Με το οριστικό «κλείδωμα» των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, η ΕΕ παίζε...

Μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων 13/12/25 | OPEN TV

Γιάνης Βαρουφάκης: «Η αρπαγή της Ευρώπης»

 

«Στη µάχη αυτή ηττώνται καθηµερινά οι δυνάµεις της λογικής και του ανθρωπισµού και θριαµβεύουν ο αυταρχισµός, η ανισότητα, µία µορφή δήθεν λιτότητας που υπονοµεύει την ίδια της τη λογική.

Ως αποτέλεσµα, οι φυγόκεντρες δυνάµεις που αποδοµούν την Ευρωπαϊκή Ένωση ενισχύονται – µε το Brexit να δίνει απλά πρόγευση του τι θα ακολουθήσει. Το αποτέλεσµα αυτής της τιτάνιας σύγκρουσης όχι µόνο θα κρίνει το µέλλον της ηπείρου µας, αλλά και θα αποδειχθεί κρίσιµο για την υφήλιο. Η νίκη του ορθολογισµού, της ελευθερίας, της δηµοκρατίας και του ανθρωπισµού στην Ευρώπη είναι, άλλη µια φορά, διακύβευµα για όλον τον κόσµο».

Πηγή: Νέο βιβλίο από τον Γιάνη Βαρουφάκη: Αφηγείται την ιστορία της Ευρωζώνης | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/.../neo-vivlio-apo-ton-giani... ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ- ΚΕΙΜΕΝΑ. https://diastixo.gr/.../meletesdo.../8085-arpagh-ths-eurwphs

 Θανάσης Αντωνίου

 

 Δημοσιεύτηκε 16 Οκτωβρίου 2017

«Μόλις αρχίσει η καταιγίδα, ο τραπεζίτης συμπεριφέρεται σαν καπετάνιος του γλυκού νερού. Όχι μόνο εγκαταλείπει το πλοίο αλλά και, στη βιασύνη του να μπει στη σωστική λέμβο πριν από τους υπολοίπους, τη βουλιάζει καταστρέφοντας το μόνο μέσο που μπορεί να τον μεταφέρει στην ασφάλεια της στεριάς». Αυτή ήταν η άποψη του Τζον Μέιναρντ Κέινς, καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έτσι όπως την είχε διατυπώσει σε άρθρο του, το 1932, στο περιοδικό Atlantic Monthly· το χρηματιστηριακό κραχ των ΗΠΑ του 1929 ήταν πολύ νωπό στη μνήμη του θρυλικού οικονομολόγου.

Οκτώ δεκαετίες μετά, ο Γιάνης Βαρουφάκης θεωρεί πως οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες, και πολύ περισσότερο οι πολιτικοί πάτρωνές τους, δεν διδάχτηκαν τίποτα ούτε από εκείνη την εμπειρία, αλλά ούτε από την εμπειρία της φούσκας των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ του 2007-8. Και απορεί για το γεγονός ότι οι λαοί της Ευρώπης κατέληξαν να διχάζονται εξαιτίας ενός… κοινού νομίσματος.

Ο Μινώταυρος και η Ευρώπη

Το βιβλίο Η αρπαγή της Ευρώπης άρχισε να γράφεται το 2012, όταν ο μετέπειτα υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας μετακόμισε στο Όστιν του Τέξας για να διδάξει στο εκεί πανεπιστήμιο. Στόχος ήταν η ολοκλήρωσή του την άνοιξη του 2015, τα γεγονότα που μεσολάβησαν όμως –πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά, προκήρυξη εκλογών και υπουργοποίηση του Γ. Βαρουφάκη– έστειλαν τα χειρόγραφα στο συρτάρι.

Για την Ε.Ε., για παράδειγμα, η θέση του είναι συγκεκριμένη: πρόκειται για τη μετεξέλιξη ενός καρτέλ (η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα), μόρφωμα το οποίο σε αντίθεση με άλλα ομοσπονδιακά σχήματα (π.χ. ΗΠΑ), δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει όργανα που εξομαλύνουν τις ταξικές και κοινωνικές συγκρούσεις.

