Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014

Κώστας Τσιαντής : ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ


Με αφορμή το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη  ''ΚΡΙΜΑ'' (2013): http://elepistole.blogspot.gr/2014/09/blog-post_13.html

Κώστας Τσιαντής- ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση, όπου το πρόβλημα είναι στην όψη του ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ και στο βάθος του ΠΡΟΒΛΗΜΑ υπεράσπισης της ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ μας μέσα στη δύνη της παγκοσμιοποίησης.
Είναι ανάγκη συνεπώς να διακρίνουμε και να εστιάσουμε την προσοχή μας σε  βασικές δομικές παθογένειες που μας οδήγησαν εδώ και σε δομικές αλλαγές που απαιτούνται για να σηκώσουμε κεφάλι:

1. Είναι ανάγκη  να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στο  ΛΑΟ και την ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ του λαού, εξ αιτίας της οποίας  και δια της οποίας ΔΙΧΑΣΤΗΚΕ τόσες φορές-   ανάγκη να διακρίνουμε το λαό από τις ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΗΓΕΣΙΑΣ που κλέβουν κάθε φορά  το κλειδί της λύσης:  την ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ.
Και δεν μπορούμε σήμερα να πετύχουμε τίποτα χωρίς λαϊκή  ενότητα. Μπροστά στη συγκυρία που ζούμε:  Ή ΜΑΖΙ ΘΑ ΠΟΡΕΥΤΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΧΑΘΟΥΜΕ.

2. Αυτό σημαίνει, σύμπραξη,  συμπόρευση και αγωνιστική αλληλεγγύη ΤΩΡΑ ώστε να δημιουργήσουμε το παλλαϊκό  κίνημα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (άμεσης) για να πάρουμε πίσω την ΠΑΤΡΙΔΑ μας, να οικοδομήσουμε το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, να αποκτήσουμε την εθνική μας ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ-- να κάνουμε κουμάντο στο σπίτι μας. Τίποτα δεν είναι πιά όπως χθες- τίποτα δεν είναι πια γεωπολιτικά δεδομένο προκειμένου να επιβιώσουμε ως λαός και να απελευθερωθούμε.

3. Είναι  ευρέως κατανοητό ότι οι ιστορικές μνήμες από τους διχασμούς, τον εμφύλιο και τις διώξεις, αλλά και η άκριτη υιοθέτηση εισαγόμενων αντιλήψεων και ιδεών που υπονομεύουν την Ελληνικότητα και συμπορεύονται με τον αφελληνισμό και την πανίσχυρη  προπαγάνδα άλωσης της συνείδησης, που έχει εξαπολύσει η  Νέα Τάξη, κάνουν δύσκολο το εγχείρημα. Αυτό απεδείχθη και από τους συναγωνιστές στη ΣΠΙΘΑ που, παρά τις προσπάθειες του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ,  δεν πέτυχαν να αποφύγουν την εσωστρέφεια και να συνδιαλεγούν με τη διαφορετικότητα, παρότι όλοι διακήρυσσαν πίστη στην Ιδρυτική της Διακήρυξη του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών (2 Δεκ.2010). Είναι λοιπόν ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ και να ΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ MAΣ (ως έθνος με ρόλο θετικό-δημιουργικό  στη δοκιμαζόμενη οικουμένη), αφού πρώτα επιχειρήσουμε και καταφέρουμε σταδιακά να ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ: δηλαδή, να προσεγγίσουμε  ‘’την ηθική βάση της ετερότητας’’. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ.

4. Πως γίνεται σήμερα να είμαστε σχεδόν όλοι (οι  ''μη προνομιούχοι'') ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ (του μανιακού καπιταλισμού) και να μην συμφωνούμε σε κοινή δράση, τη στιγμή κατά την οποία γνωρίζουμε πώς λειτουργούν τα πράγματα, αφού έχουμε:
α. Την οικονομική ΕΠΙΣΤΗΜΗ που μας δείχνει ποιος μας κλέβει (=ΜΑΣ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗ ΖΩΗ μας ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ μας), και
β. Έναν μακραίωνα πολιτισμό και μια  δημοκρατική πολιτική παράδοση (Σόλων, Κλεισθένης, Θεμιστοκλής, Εφιάλτης, Περικλής) που μας λέει πως οριοθετούνται η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και το ΔΙΚΑΙΟ στην  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ; Πού διαφοροποιούμαστε λοιπόν;

5. Η διαφοροποίηση πιστεύω (αφήνοντας κατά μέρος τις εγωπαθολογίες, τη διαπλοκή, τις ξένες παρεμβάσεις και τη διαφθορά που διέπουν το πολιτικό σύστημα ή και επίδοξους διαδόχους του) βρίσκεται στο πως βλέπουμε την ΠΑΤΡΙΔΑ μας, την ΕΛΛΑΔΑ, σε σχέση με βασικά ζητήματα: 1.Το μεταναστευτικό και  δημογραφικό πρόβλημα, 2. Τη σχέση εθνισμού-διεθνισμού, 3. Την αμυντική πολιτική,  4. Τη σχέση με την ΕΕ, 5. Τη σχέση με την παράδοση και τον πολιτισμό της  κ.ο.κ. Δεν αναφέρω το οικονομικό-αναπτυξιακό πρόβλημα, γιατί αυτό μόνο στο πλαίσιο μιας Δημοκρατικής κι Ανεξάρτητης Ελλάδας μπορεί πλέον να αντιμετωπιστεί. Στο  πλαίσιο μιας κυβέρνησης του ΛΑΟΥ που θα στηρίζεται σε ένα αρραγές παλλαϊκό μέτωπο.

6. Όσοι πιστεύουμε στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (στην πραγματική-άμεση δημοκρατία που εφήρμοσαν κι έφτιαξαν το Χρυσό Αιώνα οι μακρινοί πρόγονοί μας) δεν μπορεί να ξεχνάμε ότι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι ζήτημα των ΠΟΛΙΤΩΝ και όχι των  ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.
Έχοντας αυτό υπόψη, σε σχέση με τα θέματα που προαναφέραμε, ο ελληνικός λαός έχει εκφράσει (έστω έμμεσα) την άποψή του- ανεξάρτητα απ’ το αν αυτή μας αρέσει ή όχι-  επανειλημμένα σε τόσες εκλογικές αναμετρήσεις. Δημοκρατική αρχή είναι  η άποψη αυτή να είναι σεβαστή. Δεν μπορείς να λες ότι υπηρετείς το λαό αν δε σέβεσαι τη γνώμη του (με τα λάθη και τις αδυναμίες του).

7. Όποιος λοιπόν θέλει να μιλάει περί πολιτικής  σήμερα δεν μπορεί να ξεχνά  ότι Η ΠΟΛΙΙΤΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ απλά ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ αλλά ΕΚΦΡΑΣΗ της ΒΟΥΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ  ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ.

8. Πέρα όμως από αυτό, η πολιτική είναι επεξεργασμένη ΠΡΟΤΑΣΗ διεξόδου, η οποία λαμβάνει υπόψη της τις ΑΝΑΓΚΕΣ και την ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ  του ΛΑΟΥ για την ΕΠΙΒΙΩΣΗ του, την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και την ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ.
Σήμερα, υπό καθεστώς μανιακού καπιταλισμού,  με την ΤΡΟΙΚΑ-ΝΕΑ ΤΑΞΗ  έχει επιβληθεί σιωπηλά- ερήμην της βούλησης του λαού- αλλαγή κοινωνικού καθεστώτος στη χώρα. Έχουν εξαφανίσει τη Μεσαία Τάξη και επέφεραν και συνεχίζουν να επιφέρουν γενική φτωχοποίηση που βγάζει στο σφυρί περιουσίες -δημόσιες και ιδιωτικές!- προς όφελος των αρπακτικών και μιας μικρής κάστας που εκμεταλλεύεται ασύδοτα τους Έλληνες.  Ποιός θα βρει δουλειά και ποιός θα επιζήσει υπό αυτές τις συνθήκες;
Και ποιό το όφελος από το ποιός θα επικρατήσει στις εκλογές που έρχονται, αν το πρόγραμμά του ανακυκλώνει ή εξωραΐζει τη μνημονιακή πολιτική και  δεν δίνει ΔΙΕΞΟΔΟ ΖΩΗΣ για την ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και την ΠΑΤΡΙΔΑ;


9. Χωρίς κατανόηση της κατάστασης και σύμπραξη της δημοκρατικής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης για δημιουργία αρραγούς ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ, ελπίδα ουσιαστικής αλλαγής δεν διαφαίνεται. Αλλά πρόοδος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ΑΛΛΑΓΗ, και πρωτίστως, χωρίς αυτοί που ΤΗ ΘΕΛΟΥΝ να ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)