Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2022

Μάζης Ι.: Εξαιρετική ανάλυση για EastMed, Ουκρανική Κρίση & το ρόλο της ...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2022

Κώστας Τσιαντής - ΔΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΥΜΩΜΕΝΟ ΑΧΙΛΛΕΑ

 



δῶρα δ᾽ Ἀχιλλῆϊ φερέμεν, τά κε θυμὸν ἰήνῃ

(Ομήρου Ιλιάδα Ω 196).


Βαθύ σκοτάδι ολόγυρα κι η άμαξα με το γέρο Πρίαμο

τα τείχη περνά της Τροίας και προς τη σκηνή οδεύει του Αχιλλέα,

που τον 'Εκτορα νεκρό στο άρμα του σφιχτά σαν έδεσε 

τον περιέφερε ταπεινωτικά στην πόλη για τρεις μέρες

έτσι που τους θεούς εξόργισε,  κι' ακόμα δεμένον έχει.


Στέρεψε ο σεβασμός για τους νεκρούς σε Αχαιούς και Τρώες

τι  ότι ο πόλεμος τους τύφλωσε και δε μπορούν να δούνε

πως ένας ο ήλιος κάθε αυγή στο Άργος και την Τροία

κι ένας ο θείος Όλυμπος ο νεφοσκεπασμένος

κι ο θάνατος ένας που παραφυλάει στης μοίρας τα πιθάρια

ν' απλώσει τη χλωμάδα του πάνω στους ανδρειωμένους.


Τρέχανε  τ' άλογα ιδρωμένα στον καρόδρομο κι ο άξονας έτριζε

ενώ ο γέρος  σιωπηλός  στο μισοσκόταδο

σ' έγνοια βαθιά βρισκόταν κι απορία

για το πώς τα ενάντια  μες τη ζωή οι άνθρωποι θα γεφυρώσουν 

και της  αιματηρής βίας  θ' αποφύγουν τα αζήλευτα  έργα.


Κατέφτασε  ο μέγας Πρίαμος και στη σκηνή μπήκε του Αχιλλέα 

όπου μπροστά στα πόδια του έσκυψε  και τα χέρια φίλησε τ' ανδροφόνα

ενώ με λόγια και δώρα που περίμεναν κοίταζε το θυμό του  να μαλακώσει

μέχρι που τον συγκίνησε και δάκρυα τον πήραν,  ωσάν  του πατέρα του

εκείνος  θυμήθηκε τα μοναχικά γεράματα και του  Πάτροκλου τα  νιάτα

που  στη μάχη  ένδοξα  έπεσε απ΄ του Έκτορα το χέρι.


Το καλοσκέφτηκε ο Πηλείδης και διάταξε  τον Έκτορα να λύσουν

κι αυτός  πήρε  τους φίλους του και στη λαμπρή άμαξα πήγαν

το βιός να ξεφορτώσουνε τ' αμέτρητο,  φροντίζοντας ν' αφήσουν εκεί

χλαμύδες δυο βασιλικές κι ένα ακριβό χιτώνα για το νεκρό,

που οι δούλες  σαν τον έλουσαν, τον  μύρωσαν και τον ετοίμασαν,

ο ίδιος αυτός τον σήκωσε και  τον απίθωσε στο νεκρικό κρεβάτι.


Ροδίζει στο πέλαγο η αυγή και ο εωθινός ψαλμός ξεσπάει στ’ αρμυρίκια,

ενώ στον κάμπο που απλώνεται μακριά μέχρι τα τείχη πέρα,

χέρια σπαρμένα κι άταφοι νεκροί κι η άμαξα η βασιλική που επιστρέφει

με τον  ικέτη Πρίαμο   στο φέγγος του πρωιού  πονετικά  να γέρνει  

στου Έκτορα επάνω τ' άψυχο σαβανωμένο σώμα.


21-28/1/2021  & 1-3/2/2022

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΙΣΤΟΡΙΑ: Γεώργιος Εμ.Δημητράκης- Μάθημα Ιστορίας και της Αλήθειας...

ΙΣΤΟΡΙΑ: Γεώργιος Εμ.Δημητράκης- Μάθημα Ιστορίας και της Αλήθειας.
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2022

Ηλίας Ανδριόπουλος - ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ - Τάσης Χριστογιαννόπ...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ουκρανία, Πόλεμος και Καπιταλισμός | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 ''Ακόμα και σήμερα, πολλοί άνθρωποι στη ρωσική ελίτ δεν καταλαβαίνουν και δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί οι Αμερικανοί χτυπάνε τη Ρωσία. Νόμισαν ότι υιοθετώντας τον καπιταλισμό θα γίνονταν φίλοι με την Αμερική. Δεν ήξεραν ότι το καπιταλιστικό λεωφορείο έχει πολύ περιορισμένο αριθμό θέσεων, ούτε ότι η ευμάρεια του στενού πυρήνα του συνδέεται με την αθλιότητα της περιφέρειάς του. Η φύση όμως του καπιταλισμού είναι να κυριαρχεί και να αποικιοποιεί, ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο ένα οικονομικό, είναι επίσης ένα πολιτιστικό και ένα γεωπολιτικό σύστημα και είναι για αυτούς τους λόγους που συνέχισε τον Ψυχρό Πόλεμο και μετά την πτώση του «Κομμουνισμού». Αν τα πράγματα δεν ήταν έτσιμ δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να κάνουν η Ρωσία και η Κίνα τις επαναστάσεις τους κατά τον εικοστό αιώνα: θα μπορούσαν να αναπτυχθούν στο πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλισμού. Επειδή δεν μπορούσαν να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν τον Κομμουνισμό''.