Από εκεί βγήκαν και πάλι το καλοκαίρι του 2015 μετά την παραίτησή του – για την ακρίβεια την αποπομπή του από την κυβέρνηση. Αξίζει να σημειώσουμε ότι το βιβλίο δεν περιέχει παρά ελάχιστες γαργαλιστικές (ή ανατριχιαστικές, όπως το πάρει κανείς…) λεπτομέρειες από την περίοδο των διαπραγματεύσεων· ο συγγραφέας υπόσχεται όμως ότι αυτό θα είναι το περιεχόμενο ενός άλλου βιβλίου…

Το συγκεκριμένο έργο αποτελεί συνέχεια του βιβλίου Παγκόσμιος Μινώταυρος (εκδόσεις Λιβάνη, 2012), στο οποίο ο Γ. Βαρουφάκης ασχολήθηκε με την αμερικανική κρίση. Εδώ μελετάει το πέρασμα της κρίσης στην Ευρώπη, αλλά για να εξηγήσει το πώς φτάσαμε στην κατίσχυση της πλεονασματικής γερμανικής οικονομίας, επί των ελλειμματικών οικονομιών του Νότου και την εφαρμογή προγραμμάτων δημοσιονομικής πειθαρχίας (που αποτυγχάνουν αλλά συνεχίζονται αδιάκοπα), ξεκινάει από τη συμφωνία του Μπρέτον Γουντς (1944), την οποία θεωρεί επέκταση του (αγαπημένου του) New Deal σε όλο τον κόσμο. Η διάλυση της συγκεκριμένης συμφωνίας το 1971, όταν οι Αμερικανοί διέκοψαν την προστασία που παρείχε το δολάριο στα ευρωπαϊκά νομίσματα, είναι για τον συγγραφέα η απαρχή της κρίσης που βιώνουμε σήμερα.

Στο βιβλίο ο αναγνώστης θα συναντήσει τις γνωστές απόψεις του πανεπιστημιακού καθηγητή για ορισμένα από τα θεμελιώδη ζητήματα που μας απασχολούν όλους, τεκμηριωμένες με επάρκεια και διατυπωμένες με σαφήνεια.

Hotel Europe

Για την Ε.Ε., για παράδειγμα, η θέση του είναι συγκεκριμένη: πρόκειται για τη μετεξέλιξη ενός καρτέλ (η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα), μόρφωμα το οποίο σε αντίθεση με άλλα ομοσπονδιακά σχήματα (π.χ. ΗΠΑ), δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει όργανα που εξομαλύνουν τις ταξικές και κοινωνικές συγκρούσεις. Μάλιστα, ένα μεγάλο κεφάλαιο του βιβλίου είναι αφιερωμένο στην Αγγλία και τον τρόπο με τον οποίο αυτή πολιτεύτηκε τις τελευταίες δεκαετίες –ξεπερνώντας δυνατές κρίσεις– με κύριο όπλο της τη (σχετική) ανεξαρτησία της από τις Βρυξέλλες.

Η ρήξη και η έξοδος προϋποθέτουν τη δημιουργία νέου νομίσματος το οποίο για να έχει την οποιαδήποτε τύχη πρέπει να προετοιμαστεί έγκαιρα – έναν χρόνο πριν το λιγότερο, σύμφωνα με τον συγγραφέα. Η ανακοίνωσή του όμως οδηγεί ταυτόχρονα σε υποτίμησή του. Έτσι, η ανακοίνωση της δημιουργίας του, η γενέθλια πράξη του, δηλαδή, είναι ταυτόχρονα και η… κηδεία του.

