Κ. Π. Καβάφης " Τ Ο Υ Π Λ Ο Ι Ο Υ " [ 1919 ]

Σταυριανή Φούκα ·11 ώρ. ·

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ ~ " Τ Ο Υ Π Λ Ο Ι Ο Υ " [ 1919 ]

[ Αναγνωρισμένα Ποιήματα ( 1897 - 1933 ) ]

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · Η ΠΙΟ ΚΡΥΦΗ ΜΟΡΦΗ ΑΓΑΠΗΣ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης  1 ώρ.    ·  

Η ΠΙΟ ΚΡΥΦΗ ΜΟΡΦΗ ΑΓΑΠΗΣ

Υπάρχει μια μορφή αγάπης που μάλλον δεν τραγουδιέται, που δεν γράφουν γι' αυτήν οι ποιητές, που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες ή στα δώρα, που δεν γράφεται σε ερωτικά μηνύματα και σε στιχάκια, που δεν ξέρει από μεγάλα λόγια και αιώνιες υποσχέσεις.

Είναι μάλλον μια ήσυχη μορφή αγάπης. Είναι η στιγμή που κάποιος κοιτάζει τις πληγές του και αποφασίζει να μην τις φορτώσει σε εκείνον που αγαπά. Είναι η στιγμή που λέει: «Δεν θέλω να συνεχίσω να σε πληγώνω με όσα δεν έχω θεραπεύσει μέσα μου.». Είναι η στιγμή που αναλαμβάνει την ενήλικη ευθύνη του πόνου του. Όχι για να το παίξει δυνατός, τέλειος ή θύμα, αλλά ΑΠΟ αγάπη.

Οι πιο πολλοί μπαίνουμε σε σχέσεις κρατώντας ακόμη στα χέρια μας τα συντρίμμια παλιών ιστοριών. Φόβους, εγκαταλείψεις, ταπεινώσεις, απώλειες, μειονεξίες, ανεπάρκειες, συναισθηματικές στερήσεις, δυσπιστίες.

Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ζητάμε από τον άλλον να τα κουβαλήσει μαζί μας. Να πληρώσει τα χρέη που δεν δημιούργησε.

Να αποδείξει ξανά και ξανά ότι δεν θα φύγει, να μας προσφέρει ό,τι δεν μας χάρισε η μάνα μας και ο πατέρας μας. Να μας φροντίσει, να θεραπεύσει πληγές που άνοιξαν άλλοι. Να γίνει μητέρα, πατέρας, σωτήρας και καταφύγιο.

Όμως ο έρωτας δεν είναι για να επανορθώνει διαρκώς το παρελθόν. Δεν είναι ένα συνεργείο συνεχούς επισκευής κακομεταχειρισμένων αυτοκινήτων που "βγάζουν" μόνο προβλήματα. Ο έρωτας δεν είναι η χαρά του φαναρτζή.

Ο έρωτας ανθίζει όταν δύο άνθρωποι αναλαμβάνουν την ευθύνη της δικής τους ιστορίας. Όταν μπορούν να πουν: «Αυτό είναι δικό μου. Δεν θα στο φορτώσω για να το κουβαλήσεις εσύ.»

Υπάρχει κάτι βαθιά ερωτικό σε έναν άνθρωπο που δουλεύει με τον εαυτό του και δεν το κάνει από ναρκισσισμό, ούτε από καποια εμμονή με την αυτοβελτίωση. Γιατί δεν υπάρχει κάτι πιο αγαπητικό από το να θέλεις να γίνεις πιο ασφαλής τόπος για τον άνθρωπο που αγαπάς. Να γίνεις (και) για χάρη του πιο αληθινός, πιο παρών, πιο διαθέσιμος

Υπάρχει κάτι συγκινητικό σε κάποιον που αντί να λέει «Έτσι είμαι εγώ.» ρωτά «Τι από αυτό που "είμαι" γεννήθηκε από τον φόβο μου;», «τι από αυτό που "είμαι" είναι τραύμα κι εγώ έμαθα να αποκαλώ χαρακτήρα;», «τι από αυτό που "είμαι" χρειάζεται να το αποχαιρετήσω για να μπορέσω να σε αγαπήσω καλύτερα;»

Γιατί η αγάπη δεν εκφράζεται μόνο στις αγκαλιές, στις λέξεις ή στα βλέμματα. Εκφράζεται κι όταν κοιτάζουμε κατάματα τα σκοτάδια μας. Όταν αναγνωρίζουμε τα μοτίβα που επαναλαμβάνουμε. Όταν σταματάμε να μετατρέπουμε τις ανασφάλειές μας σε κατηγορίες προς τον άλλο. Όταν δεν κάνουμε το φόβο μας έλεγχο, τη ζήλια μας σε περιορισμό, το άγχος εγκατάλειψης μας απαίτηση ή την ντροπή μας θυμό.

Ίσως η πιο μεγαλειώδης έκφραση αγάπης να είναι όταν τολμήσουμε να πούμε «Αυτό τελειώνει εδώ. Δεν θα το κληρονομήσει η σχέση μας. Δεν θα το κληρονομήσουν τα παιδιά μας. Δεν θα το φορτωθεί ο άνθρωπος που αγαπώ.» Για να μπορέσει και ο άλλος να αναπνεύσει δίπλα μας. Για να μη χρειάζεται να λυγίζει γύρω από τις ρωγμές μας για να διατηρήσει την ειρήνη. Για να μην πονά στο όνομα της αγάπης.

Και μ' αυτή την έννοια η θεραπεία δεν είναι μόνο προσωπικό ταξίδι. Είναι μια βαθιά ερωτική πράξη. Είναι μια σιωπηλή προσφορά προς τον άνθρωπο που κρατάμε στην αγκαλιά μας.

Σαν να του ψιθυρίζουμε «Θέλω να είμαι ασφαλής για σένα. Θέλω να σε συναντήσω ως αυτό που είμαι. Όχι ως αυτό που μου συνέβη. Όχι μέσα από τους φόβους μου. Όχι μέσα από τις παλιές μου πληγές. Αλλά μέσα από την αλήθεια μου.»

Κι αν το καλοσκεφτείς δεν υπάρχει πιο τρυφερή μορφή αφοσίωσης από έναν άνθρωπο που επιλέγει να γίνει καλύτερος όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για εκείνον που αγαπά.

Είναι μια αγάπη που θεραπεύει ολόκληρες γενιές.

Λιγότερα

Ο «Αρχιμήδης» ενοχλεί. Επειδή δείχνει ότι η Ελλάδα μπορεί! Επειδή αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται μόνο να εισάγει τεχνολογία· μπορεί να την παράγει.

 

Manos Lambrakis

8 ώρ. 

·



Blade Runner (End Titles)

 

 · Vangelis

 

·

Mήπως ο «Αρχιμήδης» δεν εγκαταλείπεται επειδή απέτυχε, αλλά επειδή πέτυχε με λάθος τρόπο; Δηλαδή επειδή πέτυχε ως ελληνικός ερευνητικός πυρήνας, με Έλληνες επιστήμονες, με νέους ερευνητές που μένουν στη χώρα, με γνώση που δεν εισάγεται ως έτοιμο προϊόν αλλά παράγεται εδώ, σε ελληνικό έδαφος, από ανθρώπους που δεν ζητούν πολιτική πατρωνία αλλά θεσμική ελευθερία.

Μήπως, τελικά, αυτό ακριβώς ενοχλεί;

Μήπως το πρόβλημα δεν είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποκτήσει δική της τεχνητή νοημοσύνη, αλλά ότι κάποιοι δεν θέλουν να την αποκτήσει με δικούς της όρους;

Θέλει πράγματι η κυβέρνηση έναν ισχυρό ελληνικό δημόσιο ερευνητικό φορέα στην τεχνητή νοημοσύνη ή προτιμά να μετατρέψει τη χώρα σε οικόπεδο υποδοχής ξένων τεχνολογικών συμφερόντων;

Θέλει ελληνική επιστημονική κυριαρχία ή απλώς αμερικανικά data centers, αμερικανικές πλατφόρμες, αμερικανικές εταιρείες, αμερικανικά λογισμικά, αμερικανική επιτήρηση του μέλλοντος με ελληνικό ΦΠΑ και κυβερνητική κορδέλα εγκαινίων;

Θέλει να κρατήσει εδώ τους Έλληνες ερευνητές ή να τους εξαφανίσει ως ενοχλητικό ενδιάμεσο στρώμα, ώστε η «καινοτομία» να έρχεται έτοιμη, εισαγόμενη, ιδιωτική, εξαρτημένη, απολύτως διαχειρίσιμη;

Η καχυποψία δεν είναι συνωμοσιολογία. Είναι πολιτική ανάγνωση των συμπτώσεων. Όταν μια κυβέρνηση αφήνει να ασφυκτιά ο μόνος ελληνικός φορέας που μπορεί να παράγει αυτόνομη τεχνογνωσία στην ΤΝ, ενώ ταυτόχρονα ονειρεύεται την Ελλάδα ως φιλόξενο τεχνολογικό προτεκτοράτο μεγάλων ξένων εταιρειών, τότε το ερώτημα γίνεται αναπόφευκτο: μήπως η εγχώρια αριστεία δεν χωρά στο σχέδιο επειδή δεν είναι αρκετά υποτελής;

Μήπως οι Έλληνες επιστήμονες είναι χρήσιμοι μόνο ως ονόματα σε επιτροπές και όχι ως πραγματικοί φορείς στρατηγικής ισχύος;

Αν αυτό συμβαίνει, τότε το σκάνδαλο είναι ακόμη μεγαλύτερο.

Δεν έχουμε απλώς μια κυβέρνηση που αδιαφορεί για τον «Αρχιμήδη».

Έχουμε μια κυβέρνηση που ενδεχομένως προτιμά την Ελλάδα πελάτη αντί για την Ελλάδα παραγωγό.

Την Ελλάδα-υποδοχέα αντί για την Ελλάδα-δημιουργό.

Την Ελλάδα που νοικιάζει έδαφος, ενέργεια, δεδομένα και ανθρώπινη συμμόρφωση, αντί για την Ελλάδα που οικοδομεί δική της σχολή, δική της γνώση, δικούς της θεσμούς, δική της τεχνολογική αυτοπεποίθηση. Και τότε η εγκατάλειψη του «Αρχιμήδη» δεν είναι λάθος. Είναι επιλογή.

Mια χώρα που διώχνει τους δικούς της ερευνητές για να υποδεχθεί ως «επένδυση» την τεχνολογική ισχύ άλλων, δεν εκσυγχρονίζεται.

Αποικιοποιείται χαμογελαστά.

Δεν γίνεται κόμβος καινοτομίας. Γίνεται υπεργολάβος του μέλλοντος.

Δεν αποκτά τεχνητή νοημοσύνη. Παραδίδει τη φυσική της νοημοσύνη, την ανθρώπινη, την ελληνική, σε εκείνους που ξέρουν πολύ καλά ότι η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται στα εγκαίνια, αλλά στην ιδιοκτησία της γνώσης.

Γι’ αυτό ο «Αρχιμήδης» ενοχλεί. Επειδή δείχνει ότι η Ελλάδα μπορεί.

Επειδή αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται μόνο να εισάγει τεχνολογία· μπορεί να την παράγει.

Επειδή χαλά την αφήγηση μιας χώρας που πρέπει αιωνίως να περιμένει τον ξένο σωτήρα, τον ξένο επενδυτή, τον ξένο πάροχο, τον ξένο διαχειριστή.

Ο «Αρχιμήδης» αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι η ελληνική αδυναμία.

Είναι η πολιτική βούληση που προτιμά την εξάρτηση, επειδή η εξάρτηση ελέγχεται ευκολότερα από την ελευθερία.

Και αν τελικά αυτό είναι το σχέδιο, τότε ας το πουν.

Ας πουν ότι δεν θέλουν Έλληνες επιστήμονες να χαράζουν την τεχνολογική μοίρα της χώρας.

Ας πουν ότι προτιμούν την Ελλάδα ως παράρτημα, ως cloud αποθήκη, ως φθηνό γεωγραφικό πέρασμα, ως αγορά προς αξιοποίηση.

Ας πουν ότι η «Ελλάδα 2.0» δεν σημαίνει ελληνική παραγωγή γνώσης, αλλά ξένη εγκατάσταση πάνω σε ελληνικό έδαφος, με την κυβέρνηση σε ρόλο τελετάρχη, με το ψαλίδι της κορδέλας στο χέρι και με το brain drain να συνεχίζεται σιωπηλά πίσω από τις κάμερες.

Το πιο επικίνδυνο δεν είναι να είσαι μικρή χώρα.

Το πιο επικίνδυνο είναι να κυβερνάσαι από ανθρώπους που έχουν αποδεχθεί τη μικρότητα ως στρατηγική.

Από ανθρώπους που δεν θέλουν να μεγαλώσει η χώρα, γιατί μια χώρα με ισχυρούς επιστήμονες, αυτόνομους θεσμούς και δική της τεχνογνωσία δεν προσκυνά εύκολα.

Δεν χειραγωγείται εύκολα.

Δεν φωτογραφίζεται απλώς. Σκέφτεται.

Και αυτό, για κάθε εξουσία που αγαπά περισσότερο την εικόνα από τη νοημοσύνη, είναι πάντα αφόρητο.

ΑΡΘΡΟ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΟ ΒΗΜΑ https://www.tovima.gr/.../opinions/istoria-dyo-institouton/

Λιγότερα

ΨΗΛΑ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΚΟΙΤΩ . Διασκευή Κώστας Τσιαντής

 

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ Ψηλά στα Άγραφα, στη διάφανη πηγή Πέταξε ο έρωτας αετός κι αντρειωμένος. Κι εγώ σκιά, στων ψευδαισθήσεων το κελί, ψεύτικο μπόι κι από φτερά ψαλιδισμένος. Έρωτας άγιος, αιώνες πολεμά να ανοίξει στο σφαγείο μας φεγγίτη. Όπου με κόψαν και με χώρισαν στα δυο, πάθη, εμπόροι, κι εσύ, εκπρόσωπε αγύρτη. Συντρίμμια αλήθεια και χαμένα ιδανικά, σπασμένη στάμνα, το λιόσταγμα χυμένο. Με ένα κερί στης αγοράς τη σκοτεινιά, εσένα, άνθρωπε, ζητώ και περιμένω. Απ’ του πελάγου το βυθό μια μουσική, καθώς παλεύει η ζωή να βρει σημαία. Κι από τις πόλεις τα ιερά παραγγελιά, των ξένων οίκων που μπήκαν στην παρέα. Αλλότριο φως και Βαβυλώνα σκοτεινή, τα άδεια στήθη κυβερνάς των κυβερνώντων. Που αμέλεια είπαν να ξεφύγουν την ποινή, τα εγκλήματα τα φανερά των συμφερόντων. Συντρίμμια αλήθεια και χαμένα ιδανικά, πέτρινα χρόνια κι όνειρο ακυρωμένο. Σ’ ένα χαρτόσπιτο στου δρόμου τη γωνιά, ψηλά τα μάρμαρα κοιτώ και σε προσμένω. Κώστας Τσιαντής 3/6/2026

Άρης Βελουχιώτης 7 ΙΟΥΝΙΟΥ 1942 Δομνίστα Ευρυτανίας. Γράφει η Βασιλική Λάζου.

 Vasilis Siorokos 11 ώρ. ·

Άρης Βελουχιώτης 7 ΙΟΥΝΙΟΥ 1942

Δομνίστα Ευρυτανίας: Η Αγία Λαύρα της Αντίστασης!

Το απόγευμα της Κυριακής 7 Ιουνίου 1942, 14 μήνες μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων και την κατοχή της χώρας από τις δυνάμεις του Άξονα, μια ομάδα από 11 παλικάρια άφησε το λημέρι της κοντά στον Κρικελοπόταμο και εισήλθε θαρραλέα στο ευρυτανικό κεφαλοχώρι Δομνίστα τραγουδώντας «Μαυρ’ είναι η νύχτα στα βουνά».

Μπροστά μια ελληνική σημαία που είχε φέρει ένας αντάρτης από το σχολείο στο Κρίκελο έγραφε Ελεύθερη Ευρυτανία – ΕΛΑΣ.

Δίπλα στη φάλαγγα βάδιζε ένα νέος άντρας κρατώντας σφιχτά ένα οπλοπολυβόλο, το μοναδικό αυτόματο της ομάδας.

Ακολουθούσε ο Άρης με τους αντάρτες.

Όταν η ομάδα έφτασε στην πλατεία, σταμάτησε μπροστά στο καφενείο.

Όσοι ήταν εκεί ξαφνιάστηκαν.

Ο Άρης κάλεσε τον παπά και τον πρόεδρο του χωριού το δάσκαλο και όλους τους χωριανούς και ζήτησε να τους μιλήσει.

Τους εξήγησε ότι ήταν αντάρτες του ΕΛΑΣ, του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και τους μίλησε για τους σκοπούς του αγώνα που άρχιζε.

Στη συνέχεια κήρυξε την έναρξη του αγώνα εναντίον των ξένων κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους και τόνισε ότι μόνο του θα αποκτήσει την ελευθερία του το έθνος, μέσα από τον ένοπλο αγώνα.

Κατά αυτόν τον τρόπο, οι κάτοικοι της Δομνίστας, πρώτοι από όλους τους Έλληνες, έμαθαν ότι αντάρτες εμφανίστηκαν στα βουνά και τα χωριά της σκλαβωμένης Ρούμελης.

Παρόλο που η δημιουργία των πρώτων ένοπλων ομάδων εξετάστηκε από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του ΕΑΜ, υπήρξε δυσκολία στην ανάληψη της τελικής πρωτοβουλίας.

Ο λόγος της περίσκεψης ήταν ότι για τις ενθουσιώδεις αντιστασιακές ενέργειες δεν υπήρχε οργανωμένη μαζική βάση ώστε να αντιμετωπιστούν τα αντίποινα των δυνάμεων κατοχής.

Σταδιακά ωστόσο, και παρά τις αντιδράσεις για τις πρωτοβουλίες του, ο Θανάσης Κλάρας, ο μετέπειτα Άρης Βελουχιώτης, απέσπασε την άνοιξη του 1942 την εντολή από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, του κόμματος στο οποίο ανήκε και το οποίο είχε την πρωτοβουλία και αποτέλεσε την ραχοκοκαλιά του αγώνα, για τη συγκρότηση αντάρτικων δυνάμεων.

Τη νύχτα της 22ης Μαΐου 1922 μια μικρή ομάδα με επικεφαλής τον ίδιο ξεκίνησε έξω από την Σπερχειάδα την πορεία της προς το βουνό.

Η ομάδα του Άρη είχε δύσκολο ξεκίνημα. Τις πρώτες μέρες μετά τη συγκρότησή της περιπλανιόταν αμήχανη στα ορεινά τροφοδοτούμενη ισχνά από τις αδύναμες οργανώσεις της περιφέρειας.

Το κύριο ζήτημα ήταν να στρέψει προς όφελός της μέρος της αγροτικής παραγωγής και να επιβιώσει και αφετέρου να πείσει τον πληθυσμό ότι η παρουσία των ανταρτών στα ορεινά ήταν ανταποδοτική, ότι είχε δηλαδή πολύ περισσότερα να τους προσφέρουν από ότι να χάσουν.

Παρά τις αρχικές αντιξοότητες ωστόσο ο Άρης και η ομάδα του εγκατέλειψαν την τακτική του αέναου κρυψίματος και μπήκαν στη Δομνίτσα κηρύσσοντας την έναρξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα.

Οι εμφανίσεις συνεχίστηκαν σε άλλα χωριά της Ευρυτανίας: Μαυρίλο, Παλιόκαστρο, Περίβλεπτο, Πιτσιωτά και η είδηση για την εμφάνιση των ανταρτών απλώθηκε αστραπιαία στην ύπαιθρο.

Παντού οι εμφανίσεις γίνονταν όπως στη Δομνίστα. Παρέλαση ανταρτών στα σοκάκια του χωριού, σημαίες επικεφαλής, συγκέντρωση των χωριανών στην κεντρική πλατεία, πατριωτικοί λόγοι, ενίοτε γλέντι και αμέσως μετά το στήσιμο μιας υποτυπώδους οργάνωσης του ΕΑΜ με ορισμών υπευθύνων.

Παντού οι αντάρτες εξηγούσαν τους σκοπούς του αγώνα, συνιστούσαν στους χωρικούς να μην πληρώνουν φόρους στο κράτος των δοσιλόγων, έκαιγαν τους φορολογικούς καταλόγους, έδιωχναν τους κρατικούς υπαλλήλους της συγκέντρωσης και μοίραζαν το συγκεντρωμένο σιτάρι στους άπορους των χωριών.

Κατά αυτόν τον τρόπο καταστρέφονταν τα στοιχεία που έδεναν την παραγωγή του τόπου με την κεντρική εξουσία.

Μέσα από το διώξιμο του επίσημου κράτους και των οργάνων του, του κράτους που είχαν στήσει οι κατακτητές βρίσκοντας πρόθυμους συνεργάτες, έστηναν μια νέα εξουσία και εξασφάλιζαν την επιβίωσή τους.

Στη συνέχεια προέβαιναν στη διάλυση ή ενσωμάτωση των ληστρικών συμμοριών, παγιώνοντας την τάξη στην ύπαιθρο.

Επόμενο βήμα ήταν η σύγκρουση με την Χωροφυλακή, ο αφοπλισμός της, η κατάλυση της εξουσίας της και όλων των κρατικών υπηρεσιών.

Αμέσως μετά ήρθε η σειρά όσων συνεργάζονταν κατ’ οιονδήποτε τρόπο με τους κατακτητές, πράξη που νομιμοποιούσε τελετουργικά το ΕΑΜ ΕΛΑΣ και τις άλλες οργανώσεις του αντάρτικου ως φορείς απονομής δικαιοσύνης άρα και άσκησης εξουσίας.

Ο παλαιός κόσμος χανόταν και ένας καινούργιος ερχόταν στο προσκήνιο.

Οι δυνάμεις του ΕΑΜ μαζικοποιούνται ραγδαία με εθελοντική κατάταξη, η ζωοκλοπή περιστέλλεται και οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ λειτουργούν πλέον ως άτυπη κρατική αρχή.

Ο Άρης παρεμβαίνει σε διαφωνίες, απονέμει δικαιοσύνη, τιμωρεί όσους προδίδουν ή κλέβουν και επιβάλλει αυστηρή τιμωρία στους άνδρες του τιμωρώντας με την ποινή

του θανάτου σε όσους ελασίτες κλέψουν ακόμα και μία κότα.

Παρότι οι τιμωρίες είναι σκληρές επιτυγχάνεται να εξασφαλιστεί τάξη στην ύπαιθρο και οι πληθυσμοί που αντιλαμβάνονται την αντίσταση ως αποκατάσταση του νόμου προσχωρούν μαζικά σε αυτή.

Μετά τις πρώτες επιθέσεις στη Ρικά στη Γκιώνα και στο Κρίκελο εναντίον των Ιταλών ο ΕΛΑΣ περιενδύεται την αίγλη εθνικού στρατού.

Η συμμετοχή του ΕΛΑΣ σε μια από τις μεγαλύτερες δολιοφθορές κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, εδραιώνει την κοινωνική απήχησή του.

Από την άνοιξη του 1943 ο ΕΛΑΣ εξελίσσεται σε κανονικό στρατό με πραγματική στρατιωτική δομή. Το γενικό στρατηγείο διευθύνει τον αγώνα και στη Ρούμελη δρα με το γενικό Αρχηγείο Ρούμελης και τα αρχηγεία Ανατολικής και Δυτικής στερεάς και Αττικοβοιωτίας.

Στα τέλη Ιουλίου 1943 δημιουργείται το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο και τα γενικά αρχηγεία μετονομάζονται σε μεραρχίες.

Στα μέρη μας δραστηριοποιείται η 13η Μεραρχία Ρούμελης.

Με αιφνιδιαστικά χτυπήματα κατά του εχθρού και εφαρμόζοντας την τακτική του αναταρτοπολέμου ο ΕΛΑΣ εξαπολύει εκατοντάδες επιθέσεις κατά των κατακτητών ιδιαίτερα μετά το Σεπτέμβριο 1943 όταν ενισχύθηκε με βαρύ οπλισμό ύστερα από την ιταλική συνθηκολόγηση, καθηλώνοντας 8 γερμανικές μεραρχίες στην Ελλάδα προκαλώντας σημαντικές απώλειες σε έμψυχο και άψυχο υλικό στους κατακτητές στο πλαίσιο του αντιφαστικού αγώνα και κάτω από τις διαταγές του Συμμαχικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής.

Διασφαλίζοντας κοινωνική και πολιτική πολυσυλλεκτικότητα το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ οργανώνει τους αστικούς και αγροτικούς πληθυσμούς, αντιμετωπίζει το οξύ επισιτιστικό πρόβλημα και δημιουργεί θεσμούς όπως η λαϊκή αυτοδιοίκηση και η λαϊκή δικαιοσύνη στις περιοχές που ελευθέρωσε- την Ελεύθερη Ελλάδα.

Το όραμα του ΕΑΜ για το μέλλον που δεν περιορίζεται στην απελευθέρωση της χώρας. Εμπεριέχει και το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης και δικαιοσύνης.

«Μα ο αγώνας δε μπορεί να σταματήσει ως εδώ. Δεν αρκεί να κατακτηθεί η λευτεριά, πρέπει να στερεωθεί και να κατοχυρωθεί. Και αυτό δε μπορεί να γίνει αλλοιώς παρά αν ο λαός κρατήσει στα χέρια του τη λευτεριά του και εξασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα απεριόριστα και στον καιρό της ειρήνης», γράφει ο Γληνός..

Επικίνδυνα λόγια για όσους έχουν συνηθίσει να νέμονται την εξουσία

Η μαζικότητα και κυρίως η απήχηση του ΕΑΜ σ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα ανησυχεί ιδιαίτερα τους ποικιλώνυμους αντιπάλους του.

Κατασταλτικοί μηχανισμοί ναζιστικών δυνάμεων κρούσης, Ταγμάτα Ασφαλείας, παρακρατικές οργανώσεις, συνεργάτες του κατακτητή, κατάσκοποι, καταδότες σε συνδυασμό με μια πολιτική συμμαχία του βασιλιά, αστών πολιτικών, Άγγλων και «εθνικιστικών» οργανώσεων αντίστασης συσπειρώνονται για να αντιμετωπίσουν την Αντίσταση του Λαού.

Εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, καταστροφές χωριών, αντίποινα, συγκρούσεις ανάμεσα στις αντιστασιακές οργανώσεις, συνεχείς πολιτικές δολοπλοκίες και διαπραγματεύσεις είναι το αποτέλεσμα της κινητοποίησης αυτής.

Ο Άρης Βελουχιώτης και οι αντάρτες του κατόρθωσαν μέσα στο πλαίσιο του παγκόσμιου αντιφασιστικού αγώνα των λαών να φέρουν τη λευτεριά από τους Ναζί κατακτητές.

Το όραμα για τη λαοκρατία δεν ευοδώθηκε. Ακολούθησαν χρόνια δίσεκτα και ζοφερά. Το κεφάλι του πρωτοκαπετάνιου Άρη, που πρώτος μπήκε με τους αντάρτες του στη Δομνίστα, κόπηκε από παρακρατικούς και κρεμάστηκε στο φανοστάτη των Τρικάλων προαναγγέλοντας σκληρές διώξεις των αγωνιστών της λευτεριάς.

Τόνοι προπαγάνδας σπιλώνουν ακόμα και σήμερα τον αντιστασιακό αγώνα του λαού μας.

Το χρέος μας είναι διπλό:

Αφενός οφείλουμε να διασώσουμε τη μνήμη των αγώνων μιας ολόκληρης γενιάς, να σώσουμε τις μαρτυρίες τους, τις εμπειρίες τις εκτιμήσεις τους. Και αυτό δε γίνεται με στρογγυλέματα και με επιλεκτική ανάσυρση των γεγονότων ανάλογα με την πολιτική συγκυρία αλλά με ιστορική έρευνα και τεκμηρίωση.

Από την άλλη αν θέλουμε να βλέπουμε κατάματα το παρελθόν και εορτασμοί ηρωικών επετείων σαν τη σημερινή να έχουν νόημα οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι σημαίνει για εμάς σήμερα η Αντίσταση στη δεινή συγκυρία που αντιμετωπίζει η χώρα μας, που βρίσκεται ακόμα μια φορά με το πιστόλι στον κρόταφο.

Αυτά είναι τα μηνύματα που μας στέλνουν οι χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και νέοι που αγωνίστηκαν για τη λευτεριά της πατρίδας μας και για μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία.

Και ας αναρωτηθούμε ενθυμούμενοι το σύνθημα του ΕΑΜ «Τι έκανες για τον αγώνα σήμερα πατριώτη;

Αν θέλουμε να αποκτήσουν ξανά νόημα οι λέξεις δημοκρατία, δικαιοσύνη, κοινωνική αλληλεγγύη και εθνική αξιοπρέπεια ο λαός – εμείς δηλαδή – πρέπει να ξαναβγούμε στο προσκήνιο της Ιστορίας και να πάρουμε την τύχη του τόπου μας στα χέρια μας.

*(Κείμενο της Βασιλικής Λάζου, διδάσκουσας Τμήματος Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ.) Λιγότερα

Λιγότερα

Σαρλ Μπετελέμ: ΟΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΣΣΔ

 

Spyros Koutroulis

58 λ. 

