Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2026

Jeffrey Sachs BLOWS UP Over Greenland Letter, Gaza Board Of Peace

Μαγκικα στον Υπεροχο Παλιο Ελληνικο Κινηματογραφο χ ν κουβελης c n couv...

Α.Αποστόλου:Το παγκόσμιο, ευρωπαϊκό,εγχώριο σκηνικό στη περιδίνηση ισχύο...


''Απέχουμε έτη φωτός από οποιαδήποτε δυτική χώρα.''

Ο καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, Απόστολος Αποστόλου, σε μια συζήτηση για την μεγάλη παγκόσμια εικόνα όπου η επιβολή της ισχύος είναι ο πρωταγωνιστής, στις εξελίξεις στον ευρωπαϊκό χώρο και την εσωτερική εικόνα της Ελλάδας, την ώρα που η τραγωδία στην Ισπανία καθρεπτίζει το μέγεθος της συγκάλυψης στην τραγωδία των Τεμπών, πως το σύστημα σφυροκοπά ένα πρόσωπο που στα δικά του λάθη , επιχειρεί να κρύψει όλες τις πολιτικές του σε βάρος της κοινωνίας. Ο Απόστολος Αποστόλου, μιλάει για το πώς τα Συμφέροντα ισχύος και εξουσιών, διαμορφώνουν τα πεδία της παγκόσμιας αλλά και εγχώριας σκηνής. Αναλύει διεξοδικά, πως οι εξουσίες και οι σχέσεις δύναμης διαγράφουν λανθάνουσα πορεία, την ώρα που οι κοινωνίες με τον καταιγισμό γεγονότων, τον πληθωρισμό της πληροφορίας και την συστηματική λειτουργία των τρολς στη δημόσια συζήτηση, αδυνατούν να αντιληφθούν την ουσία , αδρανοποιούνται και δεν αντιδρούν.

Μ. Κοττάκης: Η Καρυστιανού τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα, πήγε κόντρα στο ρ...


Πώς το πολιτικό σύστημα ενημερώνει το λαό για την επιβίωση της χώρας: Αφασία, αδιαφορία, εφησυχασμός, αταραξία. Μόλις πάει αυτό να τεθεί (έστω και άστοχα και μερικώς) αρχίζει η διαστρέβλωση και η μετάθεσή του. 'Ομως το πρόβλημα είναι εδώ: Ο δημοσιογράφος Μ. Κοττάκης (των πανεπιστημιακών μας «εις σιωπήν και ύπνον ευρισκομένων») λέει: ''Το 1986, όταν υιοθετήθηκαν οι αμβλώσεις, η Ελλάδα είχε πληθυσμό 9,8 εκατομμυρίων Ελλήνων και 34 χιλιάδων μεταναστών. Και σήμερα (χωρίς αυτό να οφείλεται αποκλειστικά στις αμβλώσεις) έχουμε πληθυσμό 8.4 εκατομμυρίων Ελλήνων και 1.7 εκατομμύρίων μεταναστών''. Καλό ξημέρωμα!

Γ. Εγκολφόπουλος: Στρατιωτικά έχει δίκιο ο Τραμπ για τη Γροιλανδία - Η Ε...

Κλιμακώνεται η ένταση ανάμεσα σε Τραμπ και Στάρμερ – «Πράξη μεγάλης ηλιθ...

Μανώλη Κοττάκη: Δύσις Εφ. ΕΣΤΙΑ 21Ιαν2026

 


James Webb

 


LEDA 2046648

The latest image from James Webb Telescope released on Jan 31, 2023 shows a spiral galaxy Named LEDA 2046648, it is situated a little over a billion light-years from Earth, in the constellation Hercules. Visit here [1] to read more.

Ρήγας Βελεστινλής

 


Κωνσταντίνα Τσιαντή 10 ώρ.  

...Πως γίνεται της ιστορίας το μίσος
τις ανθρώπινες ψυχές να διεγείρει
για γεγονότα που ο χρόνος τα προσπέρασε
όχι όμως και η ανθρώπινη μνησικακία...
Αρνούμαι αυτή την μνήμη
που εξουσίες δόλιες την συντηρούν
για να μολύνουν τις ψυχές
σαν γίνουν μοίρα ζοφερή του μέλλοντος μας.......

(Βελεστίνο Μαγνησίας, 1757 - Βελιγράδι, 24 Ιουνίου 1798) 

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026

Μαρία Ευθυμίου: Έχουμε εμφύλιο στην Ελλάδα από το 1915 μέχρι σήμερα (Βίντεο)

 


ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης ·   Ακολουθήστε  2 ημ.   

ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
Λέγεται -και το έχουν καταγράψει άνθρωποι που το έζησαν από κοντά - πως μια μέρα του Γενάρη, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Αθανασίου, ο Άρης Βελουχιώτης βρέθηκε κοντά σε χωριό της Ρούμελης. Οι καμπάνες χτυπούσαν από νωρίς. Όχι για κάποιο συναγερμό ή για κάποιο πένθος. Οι καμπάνες χτυπούσαν την Γιορτή.
Ο Άρης ρώτησε γιατί. Του είπαν.
Και τότε, απλά, χωρίς δηλώσεις, χωρίς ειρωνεία, χωρίς πολιτικό υπολογισμό, είπε πως ήθελε να πάει στην εκκλησία.
Πήγε. Στάθηκε όρθιος. Παρακολούθησε τη λειτουργία μέχρι το τέλος. Πήρε αντίδωρο. Όχι για να δείξει κάτι. Όχι για να “συμβολίσει”. Αλλά γιατί καταλάβαινε ότι η πίστη του λαού δεν είναι ιδεολογικό λάθος προς διόρθωση, αλλά βίωμα προς σεβασμό.
Ο Βελουχιώτης δεν ήταν θρησκευόμενος με την τυπική έννοια. Ήταν κομμουνιστής, αντάρτης, επαναστάτης. Και όμως, δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να χλευάσει αυτό που κρατούσε όρθιο τον κόσμο γύρω του. Δεν ένιωσε ανώτερος επειδή είχε άλλη κοσμοθεωρία. Ήξερε πως ένας λαός δεν ζει μόνο με διανοητικές κατασκευές ή διακηρύξεις, ακόμη κι αν έχει όπλα. Ζει με μνήμη, τελετουργία, πίστη, νόημα.
Και αυτό δεν το αντιμετώπισε ως «συντηρητισμό», ούτε ως «σκοταδισμό». Το αντιμετώπισε ως κομμάτι της αξιοπρέπειας των ανθρώπων που πολεμούσαν, πεινούσαν, έκρυβαν αντάρτες και έθαβαν νεκρούς.
Στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες η πίστη του λαού έγινε συχνά αντικείμενο λοιδορίας. Όχι μόνο από μια αυτάρεσκη ελίτ που αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτική», αλλά και από έναν κυνισμό που θεωρεί κάθε πνευματική ανάγκη αδυναμία. Λες και η υπαρξιακή αγωνία απαντήθηκε ποτέ με διανοητικά καταφύγια.
Ο πιστός παρουσιάζεται ως αφελής. Η παράδοση ως βάρος. Η εκκλησία -συλλήβδην-ως κάτι προς εξάλειψη και η λαϊκή θρησκευτικότητα ως ταυτόσημη με τον εθνικισμό.
Και όμως, εκείνος που πολεμούσε στα βουνά, με το όπλο στο χέρι και τον θάνατο δίπλα του, είχε τη στοιχειώδη σοφία να καταλάβει ότι δεν απελευθερώνεις έναν λαό περιφρονώντας τον. Δεν τον χειραφετείς χλευάζοντας ό,τι τον παρηγορεί. Δεν του ζητάς να σταθεί όρθιος, αν πρώτα του έχεις αφαιρέσει το νόημα.
Εκείνη τη μέρα, ο Άρης δεν πήγε απλώς σε έναν ναό. Μετείχε στην Εκκλησία του Λαού, όχι ως πιστός με τη στενή θεολογική έννοια, αλλά ως άνθρωπος που αναγνώριζε το κοινό βίωμα. Στάθηκε ανάμεσα στους χωρικούς, όχι μπροστά τους. Δεν τους δίδαξε. Δεν τους διόρθωσε. Συμμετείχε. Γιατί ήξερε πως η εκκλησία, πριν γίνει θεσμός, είναι σύναξη.
Είναι η στιγμή που ένας λαός αναγνωρίζει τον εαυτό του ως κοινότητα, μοιράζεται τον πόνο, την ελπίδα, την αντοχή. Και σε αυτή την «εκκλησία» -την κοινωνία του λαού- ο Άρης δεν ένιωσε ούτε ξένος, ούτε ντροπή. Ένιωσε συνοδοιπόρος.
Ο σεβασμός στην πίστη του λαού δεν είναι οπισθοδρόμηση.
Είναι ένδειξη τόσο πολιτικής όσο και ανθρώπινης ωριμότητας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο επίκαιρο μάθημα αυτής ημέρας, της γιορτής του Αγίου Αθανασίου.
Η πραγματική πρόοδος δεν ξεκινά από την περιφρόνηση, αλλά από την κατανόηση. Και ότι εκείνοι που κάποτε τόλμησαν να αλλάξουν τον κόσμο, ήξεραν πρώτα να σέβονται τον άνθρωπο.
Ιδιαίτερα όταν προσεύχονταν.

Σήμερα ανακοινώθηκε και η συμμετοχή του Νομπελίστα Λογοτεχνίας 2025 Λάσλο Κρασναχορκάι στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας.

 




Αντίφωνο Κωστής Παπαϊωάννου

 
Ακολουθήστε

Να πούμε τα καλά μας νέα με καμάρι!
Σήμερα ανακοινώθηκε και η συμμετοχή του Νομπελίστα Λογοτεχνίας 2025 Λάσλο Κρασναχορκάι στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας.
Ο σπουδαίος συγγραφέας θα συμμετάσχει σε δημόσιες συζητήσεις και book signing, σε ανοιχτό διάλογο με ανθρώπους των γραμμάτων και αναγνώστες.
Ετοιμάζουμε λοιπόν φέτος ένα ιστορικό ξεκίνημα, την πρεμιέρα του νέου θεσμού που φιλοδοξεί να κάνει την πόλη έναν ακόμα σημαντικό σταθμό στον διεθνή λογοτεχνικό χάρτη. Θα έχουμε στην Τεχνόπολη
- ένα Νόμπελ (πραγματικό, όχι από τα άλλα τα... χαρισμένα)
- δύο Booker, Ντέιβιντ Σολόι (2025) και Πολ Λιντς (2023)
- πολλές ακόμα κορυφαίες διεθνείς και ελληνικές φωνές.

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)