Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2025

«Η Ελλάδα σε υπαρξιακό κίνδυνο-Εθνική ξεφτίλα στην Κάσο»-Χρήστος Καπούτσης

Μάνος Χατζιδάκις - Σερενάτα για την σεξουαλική απουσία - Official Audio ...

Μάνος Χατζιδάκις - The Dance of Vartan

Σαχτούρης - Τα Δώρα

Τα αινίγματα - Μίλτος Σαχτούρης, Γιώργος Νικητόπουλος, Αγγελική Τουμπανάκη


Τά αἰνίγματα

Αὐτά τά μαῦρα ἀνοιξιάτικα λουλούδια
πού μοῦ φύτεψαν μέσα στό κεφάλι
δέν εἶναι μνήματα
εἶναι μ η ν ύ μ α τ α
πού ὅταν ἦρθαν
δέ μπόρεσα νά συλλάβω
τό χρησμό τους
κι ἔτσι ρίχνουνε τώρα μές στό σῶμα μου
τά ὁριστικά τους τά μελάνια
μέ σχεδιάζουν μέ τίς ἀρτηρίες μου
σάν κάτι πολύχρωμες διαφημίσεις
ξένων φαρμακευτικῶν ἑταιριῶν
τῆς PFIZER ἤ τῆς GEIGY
τῆς ABBOTT ἤ τῆς BAYER

(ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ (από τη συλλογή “Το σκεύος”, 1971), στον τόμο: Ποιήματα άπαντα (1945-1998), Κέδρος, Αθήνα 2007, σ. 248.)

********************************

Ποίηση : Μίλτος Σαχτούρης
Μουσική : Γιώργος Νικητόπουλος
Ερμηνεία : Αγγελική Τουμπανάκη
Ενορχήστρωση : Νεοκλής Νεοφυτίδης, Γιώργος Νικητόπουλος
Ηχοληψία – Μίξη – Mastering : Θάνος Καλέας, Studio Kyriazis

Σκηνοθεσία – Μοντάζ : Κωστής Εμμανουηλίδης
Σύλληψη – Σενάριο : Γιώργος Νικητόπουλος
Σκηνογραφία : Χρήστος Κόλλιας
Εμφανίστηκαν : Αμαλία Κόμινου, Σταύρος Αλέξανδρος Μαρίνος
Μακιγιάζ : Ευφροσύνη Ντόβα

Μουσικοί :
Πιάνο : Νεοκλής Νεοφυτίδης
Τρομπέτα : Νίκος Σαρρής
Κόρνο : Τάσος Μπακούρης
Τούμπα : Μενέλαος Μωραίτης
Κρουστά : Τάκης Βασιλείου


Emeis Tou '60


Εμείς, του `60 οι εκδρομείς,
απόμακροι εξ αρχής
εκτός παραδομένου κόσμου εμείς,
ανήλικοι διαρκώς,
μα κι απ’ το καθεστώς
αμόλυντοι ευτυχώς, εμείς.

Εμείς, μιας δίψυχης ωδής
παράλογα ανοιχτής,
με συμπεριφορές ανατροπής,
και της βαθιάς μας ζωής
της συντηρητικής,
εμείς οι εκκρεμείς.

Χρονιές, με αίμα και φωτιές
και Χούντας κι Ιουλιανές,
και της μεταπολίτευσης φωνές,
αυτού του συρφετού,
του δημοκρατικού
του νέου εγωισμού, εμείς.

Εμείς, υπόγειας διαδρομής,
το `83 παχείς,
με "Τραπεζάκια Έξω" ευτυχείς,
σε κύμα ξαφνικό, στο "Ολυμπιακό",
στο απόλυτο κενό.

Ο ιερέας χρυσώ κεκοσμημένος,
η κιμωλία, οι συλλαβές, ο δάσκαλος Φωτίου
κι ο στρατιώτης ακίνητος
και μόνο αυτός ο ήχος σημαίας και ιστίου.
Εδώ η μνήμη έχει ένα κενό.
Πώς αποσχηματίσθη αίφνης;
Υπνώθη σε καρέκλα σωματείου
ή πήγε και απετάγη;
Η μνήμη κρυπτοελογοτομήθη.
Πώς σκέπττονται οι άλλοι;
Όπως νομίζουν το σκότος
δε χρεώνεται αλλού.
Τι φταίνε τώρα οι μαύροι κυβερνώντες,
τα "Κάππα", τα "ΠΑΣΟΚ" και τα "Νου Δου;"
Εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος
που εντός του επωάσθηκαν όλοι αυτοί,
εμείς με τις αιώνιες τις δυσθυμίες μας
με το κενό και με το αμφισβητώ
σαν πετρωμένοι μέσα στο καθιστικό
να ζεις τον θάνατό σου,
για τους άλλους, δεν έχει τέτοιο επάγγελμα εδώ,
δεν έχει πια τραγούδι θεϊκό.

Χιονιάς, βραδιές αστροφεγγιάς,
το βούισμα της συκιάς,
σ’ αυτή την ηλικία, ή μιλάς
της καθεμιάς γενιάς
καινούριας και παλιάς,
ή κλείνεις και σιωπάς, για μας.

Σχεδόν 55 ετών,
με μπλοκ επιταγών,
χωρίς κανένα αντίκρισμα εξόν
την γη του θησαυρού,
τους τίτλους τ’ ουρανού
το αίμα του Θεού.

«Το Ιράν άντεξε»I L'Iran a enduré- Leila Ghanem.

ΤΟ ΙΡΑΝ ΑΝΤΕΞΕ..

Λιβανικής καταγωγής, κοινωνική ανθρωπολόγος με σπουδές στο Πανεπιστήμιο 5 του Παρισιού, αρχισυντάκτης της Εναλλακτικής Επιθεώρησης Πολιτικής Οικολογίας BADAEL (Revue Alternative d'Ecologie Politique) η Leila Ghanem, που μοιράζεται το χρόνο της ανάμεσα στη Βηρυτό και το Παρίσι είναι μια από τις σοβαρότερες εκπροσώπους της κριτικής, ριζοσπαστικής διανόησης του αραβικού κόσμου και τη χαρακτηρίζει η βαθιά κατανόηση των λαών και των προβλημάτων της Μέσης Ανατολής. Ο Λίβανος είναι εξάλλου μια «ειδική», «προνομιακή» χώρα – κλειδί, «γέφυρα» ανάμεσα στις ευρωπαϊκές πολιτιστικές παρακαταθήκες και αυτές του αραβομουλμανικού κόσμου.

Παρόλο που τα γεγονότα ακόμα εξελίσσονται, η πρώτη εκτίμηση της Leila Ghanem, όπως μας εξηγεί (η συνέντευξη πάρθηκε σήμερα το μεσημέρι) είναι ότι, με τα μέχρι τώρα στοιχεία, η σύγκρουση συνιστά στρατηγική νίκη του Ιράν, που θα λειτουργήσει προς όφελος και όλων των δυνάμεων του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης» και ταυτόχρονα μια σοβαρή ήττα του Ισραήλ, κατ’ επέκτασιν και των συμμάχων του, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της «συλλογικής Δύσης» Η Leila δεν είναι επιεικής απέναντι στις αδυναμίες, τα προβλήματα και τις εσφαλμένες πολιτικές της Τεχεράνης. Αλλά, λέει «το Ιράν άντεξε» Μπορεί να υπέστη μεγάλες απώλειες, αλλά η κοινωνία του συσπειρώθηκε απέναντι στην επίθεση, ενώ και η ισραηλινή αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα απεδείχθη τρύπια. Αντίθετα, είναι η ισραηλινή κοινωνία, ακόμα και οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ που εμφανίζουν συμπτώματα αποσύνθεσης. Από το πρωί, μας λέει «δέχομαι ενθουσιώδη μηνύματα από όλο τον αραβικό κόσμο. «Αναπνεύσαμε όλοι, γιατί κανείς, ούτε καν αυτοί που δεν τόλμησαν να ταχθούν με το Ιράν να καταδικάσουν το Ισραήλ και τις ΗΠΑ , ανεξαρτήτως ποιάς θέσης παίρνανε δημοσίως, νοιώθανε ότι θα τους έπνιγε η απόλυτη κυριαρχία ΗΠΑ και Ισραήλ σε όλη την περιοχή». ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ ΜΕΤΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΚΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ, ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ ΤΟΥ YOUTUBE ΚΑΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ. ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ. Το κείμενο στα γαλλικά: Interview de Dimitris Konstantakopoulos D’origine libanaise, anthropologue sociale formée à l’Université Paris 5 et rédactrice en chef de la revue alternative d’écologie politique BADAEL, Leila Ghanem, qui partage son temps entre Beyrouth et Paris, est l’une des représentantes les plus sérieuses de la pensée critique et radicale du monde arabe. Elle se distingue par sa profonde compréhension des peuples et des enjeux au Moyen-Orient. Le Liban est d’ailleurs un pays « spécial », « privilégié », une « clé de voûte », un « pont » entre les héritages culturels européens et ceux du monde arabo-musulman. Bien que les événements soient encore en cours, la première analyse de Leila Ghanem, comme elle nous explique (l’interview a été réalisée ce midi), est qu’avec les éléments disponibles à ce jour, le conflit constitue une victoire stratégique pour l’Iran, qui profitera également à toutes les forces de l’« Axe de la Résistance », et en même temps une lourde défaite pour Israël, par extension aussi pour ses alliés, les États-Unis, l’OTAN et l’« Occident collectif ». Leila ne ferme pas les yeux sur les faiblesses, les problèmes et les politiques erronées de Téhéran. Mais, dit-elle, « l’Iran a tenu ». Il a peut-être subi de lourdes pertes, mais sa société s’est unie face à l’attaque, tandis que la défense anti-aérienne et anti-missile israélienne s’est révélée défaillante. À l’inverse, c’est la société israélienne, y compris son armée, qui montre des signes de désintégration.
« Depuis ce matin, nous dit-elle, je reçois des messages enthousiastes de tout le monde arabe. Nous avons tous respiré, car même ceux qui n’osaient pas s’aligner sur l’Iran pour condamner Israël et les États-Unis, quelle que soit leur position publique, sentaient qu’ils étoufferaient sous l’hégémonie absolue des États-Unis et d’Israël sur toute la région. »

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ 100 ΧΡΟΝΙΑ. ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΚΑΛΛΙΜΑΡΜΑΡΟ

 


Τετάρτη 25 Ιουνίου 2025

Jeffrey Sachs - The Horrifying Consequences of the Iran War

Douglas Macgregor - Trump Played With Serious Fire in Iran

ΕΛΕΓΕΙΑ - Καλλιόπη Βέττα, Γιάννης Κ. Ιωάννου | Official Audio


Ακούω τον άνεμο θεριό Να τρυγυρνάει στα δέντρα Και να γεμίζει χαρακιές Το τρυφερό τους δέρμα Κάποτε με σφεντόνες σημάδευαν πουλιά Τώρα με βόμβες κι όπλα σκοτώνουνε παιδιά Αίμα και πόνος κι Αλήθεια ωμή Η ανθρωπιά μας χάθηκε ολότελ’ απ’ τη Γη Άνθρωπε απάθρωπε, εγκλήματα κάνεις Και λέξη δεν λες Μετά στα συντρίμια μπροστά ψευτοκλαίς Αναπαμό δεν έχουν Της καρδιάς οι ολοφυρμοί Κανείς δεν ακούει Τη δική μας την ευχή Σαλόμ αλειχέμ! (εβραϊκά) Σαλάμ αλέκουμ! (αραβικά) Ειρήνη υμίν! (ελληνικά) Ακούω τον άνεμο θεριό Να σπάει κλαριά απ’ τα δέντρα Και να γεμίζει χαρακιές Και το δικό μας δέρμα. Σαλόμ αλειχέμ! Σαλάμ αλέκουμ! Ειρήνη υμίν!

ΔΙΑΜΑΝΤΟΥΛΑ (παραδοσιακό) ΤΑΚΙΜ & ΓΙΑΣΕΜΗ ΣΑΡΑΓΟΥΔΑ

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)