·

Γράφει ο Σ.Μπετελέμ στον πρόλογό του έργου του: " έτσι η εξουσία που εγκαθιδρύθηκε τον Οκτώβρη του 1917 από τους μπολσεβίκους, που παρουσιάζεται σαν "δικτατορία του προλεταριάτου", είναι, στην πραγματικότητα, μια δικτατορία στο όνομα του προλεταριάτου, που ασκείται τελικά πάνω στην ίδια την εργατική τάξη. Σε πολλές περιπτώσεις, ο Λένιν αναγνώριζε σιωπηρά αυτήν την πραγματικότητα. Έτσι,το 2019 διακηρύσσει ότι η δικτατορία του προλεταριάτου στη Σοβιετική Ρωσία αποτελεί μια "κυβέρνηση για τους εργαζόμενους" αλλά δεν είναι μια "κυβέρνηση από τους εργαζόμενους". Προσέθετε μάλιστα ότι η εξουσία δεν είναι αυθεντικά προλεταριακή. Μολονότι ο Λένιν αποφεύγει να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα, τα λόγια του σημαίνουν πως η "δικτατορία του προλεταριάτου" δεν είναι παρά καθαρή φαντασίωση, που παρουσιάζει με αντεστραμμένη μορφή τις πραγματικές σχέσεις που έχουν διαμορφωθεί, αυτές μια δικτατορίας που ασκείται επί του προλεταριάτου"(σελ.19).

Ο Σ.Μπετελέμ περιγράφει τα χαρακτηριστικά της σοβιετικής κοινωνίας ως εκμεταλλευτικά: " Ούτε η Οκτωβριανή Επανάσταση ούτε η σταλινική επανάσταση κατάργησαν την καπιταλιστική εκμετάλλευση, προχώρησαν μονάχα σε μια σειρά μετασχηματισμών των νομικών μορφών με τις οποίες πραγματοποιούνταν, από τους οποίους προέκυψαν ιδιαίτερες πολιτικές μορφές κυριαρχίας. Μετά τον Οκτώβρη, την πραγματική εξουσία ασκεί όλο και περισσότερο η ηγεσία μέσω του κομματικού μηχανισμού. Οι μετασχηματισμοί τους οποίους υφίσταται, προϊόντος του χρόνου, το κόμμα, τόσο εξαιτίας των αντικειμενικών συνθηκών όσο και λόγω της ιδεολογίας των ηγετών του, έχουν ως συνέπεια την όλο και μεγαλύτερη αυτονόμηση του κομματικού μηχανισμού από τα μέλη, ενώ η ηγεσία στρατολογεί η ίδια τα στελέχη της και εκκαθαρίζει όσους δεν είναι επαρκώς υποταγμένοι σ' αυτήν. Έτσι, τη δεκαετία του 30, διαμορφώνεται ένα κόμμα πραγματικά "νέου τύπου"(σελ.23). Σύμφωνα λοιπόν με τον συγγραφέα "ο Οκτώβρης βρίσκεται λοιπόν στις ρίζες αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε μεγάλη αυταπάτη του 20ου αιώνα"(σελ.25).Η εξουσία αυτή θεμελιώθηκε πάνω στην μαζική καταστολή και τρομοκρατία( σελ,245) που ενώ αρχικά κατευθύνθηκε στους αγρότες στους αντιφρονούντες που κινούνταν εκτός κόμματος, στο τέλος είχε ως αντικείμενο τους εργάτες και τα ίδια τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος με αποκορύφωμα τις περιβόητες δίκες της Μόσχας οπότε και αποδεκατίστηκε σχεδόν όλη η πρώτη γενιά των μπολσεβίκων.Το 1938 ο πληθυσμός των στρατοπέδων Γκουλάγκ ανερχόταν σε 4,32 εκατ. ενώ "τα στρατόπεδα της Κολιμά αποτελούν μέρος του συμπλέγματος Ντάλστροϊ, το οποίο καταλαμβάνει έκταση τεσσερις φορές μεγαλύτερη από τη Γαλλία(σελ.279).

Φυσικά πίσω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπήρχε μια οικονομική λογική . Για να παρακινηθούν οι εργαζόμενοι να μετακινηθούν στην Σιβηρία , στην Άπω Ανατολή και στον Βορρά, μέσα σε ένα καθεστώς περιορισμού στην παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, θα έπρεπε να συμπιεστούν περισσότερο οι πραγματικοί μισθοί των "ελεύθερων εργαζόμενων" στις δυτικές περιφέρειες της ΕΣΣΔ, κάτι που, πολιτικά, θα ήταν πολύ δύσκολο"(σελ.296). Τελικά "μεταξύ 1929 και 1953 κόστισε στη Σοβιετική Ένωση δημογραφικές απώλειες που ξεπέρασαν τα 20 εκατομμύρια ζωές, ήταν δηλαδή μεγαλύτερες από τις απώλειες που υπέστη κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Εξαιτίας της πέρασαν από τα στρατόπεδα δεκάδες εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες"(σελ.298).

Λιγότερα