του συστήματος, αναζητείται αλλαγή του κατεστημένου. Αυτή δεν θα προέλθει από “πεπειραμένο” πολιτικό “δεξιών”, “αριστερών”, ή, “γιαλαντζί προοδευτικών” πεποιθήσεων αλλά, από τον ίδιο τον λαό που, δυστυχώς προς το παρόν, δεν φαίνεται να έχει το καθολικό μέτρο συνοχής και κοινωνικής δικαιοσύνης που είναι απαραίτητο σε μία ευνομούμενη πολιτεία ικανή να πατάξει τα παράσιτα και τους εκμεταλλευτές του κοινού προϊόντος. Απόδειξη της πολιτικής αδιαφορίας του λαού είναι η αδιαφορία συμμετοχή των περισσοτέρων στις εθνικές εκλογές που έτσι και αλλιώς, ασχέτως του αποτελέσματος δεν καλείται να συμμετέχει στα κοινά.
Για να ενεργοποιηθούν οι πολίτες θα πρέπει η Εκκλησία των πιστών να αναλάβει τον χαμένο ρόλο της ως Εκκλησία του Δήμου και το Ιερατείο ως Απόστολος του Χριστού να αναλάβει να μεταφέρει τον Θείο Λόγο στους ζώντας υπό την σκιά και τον φόβο παράνομων εξουσιών και να τους αφήσει ελεύθερους να διαχειριστούν τα κοινά. Στην Καινή Διαθήκη, Πράξεις των αποστόλων 6:1-6 αναφέρεται ότι οι Απόστολοι πρότειναν στους πιστούς να εκλέξουν άνδρες πλήρεις Πνεύματος και Σοφίας να διευθετούν τα κοινά διότι οι ίδιοι οι Απόστολοι δεν έπρεπε να αποσπώνται από την προσευχή και την διάδοση του Λόγου. Γίνεται άμεση αναφορά και διάκριση μεταξύ του Ιερατείου, που θα λέγαμε σήμερα, και του λαού που αφήνεται να διοικείται ελεύθερος με τον ρόλο του Ιερατείου να διδάσκει την ορθότητα της υπαρξιακής συνθήκης του ελεύθερου πολίτη, που στην περίπτωση ημών των Ελλήνων, ορίζεται ως η τήρηση της Ορθόδοξης διδασκαλίας. Τα αρχονταρίκια και τα πνευματικά κέντρα που διαθέτουν οι υπάρχοντες Ναοί θα μπορούσαν να μετατραπούν σε κέντρα, όπου οι πιστοί θα μπορούσαν να συνέρχονται με δική τους πρωτοβουλία και να ασκηθούν στην μεταξύ τους επικοινωνία, με συλλογικό πνεύμα και όχι με ιδιοτέλεια, γινόμενοι μέτοχοι και συνυπεύθυνοι των όποιων αποφάσεων τους. Σήμερα οι πιστοί είναι αμέτοχοι στις αποφάσεις του Ιερατείου επί πολιτικών και κοσμικών θεμάτων που τους αφορούν, παρά την υπόδειξη των Αποστόλων προς τους πιστούς να εκλέξουν οι ίδιοι άνδρες πλήρεις σοφίας και πνεύματος για να ασχοληθούν με τα κοινά. Προφανώς εάν γίνει αυτό οι πιστοί θα ενεργούν και σαν Εκκλησία του Δήμου ενώ το Ιερατείο θα αντιμετωπίσει την έχθρα του συστήματος και την πιθανή ύψωση του
στον Σταυρό που μέχρι τώρα τον φέρει σαν σύμβολο εξουσίας. Αυτό δεν προβλέπεται να αποφασιστεί άμεσα λόγω ανικανότητας, αδυναμίας, ή, ανωριμότητας του ίδιου του λαού και ατολμίας του Ιερατείου, εντούτοις, αποτελεί μακροπρόθεσμη πρόταση διότι όταν κάποιος αναφέρει ένα πρόβλημα χωρίς να προτείνει μία τουλάχιστον λύση είναι μέρος του προβλήματος. Η άμεση λύση την οποίαν δυστυχώς έχουν μάθει τον λαό να αναμένει είναι η ελπίδα να βρεθεί, ή, να υποδειχθεί ένας έντιμος σωτήρας που θα εκλεγεί ως Μονάρχης που θα συνεχίσει το σύστημα.
Ηλίας Σταμπολιάδης
Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός
τ. Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου