Ρούντι Ρινάλντι : Η περηφάνεια ενός λαού και ενός πολιτισμού. 7/4/2026

 Ρούντι Ρινάλντι

2 ώρ. 

·

Η περηφάνεια ενός λαού και ενός πολιτισμού

Απέναντι στις νεοβαρβαρικές νεοταξικές νεοναζιστικές ιαχές και τελεσίγραφα Τραμπ ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα εξαφανιστεί απόψε», ο ιρανικός λαός δημιουργεί ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από τις απειλούμενες υποδομές, πλημμυρίζει τους δρόμους, αψηφά τον τρόμο και τον θάνατο. Διαλέγει τον περήφανο δρόμο της θυσίας και αντίστασης στους εισβολείς. Ο Δυτικός κόσμος βυθισμένος στην σήψη, τον πραγματισμό, την θηριώδη αρπακτικότητα έχει χάσει κάθε ηθική και αξιακή αρχή. Οι «δικοί μας» ποζάρουν με την Γκιλφόιλ, κηρύττουν «πόλεμο στο ρουσφέτι», αναπαράγουν τις κραυγές Τραμπ και Νετανιάχου με χαρά γονατισμένου – ραγιαδισμένου χαμερπούς υπηρέτη – σκουλήκι. Ξεχνούν Μεσολόγγι, μάχη της Κρήτης, Εθνική Αντίσταση, Πολυτεχνείο, Πλατείες, Τέμπη. Όλα τα θάβουν, ηθική, πολιτισμούς, πνεύμα αντίστασης. Γραικύλοι, τιποτένιοι!

Και όμως γυρίζει!!!

Η ανθρωπότητα θα πραγματοποιήσει την μεγάλη της ΕΞΟΔΟ!

ΥΓ Ανεξάρτητα από το αν οι απειλές Τραμπ πραγματοποιηθούν σε λίγες ώρες από τώρα, ο ηρωισμός και ο πατριωτισμός του Ιρανικού λαού σημαδεύει τα πρώτα 25 χρόνια του 21ου αιώνα.

Τραμπ: Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Ο ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 ·

Ακολουθήστε

6 ώρ. ·

Ο ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

Στο έργο του για την ψυχολογία του ολοκληρωτισμού, ο Carl Jung έδειξε ότι οι μεγάλες πολιτικές μετατοπίσεις δεν εξηγούνται μόνο με όρους ιδεολογίας ή συμφερόντων. Όταν μια κοινωνία χάνει τη σχέση της με το νόημα, το συλλογικό ασυνείδητο ενεργοποιείται και αρχέτυπες δυνάμεις καταλαμβάνουν τη θέση του συνειδητού. Τότε η πολιτική παύει να είναι απλή διαχείριση και γίνεται έκφραση ψυχικών αναγκών.

Η σύγχρονη ελληνική περίπτωση, ωστόσο, δεν χαρακτηρίζεται από έκρηξη αρχέτυπων, αλλά από την αποδυνάμωσή τους. Η παρατεταμένη μνημονιακή κρίση και η αποτυχία της αριστερής διακυβέρνησης δεν παρήγαγε νέο νόημα, αλλά κόπωση. Δεν συγκρότησε αφήγηση, αλλά παρήγαγε άγχος.

Σε αυτή τη συνθήκη, δεν αναζητείται πια ο ηγέτης που θα εμπνεύσει, αλλά εκείνος που θα σταθεροποιήσει. Και εδώ αναδύθηκε -σύμφωνα με τις οδηγίες των αμερικανών επικοινωνιολόγων- η μορφή του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μετά το 2015 η ελληνική κοινωνία βρέθηκε σε φάση αποφόρτισης. Η εμπειρία της κρίσης δεν μετασχηματίστηκε σε νόημα, αλλά σε ανάγκη αποφυγής ενός νέου τραύματος.

Το συλλογικό ασυνείδητο, αντί να εκραγεί, αναδιπλώθηκε, ζητώντας σταθερότητα αντί για υπέρβαση.

Σε αυτό το πλαίσιο ενεργοποιήθηκε μια εκφυλισμένη μορφή αρχέτυπου: ο «Διαχειριστής», δηλαδή μια παραμόρφωση των αρχετύπων του Σοφού και του Πατέρα και αφορά στη γνώση χωρίς σοφία, στην τάξη χωρίς νόημα και στον έλεγχο χωρίς κατεύθυνση.

Το αρχέτυπο της διαχείρισης ενεργοποιείται όταν υπάρχει τραύμα (ατομικό/συλλογικό), φόβος νέας αποσταθεροποίησης,

απώλεια νοήματος, χαμηλή εμπιστοσύνη και αποφυγή ρίσκου

Δηλαδή όταν μια κοινωνία δεν ζητά κατεύθυνση, αλλά ανακούφιση

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενσάρκωσε πιστά αυτή τη μορφή που δεν εμπνέει, αλλά ρυθμίζει. Που δεν κατευθύνει, αλλά οργανώνει. Που δεν νοηματοδοτεί, αλλά διαχειρίζεται.

Με τον τρόπο αυτό η πολιτική μετατράπηκε σε μηχανισμό ψυχικής σταθεροποίησης, σε ρυθμιστή άγχους.

Μια τέτοια πολιτική δεν παράγει όραμα, παράγει προβλεψιμότητα. Δεν κινητοποιεί, αλλά καθησυχάζει. Δεν ζητά συμμετοχή, αλλά υπόσχεται ασφάλεια.

Σε αυτή τη συνθήκη, η Σκιά -όλα εκείνα τα στοιχεία που το άτομο ή η κοινωνία αρνείται να αναγνωρίσει ως δικά της- δεν εκρήγνυται, αλλά διαχέεται. Η σύγκρουση αποφεύγεται. Η ευθύνη μετατίθεται. Η ένταση μετατρέπεται σε κυνισμό. Και εδώ εντάσσεται οργανικά και η διαφθορά ως φυσική συνέπεια.

Όταν η πολιτική αποσυνδέεται από το νόημα, χάνει και το όριο της. Δεν υπάρχει πια κάτι που να τη συγκρατεί εσωτερικά, παρά μόνο αυτό που «λειτουργεί».

Με γιουνγκιανούς όρους, η Σκιά δεν εμφανίζεται εδώ ως ρήξη, αλλά ως ενσωμάτωση με μικρές και μεγάλες αποκλίσεις, δίκτυα,

«διευκολύνσεις», πρακτικές χωρίς ηθικό φορτίο

Με τον τρόπο αυτό, η διαφθορά δεν ήταν εξαίρεση, αλλά κανονικότητα χωρίς ενοχή.

Και σε μια κουρασμένη κοινωνία, όλο αυτό προφανώς δεν προκαλεί εξέγερση, αλλά παράγει κυνισμό. Και ο κυνισμός, με τη σειρά του, την αναπαράγει. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: έλλειψη νοήματος, διαχείριση, απουσία ορίων, διαφθορά, κυνισμός, ακόμη λιγότερο νόημα.

Η αρχετυπική μορφή του «Διαχειριστή» δεν είναι ένδειξη ισχύος ενός συστήματος. Είναι ένδειξη του ορίου του. Δείχνει μια κοινωνία που καταρρέει, αλλά δεν εκρήγνυται. Απλά αδειάζει.

Και αυτό είναι το κρίσιμο: Η διαχείριση μπορεί να σταθεροποιεί,

αλλά δεν μπορεί να απαντήσει στο βασικό ερώτημα: γιατί υπάρχουμε ως συλλογικό υποκείμενο;

Και όσο αυτό το ερώτημα παραμένει ανοιχτό, η πολιτική δεν θα παράγει κατεύθυνση. Θα παράγει αναβολή. Και η αναβολή, όσο κι αν καθησυχάζει, δεν μπορεί ποτέ να υποκαταστήσει αυτό που λείπει: το νόημα.

Βραχυπρόθεσμα, αυτό το μοντέλο της διαχείρισης μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί. Θα προσφέρει μια κάποια σταθερότητα, θα απορροφά κραδασμούς, θα συντηρεί την αίσθηση ελέγχου και το υπαρξιακό μας πρόβλημα θα μετατίθεται, ενώ το έλλειμμα νοήματος θα συσσωρεύεται.

Για να αποδυναμωθεί αυτό το αρχέτυπο της διαχείρισης, δεν αρκεί μια πολιτική εναλλαγή. Απαιτείται μια βαθύτερη μετατόπιση της ίδιας της κοινωνίας.

Χρειάζεται επανανοηματοδότηση: να απαντηθεί ξανά το «γιατί» της συλλογικής μας ύπαρξης. Χρειάζεται ανάληψη ευθύνης αντί για διαρκή ανάθεση, αποκατάσταση εμπιστοσύνης αντί για κυνισμό και, κυρίως, αντοχή στην αβεβαιότητα αντί για εμμονή στον έλεγχο.

Μια κοινωνία που δεν φοβάται να συγκρουστεί, να ρισκάρει και να δημιουργήσει, παύει να έχει ανάγκη τον Διαχειριστή. Γιατί στο τέλος, το ζητούμενο δεν είναι μια καλύτερη διαχείριση του κενού, αλλά η υπέρβασή του μέσα από την επανεύρεση του νοήματος της ύπαρξης, συνύπαρξης και πράξης.

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Η ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΗ ΔΥΣΗ Ένας πολιτισμός που πέθανε και σκοτώνει

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

1 ώρ. 

·

Η ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΗ ΔΥΣΗ

Ένας πολιτισμός που πέθανε και σκοτώνει

«Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε», δήλωσε ο Donald Trump, απειλώντας το Ιράν. Η φράση ακούγεται σαν προειδοποίηση, αλλά είναι στην πραγματικότητα ομολογία.

Γιατί ένας πολιτισμός δεν πεθαίνει τη στιγμή που τον βομβαρδίζεις. Πεθαίνει τη στιγμή που χάνει το νόημά του.

Και αυτό έχει ήδη συμβεί. Όχι στο Ιράν. Όχι αλλού. Στη Δύση.

Ο δυτικός πολιτισμός -ο πολιτισμός που αποθέωσε τον εργαλειακό ορθολογισμό, που αποϊεροποίησε τα πάντα, που αποδόμησε κάθε έννοια αλήθειας, παράδοσης και συλλογικής ταυτότητας- δεν κατέρρευσε από εξωτερική επίθεση. Κατέρρευσε εκ των έσω.

Στο όνομα της ελευθερίας, διέλυσε κάθε σταθερό σημείο αναφοράς. Στο όνομα κάποιας προόδου, αποσύνδεσε τον άνθρωπο από το νόημα. Στο όνομα της κριτικής, κατέστρεψε ακόμη και την ίδια την ικανότητα να πιστεύει.

Και τώρα βρίσκεται εκεί που οδηγεί πάντα αυτή η πορεία: στο κενό. Αλλά το κενό δεν αντέχεται. Και όταν δεν αντέχεται, γεμίζει.

Όχι με νόημα. Με ισχύ.

Η ισχύς γίνεται το τελευταίο καταφύγιο ενός πολιτισμού που δεν πιστεύει πια σε τίποτα. Η κυριαρχία γίνεται υποκατάστατο της ταυτότητας. Η επιβολή γίνεται υποκατάστατο της ύπαρξης.

Κι έτσι, δεν πολεμά πλέον γιατί έχει δίκιο, πολεμά γιατί δεν έχει τίποτα άλλο.

Και εδώ βρίσκεται η πιο επικίνδυνη μετατόπιση. Δεν έχουμε απέναντί μας έναν πολιτισμό που υπερασπίζεται αξίες. Έχουμε έναν πολιτισμό που διαχειρίζεται την απουσία τους. Έναν πολιτισμό που δεν εμπνέει, αλλά επιβάλλει. Που δεν νοηματοδοτεί, αλλά ελέγχει. Που δεν δημιουργεί, αλλά καταναλώνει και καταστρέφει.

Αυτός ο πολιτισμός δεν είναι απλώς σε κρίση. Είναι νεκρός.

Απλώς δεν το ξέρει ακόμη, δεν έχει ακόμη ταφεί.

Και όπως κάθε τι που έχει πεθάνει αλλά συνεχίζει να κινείται, γίνεται επικίνδυνο. Απρόβλεπτο. Ανεξέλεγκτο. Βίαιο.

