Θεέ του ουρανού και του παντός,
αυτείν’ οι γραμματισμένοι,
αυτείν’ οι πολιτισμένοι,
έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…
Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ
|
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026
Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026
Γιάννης Σκαρίμπας,
Στα γράμματα εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1910 με ποιήματα και πεζά που δημοσίευσε σε διάφορα περιοδικά της Αθήνας και στις εφημερίδες Εύριπος και Εύβοια της Χαλκίδας, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Κάλλις Εσπερινός. Η πρώτη του επίσημη εμφάνιση με το πραγματικό του όνομα έγινε το 1929, όταν έλαβε το Α΄ βραβείο διηγήματος για το πεζό Ο καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης, το οποίο δημοσίευσε στο περιοδικό Ελληνικά Γράμματα του Κωστή Μπαστιά. Ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν ό σημαντικότερος εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα γιατί τόσο το εικονοκλαστικό του ύφος όσο και ή ιδιόρρυθμη γλώσσα πού χρησιμοποίησε στα έργα του,προκάλεσε αίσθηση για την εποχή εκείνη. (wikipedia)
Αυτοσυστηνόταν, με το προσωπικό ύφος που τον χαρακτήριζε, ως: “… συνταξιούχος τελωνειακός, διασαφιστής και τάχα λογοτέχνης αλλά και ανάξιος απόγονος ορεσίβιων προγόνων αναφερόμενος στην καταγωγή του από την Φωκίδα”
Ο μπαρμπα-Γιάννης Σκαρίμπας, όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, έζησε όλη του τη ζωή στη Χαλκίδα και ταξίδεψε ελάχιστα.
--------------------------------------
Επιμ: Δ. Ντζαδήμα // www.fractalart.gr
Τέλος η Παγκοσμοιοποίηση?
Τέλος η Παγκοσμοιοποίηση.
Αναδύεται η κοινωνία των Εθνών.
Εύγε Ντόναλντ Τραμπ.
Σήμερα στο Νταβός "κηδεύτηκε" η παγκοσμιοποίηση.
Η σημερινή τοποθέτηση του Χάουαρντ Λάτνικ του Αμερικανού υπουργού Εμπορίου στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός δεν ήταν απλώς μια προκλητική ομιλία. Ήταν μια ιδεολογική ρήξη με το κυρίαρχο αφήγημα των τελευταίων δεκαετιών. Μπροστά στις οικονομικές και πολιτικές ελίτ που οικοδόμησαν το δόγμα της παγκοσμιοποίησης, ειπώθηκε κάτι που θεωρείται σχεδόν απαγορευμένο: το κράτος-έθνος όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε, αλλά είναι ο μόνος αξιόπιστος φορέας κυριαρχίας, δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής.
Η παγκοσμιοποίηση, όπως εφαρμόστηκε, αποσύνδεσε την εξουσία από τους λαούς. Οι αποφάσεις μεταφέρθηκαν σε υπερεθνικά κέντρα, ενώ τα κράτη περιορίστηκαν στον ρόλο του διαχειριστή κανόνων που δεν όρισαν. Η παραγωγή εγκατέλειψε τις εθνικές οικονομίες, η βιομηχανία μεταφέρθηκε εκτός συνόρων και η εργασία υποτιμήθηκε στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας». Το αποτέλεσμα ήταν η αποδυνάμωση της κοινωνικής βάσης των κρατών και η διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου.
Ιδιαίτερα στην Ευρώπη, το πρόβλημα πήρε διαστάσεις στρατηγικής αυτοϋπονόμευσης. Στο όνομα αφηρημένων παγκόσμιων στόχων, τα κράτη εγκατέλειψαν τον έλεγχο της ενέργειας, της βιομηχανίας και της παραγωγής.