Για το χρέος των χωρών του Νότου –της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης– παραμένει πιστός στη θέση του για ουσιαστική διαγραφή μεγάλου μέρους του προκειμένου να κινητοποιηθούν όσες υγιείς οικονομικές δυνάμεις έχουν απομείνει.

Για την Ευρωζώνη ο Βαρουφάκης έχει κοινή άποψη με ένα μεγάλο κομμάτι της ευρωπαϊκής κοινωνίας που με κόπο τα κυρίαρχα αστικά media προσπαθούν να χαρακτηρίσουν ως «ευρωσκεπτικιστές»: η είσοδος στο ευρώ προϋποθέτει για κάθε χώρα την καταστροφή του εθνικού νομίσματός της το οποίο δεν μπορεί να ανασυσταθεί.

Έτσι, η ρήξη και η έξοδος προϋποθέτουν τη δημιουργία νέου νομίσματος το οποίο για να έχει την οποιαδήποτε τύχη πρέπει να προετοιμαστεί έγκαιρα – έναν χρόνο πριν το λιγότερο, σύμφωνα με τον συγγραφέα. Η ανακοίνωσή του όμως οδηγεί ταυτόχρονα σε υποτίμησή του. Έτσι, η ανακοίνωση της δημιουργίας του, η γενέθλια πράξη του, δηλαδή, είναι ταυτόχρονα και η… κηδεία του. Μια άποψη που κατά τον Βαρουφάκη θυμίζει τους στίχους του «Hotel California» των Eagles: «Μπορείς να κάνεις τσεκ άουτ όποτε θέλεις, αλλά ποτέ δεν μπορείς να φύγεις».

Όσο για το πώς θα έπρεπε να κινηθεί η ελληνική κυβέρνηση το 2015, ο Γ. Βαρουφάκης θεωρεί ότι υπήρχαν μόνο τρεις λύσεις: η πλήρης παράδοση στους δανειστές (λύση που επιλέχθηκε), η πλήρης ρήξη (που δεν διανοήθηκε ποτέ η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ) και «μια εκστρατεία ανυπακοής στα διατάγματα των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης, εντός της Ευρωζώνης, προκειμένου να εξαναγκαστεί η επίσημη Ευρώπη είτε να αναθεωρήσει την αρχιτεκτονική του νομίσματός της είτε να παραβιάσει τους δικούς της νόμους εκδιώκοντας βίαια από την Ευρωζώνη ένα κράτος μέλος». Ο ίδιος, φυσικά, ήταν με την τρίτη επιλογή, η οποία όμως απορρίφθηκε από την «αριστερή» κυβέρνηση των «Θα σκίσω τα μνημόνια» και «Γκόου μπακ μαντάμ Μέρκελ».

 

Η αρπαγή της Ευρώπης

Οι ρίζες της καταστροφικής διαχείρισης μιας αναπόφευκτης κρίσης

Γιάνης Βαρουφάκης

Μετάφραση: Ελένη Αστερίου

Πατάκη

474 σελ.

ISBN 978-960-16-6743-0

Τιμή: €17,90

Ο Θανάσης Αντωνίου είναι δημοσιογράφος.

Griefbots and deathbots, ΕΡΤ

ΑΣΕΛΗΝΗ ΝΥΧΤΑ Στίχοι-Μουσική Κώστας Τσιαντής

οινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

https://www.google.com/search...

Τάκης Κτενας: Χριστούγεννα μιάς άλλης εποχής (Αναδημοσίευση)

 

Χριστούγεννα μιάς άλλης εποχής, αγνής. Μιας εποχής με ήθος. Με αγάπη. Όπου οι άνθρωποι νοιαζόντουσαν. Οι άνθρωποι αγαπιόντουσαν και τέτοιες μέρες γιορτινές, καλούσαν ο ένας τον άλλον στο σπίτι τους να γιορτάσουν όλοι μαζί. Να φάνε. Να συνευρεθούν. Να κάτσουν στο γιορτινό τραπέζι, τραπέζι στρωμένο όπως και οι ζωές τους τότε...

Δεν έλειπε κανείς. Φτώχεια, μα φτώχεια με αγάπη και γέλιο και ο αέρας μύριζε καμένο ξύλο από την σόμπα που σιγοέκαιγε. Έκαιγε ξύλα, αλλά έκαιγε και αμαρτίες. Η νοικοκυρά έβγαζε το ψητό του φούρνου και το πρόσφερε μαζί με την αγάπη της, όπως πρόσφερε και την ίδια της την ζωή.

Πλησίαζαν Χριστούγεννα θυμάμαι. Τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες έδιναν και έπαιρναν. Ήταν είδη πολυτελείας, προσφέρονταν αυστηρά στους καλεσμένους και μόνον στους επισκέπτες. Εμείς τα μυρίζαμε από μακριά, παίρναμε την μυρωδιά τους μαζί με την μαγεία τους. Την μαγεία των Χριστουγέννων!

Αυτές τις μέρες πριν την πρωτοχρονιά, έπρεπε να ήμασταν καλά παιδιά για να πάρουμε το δώρο μας από τον Άγιο Βασίλη. Όλος ο προηγούμενος χρόνος και ότι ζαβολιές είχαμε κάνει,-και είχαμε κάνει πολλές-,ξεχνιόταν μπροστά στην αγάπη τους για εμάς. Ότι και νάχαμε κάνει εμείς τα παιδιά, για τον Άγιο Βασίλη ήμασταν καλά παιδιά. Πάντα μας έφερνε δώρα. Ποτέ δεν μας ξεχνούσε. Αυτός ο Άγιος Βασίλης ποτέ δεν μάθαινε τα κακά από τους αγαπημένους μας γονείς, μόνο τα καλά. Μόνο τα καλά έφταναν στα αυτιά του. Περίεργο πράγμα βρε παιδάκι μου...

Και πάντα μας έφερνε ότι θέλαμε, ότι ζητούσαμε. Έτσι περιμέναμε τις γιορτές σαν να ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Μήπως ήταν όμως τελικά? Μήπως οι γιορτές αυτές ήταν το πιο σημαντικό πράγμα και εμείς το ξεχάσαμε? Όπως και τον εαυτό μας χάσαμε, αλλά και τόσα άλλα ωραία πράγματα μαζί. Από μια άλλη, ξεχασμένη εποχή...

Μετά, οι γονείς μας μας έβαζαν για ύπνο και αυτοί έβγαιναν. Έβγαιναν έξω. Πότε θα μεγαλώσουμε να βγαίνουμε κι εμείς?Αναρωτιόμασταν. Πότε θα μεγαλώσουμε να τους μοιάσουμε?

Και να που μεγαλώσαμε. Αλλά δεν τους μοιάσαμε. Απεναντίας, τους ξεχάσαμε και μαζί με αυτούς ξεχάσαμε όλη αυτή την εποχή. Την μακρινή μας καταγωγή. Την γιαγιά και τον παππού, που μας κρατάγανε συντροφιά για να βγούνε έξοδο η μαμά κι ο μπαμπάς. Μας λέγανε παραμύθια, με το χάδι τους να μας χαδεύει τα μαλλιά και να μας κοιμίζει γλυκά. Τόσο όμορφα όλα, Θεέ μου τόσο μαγικά!

Τα όνειρα δεν τα χρειαζόμασταν τότε, όπως τώρα. Ήταν η ζωή μας ένα όνειρο! Και μέσα στο όνειρο αυτό δεν χωράγανε εφιάλτες, δεν αφήνανε ο παππούς και η γιαγιά να μπούνε. Αυτοί ήταν οι θεματοφύλακες των ονείρων μας και η μαμά ονειροπαγίδα. Έτσι περιμέναμε τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Με όνειρα! Με αγάπη! Με ευλάβεια! Με δέος! Και έτσι ο Άγιος Βασίλης μας έφερνε ότι θέλαμε. Ναι, ότι θέλαμε. Αυτό θα κάνω και τώρα λοιπόν, θα ζητήσω δώρο από τον Άγιο. Μήπως και μ' ακούσει πάλι...

Άγιε μου Βασίλη, Άγιε εσύ των παιδικών μας χρόνων και των ονείρων μας. Άγιε εσύ που κάθε χρόνο έρχεσαι και ποτέ δεν μας ξεχνάς. Ξέρω, ότι να φέρεις πίσω όλα αυτά τα χρόνια δεν γίνεται. Μια ολόκληρη εποχή, πως να την φέρεις πίσω? Γίνεται όμως να φέρεις την μαμά και τον μπαμπά? Για λίγο μόνο. Μόνο για λίγο, ίσα να τους δω. Να ντύνονται, να στολίζονται, να παρφουμαρίζονται. Να μυρίσει το μυαλό μου άρωμα λεμόνι, κολόνια Μυρτώ και φτηνή άφτερ σέιβ σαν κι αυτή που έβαζε ο μπαμπάς. Να ανθίσουν οι μνήμες μου από αυτούς. Να τους δω να ετοιμάζονται να βγούν, όμορφοι και οι δυο και αγαπημένοι!

Και ας φύγουν μετά, ας βγουν από το όνειρό μου. Αγκαζέ όπως παλιά, οι δυο τους αγκαλιά και το δάκρυ μου που τώρα κυλά, ας τους ακολουθήσει εκεί. Άς γίνει πουλί. Να πετάξει κοντά τους να πάει να τους βρει. Για να τους πεί, -αφού εγώ δεν μπορώ-, πόσο πολύ τους αγαπώ! Πόσο πολύ μου λείπουν...

<<Άστρο φωτεινό, θάρθει γιορτινό, μήνυμα θα φέρει απ' τον ουρανό >> ακούγεται απ' το ραδιόφωνο.

Τάκης Κτενας.

ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ -ΑΝΑΠΤΥΞΗ: Νέες θέσεις εργασίας στο AI Wonderlab

Για να κάνετε αίτηση για τις νέες θέσεις εργασίας στο AI Wonderlab 

Ολόκληρο το κείμενο της Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής

Ολόκληρο το κείμενο της Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής 

Γιώργος Αϋφαντής: Θεσμική κρίση, ΗΠΑ–Ευρώπη και τα αδιέξοδα της ελληνική...

«Μπλέκουν την Ελλάδα σε μεγάλες περιπέτειες οι Ευρωπαίοι φίλοι μας»-Χρήστος Καπούτσης

«Η Ελλάδα χωρίς λόγο αναλαμβάνει πολύ μεγάλο εθνικό ρίσκο. Μπαίνει σε περιπέτειες στρατηγικού χαρακτήρα, την ώρα που η Ευρώπη θέλει να κάνει πόλεμο για να μη διαλυθεί». Ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Χρήστος Καπούτσης σχολιάζει την δραματική για άλλη μια φορά επικαιρότητα της εβδομάδας που τελειώνει. Οι εξελίξεις στην Ουκρανία ,η εμμονή της Ευρώπης να μας πάει σε πόλεμο και η πειθήνια στάση της ελληνικής κυβέρνησης προκαλούν κινδύνους για τη χώρα η οποία εξοπλίζεται με βαρύ οικονομικό κόστος, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο ότι θωρακίζεται έναντι της τουρκικής απειλής. Μάλλον άλλος είναι ο εχθρός που μας έχουν επιβάλει…

Στην εσωτερική επικαιρότητα επικρατεί «το αίσχος του μέγα σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ» , η απαξίωση των αγροτών , η δομική διαφθορά της χώρας που αποκαλύπτεται κάθε μέρα ,αλλά και ο εξευτελισμός των θεσμών. Όσα συνέβησαν στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής που διερευνά το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ντροπιαστικά . Η προσπάθεια της κυβέρνησης για κουκούλωμα και για προστασία προσώπων που έχουν εμπλοκή στο σκάνδαλο όπως ο Φραπές είναι εξόφθαλμη.

Όπως επισημαίνει ο Χρήστος Καπούτσης η ατιμωρησία, η αδιαφάνεια, η υποβάθμιση του Κοινοβουλίου, μετατρέπουν την ανάγκη για λογοδοσία σε εθνικό καθήκον.

Δημήτρης Βίκτωρ.

 ΤΑ ΤΥΠΙΚΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Υπάρχει ένα είδος λόγου που μοιάζει με φθαρμένο νόμισμα: περνά από στόμα σε στόμα, αναγνωρίζεται εύκολα, αλλά έχει χάσει το βάρος του. Το «εύγε» και το «συγχαρητήρια» δεν είναι κακές λέξεις· είναι όμως λέξεις που συχνά καταντούν καθαρή συνήθεια, τελετουργία κοινωνικής ευπρέπειας, ένα «πρέπει» που δεν μαρτυρά τίποτα για τον εσωτερικό άνθρωπο.

Άλλο πράγμα η αλήθεια και άλλο η εντύπωση. Άλλο η πράξη και άλλο η επίδειξη της πράξης. Και, κυρίως, άλλο ό,τι εξαρτάται από εμάς κι άλλο ό,τι όχι. Εξαρτάται από εμάς να είμαστε δίκαιοι στον λόγο μας. Να μην αφήνουμε τον φθόνο να ντύνεται αξιοπρέπεια. Να μη μοιράζουμε «συγχαρητήρια» όπως μοιράζουμε χειραψίες: μηχανικά, άνευ ψυχής, άνευ γενναιοδωρίας. Αν ο άλλος πέτυχε κάτι μεγάλο, η δική μας αρετή δοκιμάζεται στο αν μπορούμε να το αναγνωρίσουμε καθαρά, χωρίς αστερίσκους και χωρίς αντάλλαγμα.

Στο δημόσιο πεδίο, αυτές οι λέξεις αποσυντίθενται πιο γρήγορα. Η πρόσφατη εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup δεν είναι απλώς ατομική διάκριση· είναι γεγονός με πολιτικό και συμβολικό βάρος για την Ελλάδα μέσα στην ευρωζώνη. Κι όμως, η στιγμή που θα έπρεπε να επιβάλει έναν λόγο ανώτερο από τον κομματικό χρόνο, συχνά γεννά το γνώριμο τυπικό χρέος. Ένα «συγχαρητήρια» χωρίς βλέμμα, μια «ευχή» με δόντια σφιγμένα, μια ψυχρή αδιαφορία που παριστάνει τη θεσμικότητα.

Ας το πούμε καθαρά: αυτά δεν είναι συγχαρητήρια. Είναι διαχειρισμένος φθόνος. Ένα πρωτόκολλο που φοριέται σαν κουστούμι πάνω από μια ψυχή που ιδρώνει από μικροψυχία. Λέει «μπράβο», αλλά εννοεί «μην το χαίρεσαι πολύ». Λέει «για την Ελλάδα», αλλά εννοεί «όχι για σένα». Και η μικροψυχία στην πολιτική είναι χειρότερη από την αγένεια, γιατί παρουσιάζεται ως «θεσμικότητα»: κάνει πως σέβεται, ενώ στην πράξη προσπαθεί να ακυρώσει.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή πολλοί πολιτικοί δεν λειτουργούν ως πρόσωπα αλλά ως ρόλοι. Είναι δεμένοι με τη γραμμή, με το στρατόπεδο, με την ανάγκη να μη «χαρίσουν πόντους». Η ιδεολογία —που θα έπρεπε να είναι εργαλείο κρίσης— γίνεται δεσμά που δένουν τη γλώσσα. Έτσι η πολιτική, αντί να είναι τέχνη του κοινού καλού, καταντά τεχνική διαχείρισης εντυπώσεων με λέξεις ζυγισμένες όχι για να πουν την αλήθεια, αλλά για να μη θυμώσουν οι «δικοί μας».

Ντροπή. Όχι ως φτηνός αφορισμός, αλλά ως διάγνωση: ντροπή είναι να μην μπορείς να αρθρώσεις έναν καθαρό έπαινο για κάτι που τιμά τη χώρα, επειδή φοβάσαι τι θα πουν οι φανατικοί του ακροατηρίου σου. Ντροπή είναι να χρησιμοποιείς το «εθνικό» ως σημαία μόνο όταν σε εξυπηρετεί, και όταν η επιτυχία δεν γράφει το όνομά σου να τη μειώνεις σε απλή είδηση που περνά.

Η ζωή μας και η εποχή μας χρειάζεται καθαρό λόγο: οι υποκριτές δεν είναι «ανώριμοι». Είναι επικίνδυνοι. Σπέρνουν την ιδέα ότι τίποτα δεν αξίζει πραγματικά, επειδή τίποτα δεν πρέπει να πιστωθεί στον αντίπαλο. Δηλητηριάζουν τον δημόσιο χώρο με μια μόνιμη μιζέρια: κάθε επιτυχία “επικοινωνία”, κάθε διάκριση “δημόσιες σχέσεις”, κάθε αναγνώριση “συμπαιγνία”. Κι έτσι, αντί να ανταγωνίζονται για το καλύτερο, ανταγωνίζονται για το πιο φτηνό: ποιος θα ακυρώσει πιο γρήγορα, ποιος θα μειώσει πιο ύπουλα.

Αν θέλεις να είσαι πολιτικός άνδρας και όχι κομματικός υπάλληλος, υπάρχει μια απλή δοκιμή: μπορείς να πεις ένα γενναίο «μπράβο» όταν το γεγονός το αξίζει; Μπορείς να το πεις χωρίς ουρά, χωρίς “ναι μεν αλλά”, χωρίς να ζητήσεις αντίδωρο; Αν δεν μπορείς, τότε δεν υπηρετείς το κοινό· υπηρετείς τον φόβο σου.

Το συμπέρασμα είναι, ότι ο μικρός άνθρωπος δεν αντέχει τη λάμψη του άλλου, γιατί του θυμίζει τη δική του αδυναμία να δημιουργήσει. Γι’ αυτό μειώνει, ειρωνεύεται, ψιθυρίζει. Ο μεγάλος άνθρωπος, αντίθετα, έχει περίσσευμα δύναμης: αναγνωρίζει χωρίς να κινδυνεύει. Ξέρει ότι ο αληθινός έπαινος είναι πράξη ισχύος, όχι υποχώρηση.

Δεν μας λείπουν οι “ευχές”. Μας λείπουν οι ψυχές που μπορούν να σταθούν πάνω από την ευχή και να φτάσουν στην αρετή: στην άγρια, καθαρή, δημιουργική γενναιοδωρία που λέει «ναι» στην αξία, όπου κι αν εμφανίζεται. Γιατί μόνο εκείνος που μπορεί να πει ένα αληθινό «εύγε» χωρίς φόβο, έχει το δικαίωμα να ζητήσει κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του, από το κόμμα του, από τη μικρή του εποχή.

Αυτά για Ανδρουλάκηδες, Σαμαράδες, Καραμανλήδες κ.λπ., και τόσους και τόσους φαιδρούς κακομοίρηδες του παρελθόντος και πατριώτες του καναπέ, που δεν μπορούν να χωνέψουν οτιδήποτε καλό συνδέεται με τον Κυριάκο Μητσοτακη!

Η εμπάθεια και η μιζέρια συνεχίζονται.

Δημήτρης Βίκτωρ.

Αισχροκέρδεια, καρτέλ και φόροι δίχως τέλος! Κώστας Μελάς στον Σπύρο Σου...