Γι’ αυτό και οι δηλώσεις περί «πολιτισμών που θα πεθάνουν» δεν είναι απειλές. Είναι προβολές. Είναι η προσπάθεια ενός πολιτισμού να μεταθέσει προς τα έξω αυτό που δεν αντέχει να αντικρίσει μέσα του. Ότι έχει ήδη χάσει τον λόγο ύπαρξής του.

Κι' ένας πολιτισμός που χάνει το νόημά του αλλά διατηρεί την ισχύ του, δεν γίνεται απλώς κυνικός. Γίνεται επικίνδυνος για όλους. Και πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο του τον εαυτό.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος θα καταστραφεί από έναν πόλεμο. Είναι πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας πολιτισμός που έχει ήδη πεθάνει, αλλά αρνείται να το παραδεχτεί.

ΣΚΑΝΔΑΛΑ, ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ... ΚΟΥΜΠΑΡΙΕΣ...ΚΑΤΑΣΚΟΠΊΑ

 

ΙΡΑΝ. ΗΠΑ -ΙΣΡΑΗΛ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ ΣΤΗ ΛΙΘΙΝΗ ΕΠΟΧΗ. 7/4/2026

 

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ- Χρόνε νυχτοπούλι ...

 

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Συλλογη - CD - Δισκος: Χειμωνιατικος Ηλιος, Ετος: 1986 Τα παλιά τα σπίτια τα κλεισμένα πάντα κρύβουν κάτι και για μένα πράγματα γνωστά πράγματα πιστά πράγματα ζεστά κι αγαπημένα πράγματα γνωστά πράγματα πιστά πράγματα ζεστά λησμονημένα.

Χρόνε νυχτοπούλι παγερό κόβεις με μαχαίρι τον καιρό γρήγορα πετάς πίσω δεν κοιτάς τον απάνω κόσμο το μεγάλο. Χρόνε παραμύθι λαμπερό σμίγεις τη φωτιά με το νερό γρήγορα περνάς πίσω δε γυρνάς πίκρα μας κερνάς και τίποτ’ άλλο.

Νύχτα των Παθών που βγαίναν τ’ Άγια σώπαινε του κηπου η κουκουβάγια κι απ’ τις γειτονιές μυροφόρες νιές ράντιζαν το πέλαγο με βάγια κι απ’ τις γειτονιές μυροφόρες νιές άναβαν λαμπάδες στα μουράγια.

Χρόνε νυχτοπούλι παγερό κόβεις με μαχαίρι τον καιρό γρήγορα πετάς πίσω δεν κοιτάς τον απάνω κόσμο το μεγάλο. Χρόνε παραμύθι λαμπερό σμίγεις τη φωτιά με το νερό γρήγορα περνάς πίσω δε γυρνάς πίκρα μας κερνάς και τίποτ’ άλλο.

Μεγάλη Τρίτη: Ποίημα Κασσιανής Μοναχής- Μουσική Ερμηνεία Σπυρίδων Περιστέρης

Σπυρίδων Περιστέρης (έψαλλε και η Μητρόπολη εσείετο από ουράνιες μελωδίες).

Δοξαστικὸν τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ὄρθρου τῆς Μεγ. Τετάρτης

Ποίημα Κασσιανῆς Μοναχῆς. Ἦχος πλ. δ´.

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις, περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη Θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος, ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων, τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι, πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανούς, τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει·
καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν, τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ Παραδείσῳ, Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη, καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους,
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

(ὑπὸ Φωτίου Κόντογλου Κυδωνιέως)

Κύριε, ἡ γυναῖκα ποὺ ἔπεσε σὲ πολλὲς ἁμαρτίες,
σὰν ἔνοιωσε τὴ θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα
καὶ σὲ ἄλειψε μὲ μυρουδικὰ πρὶν ἀπὸ τὸν ἐνταφιασμό σου
κι ἔλεγε ὀδυρόμενη: Ἀλλοίμονο σὲ μένα, γιατί μέσα μου νύχτα θολὴ
καὶ δίχως φεγγάρι, ἡ μανία τῆς ἀσωτείας κι ὁ ἔρωτας τῆς ἁμαρτίας.
Δέξου ἀπὸ μένα τὶς πηγὲς τῶν δακρύων,
ἐσὺ ποὺ μεταλλάζεις μὲ τὰ σύννεφα τὸ νερὸ τῆς θάλασσας.
Λύγισε στ᾿ ἀναστενάγματα τῆς καρδιᾶς μου,
ἐσὺ ποὺ ἔγειρες τὸν οὐρανὸ καὶ κατέβηκες στὴ γῆς.
Θὰ καταφιλήσω τὰ ἄχραντα ποδάρια σου,
καὶ θὰ τὰ σφουγγίσω πάλι μὲ τὰ πλοκάμια τῆς κεφαλῆς μου·
αὐτὰ τὰ ποδάρια, ποὺ σὰν ἡ Εὔα κατὰ τὸ δειλινό,
τ᾿ ἄκουσε νὰ περπατοῦνε, ἀπὸ τὸ φόβο της κρύφτηκε.
Τῶν ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ τῶν κριμάτων σου τὴν ἄβυσσο,
ποιὸς μπορεῖ νὰ τὰ ἐξιχνιάσῃ, ψυχοσώστη Σωτῆρα μου;
Μὴν καταφρονέσῃς τὴ δούλη σου, ἐσὺ ποὺ ἔχεις τ᾿ ἀμέτρητο ἔλεος.

Γρίβας: «Βρισκόμαστε σε πολύ σκοτεινό σημείο της Ιστορίας»

 

95% GONE — ISRAEL IS IN RUINS AND GETTING WORSE | Douglas Macgregor / ?

 

Το τραγούδι του παλιού καιρού Στίχοι: Νίκος Γκάτσος/ Μουσική Ηλίας Ανδριόπουλος

 Ο Ηλίας Ανδριόπουλος μελοποιεί Γιώργο Σεφέρη, Νίκο Γκάτσο, Μάνο Ελευθερίου, ενώ υπάρχει κι ένα τραγούδι σε στίχους δικούς του και δύο οργανικά.

Τραγουδουν : ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ και η ΝΕΝΑ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΥ.

Διαβαζει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΕΡΤΗΣ.

Ενορχήστρωση – Διεύθυνση Ορχήστρας: Νίκος Πλατυραχος

Το τραγούδι του παλιού καιρού

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

Αλλάζουν οι καιροί, περνάν τα χρόνια
του κόσμου το ποτάμι είναι θολό
μα εγώ θα βγώ στου ονείρου τα μπαλκόνια
για να ιδώ σκυμμένο στον πηλό
καράβια να κεντάς και χελιδόνια

το πέλαγο πικρό και η γή μας λίγη
και το νερό στα σύννεφα ακριβό
το κυπαρίσσι η γύμνια το τυλίγει
το χόρτο καίει τη στάχτη του βουβό
κι ατέλειωτο του ήλιου το κυνήγι

κι ήρθες εσύ και σκάλισες μια κρήνη
για τον παλιό του Πόντου ναυαγό
που χάθηκε, μα η μνήμη του έχει μείνει κοχύλι λαμπερό στην Αμοργό
και βότσαλο αρμυρό στη Σαντορίνη
κι απ’ τη δροσιά που σάλεψε στη φτέρη πήρα κι εγώ το δάκρυ μιας ροδιάς,
για να μπορώ σε τούτο το τεφτέρι καημούς να συλλαβίζω της καρδιάς,
με του παραμυθιού το πρώτο αστέρι.
Μα τώρα που η Μεγάλη φτάνει Τρίτη
και Ανάσταση θα αργήσει να φανεί
θέλω να πας στην Μάνη και στην Κρήτη
με συντροφιά σου εκεί παντοτινή
το λύκο, τον αητό και τον αστρίτη.
κι άμα θα δεις κρυφά στο μέτωπό σου, να λάμπει μια απαλή μαρμαριγή
τ’αλλοτινό πεφτάστερο, σηκώσου,
να ζωντανέψεις πάλι μια πηγή που καρτερεί στο βράχο το δικό σου.

Νίκος Γκάτσος – Μεγάλη Δευτέρα / Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου