Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

Joan Baez - Brothers in Arms

 These mist covered mountains

Are a home now for me But my home is the lowlands And always will be Some day you'll return to Your valleys and your farms And you'll no longer burn To be brothers in arms Through these fields of destruction Baptisms of fire Ive watched all your suffering As the battles raged higher And though they did hurt me so bad In the fear and alarm You did not desert me My brothers in arms There's so many different worlds So many different's suns And we have just one world But we live in different ones Now the suns gone to hell And the moons riding high Let me bid you farewell Every man has to die But its written in the starlight And every line on your palm Were fools to make war On our brothers in arms Πηγή: LyricFind Τραγουδοποιοί: Mark Knopfler Στίχοι τραγουδιού Brothers in Arms

Κώστας Αξελός: «Για μας δεν υπήρχε ιερό και όσιο»


Κώστας Αξελός: «Για μας δεν υπήρχε ιερό και όσιο»
 

Στροφή 180 μοιρών στην Ευρώπη για τις σχέσεις Ε.Ε.-Ρωσίας. ΓΑΛΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ, ΛΕΤΟΝΊΑ...ΟΥΓΓΑΡΙΑ. ΤΣΕΧΙΑ...

 

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΥΦΑΝΤΗΣ - ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ- 05/02/26

 

Naomi Klein joins Yanis Varoufakis for a live conversation on what public life on the left looks like today.


Naomi Klein joins Yanis Varoufakis for a live conversation on what public life on the left looks like today.

From recent deepfakes using Yanis’ image for viral gain, to his latest police harassment over events from decades ago, the discussion opens onto larger questions Naomi explores in Doppelgänger (identity, imitation, credibility, and what “truth” means when noise travels faster than institutions — and institutions still hold power) before moving on to current affairs and lessons for the left from the tumultuous way 2026 has begun.

ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ 5/ 2/ 2026

 <;

«Χερσαίες επιχειρήσεις στο Ιράν με πρωταγωνιστικό ρόλο στην Τουρκία»- Ι. Μπαλτζώης

 

ΕΕ, Ρωσία, ΗΠΑ. Πληθυσμός και θρησκευτική σύνθεση (Πηγή: Capilot AI)

 

📊 Συγκριτικός Πίνακας

Πληθυσμός & Θρησκευτική Σύνθεση

Περιοχή Πληθυσμός (περ.) Κυρίαρχη Θρησκεία Χριστιανοί Μουσουλμάνοι Άθεοι / Μη θρησκευόμενοι Άλλες θρησκείες
Ρωσία ~144 εκατ. Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη ~68% (67% Ορθόδοξοι + 1% άλλοι) ~7% ~14% (11% άθεοι + 3% ασύνδετοι) ~4%
ΕΕ (27) ~450 εκατ. Χριστιανισμός (κυρίως Καθολικοί) ~73% (45% Καθολικοί, 10% Ορθόδοξοι, 8% Προτεστάντες, 2–3% άλλοι) ~1.4% ~25% (άθεοι + αγνωστικοί) ~5–6%
ΗΠΑ ~333 εκατ. Χριστιανισμός (κυρίως Προτεστάντες) ~62–66% ~1% ~21–29% ~4–7%

🔎 Σύντομη Ανάλυση

  • Ρωσία: Θρησκευτικά πιο ομοιογενής, με ισχυρή ορθόδοξη πλειοψηφία και σημαντική μουσουλμανική μειονότητα.
  • ΕΕ: Η πιο διαφοροποιημένη περιοχή, με υψηλά ποσοστά μη θρησκευόμενων και μεγάλη εσωτερική ποικιλία μεταξύ κρατών.
  • ΗΠΑ: Παραμένουν θρησκευόμενες σε σχέση με την Ευρώπη, με κυριαρχία του Προτεσταντισμού αλλά και ταχεία αύξηση των “nones” (άθρησκοι/αγνωστικιστές).


Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2026

The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power By: Shoshana Zuboff



Σε αυτό το αριστούργημα πρωτότυπης σκέψης και έρευνας, η Shoshana Zuboff παρέχει εκπληκτικές γνώσεις για το φαινόμενο που έχει ονομάσει καπιταλισμό της επιτήρησης. Τα διακυβεύματα δεν θα μπορούσαν να είναι υψηλότερα: μια παγκόσμια αρχιτεκτονική τροποποίησης συμπεριφοράς απειλεί την ανθρώπινη φύση στον 21ο αιώνα, όπως ακριβώς ο βιομηχανικός καπιταλισμός παραμόρφωσε τον φυσικό κόσμο τον 20ό.

Η Zuboff ζωντανεύει με ζωηρό τρόπο τις συνέπειες καθώς ο καπιταλισμός επιτήρησης προχωρά από τη Silicon Valley σε κάθε οικονομικό τομέα. Τεράστιος πλούτος και δύναμη συσσωρεύονται σε δυσοίωνες νέες «αγορές συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης συμπεριφοράς», όπου οι προβλέψεις για τη συμπεριφορά μας αγοράζονται και πωλούνται, και η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών υποτάσσεται σε ένα νέο «μέσο τροποποίησης συμπεριφοράς».

Η απειλή έχει μετατοπιστεί από ένα ολοκληρωτικό κράτος του Μεγάλου Αδελφού σε μια πανταχού παρούσα ψηφιακή αρχιτεκτονική: έναν «Μεγάλο Άλλο» που λειτουργεί προς όφελος του κεφαλαίου επιτήρησης. Εδώ είναι το χωνευτήρι μιας άνευ προηγουμένου μορφής εξουσίας που χαρακτηρίζεται από ακραίες συγκεντρώσεις γνώσης και είναι απαλλαγμένη από δημοκρατική εποπτεία. Η ολοκληρωμένη και συγκινητική ανάλυση του Zuboff αποκαλύπτει τις απειλές για την κοινωνία του 21ου αιώνα: μια ελεγχόμενη «κυψέλη» απόλυτης σύνδεσης που σαγηνεύει με υποσχέσεις απόλυτης βεβαιότητας για μέγιστο κέρδος - εις βάρος της δημοκρατίας, της ελευθερίας και του ανθρώπινου μέλλοντός μας.

Με μικρή αντίσταση από τον νόμο ή την κοινωνία, ο καπιταλισμός της επιτήρησης βρίσκεται στα πρόθυρα να κυριαρχήσει στην κοινωνική τάξη και να διαμορφώσει το ψηφιακό μέλλον - αν το αφήσουμε.

Ιn this masterwork of original thinking and research, Shoshana Zuboff provides startling insights into the phenomenon that she has named surveillance capitalism. The stakes could not be higher: a global architecture of behavior modification threatens human nature in the 21st century just as industrial capitalism disfigured the natural world in the 20th.

Zuboff vividly brings to life the consequences as surveillance capitalism advances from Silicon Valley into every economic sector. Vast wealth and power are accumulated in ominous new “behavioral futures markets,” where predictions about our behavior are bought and sold, and the production of goods and services is subordinated to a new “means of behavioral modification.”

The threat has shifted from a totalitarian Big Brother state to a ubiquitous digital architecture: a “Big Other” operating in the interests of surveillance capital. Here is the crucible of an unprecedented form of power marked by extreme concentrations of knowledge and free from democratic oversight. Zuboff’s comprehensive and moving analysis lays bare the threats to 21st century society: a controlled “hive” of total connection that seduces with promises of total certainty for maximum profit—at the expense of democracy, freedom, and our human future.

With little resistance from law or society, surveillance capitalism is on the verge of dominating the social order and shaping the digital future—if we let it.

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)