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2022

ΙΝΔΙΚΤΟΣ

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Το καράβι της φυγής-Ν. Ζούδιαρης Μ. Λιδάκης


Ένα καρά- ένα καράβι της φυγής,
ένα γλυκό καράβι, στα όνειρα, στα όνειρά μου έρχεται και μπαίνει κάθε βράδυ... Στην πλώρη γράφει λεύτερος στην πρύμνη δεν αντέχω κι έχει στα άλμπουρα ψηλά, ό,τι εγώ δεν έχω... Κι ο καπετάνιος με ρωτά κι ο καπετάνιος λέει, "μήπως πεινάς, μήπως πεινάς, μήπως διψάς, κι είσαι σκοτεινιασμένος" ; "Μήτε πεινώ, μήτε πεινώ, μήτε διψώ, μα ψάχνω μια πατρίδα γιατί δεν έχω μια μεριά, να γύρω το κορμί μου, αν με προδώσει η θάλασσα, ο σκύλος κι η καλή μου"... Ένα καρά- ένα καράβι της φυγής ένα γλυκό καράβι, στα όνειρά, στα όνειρά μου έρχεται και φεύγει κάθε βράδυ....
ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΛΙΓΟΤΕΡΩΝ
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Νεκρός σε τροχαίο ο Χιμαραίος ηθοποιός Πάνος Νάτσης

 ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΡΙΩΤΗ

Εσείς, Meni Anestou και Κώστας Ζαχαρόπουλος

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δ. Κωνσταντακόπουλος-Ουκρανία: Η Ευρώπη, η Ελλάδα και η Αριστερά

 

Costas Tsiantis

2 λ. 
Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας
Φίλοι
''Οι Αμερικανοί έχουν ζωτικό συμφέρον να θέσουν σε τροχιά σύγκρουσης Ευρώπη και Ρωσία. Η Ευρώπη έχει αντίθετα ζωτικό συμφέρον να διατηρεί καλές σχέσεις με τη Ρωσία, όπως υπήρξε η επιδίωξη του Ντε Γκολ («Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια»), του Βίλι Μπραντ (Ostpolitik), του Ανδρέα Παπανδρέου, του Μακάριου, του Ζακ Σιράκ και του Γκέρχαρντ Σρέντερ (που είπαν «όχι» στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 και δοκίμασαν να φτιάξουν πραγματικά ανεξάρτητη ευρωπαϊκή άμυνα), του Ντομινίκ ντε Βιλπέν (που πρότεινε άξονα Παρισιού-Βερολίνου-Μόσχας-Πεκίνου) και άλλων.
Η κατάσταση αυτή δείχνει και τις προόδους που έχει κάνει ο Ολοκληρωτισμός στις κοινωνίες μας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια τουλάχιστον, στην Ευρώπη έχει επικρατήσει ένας πρωτοφανής νεομακαρθισμός, όπου όποιος επικρίνει την αμερικανική πολιτική απέναντι στη Ρωσία ή την υποταγή των ευρωπαϊκών κρατών στο Ισραήλ κατηγορείται αμέσως από τη Διεθνή των Χαφιέδων ως «φιλορώσος» ή/και αντισημίτης, εξοστρακίζεται από τον δημόσιο διάλογο, απομονώνεται και πρέπει να προσπαθεί να πείσει ότι δεν είναι ελέφαντας το υπόλοιπο του βίου του. Αυτό συνέβη ακόμα και με διεθνείς προσωπικότητες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Τζέρεμι Κόρμπιν, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ο Κεν Λόουτς, ο Αλέξης Τσίπρας (προ του Ιουλίου 2015) κτλ. Στις συνθήκες αυτές, τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα σοβιετικά. Η μόνη διαφορά: τα τελευταία ήταν πιο ειλικρινή, δεν προσπαθούσαν τόσο πολύ να αποκρύψουν την πραγματική λειτουργία τους''.
Costas Tsiantis

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μάκρας Γιώργος & Κώστας - Φώτα


Στίχοι: Σπύρος Λιμνιάτης Μουσική: Κώστας Μάκρας Τραγούδι: Γιώργος Μάκρας Δίσκος "Φωνές μυστικές" 1998 /Polydor Σ' ένα κύμα ταξίδευε ο κόσμος κι οι παλιές μου πληγές γίναν δρόμος μέσ' τη θάλασσα κι όσα χάλασα ναυάγια εμπρός μου. Και σε πήρα μια νύχτα για τέρμα, της ζωής μου να στρίψω το κέρμα. Πάνω στο φιλί σπάω σα γυαλί κάτω απ' το δέρμα. Όλα σου τα φώτα ρίχτα στο βυθό να 'λευθερωθώ, την ψυχή μου ρώτα. Όλα σου τα φώτα ρίχτα στο γκρεμό κοίτα με τολμώ, ν΄ αγαπώ σαν πρώτα. Έπαιρνες το φιλί απ' τον ήλιο και τον πόνο μου λες κάνε φίλο, απ' τη μαχαιριά μέσ' την πυρκαγιά χτίσε βασίλειο. Και με πήρες μια μέρα απ' το χέρι στο μεγάλο της γης καλοκαίρι και στα κύματα χίλια κρίματα σβήνει τ' αγέρι. Όλα σου τα φώτα ρίχτα στο βυθό να 'λευθερωθώ, την ψυχή μου ρώτα. Όλα σου τα φώτα ρίχτα στο γκρεμό κοίτα με τολμώ, ν΄ αγαπώ σαν πρώτα.
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΕΛΛΑΔΑ Ορφέας Περίδης - Φεβρουάριος | Official Audio Release

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μαρία Φαραντούρη - Δρόμοι παλιοί | Maria Farantouri - Dromoi palioi - Of...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)