Η λεγόμενη «πράσινη μετάβαση» λειτούργησε όχι ως περιβαλλοντική πολιτική, αλλά ως εργαλείο αποεθνικοποίησης, περιορισμοί χωρίς εναλλακτική, δεσμεύσεις χωρίς κυριαρχία, ηθικά συνθήματα χωρίς υλική βάση. Όταν ένα κράτος δεν παράγει, δεν αποφασίζει· απλώς συμμορφώνεται.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, η εξάρτηση από την Κίνα δεν είναι ατύχημα, αλλά συνέπεια της εγκατάλειψης του κράτους-έθνους ως κεντρικού πυλώνα πολιτικής. Όταν τα σύνορα θεωρούνται αναχρονισμός, τότε η ισχύς περνά σε εκείνους που δεν τα απαρνήθηκαν ποτέ. Η κυριαρχία δεν καταργείται με διακηρύξεις· απλώς αλλάζει χέρια.
Το «Πρώτα το έθνος» δεν είναι σύνθημα απομόνωσης, αλλά θεμελιώδης αρχή δημοκρατίας. Μόνο το κράτος-έθνος μπορεί να λογοδοτεί άμεσα στους πολίτες του, να σχεδιάζει μακροπρόθεσμη βιομηχανική πολιτική και να προστατεύει τη συλλογική του υπόσταση. Οι λαοί δεν ψήφισαν ποτέ το Νταβός. Ψηφίζουν κυβερνήσεις.
Η ομιλία του Λάτνικ ενόχλησε ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, υπενθύμισε ότι η Ιστορία δεν τελείωσε και ότι τα έθνη δεν διαλύθηκαν σε «αγορές» και «δείκτες». Το πείραμα της παγκοσμιοποίησης, όπως επιβλήθηκε, απέτυχε. Και το μέλλον δεν ανήκει σε απρόσωπα φόρουμ, αλλά σε κράτη που τολμούν να ξαναπάρουν την ευθύνη της μοίρας τους.
Μιχάλης Χριστοδουλίδης
ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙΣ . Γ. Σεφέρης Μ. Τερζής Κ. Μακεδόνας
Σκορπάει σκυλόδοντα το φως, η άσφαλτος λιώνει
τα σπίτια με χαμηλωμένα βλέφαρα πονούν
κι οι μηχανές πριονίζουν σάρκες χωρίς αίμα
Και δε μας ακούς και δε μας βλέπεις
έξι μήνες φυλακωμένος σε δυο δρασκελιές κάμαρη
και σκούζω νύχτα μέρα απ’ τις πληγές μου.
Τούτο γινότανε στις δεκατρείς
τουτ’ νού του μήνα (Αύγουστος 1853)
Κι ο ανακριτής τονίζοντας τις γενικές πληθυντικές
έκανε την κατ’ οίκον έρευνα χωρίς ν’ αφήσει τίποτε˙
κατώγια, ταβάνια, κασέλες, εικόνες δικές σου (του Θεού)
κι ο άλλος κοντός κι αρχάριος
ρωτούσε επίμονα όλους μες στο σπίτι
ποιος ήταν ο καλόγηρος που χάρισε
του στρατηγού το κομπολόι
τόσο ασυνήθιστα μακρύ.
Κι ο μοίραρχος με τη στολή του, ο Πτολεμαίος
Πήρε το γέρο ανήμερα της Παναγιάς
Στο Μεντρεσέ που φυλακώνουν τους κακούργους.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
Κυριακή 20 Αυγούστου 1939
ΝΙΚΟΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ : ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΟΣΑ ΑΓΑΠΗΣΑ
Πρόσωπα · Ακολουθήστε 1 ώρ.
Κάποτε είχα μόνο ένα στόχο.
Να ζήσω. Να καταφέρω να ζήσω.
Ακούγεται τώρα παράξενο αυτό,
αλλά στα χρόνια τα δικά μας,
μες στην Κατοχή και τον Εμφύλιο,
ήταν ένα επίτευμα.
Στη ζωή μου έχω δει τόσες χαρές,
τόση αγάπη από τον κόσμο,
σαν να ήμουν
σπλάχνο από τα σπλάχνα τους,
σαν να ήμουν παιδί τους.
Ώρες-ώρες βούρκωνα.
Βουβαινόμουν. Δε μπορούσα να μιλήσω.
Έλεγα στον εαυτό μου:
''Να θυμάσαι, ότι αξιώθηκες εσύ,
ο γιος του κυρ-Παναγιώτη, του τσαγκάρη,
να δεις αγάπες και χαρές
που δεν τις έβαζε ο νους σου και
που δεν ξέρουμε αν τις άξιζες κιόλας.''
Αναρωτιόμουν
αν αξίζω αυτή την αγάπη
και προσπαθούσα με τον καιρό
να γίνομαι καλύτερος, πιο ταπεινός,
πιο καταδεκτικός, πιο αλληλέγγυος,
πιο έντιμος, πιο εντάξει.
Ένα με τον κόσμο. Ένα με αυτούς.
Δεν απέφευγα τους ανθρώπους.
Βρισκόμουν ανάμεσά τους.
Δίπλα τους.
Να τους νιώθω,
να τους καταλαβαίνω,
για να μπορώ και στα έργα μου
να μιλάω
για τους καημούς
και τα προβλήματά τους,
που ήταν και δικά μου παλιότερα.
Δεν ξεχνούσα
τον τσαγκάρη πατέρα μου.
Τη μητέρα μου στη φάμπρικα.
Τη μητριά μου παραδουλεύτρα.
Νίκος Ξανθόπουλος
Σαν σήμερα,
το 2023, έφυγε από τη ζωή.
.......................................................................
Απόσπασμα από το βιβλίο:
ΝΙΚΟΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΟΣΑ ΑΓΑΠΗΣΑ
Αναδαυλίζοντας εμφυλιακές μνήμες ...
Όταν το “δίκιο” συμμαχεί με τον φασισμό – Η επιλογή της Καρυστιανού για δικηγόρο της τον Στέλιο Σούρλα.
Είχαμε αρκετό καιρό να δεχθούμε -σαν ιστοσελίδα εννοώ- απειλές τις οποίες γνωρίζεται που τις γράφουμε... Κι αυτό έγινε τώρα γιατί προφανώς κάποιοι ενοχλήθηκαν από το άρθρο μας που τιτλοφορούσαμε: “Από τον καπετάνιο Σούρλα στα Τέμπη: Η οικογενειακή κληρονομιά ενός δοσίλογου και ο σύμβουλος της Καρυστιανού“. (εδώ...http://vathikokkino.gr/archives/193535)
Και η πλάκα είναι ότι δεν κάναμε καμιά αποκάλυψη. Το ότι ο δικηγόρος Στέλιος Σούρλας είναι στενός συνεργάτης της κ. Καρυστανού δεν είναι μυστικό αφού είναι νομικός της σύμβουλος και μ’ αυτή την ιδιότητά του εμφανίζεται στα ΜΜΕ.
Επίσης ότι ο νομικός Σ. Σούρλας έχει υπερασπιστεί δημόσια και κατά κόρο τον ένοπλο δωσιλογισμό και στην προκειμένη περίπτωση των συνονόματο του λήσταρχο, δολοφόνο και παρακρατικό Γρηγόρη Σούρλα είναι κάτι παγκοίνως γνωστό.
Και μάλιστα η υπεράσπιση του Γρηγόρη Σούρλα δεν περιορίζεται σε αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα του για τα οποία θα μιλήσουμε παρακάτω. Όπως καταγράφει η Μηχανή του Χρόνου, στη Θεσσαλική εφημερίδα «Ελευθερία» δημοσιεύτηκε επιστολή–απάντηση του δικηγόρου Στυλιανού Παν. Σούρλα με τίτλο «Χάρις στον Σούρλα δεν έπεσε στα χέρια τους η Θεσσαλία», όπου ο συγγραφέας, συνεργάτης -για να μην ξεχνιόμαστε- της κ Καρυστιανού, αποδίδει στον λήσταρχο Σούρλα ρόλο «σωτήρα» της περιοχής από τους κομμουνιστές. Παράλληλα απορρίπτει τις κατηγορίες περί συνεργασίας με τους Γερμανούς και παρουσιάζει τη δράση των παραστρατιωτικών ομάδων του ως εθνική προσφορά.
Πρόκειται για κλασικό παράδειγμα εξωραϊσμού του ένοπλου αντικομμουνιστικού παρακράτους, που επιχειρεί να μετατρέψει τον δωσιλογισμό και τη μετεμφυλιακή βία σε “πατριωτικό αγώνα”.
Το αφήγημα αυτό δεν είναι καινούργιο. Είναι η γνωστή γραμμή που βαφτίζει τους κομμουνιστές «συμμορίτες», τη συνεργασία με κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς «εθνική άμυνα» και τον εμφύλιο αντικομμουνισμό «Εθνική Αντίσταση».
Θα τα πούμε παρακάτω αλλά ας μην χάσουμε τον πυρήνα της υπόθεσης.
Υπάρχουν στιγμές που μια πολιτική ή κοινωνική διεκδίκηση κρίνεται όχι μόνο από το αίτημά της, αλλά και από τους συμμάχους που επιλέγει. Και τότε τα πράγματα παύουν να είναι «ουδέτερα».
Η επιλογή της Μαρίας Καρυστιανού να συνεργάζεται στενά με τον δικηγόρο Στέλιο Σούρλα δεν είναι μια τυχαία λεπτομέρεια. Είναι βαριά πολιτική επιλογή. Γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν κρύβει τις απόψεις του. Τις διατυπώνει δημόσια, γραπτώς, χωρίς καμία αμφισημία.
Αρκεί να διαβάσει κανείς πώς παρουσιάζει τον Γρηγόρη Σούρλα – (εδώ...https://tinyurl.com/5yzdwm85) διαβόητο αρχηγό ένοπλης αντικομμουνιστικής συμμορίας της Κατοχής και του Εμφυλίου – για να καταλάβει με τι έχουμε να κάνουμε.
Ο Σούρλας, κατά τον συνεργάτη της Καρυστιανού, δεν ήταν απλώς «πατριώτης». Ήταν: «Ο ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ, ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ.
Ο ΣΟΥΡΛΑΣ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».
Ακολουθεί ένα κείμενο που δεν θα τολμούσε να υπογράψει ούτε το πιο σκληρό μετεμφυλιακό εγχειρίδιο: Ο δωσίλογος μετατρέπεται σε «ήρωα», η ένοπλη αντικομμουνιστική βία βαφτίζεται «Εθνική Αντίσταση», οι συνεργάτες του κράτους, της Χωροφυλακής, των ΜΑΔ και της Εθνοφυλακής παρουσιάζονται ως σωτήρες του λαού, και οι κομμουνιστές ως «συμμορίτες» που διέσπειραν τον τρόμο.
Δεν πρόκειται φυσικά για άγνοια. Πρόκειται για συνειδητή πολιτική θέση.
Όταν κάποιος γράφει ότι ο Σούρλας «βοήθησε την Πολιτοφυλακή, την Εθνοφυλακή, τα ΜΑΔ και τον Ελληνικό Στρατό στον αγώνα εναντίον της Κομμουνιστικής Ανταρσίας», δεν περιγράφει απλώς γεγονότα. Υπερασπίζεται το μετεμφυλιακό παρακράτος. Όταν μιλά για «λάσπη των κομμουνιστών» και «ανυπόστατες κατηγορίες», ακυρώνει συλλογικά τη μνήμη της Αντίστασης και των θυμάτων της αντικομμουνιστικής βίας.
Αυτό λέγεται ξεκάθαρα: ξέπλυμα ένοπλου δωσιλογισμού.
Και εδώ τίθεται το πολιτικό ερώτημα που δεν μπορεί να αποφευχθεί και η κυρία Καρυστιανού είναι υποχρεωμένη να απαντήσει:
Μπορεί κάποια δίκαια κοινωνικά αιτήματα που προβάλλει το εκκολαπτόμενο μόρφωμά της να εκπροσωπούνται από ανθρώπους που υμνούν τους δήμιους της Αντίστασης;
Μπορεί να ζητάς δικαιοσύνη, όταν συνεργάζεσαι με ιδεολογικούς απολογητές του φασισμού και του παρακράτους;
Η απάντηση δεν αφορά το παρελθόν. Αφορά το παρόν.
Γιατί ο φασισμός δεν επιστρέφει πάντα με στολές. Επιστρέφει συχνά με κοστούμια, νομικούς τίτλους και «εθνικά αφηγήματα».
Και όποιος επιλέγει τέτοιους συνοδοιπόρους, αναλαμβάνει ακέραια την πολιτική ευθύνη.
Υστερόγραφα
1. Επειδή δεν θέλουμε να αφήσουμε τίποτα αναπάντητο στο χυδαιολόγημα του Σούρλα. (εδώ...https://tinyurl.com/5yzdwm85)
Ο Γρηγόρης Σούρλας δεν υπήρξε ποτέ οργανομένο μέλος του ΕΛΑΣ, δεν εντάχθηκε σε καμία ελασίτικη μονάδα, και δεν είχε καμία οργανική σχέση με το ΕΑΜικό κίνημα. Η αόριστη αναφορά σε μια δήθεν «πρώιμη παρουσία» το 1941–42, χωρίς ημερομηνίες, χωρίς μονάδες και χωρίς τεκμήρια, είναι κλασική τεχνική ιστορικής λαθροθηρίας: χρησιμοποιείται για να κατασκευαστεί μια ψευδοπατριωτική αφετηρία, ώστε να εξαγνιστεί εκ των υστέρων η ένοπλη αντικομμουνιστική βία που ακολούθησε.
Αν αφαιρεθεί αυτό το ψέμα, καταρρέει ολόκληρο το αφήγημα. Και μένει η πραγματικότητα: συνεργασία με Πολιτοφυλακή, Εθνοφυλακή, ΜΑΔ, Χωροφυλακή και στρατό στον «αγώνα κατά της Κομμουνιστικής Ανταρσίας». Δηλαδή, ανοιχτή στράτευση στο μετεμφυλιακό παρακράτος, που εξαπέλυσε φοβερούς διωγμούς στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης.
Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες ιστοριογραφικού ενδιαφέροντος. Είναι σαφείς πολιτικές τοποθετήσεις στο παρόν. Όταν κάποιος υπερασπίζεται και εξωραΐζει αυτή την παράδοση, δεν αποκαθιστά την Ιστορία· παίρνει θέση υπέρ του φασισμού και του αντικομμουνιστικού κράτους βίας.
2. Στο ίδιο ιδεολογικό πλαίσιο εντάσσεται και η εικόνα που έχει επιλέξει ο Στέλιος Σούρλας για το προφίλ του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έχουμε αναρτήσει παραπάνω: παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία ένοπλου άνδρα, σε στημένη πολεμική πόζα, με οπλισμό και φυσιγγιοθήκες, παραπέμποντας ευθέως σε παραστρατιωτικό-παρακρατικό της δεκαετίας του ’40.
Δεν πρόκειται για αθώα επιλογή. Σε ελληνικό ιστορικό πλαίσιο, τέτοιες εικόνες χρησιμοποιούνται διαχρονικά για να νομιμοποιήσουν τη βία του παρακράτους και να παρουσιαστεί η ένοπλη αντικομμουνιστική δράση ως «πατριωτικό καθήκον». Όταν μάλιστα συνδυάζονται με κείμενα που ξεπλένουν δωσίλογους και παραστρατιωτικούς, τότε η σημειολογία γίνεται απολύτως σαφής.
Διαβάστε αναλυτικά περισσότερα στο σύνδεσμο εδώ...
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ
-
-
-
-
-
Max Horkheimer | Η εξέγερση της φύσης - Shades magazine Ακολουθήστε ημ. *Max Horkheimer | Η εξέγερση της φύσης* ( απόσπασμα από το βιβλίο «Η Έκλειψη του Λόγου») Το παρακάτω απόσπασμα (σελ 115...Πριν από 2 εβδομάδες
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη: Γενεύη 2: Η Ελλάδα πρέπει να συμμετάσχει πιο ενεργά - *Γενεύη 2: Η Ελλάδα πρέπει να συμμετάσχει πιο ενεργά*Πριν από 11 χρόνια
-
Νίκου Καλογερόπουλου: Και ούτω «επληρώθη το υπό του Προφήτου λεχθέν»: - *«Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ η Ελλάδα να γίνει Μεγάλη Δύναμη»!*
Πριν από 12 χρόνια -
-
ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)
